Het is, enigszins tot mijn verbazing, al van oktober geleden dat Mr Vinature mij als één van zijn vijf inspiratiebronnen aanduidde, een heel compliment van een Franstalige medeburger ! Dit gebeurde binnen het Thinking Blogger Award gebeuren (hier meer) en omdat de afspraak is om op mijn beurt ook vijf blogs te noemen komen hier de blogs aan die mij het meest inspireerden. Ze gaan allemaal (uiteraard) over wijn en eten, maar hun gemeenschappellijke factor is dat ze rocken: ze gaan over real food en real wines en ze bekijken het vanuit een originele en frisse hoek. Niet de saaie medailles en grand cru wijnwereld, maar eerder die van de Nieuwe Wereld en de Nieuwe Oude Wereld dus. Blogs met een hoog rock-gehalte...

1: cheffen

Het kan vreemd lijken voor mijn toch in hoofdzaak Belgische lezers maar de eerste plaats gaat hier naar een Nederlandse blog. De masculinaire weblog van cheffen "bemant met show en charme de keuken" en doet dat op een verfrissende, absoluut swingende manier. Zelfs niet vies van een beetje bloot (in de keuken) wordt hier op een zeldzaam hoog niveau geblogd. Af en toe worden hier stellingen geponeerd die Herwig van Hove doen omdraaien in zijn, euh..., braadschotel en soms gaan ze hier aardig door de bocht, maar uit provocatie ontstaan vaak de mooiste nieuwe inzichten en daar zijn ze hier aardig goed in. Veel bijgeleerd, veel gelachen, veel begrepen, af en toe eens geërgerd (het blijven Hollanders), maar als vele andere keukenblogs op zijn hoogst een mooi bouillonnetje zijn is dit absoluut champagne: het bruist van levenslust en goesting, om het dan maar met een Vlaams woord te zeggen.

2: Gary Vaynerchuk's TV Winelibrary

"Because you and me, and wether they like it or not, are going to change the wine world." en zo sloot Gary zijn op dit moment meest recente videoboodschap af. Dit is een vlog, een video-weblog dus, en Gary's ongeveer 20 minuten durende woordenwaterval over wijn, waarbij hij sniffs, whirls and spits, zijn verslavend. Gary swingt door zijn mini-degustaties als Maradona door een voetbalmatch en al wie nog dacht dat Amerikanen alleen maar bezig zijn met one-buck-chuck wijnen of Parker bommen mag hier zijn mening bijstellen. Gary rocks !! maar vol respect voor wat er in het glas zit. Kent u het boek van Kermit Lynch ? Kent u het boek van Hugh Johnson ? Wel in deze blog vindt u dezelfde passionele liefde voor wijn. Dit is zo pijnlijk goed dat ik maar met moeite terug in mijn pen kruip, goed wetend dat ik dit gevoel nooit kan evenaren. IK HOU VAN GARY !!!

3: Jo Met de Wijnstok

Vinejo, de webmaster van Wijnliefhebbers.be, is Vlaanderen's eigen wijnwebgoeroe en nog altijd de beste, sympathiekste, menselijkste en grappigste wijnblogger van België (en dit leidt ik af uit de blog, ik heb de mens nog nooit gezien). Dit is hoe wijn in mijn ogen moet besproken worden, met tonnen liefde, een snuifje controverse, een klets passie (de Bandol AOC zou hem een medaille moeten geven) én, net zoals bij Gary hierboven, een stevige portie ROCK. Naast wijn geeft Vinejo ook veel bloot over zichzelf en over zijn muzikale smaak, wat de blog alleen maar sympathieker maakt. Telkens ik weer in een of ander tijdschrift een ongeinspireerd of pretentieus artikel lees denk ik aan Vinejo, surf ik naar zijn site, en hopla! we zijn weer genezen. Een blog om happy van te worden...

4: Geen Rock maar Rococo !

Als we de website van Vinejo er staat als een huis, dan staat die van Amaronese er als een kerk, en dan nog een kerk met beduidend wat rococo elementen. De Broeders Organoleptici, waarvan deze blog eigenlijk is, hebben een voorzanger met de welluidende naam Amaronese en een voorzangster met de al even schone naam Cabernette. Ook hier spat de liefde voor wijn van het scherm, maar soberheid is een woord dat hier zijn plaats niet heeft, noch in de hoeveelheid tekst, nog in de gepeperde opinies. Prachtige pennen worden hier gehanteerd, maar ze durven al wel eens druipen van de vitriool. Nooit is dit echter achterbaks of onredelijk en altijd is dit ingegeven door de passie voor het rode vocht. Zelden leerde ik ook zoveel uit een blog, ook eruditie is hier immers thuis. De enige kritiek zijn de lange periodes van stilte, maar misschien is dit wel nodig voor het rijpen...

