ChateauSansPretention

Het overkomt mij de laatste jaren geregeld: een golf van verontwaardiging en woede gaat over mij heen, en alles wat ik op dat moment aan het doen ben is het lezen van een artikel over wijn. En dat is vreemd. Heel vreemd eigenlijk. Want is wijn eigenlijk niet gemaakt om te genieten ? Van de wijn zelf en/of van het gezelschap ? Dat is toch het imago dat die kleurrijke recelamecampagne's ons terug proberen bij te brengen ?

Ik heb maandenlang nagedacht over deze woede en heb lang geaarzeld om er iets over te schrijven. Het etiket 'Bordeaux-Basher' is immers snel verdiend, en heel wat collega bloggers en schrijvers liggen nog steeds in katzwijm bij het horen van de grote namen. Het moedwillig aanvallen van die afgoden wordt (net als in het echt) niet in dank afgenomen, en "doorprikker van illusies" is geen leuke job. Je wordt al snel een soort omgekeerd fascisme verweten: "het is niet omdat jij het niet kan betalen dat het slecht is...".

Het fenomeen is bekend. Landen als de Verenigde Staten, Rusland en China (achtereenvolgens) komen terecht in een economische boom, krijgen op korte tijd te veel geld en beginnen wanhopig naar twee zaken te zoeken: status, en nog meer geld. Op deze manier veranderden flessen wijn met grote namen op korte tijd in een soort aandelen: niet langer om op te drinken met vrienden of om te serveren bij belangrijke gelegenheden, maar iets om figuurlijk op de schouw te zetten, zonder de bedoeling om het ooit op te drinken (wie scheurt er nu een aandeel in twee ?), en iets dat ondertussen bij voorkeur ook nog wat geld opbrengt. Zo ontstaan er van die krankzinnige fenomenen als investeringsfondsen in grands crus, waarbij de eigenaars van die flessen ze waarschijnlijk zelfs nooit zullen zien. Die flessen wijn zijn virtueel geworden, ze zijn niet meer dan een cijfer in een excell-sheet, ze zijn een soort schemerwereld ingedoken.

Het doet me allemaal sterk denken aan de tulpencrisis in het 17de eeuwse Amsterdam. Op een gegeven moment was een tulpenbol zoveel waard als een huis, en begon men om dat gezeul met bollen te vermijden ook al te speculeren op bollen die er nog niet waren (primeurs) of met fondsen waarbij een groep mensen tegelijk kon investeren in (soms fictieve) tulpenbollen. De tulpenkoorts greep om zich heen, mensen die eigenlijk zelfs niet geinteresseerd waren in tulpen kochten grote tulpenvazen waarin er honderden tegelijk konden bloeien om te laten zien hoe rijk ze waren (een beetje het equivalent van veel West-Vlaamse wijnkelders). Da alles duurde tot plots de prinses terug in een kikker veranderde: op heel korte tijd veranderde al dat goud terug in...tulpen. 

Tot hier mijn verontwaardiging. Maar in feite is er hier iets veel ergers aan de gang, iets veel fundamentelers. De wijnwereld is volgens mij langzaam bezig aan het creëren van zijn eigen doemscenario en daar zijn die superwijnen mijns inziens rechtstreeks verantwoordelijk voor. In Bordeaux is dat het zichtbaarst, in de anderen iets minder maar ik voel het aan het prikken van mijn duimen: de vier ruiters van de Apocalyps zijn uitgereden. Ze draaien niet meer om.

1. En ik zag, toen het Lam een van de zegelen geopend had, en ik hoorde een uit de vier dieren zeggen, als een stem van een donderslag: Kom en zie!
2. En ik zag, en zie, een wit paard, en die daarop zat, had een boog; en hem is een kroon gegeven, en hij ging uit overwinnende, en opdat hij overwinne!
3. En toen Het het tweede zegel geopend had, hoorde ik het tweede dier zeggen: Kom en zie!
4. En een ander paard ging uit, dat rood was; en dien, die daarop zat, werd macht gegeven den vrede te nemen van de aarde; en dat zij elkander zouden doden; en hem werd een groot zwaard gegeven.
5. En toen Het het derde zegel geopend had, hoorde ik het derde dier zeggen: Kom en zie! En ik zag, en ziet, een zwart paard, en die daarop zat, had een weegschaal in zijn hand.
6. En ik hoorde een stem in het midden van de vier dieren, die zeide: Een maatje tarwe voor een penning, en drie maatjes gerst voor een penning; en beschadig de olie en den wijn niet.
7. En toen Het het vierde zegel geopend had, hoorde ik een stem van het vierde dier, die zeide: Kom en zie!
8. En ik zag, en ziet, een vaal paard, en die daarop zat, zijn naam was [de] dood; en de hel volgde hem na. En hun werd macht gegeven om te doden tot het vierde deel der aarde, met zwaard, en met honger, en met den dood, en door de wilde beesten der aarde.

