"Very wise," said the sommelier, his head cocked to one side. His voice rich with admiration, he added, "So few recognize the merits of the wines from the north." Unspoken, but surely there, was the phrase "but you are obviously among the discerning few."

"As for the red," he asked, "will we stay in France?" It was not lost on me that he was now employing the royal we.

"Certainly," said Daniel Green, "Chef Kunz's food is so subtle. It would be criminal to assault the delicacy of its flavors with the brashness of American wine." I made a note to try to remember these phrases for later use; they might come in handy. I liked the idea of wine assaulting food with criminal interest.

Uit "Garlic and Sapphires. The Secret Life of a Food Critic." door Ruth Reichl.

Normaal gezien gaat CSP in juli en augustus in zomerreces. Maar het moet worden toegegeven, twee maanden zonder wijnsessie houden we eigenlijk al jaren niet vol. En omdat er deze keer aardig wat CSP'ers in het land waren in juli werd besloten om geen BYOB te doen, maar om de popelende Tom de kans te geven zijn Provencaals ei te leggen. Dat had moeten gebeuren in Gert's mooie tuin, maar het normale subpolaire Belgische zomerklimaat (zo ongeveer de temperatuur van een ontmoeting tussen Joëlle Milquet en Bart Dewever) dreef ons helaas naar binnen. Omdat dat dan weer het geurvermogen bevoordeelde weenden wij niet, maar wij gooiden ons welgemutst op deze harde taak: een Provence degustatie.

Het moet worden gezegd: ik was zeer nieuwsgierig. Sommige, al dan niet met metsersspleet pronkende, wijnliefhebbers zijn die-hard liefhebbers van wijnen uit de Provence. Deze bandeloze Bandolezen wijden complete blogs aan de geneugten van de grote rode wijnen van deze regio en het benieuwde me zeer of deze microbe aanstekelijk zou werken. Temeer daar Tom (bij de BB's gekend als Venne) ons beloofde om ook op dronk zijnde exemplaren mee te brengen, een niet wegdenkbaar voordeel voor deze tanninetijgers.

Het startte eigenlijk zoals ik verwacht had. Ik ben al lang een grote liefhebber van de betere witte uit het zuiden van Frankrijk en de drie meegebrachte exemplaren stelden niet teleur. De twee eerste (de Blancs de Blancs van Domaine Trians en Domaine Mas Berthe, beide 2005) waren heel typerend én lekker, de derde eigenlijk voor dat eerste heel wat minder, maar hij was dan weer zo goed, zo rustig en beschaafd dat hem dit vergeven werd (Domaine des Planes, 2006).

De reputatie van de Provencaalse rosé's is tweesnijdend: een zee van lichte terraswatertjes met daar doorheen dobberend de jerommekes van de Bandol. De eerste, de Mas Sainte Berthe 2006, was nog echt een, weliswaar superieur, Provencaals zomerroséke, gewoonweg heel lekker, maar de tweede, de Chateau Pibarnon 2006, begon al duidelijk wat ambitieuzere karaktertrekjes te vertonen: een complexe, trage, nadenkende rosé, mijlenver weg van de eerste. Nummer drie veroverde ons hart: de Domaine Tempier 2006 is één van de beste rosés die ik in mijn leven al proefde. Geen fles om te delen (of het moet met de allerbeste….) maar om leeg te drinken, slokje per slokje, alleen op je dakterras met zicht op zee, terwijl je naar de ondergaande zon kijkt en mijmert over het leven.