5: The Web Itself

Eigenlijk wou ik hier een voor mij zeer belangrijke en interessante site vermelden, maar omdat het technisch gezien geen blog is laat ik het (maar ga toch maar eens kijken bij The Wine Doctor !).  Ik wil dan ook hulde brengen aan alle wijnsites van het grote wijde web. Wij zijn de wijnwereld aan het veranderen. Sommigen hebben dat door, anderen nog niet. Dit is een beweging die even krachtig is als de punk in de jaren 80. En als u hier deel van wil uitmaken doe dat dan ! begin een blog op skynet of IkWilWijn. Het is gemakkelijk, het kost niks (alleen tijd) en u kan genieten van het feit dat u meewerkt aan een nieuwe Wine Era ! Doen ! Gezondheid !

Deze cryptische en ietwat smakeloze titel slaat op een wijn en een gerecht, beide apart verrukkelijk, maar niet zo'n beste combinatie. Laat het voor eens en altijd genoteerd zijn: een pasta alla puttanesca drink je met een rode dolcetto, niet met een witte soave.

Maar eigenlijk gaat deze blog over de wijn, uiteraard. Ik kocht in de zomer van vorig jaar het degustatiepakket van Licata en tot mijn grote vreugde zaten daar twee flessen van Pieropan in, één van de betere witte wijnmakers van Italië en misschien wel van de beste Soave.  Het wijndomein werd gesticht in 1890 door Leonildo Pieropan, verder uitgebreid door zijn twee zonen, Gustavo en Fausto, maar grootgemaakt door zijn kleinzoon, ook een Leonildo. Andrea en Dario, zijn zonen, zijn allebei geschoolde oenologen die klaar staan om hem op te volgen. Het domein is één van de beste van de Soave. Calvarino en La Rocca zijn de kernwijngaarden. Die van Calvarino is al het langst in de familie, die van la Rocca is zeer goed gelegen, onder het kasteel van Soave. Leonildo zwoer onmiddellijk het gebruik van kunstmest af en heeft veel aandacht voor het werk in de wijngaard, waar hij een groot vernieuwer voor de regio is geweest. Hij is een groot verdediger van de garganega maar hij bestudeert en kweekt ook oude druivenrassen. Hij schijnt ook sterk te zijn in zijn zoete recioto en passito wijnen (die ik nog niet proefde).

Wat ik wel proefde waren zijn twee beste droge witte:

1: Calvarino, Pieropan, Soave Classico, 2004:

14,94 euro bij Licata. 70% garganega, 30% trebbiano. Vulkanische ondergrond. Fermentatie op beton op 20°C. Na filtering rijping op fles. Strogeel. Verse bloemen, na doorwalsen ook wat wit fruit en citrus; droog en evenwichtig, frisse zuren, wit fruit, levendige finish met een mooie afdronk. ♥♥

2: La Rocca, Pieropan, Soave Classico, 2004:

21,28 euro bij Licata. 100% garganega. Kalk en klei. Erg laat geoogste druiven die zeer rijp zijn. Fermentatie op inox aan 20°C. 12 maanden rijping op eik met 60% op barrique van 500l, de rest op grote botti van 2000l, daarna nog 12 maanden op fles. 19 januari 08: Tropisch fruit (ananas), noten, hout, een licht rokerig tikje; in de mond soepel en rond, heel veel volume, heel intens, heel evenwichtig, mooi hout; mooie en erg lange afdronk; een beetje kindermoord misschien? ♥♥♥(♥)

Copyright Licata. De La Rocca wijngaard.

In een ver verleden, toen ik nog uitsluitend een anglofiele beerhunter was en niet echt bezig met wijn, had ik twee lievelingsdruiven: de riesling en de gewurztraminer. Koning riesling bleek (wijn)politiek correct te zijn, maar mijn gewurztraminer-passie werd door menig would-be wijnkenner op opgetrokken wenkbrauwen en een meewarige blik ontvangen. Oude geliefden blijft men echter trouw en ik bleef een boontje hebben voor deze hedonistische publieksvriend. Ik blijf het ook een van de grote food-wine combinaties vinden: een goede gewurztraminer en de exotische keuken.