Hebt u ooit al gehoord van een vuurstorm ? Het is een fenomeen dat ooit een stad als Dresden trof. Wanneer een grote brand een bepaalde omvang bereikt begint alleen al de hitte van die brand alles in de omgeving in lichterlaaie te zetten en begint de omvang ervan alle zuurstof naar zich toe te zuigen, met een kracht die water uit rivieren zuigt, gebouwen omver trekt en mensen doet stikken, al zitten ze in de diepste schuilkelders.

Hetzelfde is aan het gebeuren in de wijnwereld: het enorme succes van de grote Bordeaux-wijnen, geen smaaksucces trouwens, maar een geldsucces, zuigt de energie en de levenskracht uit zijn eigen regio weg. Alleen de grands crus tellen nog, al de rest wordt gereduceerd tot afval: besmet door de hebzucht, afgekeurd door de geldtellers, verworpen door de gokkers, en dan, en daar ligt het drama, afgewezen door de wijnliefhebber en de consument die wel wat sympathiekers weet te vinden. U vindt dat ik overdrijf ? Kijk eens naar het Bordeaux aanbod bij uw wijnhandelaar. Praat eens met de leden van een wijnclub. Of kijk eens in de kelder van de gemiddelde wijndrinker. De grote namen vertrekken naar het buitenland en worden onbereikbaar, de kleine namen worden besmet door de stank van geld en verdwijnen uit de winkels en de kelders en zijn aan de straatstenen niet meer kwijt te geraken. Wanhopig beginnen beroepsfederaties beurzen op te zetten in China, maar helaas, ook daar is men eigenlijk alleen geïnteresseerd in de topwijnen: het financieel interessante stuk. En de gemiddelde Bordelese wijnboer verdwijnt in een hagelstorm van verlies en overproduktie. En de klassieke rol van Bordeaux, één van de beste eetwijnen ter wereld, verdwijnt. 

Supertoscanen, Barolo's nieuwe stijl, de grote Amerikanen, het zijn uitlopers van hetzelfde fenomeen. Ze lijken allemaal op elkaar, ze zingen niet meer over de plaats waar ze vandaan komen (ze zouden eigenlijk van zowat overal kunnen komen) en het zijn Bordeaux-klonen geworden. Maar door de overdreven aandacht en de stilaan negatieve publiciteit hebben ze ook gezorgd voor iets veel ergers: in hun ondergang sleuren ze ook de traditionals mee, de Chianti Classico's, de Barbera's, de Saint-Emilion's, de Côtes de Bordeaux. Ik wil hier dan ook een warme oproep doen. Vergeet dat geinvesteer en vergeet wat de wijnpers u de laatste tien jaar wijsmaakte. Probeer ze terug, die klassieke Bordeaux die zo wonderbaarlijk passen bij een zondags stuk rood vlees, die Riserva's uit de Chianti, zo vaak wonderbaarlijke voorbeelden van evenwicht en elegantie en niet van krachtpatserij, de Barbera's die van pure levenvreugde uit uw glas springen. Drink Beaujolais (goeie) bij uw charcuterie en worst, drink Muscadet bij uw oesters en geen overprijsde champagne, drink natuurlijke wijnen die u echt iets bijleren, drink kleine Bourgogne's bij uw braadkip, drink goede roséwijnen in de zomer (Clairet's uit de Bordeaux bij hespenspek !), drink gekoelde Chinon's bij uw gratin dauphinois op een terras in Parijs, kortom drink eerlijk en goedkoop en vooral lekker. U gaat niet weten wat u overkomt.  

Bere is made of malte, of hoppes, and water; it is the naturall drynke for a Dutche man, and nowe of late dayes it is moche used in Englande to the detryment of many Englysshe people; specyally it kylleth them the whitch be troubled with te colycke, and the stone (nierstenen), and the strangulation (keelontsteking) for the drynke is a cold drynke; yet it doth make a man fat, and doth inflate the bely, as it doth appere by the Duche men's faces and belyes.

Andrew Boorde, in Here follows a Compenyous Regiment or Dyetary of Health, made in Mountpyller, voor 1542. Andrew Boorde was een geneesheer en fanatiek reiziger die de eerste Engelse reisgids voor het continent schreef en een groot deel van zijn leven doorbracht in Montpellier. Van de Vlamingen vond hij vooral hun drankzucht opvallend, en het feit dat ze kikkerbillen aten, maar hij bewonderde ook de kathedraal van Antwerpen, en hun gewoonte om één keer per jaar hun ganzen te ontdoen van dons en veren.

Ik vond dit citaat in een nieuw boek van Clarissa Dickson Wright, één van de Two Fat Ladies, een legendarisch kookprogramma op de BBC (zie youtube). Leuk boek. 