Rood. Donkerrood. We kregen acht rode Provence's voorgeschoteld en leerden twee dingen: er zijn tamelijk uiteenlopende stijlen en geen van deze wijnen kon klagen over een gebrek aan karakter. Eigenlijk vonden we ze alle acht goed, met helaas, helaas, een nogal duidelijk verband tussen kwaliteit en prijs, op één uitzondering na. Om toch nog een beetje eenvoudig te beginnen kregen we eerst de Cuvée Louis David 2004 van Domaine Mas Saint Berthe, een Beaux de Provence, achter de kiezen. Een aardige, fruitige en sympathieke wijn die iedereen kon appreciëren. Het Jerommeke dat hierna in het glas kwam was wat controversiëler: een rokerige en erg krachtige Côtes de Provence uit 2003 van het Domaine Miraval. Niemand schrok ervan dat het domein een Amerikaanse eigenaar had. Sommigen hielden van deze wijn, anderen hadden het moeilijk: de nieuwe eigenaresse van dit domein, Angelina Jolie, riep dezelfde discussie op. Die de kop werd ingedrukt door wijn nummer drie: de Cotes de Provence 2001 van Domaine Sorin, de man van de draaiende fermentatievaten, die zijn bourgondische afkomst niet kon verstoppen. Een hele, mooie, elegante wijn, eerder een intellectueeltje, meer Nicole Kidman, die mij enorm kon bekoren (de wijn, dus). Leuk geprijsd ook. Na twee kneusjes, OK lekkere kneusjes, in-mijn-kelder-welgekomen kneusjes, maar toch een beetje, allé, u begrijpt wat ik bedoel, dipjes (Cuvée St Clement, Domaine Trians en Domaine de Marchandise, Mourvèdre, 2005) kwam er eentje voorbij van het postuur Aretha Franklin: indrukwekkend, schoon, maar er een beetje over…dat was de Bandol 1999 van Domaine Sorin, daarstraks nog zo bevallig. En dan draaide de wereld rond zijn as, vielen vooroordelen als aangeschoten eenden uit de lucht en zag Rick het licht. De Bandol 2003 van Domaine Pibarnon was de meest evenwichtige wijn van de avond, een wijn die bijna perfect was in zijn prijsklasse, een schitterende diepgang ook, gewoon indrukwekkend goed. Maar nog niks vergeleken met de volgende: de Domaine Trevallon 1999. Geen over-the-top Angelina, geen wat al te icy Nicole, geen Aretha-bom: Uma Thurman in Kill Bill. Vrouwelijk, geraffineerd, complex, dodelijk lekker. Vier ♥♥♥♥, en dat was weer even geleden.

Whan that Bacchus, the Myghti Lord,

and Juno eke, by one accorde,

Hath sette a-broche of myghti wyne a tone,

And after wardys in to the brayn ran

Of Colyn Blobolle, when he had dronke a tante

Both of Teynt and of wyne of Alycaunt,

Till he was drounke as any swine;

Uit "Colyn Blowbols Testament", een parodie die rond 1500 werd geschreven door een onbekende Engelse auteur. Een Blowbol is een middeleeuws woord voor een dronkelap.

Historische wijnen fascineren mij: ik schreef hier al over verjus en een paar weken geleden nog over de East India Solera van Lustau. Af en toe heeft zo'n blogbericht het effect dat vrienden mij uitnodigen om iets in dezelfde lijn te komen proeven en na afloop van de Provence degustatie (verslag volgt…écht) haalde wijnbuddy Gert iets boven dat we "nog nooit geproefd hadden". En gelijk had hij…

De fles in kwestie was een Gran Fondillon 1964 van Bodegas Brotons die hij in Herentals bij Van Eccelpoel op de kop getikt had. Alhoewel ik de naam Fondillon heel kort vermeld in mijn eigenste vinopedia moest ik toegeven dat ik er verder geen zinnig woord over kon vertellen. Ik moest ter plekke beloven om de vergeten historicus in mij weer wakker te maken en eens iets te schrijven over het onderwerp.

Name, sirs! the wine that most invites your taste;
Champaign, or Burgundy, or Florence pure,
Or Hock antique, or Lisbon new or old,
Bourdeaux, or neat French white, or Alicant

John Gay (1685-1732), auteur van ondermeer The Beggers Opera.

Eén van de dingen die ik aardig vind aan CSP is het feit dat de leden het niet nalaten om zelfs de heiligste principes van de club af en toe in vraag te stellen. Dat houdt me wakker, én het dwingt me om geregeld de zaken eens te bekijken vanuit een andere ooghoek. Bij onze laatste degustatie (Provence; het verslag volgt nog) werd er nog eens zo'n filosofisch torpedootje gelanceerd: moeten wij ons blijven houden aan de 15 euro regel ? En hier ging het niet alleen over inflatie maar over iets waarvoor ik vanaf het begin wat vreesde (en links en rechts werd gewaarschuwd): we hebben ondertussen leren proeven en worden veeleisender. Op de nieuwe blog van Frank Van Der Auwera vond ik ook zo'n opmerking terug: als je je religieus beperkt tot zo'n regel mis je uiteraard héél wat interessante wijnen die zich momenteel ophouden in de 15-25 euro regio. Toen een stichtend lid echter voorstelde om ook de naam sanspretention dan maar te veranderen begon ik toch te steigeren.