Aanleiding voor mijn laatste gewurzel was een bezoek aan een fellow-blogger, of beter gezegd un ami-bloggeur...Laurent Mélotte, of Mr Vinature, is een brouwingenieur, ex-Inbev, die licht teleurgesteld in Braziliaanse brouwethiek zijn eigen wijnzaak opstartte in Pécrot, bij Waver, in dat prachtige stukje België dat zich le Brabant-Wallon noemt. Hij concentreert zich op bio en natuurlijke wijnen (en weet dankzij zijn achtergrond ook echt waarover hij spreekt, da's mooi meegenomen) en is een begeesterd persoon. Naast zijn True Great Wines wijnhandel heeft hij ook L'Odyssée des Arômes waar hij bio-kruiden, -oliën, -theëen en -honing verkoopt.  

Ik had Laurent om een stevig degustatiepakket gevraagd binnen CSP-prijzen en hoera! er zat een gewurztraminer tussen. Dat was een mooie aanleiding voor een ritje naar Leuven's beste afhaal-Thai, de Siam in Heverlee, waar we maar eens een keertje niet experimenteerden en onze lievelingsschotels meebrachten: Ped Himmapan en Kang Phed Kai. De wijn in kwestie was de gewurztraminer 2004 van Gérard Schueller, 12,4 euro bij True Great Wines, een erg originele wijn die bij het eten perfect paste, maar die bij het wat meer doorproeven ook zeer apart bleek. Hij had de voor zijn type normale goudgele kleur, maar met een lichte bruine zweem die normaal gezien wat alarmklokken zou doen afgaan. Ook het typische kruidige gewurz aroma had iets vreemds en vooral in de mond viel dit erg op. Hij was heel droog, tegelijk fruitig en levendig, erg goed gestructureerd (honing, meringue, citroentaart); mooie afdronk, volledig gespeend van plakkerigheid en zoet en droog tegelijk dankzij zijn uitstekend geplaatste zuren. Kortom elk glas was genieten én nadenken, een wat mij betreft uitstekende combinatie. 

Wijnmaker Gérard Schueller heeft zijn domein in Husseren-les-Châteaux, in de Haut-Rhin, arrondissement Colmar. Het is maar 7ha groot en Gérard schuwt alle publiciteit, maar meer en meer staan er Japanse en Amerikaanse wijnhandelaren aan zijn deur aan te schuiven in de hoop een groot deel van zijn voorraad te kunnen bemachtigen. Voorlopig lukt hen dat nog niet en blijven zijn wijnen voor ons betaalbaar. Gérard werkt biodynamisch, maar wil geen certificaat omdat het hem te veel in een keurslijf dwingt (en Gérard houdt niet van keurslijven!). Hij gebruikt zo goed als geen sulfiet, maar als het echt nodig is wél. Hij is een tegenstander van de groene oogst en ontbladering omdat het de plant het jaar daarna dwingt tot overmatige compensatiegroei, maar hij werkt zoals zijn voorvaderen en snoeit om de opbrengsten in toom te houden. Radicaal tegen de evolutie in vinfieert hij zijn zeer rijpe druiven met hun hoge natuurlijke suikerconcentraties beendroog wat hem geregeld in conflict brengt met de instanties, maar zijn wijnen hebben allemaal karakter en persoonlijkheid. Wie Pécrot wat te ver vindt, kan ook terecht in Aalter, waar Wijnfolie een deel van zijn gamma invoert.

Het is altijd een leuke verrassing als je bij het googelen op je eigen blog of website terecht komt, en zeker als je het desbetreffende bericht al uit je eigen geheugen gewist had. Iets dergelijks overkwam me deze morgen toen ik wat commentaren opzocht over Berto, het restaurant van David en An Bertolozzi in Waregem, waar we donderdagavond met één van onze beste klanten waren gaan eten. Hier vindt u mijn oude commentaar, en hier volgt de nieuwe !