Onlangs schoot er me bij het joggen een origineel idee door het hoofd: ik drink eigenlijk niet uit dorst, maar uit nieuwsgierigheid. Wanneer op familiefeest of bruiloft oninteressante wijn geschonken wordt vind ik het steeds makkelijker om er af te blijven. Maar wanneer ik iemand ontmoet die die nieuwsgierigheid prikkelt dan heeft dat geregeld het effect op me van een blikseminslag: verschroeiend.

Onlangs overkwam me dat nog eens toen ik met een bevriende wijnhandelaar aan het praten was over de gebroeders Verhaeghe en de Cahors en dat het langs de ene kant toch wel godgeklaagd was dat zo'n prachtige wijnen zo weinig succes hebben, en dat dat langs de andere kant ook wel een voordeel had want hun prijzen blijven zo redelijk. Plots zei hij dat hij dacht dat er nog een 95 in het magazijn lag van Le Cèdre. Of ik hem misschien eens wou proeven ? Het eerste goede voornemen van het jaar sneuvelde zonder veel weerstand, L. stormde zijn magazijn in en kwam na een vijftal minuten terug...zonder Le Cèdre.

Maar wel met een Madiran uit 1990, Le Chapelle Lenclos, een fles van Patrick Ducourneau, en het voorstel om eens te kijken hoe een 100% tannat de tand des tijds had doorstaan. Dat viel mee, erg Haut-Médoc eigenlijk (zei de kenner, de amateur knikte geestdrifitig mee), en L. herkende er zelfs een bepaald kasteel wat in. Ik proefde wat zwart fruit, vond de neus nogal gesloten en vond de wijn correct maar zonder veel meer.

En zullen we nu eens een Bordeaux van hetzelfde jaar opendoen ? Eens zien hoe een 100% merlot het heeft volgehouden ? Omdat mijn goed voornemen ondertussen al droevig en met verwijtende blik naar buiten was gegaan, vond ook dit voorstel een enthousiast onthaal, en een Poupille 1990, een Côtes de Castillon, vond zijn weg naar ons glas. Een beetje tertiair in de neus, eigenlijk best mooi, maar in de mond was de wijn kort en wat schraal. Tien jaar te laat, zei L, die beweerde dat je nog wel kon proeven dat het ooit een erg mooie wijn was geweest.

En toen begonnen zijn oogjes te glinsteren en vroeg hij of ik zin had in een experiment. Misschien best niet overal voort vertellen voor mijn reputatie (vandaar de L), maar zullen we de twee eens blenden ? Ik ben uit mijn sokken geblazen. Ik die dacht al iets van wijn te weten moest weeral eens constateren hoe weinig ik er van af weet.

Eerst kreeg de Poupille een scheut Madiran van ongeveer 10%. Plots kreeg de wijn terug volume en schouders, rook onstuimig naar truffel maar met mooi rood fruit aan de zijkant, en hij leek tien jaar jonger. Nog eens 10% erbij ? Een aroma van gerookt vlees vulde het glas. Plots werd ik bevangen door een groot respect voor wijnmakers en voor de kunst van het blenden. Hoe doe je dat wanneer je niet twee wijnen, maar bijvoorbeeld 18 verschillende vaten van verschillende percelen wil blenden tot één hoofdcuvée zoal ze dat in de Bordeaux doen ? Met het doel tot het bereiken van een bepaalde identiteit of stijl ? En inschattend wat effect dat heeft binnen tien of twintig jaar? Plots begreep ik ook wat een wijnmaker in Châteauneuf-du-Pape bedoelde toen hij zei dat de minder bekende druivenrassen van de blend het effect hebben van peper en zout: de hoeveelheden zijn miniem, maar essentieel.

Toen ik het verhaal vertelde op onze wijnclub gooiden een paar enthousiastelingen onmiddellijk twee spätburgunders bij elkaar. De ene een mollige warme (chocola en rood fruit), de andere hoekig en stroef en nog heel sterk houtbepaald: de wolken cassis stoven uit het glas, een geur die in geen van beide wijnen voorkwam. Straf. Dit weekend gaat er in CSP kelders worden gedolven naar vergeten flessen om te experimenteren. Wij hadden plots allemaal de indruk om een nieuw hoofdstuk van een boek te beginnen. Bedankt, L.

Het ideetje om de titel van deze schitterende film te gebruiken voor de blog is al jaren oud, toen ik hem voor de eerste maal zag. Een geweldige feelgood movie, voor al wie houdt van Engeland of voetbal. Die Madiran was trouwens op zijn best een dag later wanneer hij kruidig was geworden, met rijp fruit en toetsen van gebraad en gerookt vlees. Niet slecht voor 21 jaar kelder (en een toenmalige winkelverkoopprijs van 235 Bf).   