Wij lanceerden de 15 euro regel voor een reden: we wilden bewijzen dat je voor minder dan 15 euro goede wijn kan kopen. Daarvoor moesten we natuurlijk weg van de klassieke grote wijnnamen en op zoek naar de kleine appellations, maar precies dit blijft in mijn ogen nog steeds één van de leukere dingen van onze club. Duurder gaan is vaak ook makkelijker en, toegegeven, misschien ook interessanter voor de geoefende proever, maar ik houdt niemand tegen om naast zijn CSP lidmaatschap ook de één of de andere Commanderij te vervoegen (ik heb er zelf soms zin in). En ook, toegegeven, er ís een klein wijnduiveltje in mij dat soms roept om een soort super-CSP waarin de échte wijnproevers de duurdere exemplaren te lijf gaan. Maar terwijl ik dit schrijf zit ik te walgen van mijn eigen woorden…

Een deel van deze discussie werd onder vier ogen verder gezet ten huize van. Hierbij verschenen twee originele, lekkere Duitse wijnen op tafel, beide afkomstig van Vinikus.

1: Sauvignon Blanc, Markus Schneider, Pfalz, 2007:

Markus Schneider is een vreemd man en één van de enfants terribles van de Duitse wijnwereld. 12,5 euro. Onmiddellijk een echte Vinikus neus ! zuiver fruit met een minerale toets. In de mond wordt dat fruit wat duidelijker met vooral pompelmoes en agrumes. Mooie zuren in de attaque dan een opwellende fruitigheid die flirt met het zoete maar terug mooi zuur eindigd (zoals bij sommige fruitsoorten). In de neus kwam later ook veel duidelijker kruisbes naar boven. Zeer lekker. 15/20 ♥♥(♥)

2: RosaMunde, Spätburgunder Rosé Trocken, Am Stein, Franken, 2007

Het wijngoed Am Stein in Franken is een parel die elk jaar schitterende wijnen voortbrengt met klasse en karakter. Voor rosé denk je niet zo snel aan Duitsland, maar deze deed ook dit vooroordeel weer als sneeuw voor de zon wegsmelten. bij Gert thuis, 16 juli 08, ong. 9,5 euro. Onmiddellijkvalt een erg zuiver en floraal aroma op met nootjes van kleine rode vruchten. In de mond valt onmiddellijk een leuke tinteling op en hij is zeer mooi, fris en lekker alhoewel niemand de smaak kon duiden. Hij leek nog het meest op één van die alternatieve health-drankjes (maar dan een lekker!). Wel een echte zomer-rosé met een scherp kantje (geen goed gezelschap voor aardappelen). Uitermate lekker en origineel 16/20 ♥♥♥

Beide wijnen waren echte Vinikus-wijnen: zeer zuivere, lekkere en originele wijnen die zowel de verwende wijndrinker als de doordeweekse gourmet (er zaten twee bijzonder mooie vrouwelijke exemplaren naast ons) kunnen bekoren. Maar ook hier kon ons stichtend lid het niet laten: net toen we het er roerend over eens waren dat we toch wel echt open stonden voor nieuwe dingen en vonden dat we de wijnwereld zonder vooroordelen tegemoet traden, lanceerde hij een tweede torpedootje. Sauvignon Blanc uit de Pfalz, rosé uit Franken, syrah uit Bachtegem-Kuppe, clairette uit Timboektoe ! Zijn we niet aan het flirten met het exotische omwille van het exotische ? Zijn we geen followers in plaats van leaders ? Zijn we geen Bourgeois-Bohémiens die uit reactie tegen de klassieke wijnsnobs zelf al even snobistisch beginnen te reageren ? Daar gaan we nu eens een vakantietje over nadenken, zie…

Maar alweer doet Laurent Mélotté een opendeur die ik niet zou mogen missen en alwéér zit ik in het buitenland onnozel te doen voor mijn broodheer.

Laat u dat echter niet tegenhouden: Jean-François Ganevat, Laurent Mosse en Georges Descombes zijn de ere-gasten en dat zijn drie hele grote wijnbouwers (een soort superhelden van de natuurlijke wijn). Laurent zelf is een innemende figuur en de moeite om te leren kennen. Het event vindt plaats op vrijdag van 17u tot 21u en op zaterdag van 11u tot 20u in het mooie dorpje Pécrot, in Waals-Brabant. Meer gegevens vindt u hier.

U zal mij er niet ontmoeten...tot mijn grote spijt. Doe hem (snik) de groeten.