We gingen net als vorige keer voor het degustatiemenu (60 euro met begeleidende wijnen) en werden opnieuw niet teleurgesteld. Na enkele sublieme hapjes kwam het eerste voorgerecht, vier schoteltjes met vier verschillende bereidingen van sint-jakobsvrucht: heerlijk ! De Cheverny van Emmanuel Delaille, een blend van 90% sauvignon en 10% chardonnay, combineerde perfect dankzij zijn mix van sauvignon fraîcheur en chardonnay structuur. De daaropvolgende kingkrab met aardappel, prei en mousseline van kreeft, was verrassend door zijn andersheid en het feit dat de wijn op net dezelfde manier verraste was euh...verrassend. En ongelooflijk lekker ! De wijn was een Australiër, een Chardonnay Hemisphere South met mooi etiket en mooie naam en heel mooi evenwichtig geëikt, met smaakelementen die ook in het gerecht terugkwamen. Als hoofdgerecht combineerde de fazant op een bedje van gekarameliseerd witloof uitstekend met de Havana Hills Italian Job 2004, een blend van sangiovese, syrah, pinotage, nebbiolo, barbera en touriga nacional. Een wijn die ik apart misschien niet zo zou pruimen, tenzij goed gekoeld, omdat zo'n zoet tikje in wijn mij altijd wat stoort, maar bij het gerecht combineerde hij uitstekend. De drie desserts op basis van mandarijn waren uitermate lekker.

De ambitie spat in dit restaurant uit het bord en de prijs/kwaliteitverhouding is zéér goed. Zolang de Michelinmannetjes hier geen sterren komen droppen moet u hier nog van profiteren. Maar we zouden onszelf niet zijn als we geen opmerkingen hadden. Op een eigenaardige manier wordt de wijn hier wél goed gekozen, maar waarom en hoe blijft blijkbaar een goed bewaard geheim. De (deze keer) wel heel voorkomende en alerte bediening had geen flauw idee van wat er geschonken werd en waarom. En alhoewel men deze keer wel heel vriendelijk het etiket toonde, ben ik eigenlijk alles wat interessant was pas achteraf op het internet te weten gekomen. En omdat er wel degelijk iets te vertellen viel over de wijn was dit jammer, het had nog een extra niveau gegeven aan de maaltijd. Zeker over de begeleidende wijnen moet dit eigenlijk wel.

En hier kom ik dan tot een eindconclusie en een vergelijking met l'Eau Vive, waarover ik een paar blogs terug berichtte. Bij L'Eau Vive, wél een ster, proefde je naast de inventiviteit en de liefde die de beide hebben, ook de ervaring (moeilijk uit te leggen eigenlijk). De sommelier kende er ook alles van zijn wijn en merkte snel dat er interesse was, legde uit waar de wijn vandaan kwam, wat er in zat en, heel leuk, waarom ze hem nu precies bij dit gerecht hadden gecombineerd. Bij Berto, nog geen ster, ontbrak dit en het maakte het geheel, de belevenis, net een beetje minder. Het verschil tussen een ster en geen ster ? Ik weet het niet, want af en toe begrijp ik de Michelin-heren niet, maar een verschil ? Ja, er was een verschil, het verschil tussen héél goed en verschrikkelijk goed. Dat dat verschil ook op de prijs afstraalde was logisch en eerlijk en dat apprecieer ik dan weer. Absoluut te volgen dus, die Berto, en laat me hopen dat hij opbouwende kritiek kan apprecïëren...

Elke wijnliefhebber weet dat landen als Italië of Portugal schatkamers vol obscure maar interessante druivensoorten zijn, maar ook Frankrijk heeft zijn eigen rariteiten die door het succes van de grote druivenrassen in de vergetelheid gedrukt werden maar die nooit helemaal verdwenen.

Eén van die rare jongens is de braucol, ook bekend onder de naam fer servadou, pinenc of mansois. Marcillac is de enige AOC waar ze als fer servadou de hoofdrol speelt, maar ook in de Gaillac wordt ze af en toe als monocépage gebotteld (alhoewel ze er gewoonlijk geblend wordt met syrah en duras). In Madiran speelt ze als pinenc een kleinere rol in de blend.

Het is niet geheel duidelijk waar de druif vandaan komt, maar eerste DNA testen verwijzen naar een verwantschap met cabernet franc. In blends wordt de druif gebruikt om kleur en aroma te leveren. Typische aroma's van de braucol zijn cassis, bessen, kersen, frambozen. In de literatuur worden ook rabarber en groene peper vermeld. Heel typisch in de mond is de relatief hoge zuurtegraad die de wijn erg fris maakt.