Het CSP bestuur wenst u een prachtig wijnjaar

En zette het nieuwe jaar vrolijk in !!

Ik heb al 16 jaar het grote genoegen te werken voor een bedrijf dat nog steeds een paar waarden hoog in het vaandel draagt: duurzaamheid, menselijkheid en kwaliteit, om er maar enkele te noemen. En doordat de eigenaar een stichting is, zie hier, blijven die waarden ook in deze economisch moeilijke tijden overeind. Die stichting concentreert zich op het bestuderen en doorgeven van alles wat met een gezonde voeding te maken heeft, en tot op de dag van vandaag wordt in onze bedrijfskeuken gekookt volgens de principes van de Vollwertküche (weinig vlees of vis, veel verse produkten, veel groenten en fruit, zo weinig mogelijk suiker en zout, weinig vet en vooral, afwisseling). Zo goed als alles komt trouwens van onze eigen boerderij. De Stoll familie begon daar al mee in de jaren 50 en het is overigens best wel grappig dat dit decennialang wat werd verstopt voor de buitenwereld omdat het zo idealistisch was. Vandaag komen we er terug wat meer mee uit omdat veel van die dingen plots hip zijn geworden, maar fundamenteel doen ze in de keuken nog steeds hetzelfde, en het is grappig te zien hoe topchefs als Kobe Desramault vandaag ook teruggrijpen naar lokale en biologisch gekweekte voedingsmiddelen, en, net als Christof Stoll in de jaren 50, een eigen groententuin hebben om de kwaliteit zelf te kunnen controleren.

De link naar biodynamische wijnbouw en natuurlijke wijnen is dan ook snel gelegd en sinds kort doen we af en toe een degustatie rond dit thema in de showroom van onze verdeler in Groot-Bijgaarden. En omdat het kerstmis is en het einde van het jaar nadert mocht het eens een keertje feestelijk zijn: bubbels dus. Vier van de vijf cuvées kwamen van Terrovin, het bedrijfje van Wouter De Bakker, de sommelier van Dôme, het sterrenrestaurant in Antwerpen, en sommelier van het jaar 2007.

We begonnen de degustatie met een Drappier, Brut als ijkpunt. Dit is een klassieke Champagne, niks verkeerd mee, vooral op fruit gericht, en u zal mij niet horen klagen als ik hem ergens voorgeschoteld krijg. *(*) want ik vond hem wat te zoet, maar een aantal deelnemers vonden hem het lekkerst. De volgende vier flessen ware echter intellectueel wat uitdagender. Ze zorgden ervoor dat mijn ideeën over Champagne na de degustatie anders waren dan ervoor en ik houd van dat soort degustaties.

1: Classic Brut, Sonoma County, Iron Horse Vineyards, 2004: Dit Californische wijnhuis is gespecialiseerd in sparkling wines en levert ondermeer aan het Witte Huis, en het was bij de topontmoeting in 1985 tussen Reagan en Gorbatchov dat hij er de eerste keer werd geserveerd. Toen Barry Sterling op zoek was naar een domein om er wijn te gaan maken kwamen ze terecht in een hoek van Sonoma County, heel westelijk, en eigenlijk te koud en te vochtig om goede druiven te krijgen. De Sterlings waren echter op zoek naar een goed terroir voor chardonnay en pinot noir, en dachten onmiddellijk aan Champagne. Vandaag is dit dé referentie voor Californische sparkling wines. Dit exemplaar, 68% chardonnay en 32% pinot noir, rijpte 4 jaar sur lattes. Tijdens de degustatie (in champagneglazen dus) was dit Ijzeren Paard heel rijk, rijp en rond, heel Amerikaans eigenlijk, heel toegankelijk maar een beetje een stoeferke. Een dag later, thuis in een goed wijnglas en met een fles die al een dag openstond, veel beter. Hij was nog steeds heel hedonistisch lekker, maar de complexiteit en het uitmuntende evenwicht vielen nu veel meer op. Mooie frisse zuurtjes en een mooi lange afdronk. Ongeveer 24 euro, en moet fantastisch zijn bij een stuk vis in saus, maar is eigenlijk ook zo, op zichzelf, al heel lekker (en dat schijnt nogal Amerikaans te zijn). ***

2: Les Vignes de Montgueux, Blanc de Blancs, Jacques Lassaigne: Het is nu drie keer kort na elkaar dat ik een champagne proefde van Emmanuel Lassaigne, de zoon van Jacques: in Bistro de la Poste, In De Wulf en nu in Groot-Bijgaarden. Montgueux, een heuvel vlakbij Troyes, wordt beschreven als het Montrachet van de Champagne, en bij uitstek geschikt voor de chardonnay druif door de vele kalk in de ondergrond. De Lassaigne's steken eerst en vooral veel werk in de wijngaard, waar ze biologisch telen, met heel veel aandacht voor de eigenheid van elk perceel (op bepaalde plaatsen in Montgueux komt er silex aan de oppervlakte wat een andere smaak geeft aan het sap, wat dan kan worden gebruikt als een soort peper en zout om cuvées meer diepgang te geven. In de kelder proberen ze steeds met natuurlijke gisten te werken (die van nature op de bladeren en druiven aanwezig zijn, en geen uit een potteke, dus) en met zo weinig mogelijk sulfiet. Dat kan, en het maakt hun champagne's zeer geraffineerd en persoonlijk, maar het is heel veel werk. Geen filtering en een heel lage dosage zorgen ervoor dat dit "karakter" ook heel goed doorkomt en niet weggemoffeld wordt. Deze cuvée, een  100% chardonnay, rijpte twee jaar sur lattes en is een blend van 2006 en 2007. De dosage werd beperkt tot 4gr/l. Heel "natuurlijk" aroma, en veel mensen namen het woord geuze in de mond (veel Brusselaars in het publiek !). In de mond heel strak, mooie zuren, wat aardse tonen en heel brut. De Lassaigne's verkopen heel onorthodox voor de regio niet aan de schuurdeur maar uitsluitend aan toprestaurants en cavistes die ze kennen, en dit leek ons inderdaad bij uitstek een champagne voor de moderne terroirkeuken. Dag 2, in een wijnglas,  in de neus gerimpelde oogstappeltjes, en in de mond gedroogd fruit en erg levendig en mineralig. Ongeveer 24 euro, **(*). Werd aanzien als de moeilijkste van de avond, maar ook wel die met het meeste karakter. Prachtige website: www.montgueux.com

Tijdens de degustatie lieten we steeds een foto van de wijnmaker zien omdat dat ook wel its zegt over de wijn (en omdat het leuk is om te zien hoe mensen reageren). Deze kwam uit dit artikel: http://www.victorpugatschew.com/index.php?itemid=14

3: Extra Brut, Grand Cru, Fallet-Prévostat: Michel Fallet is nu al de 70 voorbij, en dit is misschien wel één van de minst prestigieuze en commerciële domeinen van de Champagne. Bio, zo goed als geen sulfiet, zo goed als geen dosage, heel lage opbrengsten, oude Elzasser vaten (waarom ? omdat we die toen gemakkelijk konden krijgen!) en heel lange rijpingen (8 jaar. Waarom 8 jaar ? Omdat we anders geen plaats meer hebben !), maar ik ga een goed blogartikel niet na vertellen en u kan dus hier alles lezen over dit wat vreemde koppel: http://www.ikwilwijn.be/nl/archief/archief.cfm?artid=338&... Deze blend van 2001 en 2002, 100% chardonnay, verbleef 8 jaar sur lattes en bevat de beste grand cru druiven zonder dat de beste worden apart gehouden voor een topcuvée. Een echte champagne in de neus, met brioche, maar niet overdreven, heel zacht en complex en lang, en dit was voor de meeste mensen de favoriet van de avond. Ook een dag later geweldig lekker, alhoewel de belletjes bijna volledig weg waren, en eigenlijk bijna meer een hele goede witte wijn dan een champagne. Levendig en fruitig, maar tegelijk zeer zacht, met een prachtige finish en een heel lange afdronk. Ongeveer 28 euro, en ***. Geweldig en een echte eye-opener voor veel mensen. 

Foto http://www.vierheemskinderen.nl/assortiment_main.php?rela...

4: Ultime, René Collard: Waarom Ultime ? Omdat René er in 1995, na een carrière als champagnemaker van 52 jaar, er mee stopte en dit zijn laatste, ultieme, fles was. René Collard is bekend als l'Antiquaire du Champagne. Réné heeft zowat heel zijn leven gewerkt met de pinot meunier druif en heeft altijd geweigerd zijn champagne te verkopen voor hij volgens hem goed was, wat meestal pas na één of meerdere decennia voor hem het geval was. Hij overleed in 2009 en zijn zoon, die een eigen domein heeft, verkoopt nu mondjesmaat de voorraad. Hij oogstte heel laat met heel rijpe druiven en werkte zijn hele leven lang biologisch, niet echt uit overtuiging maar uit gewoonte, omdat hij chemische bestrijdingsmiddelen als nieuwlichterij zag toen ze op de markt kwamen (en er waarschijnlijk ook het geld niet aan wou geven). Zijn kelders zijn uitzonderlijk koud (een constante 8°C) wat de zeer trage evolutie verklaart en de oudste nu gecommercialiseerde cuvée is de 1969. De druiven voor deze Ultime, een 100% pinot meunier, werden geplukt in 1995 en verbleven een verbluffende 13 jaar sur lattes. Diepgele kleur, hele fijne belletjes. Complex maar een beetje gesloten, met iets tertiairs en ouds dat wat deed denken aan een te oude Champagne die vergeten was in de kelder. Veel proevers knapten hier op af maar deze champagne vraagt wat meer aandacht en tijd, net zoals bij zijn totstandkoming. Dag 2, in een wijnglas, blies deze mij compleet van de sokken, en het was misschien wel de beste wijn die ik in 2011 proefde. In de neus honing, oude boenwas, het hout van grootmoeders meubelen. In de mond nog heel licht parelend, echt ongelooflijk volumineus en breed, een heel complexe versmoltenheid van smaken, en een lange, uitermate elegante afdronk die ik ronduit indrukwekkend vond. 44 euro, maar ontzagwekkend, ****, en een wijn die mij ontroerde. Om stil van te worden en om te drinken met een hele goede vriend(in) gedurende een lange lange avond. Tijdens de degustatie liep één jonge langbenige blonde de hele avond rond met de neus in een glas Collard. Het brak mijn hart om de halfvolle fles mee naar huis te nemen (ze was daar anders ook wel kandidaat voor), maar de huisvrede in Kessel-Lo en de krakende gewrichten van schrijver dezes verhinderden mij om de meest voor de hand liggende oplossing voor dit dilemma te kiezen... 