Ik dronk de Braucol 2002 uit de Gaillac van Robert & Bernard Plageoles, vader en zoon, en allebei gek op oude druivenrassen. Ze zijn vaak te vinden in lokale archieven waar ze opzoekingen doen rond oude druivenrassen en hun terroir, maar ze maken ook wijn met deze oudjes. Deze fles kocht ik in 2005 voor 8,25 euro bij Cavopro. In de neus vond ik kersen en bosvruchten en veel tertiaire elementen als truffel, paddestoelen, roet; in de mond over heel de lijn erg fris, geen tannines, zurige toetsen worden afgewisseld met zoetere, nog mooi bosfruit, erg frisse afdronk; ♥(♥). Met andere woorden: een aangename kennismaking...

Een lange, luie zondag, geen familiebezoek, geen klussen, rust, peis ende vree: ideaal om eens "serieus" te proeven. En wat is er dan leuker dan het naast elkaar zetten van twee flessen, vertikaal of horizontaal (of speciaal) ? Het is vaak in het contrast (of de gelijkenis) dat je nog beter het karakter van elke wijn vindt.

Op de laatste zondag van het jaar mocht dat wel eens iets speciaals zijn vond ik, en daarom wou ik twee Franse wijn(stijl)en naast elkaar zetten. Ik hou van allebei, maar de ene drink ik met mijn hersens, de andere met mijn hart. De ene doet me nadenken en mijmeren, de andere doet me vaak zo breed glimlachen dat mijn kaken er pijn van doen. Bordeaux contre Loire, dus.

Ik startte met de Bordeaux, een Cru Bourgeois uit St-Estèphe, de Château Lilian Ladouys 2000, 15,7 euro in een grootwarenhuis, geen idee meer het welke. Met 55% merlot een beetje atypisch voor de appellation maar sinds Georges Pauli (van Chateau Gruaud-Larose) er consulteert goed in vorm en zeker geen slechte kelderinvestering. De kleur was een rijp en donker baksteenrood, al licht geëvolueerd. In de neus viel een mooi versmolten "keuken" aroma op, een mix van kruiden, vlees, rook, mokka en rood fruit. Het deed me een beetje denken aan de geuren die in een grote traditionele Engelse kasteelkeuken hangen. Een drietal uurtjes was er iets meer overwicht van het fruit en was de wijn iets frisser geworden. In de mond eerst een beetje een dunne attaque, maar mooi versmolten, goed gestructureerd, redelijk fris. Dat het geen Cru Classé was merkte je aan het gebrek aan diepgang en lengte, maar de wijn was lekker en fris, niet te zwaar, zacht en elegant en al bij al een meevaller voor zijn prijs. Een mooie, rijpe Bordeaux. (Er zweeft een vleugje wierook door deze wijn: opmerking tien uur na opening) ♥♥

Chateau Lilian-Ladouys

De tweede wijn (en ik opende hem gelijktijdig) dronken we ook bij het eten omdat ik hem daar beter bij zag passen. Het was een Chinon, samen met Bourgeuil mijn favoriete restaurantwijn (ah, les longues weekends romantiques à Paris...), recht uit de kelder en dus mooi fris gekoeld. De Cuvée Bonnaventure 2004 van Chateau Coulaine kostte 13 euro bij Troca-Vins in Roeselare. Etienne de Bonnaventure werkt al sinds 1997 volledig bio en begint beter en beter door te hebben wanneer zijn druiven het juiste rijpingsmoment bereiken. De wijn was diep purperrood en nog erg jong van kleur. In de neus zuiver fruit, frisse ochtendlucht in een boomgaard (bij gebrek aan ervaring met frisse ochtendlucht in een wijngaard), omgewoelde natte grond op de achtergrond. In de mond een prachtig zuiver fruit, heel lekker en puur, met een heerlijke achtergrond, enorm smakelijk en puur plezier. Dit is een absolute plezierwijn waarvan elk glas binnenglijdt, een schaterlach van een wijn; één van de aangenaamste drinkervaringen van 2007 ! ♥♥♥

Conclusie ? Op punten wint de Chinon en ik denk eigenlijk dat hij ook beter gemaakt is, van zuiverder fruit en met minder gesmos. Als drinkervaring ? Moeilijker. Soms heb ik zin om te schaterlachen, soms om melancholisch wat te mijmeren. Maar schaterlachen doe ik minder vaak en daarom: geef mij maar die Coulaine. De 2004 is nu helaas uitgeput en ik heb de 2005 nog niet geproefd. I'll keep you posted...