Foto uit een artikel http://www.lunion.presse.fr/article/economie-a-la-une/gra...

 Wie iets te maken heeft met met real estate of facility management en graag aan deze zeer informele degustaties meedoet, mag me een mailtje sturen met zijn gegevens. ik nodig je dan graag uit op de volgende: erikdekeersmaecker@skynet.be . 

Vooruitziend als onze penningmeester was had hij ook twee reserveflessen voorzien bij onze Cabernet 1999 tasting, die wij toch als enigszins riskant hadden ingeschat.  Na afloop van de degustatie waren wij lichtelijk euforisch en in grote vorm en werd er geopperd dat al dat transport niet goed is voor wijn, en dat we dus beter ook de twee reserveflessen zouden soldaat maken. Dit stootte op verrassend weinig protest en we waren achteraf unaniem zeer blij wat we dit gedaan hadden. Want dit was een unieke wijnbelevenis.

Primo Estate is het domein van de zeer getalenteerde Australiër Joe Grilli. Joe is van Italiaanse afkomst en kijkt geregeld over het muurtje (een heel breed, nat muurtje) naar het wijnlandschap van zijn wijnvaderland. Eén van zijn leukere wijnen is een blend van shiraz en sangiovese, maar voor de wijn die we vandaag proefden werd een oud Italiaanse procédé losgelaten op twee internationale druivenrassen, cabernet en merlot. De druiven, die uit een aantal topwijngaarden komen, worden na het plukken in plastic-bakken gestapeld in open schuurtjes waar ze tijd krijgen om in te drogen. Deze methode heet Amarone en wordt in de Veneto toegepast met de corvina druif. Daar leidt dat tot redelijk zoete, stevige wijnen met een flink alcoholgehalte, heel typisch en heel herkenbaar. Joe volgt het zelfde principe, maar dan met cabernet en merlot. In het filmpje hierboven zie je wat meer uitleg. De naam Joseph verwijst naar de topwijnen van het domein.

1: Joseph, Moda Amarone, Cabernet Sauvignon - Merlot, 2008: 15% alcohol. Drop, vanille, zwarte chocolade, maar nog redelijk gesloten. In de mond een echte fruitbom, nog heel jong maar met veel potentieel. Redelijk zoet. Erg lange afdronk. **(*)

2: Joseph, Moda Amarone, Cabernet Sauvignon - Merlot, 2002:  14,5%. heel rijpe, kruidige, versmolten neus, heel erg mooi. In de mond van een schitterende complexiteit, ceder en ander hout à la Cab S, lekker en straf maar nooit te zoet en zelfs héél evenwichtig. ***(*)  

We vroegen ons achteraf af of die 2008 door de ouderdom even goed zou worden als de 2002. We zullen het u in 2017 weten te zeggen.

Zoals u al weet concentreert CSP zich op goede wijnen voor weinig geld, en in de loop van ons bestaan hebben we daar al aardig wat leuke degustaties rond gedaan. De leden staan daar dan ook als een blok achter en slechts zelden wordt een uitzondering op deze regel gemaakt. Groot was onze verwarring dan ook toen onze eigen CFO het volgende thema aankondigde: een horizontale van Australische Cabernets. Even meenden wij te gaan worden blootgesteld aan een lading fabriekswijnen van Down Under, maar nee hoor, de waarheid bleek nog onverwachter: we zouden een 10-tal toppers proeven uit de kelders van Ad Bibendum, in een prijsvork van 24 tot 84 euro. Nadat uw president er met een strenge blik terug in geslaagd was om het geroezemoes in het CSP halfrond tot bedaren te brengen, onthulde onze financieel beheerder zijn geheim: kelderresten. Zoals een fanatieke ornitoloog dat doet met een vijver waar eens per jaar de Noord-Siberische roetgans neerstrijkt, deed hij dat met de kelder van Ad Bibendum: na jaren van geduld en piekerend afwachten sloeg hij toe en sleepte een hele resem mooie flessen binnen aan spectaculaire kortingen. Wij zetten onze smaakpapillen in startpositie en lieten ons verrassen. De hamvraag was: kunnen Nieuwe Wereldwijnen op een fatsoenlijke manier verouderen ?  

We proefden zes mono-cépage cabernets en vijf blends met voornamelijk cabernet, met zeven 1999's, een 1996 en een 1997. "Wij spugen/drinken om te leren." zou in gouden letters boven de ingang van onze kelders moeten worden geplaatst, en deze avond was daar geen uitzondering op.

Hier volgen de proefnota's, in de volgorde waarin ze werden geschonken.

1: Cabernet Sauvignon, Barossa Valley, Charles Melton, 1999:  Charles Melton heeft een domein in Tanunda, in de Barossa Valley, dat hij in 1984 stichtte, na een opleiding bij Peter Lehmann. Hij is eigenlijk geen cabernet-man maar een GSM-adept, veel meer Rhône dan Bordeaux, maar deze cabernet komt van een klein perceel dat hij al lang in bezit heeft. Oude stokken en dry farming, geen irrigatie dus, zorgen voor stevige en karaktervolle wijnen. Dit exemplaar verrastte ons onmiddellijlk in de neus: een heel extravert, uit het glas opstuivend aroma, zéér Cab S met cassis, tabak, leder en eucalyptus (en de vraag of hier toch geen scheutje syrah in gesukkeld was, wat toegelaten is...). Helaas viel hij wat tegen in de mond waar hij harder was en erg kort, zonder de fraîcheur die de neus nog wel had. Na een kwartiertje werd het fruit doffer om weg te glijden richtig rozijnen. Nog wel drinkbaar deze wijn, maar het vet is van de soep. 33,8 euro nieuw, 20,28 als kelderrest. *

2: Cabernet Sauvignon, Barossa Valley, Turkey Flat, 1999: Peter en Christie Schulz zijn sinds 1990 de baas op dit familidomein dat al in 1865 in hande van de familie kwam. Peter werkte eerst 20 jaar voor enkele grote Australische wijnmerken, begon dan een carrière als consultant, de laatste 20 jaar tussen het werk op zijn eigen domein door. Het huis is eigenlijk gespecialieerd in shiraz en maakt niet elk jaar een cabernet sauvignon. Dit exemplaar was moeilijk te schenken door een droesemprop in de hals, maar eens die eruit was kregen we een heel zuiver aroma met eucalyptus en peper en na walsen een heel mooie kruidigheid (om tijm). In de mond was de wijn zuiver, fris en elegant, met veel fruit. Hele mooie, herkenbare maar zuivere cabernet. 24,95 euro maar nu 13,72. Goedkoopste wijn van de avond, en tegelijk één van de beste. Een échte CSP'er. **(*).

3: Homestead, Cabernet Sauvignon, Barossa Valley, J.J. Hahn, 1999: De voorvaderen van James Hahn plantten hier in 1848 de eerste druivelaars en vandaag staan er nog altijd een paar percelen met stokoude shiraz en cabernet sauvignon stokken die van rond de eeuwwisseling dateren. Het domein verkocht zijn wijn echter altijd in bulk en zocht pas in 1997 iemand aan om zelf te bottelen. Rond 1999 zou dat de bekende Rolf Binder geweest zijn. De druiven voor deze wijn werden met de hand geplukt en rijpten op Franse en Amerikaanse eik. In de neus vooral ceder en eucalyptus, weinig fruit, maar wel fris en zuiver. Na een paar minuten heel sterk bloed en tabak en de wijn bleef nog een dik half uur positief evolueren. Daarna leek de neus te verbrokkelen. In de mond een stevige knaap, bijna hard zelfs, in ieder geval heel karaktervol. Geen fruit, wel iets van gedroogde sinaasappelschil. Moest even ademen om mooi open te komen, maar bleef niet heel lang overeind. Toch **. 33,45 euro, maar nu 16,73. 

4: Lime Cave, Cabernet Sauvignon, McLaren Vale, Maxwell, 1999: We veranderen even van regio hier en gaan naar de McLaren Vale. Maxwell is nog steeds een familiebedrijf, gesticht in 1979, modern uitgerust en met wijngaarden uit de jaren 50 en 70. Deze Cabernet komt van een wijngaard die boven de ingang van een grot ligt en is gemaakt met stokken uit 1972. Lange vatrijping (vandaag krijgt deze cuvée 24 maanden). In de neus eerst wat ingetogen, dan kwam er mooi maar wat monotoon fruit en de geur van judomat. In de mond takjes, bittertjes en nog redelijk wat tannines met mooie zuurtjes. De eerste wijn van de avond die nog steeds smeekte om een stevig stuk rood vlees. Voor wie met oudjaar eens de speciale wil uithangen...23,38 euro, nu 16,36.

5: Sandown Vineyard, Cabernet Sauvignon, McLaren Vale, Clarendon Hills, 1999:   Roman Bratasiuk maakt normaal gezien uitstekende wijnen, maar dit exemplaar was de enige echt slechte wijn van de avond. Maggi-blokjes, groentensoep, afgeschaafd hout en agressieve zuren bedierven de pret volkomen. 49,95 euro, nu 24,98 euro. Jammer, en vooral omdat we in het verleden al heel wat oude wijnen dronken van dit domein die wél goed waren.

6: Art Series, Cabernet Sauvignon, Margaret River, Leeuwin Estate, 1997: We verhuizen naar de regio Margaret River en laten de mono-cépage cab's even links liggen. Deze 1997, nog twee jaar ouder dan de andere, is een blend van cabernet, malbec en petit verdot. Leeuwin Estate is een Australisch prestigedomein dat tijdens de jaren 70 werd gesticht door Dennis en Tricia Horgan, met raad van Robert Mondavi. Het werd bekend door zijn Art Series, een wat flauwe nabootsing van Chateau Mouton Rothschild's etiketten, maar is eigenlijk het interessantst voor de inhoud. Het lokale klimaat lijkt op dat van Bordeaux, met graniet, kiezel en klei in de bodem en koele nachten dankzij de nabijheid van de zee. Deze fles was de eerste die iedereen echt aan Bordeaux deed denken (Ch. Talbot riep iemand, Rive Gauche een andere). In de neus overheersten potloodgrafiet en een mooie vlezige toets. In de mond was de wijn fris en evenwichtig, met een toets van zwarte chocolade, stevig en goed, met een mooie lange afdronk **(*) Mooie complexiteit en dan ook de eerste blend van de avond ? 34,68 euro, 26,01 euro nu. Héél lekker.

7: Cabernet Sauvignon / Merlot, Margaret River, Pierro Winery, 1999: Heel klein domein in Willyabrup. Mike Peterkin is een arts, een vrend van Rober Parker, en iemand die heel geleidelijk de wijnwereld inrolde, en er nu full-time in werkzaam is. Knuffelt zijn druiven in de fles, zegt men, en wijkt geregeld af van gangbare methodes. Dit is een blend van cabernet sauvignon en merlot. In de neus is hij vrij gesloten met toetsen van peper. In de mond fris, met mooi zuurtjes en fruit, en erg lang. Niet groots, maar wel goed. ** 40,17 euro,nu 24,1 euro.

8: Cabernet Sauvignon, Willyabrup, Margaret River, Fire Gully, 1999: In 1998 aangekocht door Pierro omwille van de ligging die erg goed is (naast het bekende Moss Wood). Mike maakt ook hier de wijnen. In hoofdzaak cabernet maar met een scheut merlot erbij. In de neus zeer lactisch, botermelk, kaas. In de mond rg eenvoudig, een beetje te gemaakt, hoerig zelfs. * Aan de proeftafel ontstond een discussie of deze wijn al dan niet taoïstisch smaakte. Ik onthield me (niet slim genoeg, denk ik). 24,68 euro, nu 13,57.

9: Alan's Cabernet, Wild Duck Creek Estate, Heathcote, 1996: David en Diana Anderson plantten in 1979 hun druivelaars aan maar begonnen er pas in 1991 wijn mee te maken. Tot dan reden ze tegen dat de druiven zeer rijp waren met een groep vrienden naar de wijngaard (Alan's Vineyard), transporteerden de oogst 100km terug naar Melbourne en probeerden er dan wijn mee te maken. De eerste jaren werd het resultaat uitsluitend aan vrienden en kennissen verkocht of geschonken. Nu is het hun topcuvée, 84,28 euro bij Ad Bibendum (gekocht aan 50,57 euro). Opgevoed op nieuwe eik (20 maanden?), met 90% cabernet sauvignon, 5% merlot en 5% malbec. In de neus tijm, tijgerbalsem, Vicks, drop, zoethout, bladeren, koalabeer en na een tijdje ook colasnoepjes.In de mond complex, mooie tannines, heel apart maar ook heel mooi. De jaarproductie bestond uit 40 kistjes. *** en twijfel over meer. De eerste echte topper van de avond.

Conclusie ?

Echt klagen kunnen we niet, we hebben een paar mooie flessen gedronken deze avond. Maar stel nu eens dat we dit zouden hebben gedaan met 9 Bordeaux uit hetzelfde jaar, in dezelfde prijsvork ?