Wakker worden in Ragusa op een januari-dag en blauwe lucht zien betekent iets anders dan in België: ongeveer 25°C verschil. En het was dus enigszins optimistisch en goedgemutst dat wij de rit naar Butera aanvatten.

Ik kan U één ding verzekeren: je kijk op het leven verandert terdege wanneer je 's morgens het raam opengooit en dit ziet....

De rit naar Butera was lang maar mooi, door een soort maanlandschap van kalk en zandsteen, in onze ogen zuiders kaal, in de ogen van Gianni abnormaal groen.Ondertussen ondervonden wij wat vijf dagen regen hier aanricht met het wegennet, maar uiteindelijk arriveerden wij toch, lekker door elkaar geklutst, op het domein Feudo Principe di Butera. Dit hypermodern uitgeruste domein is eigendom van de familie Zonin, van één van de grootste wijnimperia van Italië, in 1997 opgericht om er kwaliteitswijn te maken. Het hele domein is 180ha groot en wij werden er zeer vriendelijk ontvangen en deskundig rondgeleid. De "betalende" tasting was leuk en vond plaats in een prachtig lokaaltje (of was het de zon?) en ging gepaard met leuke hapjes. 

De degustatie startte met wat eigenlijk mijn favoriet zou zijn; een Inzolia 2007 © vol aroma's van bloemen, fijn en eenvoudig en een wijn om in de zomerse zon te delen met vrienden. De Chardonnay 2007 ©(©) was origineel in die mate dat hij geen malolactische gisting onderging maar wel voor een deel rijpte op medium-toasted eik. Het fruit (perzik) overheerste, en in de mond was hij modern en smakelijk en krokant. De Syrah 2006 ©(©) was een beetje een valserikske: eerst heel bescheiden en eenvoudig, als een lekkere, verse fruitconfituur, maar hij had een verrassend lange afdronk. TCA killed the nero d'avola star...twee keer achter elkaar (wij dierven de tweede keer niks meer zeggen) en de schenkster/proefster gaf geen kik. De Riesi 2006, ©, een blend van nero d'avola en syrah was jammy en wat porto-achtig, maar werd gered door net voldoende fraîcheur. De hele degustatie, het hele bezoek was leuk, goed georganiseerd en interessant, er was niks dat mij hier negatief stemde, maar er was ook niks dat mij hier deed opkijken. Eigenlijk was dit de enige keer dat we wijnen dronken die zowat overal vandaan konden komen...

's Middags aten wij bij Pino Cuttaia in Licata. La Madia, zijn restaurant ligt in het centrum van Licata, thuisbasis van de meest ongedisciplineerde chauffeurs van de Europese Gemeenschap. We arriveerden dan ook opgejaagd en te laat en eigenlijk veel te ongeduldig en spraakverwarring zorgde voor enig onaangenaam gediscussieer achteraf toen il menu corto zeven gangen bleek te tellen en wij de tempels van Agrigento al aan onze neuzen voorbij zagen gaan. Maar zoals Gianni zei, de Siciliaanse vertaling voor het woord ongeduldig is stupido ! Want eigenlijk heb ik hier goddelijk gegeten en als er één restaurant is waar ik wel eens op mijn gemak terug wil gaan is het dit. Een vreemd gevoel: de indruk hebben om toch wat opgelicht te zijn én tegelijk fantastisch lekker te hebben gegeten. De ober die met alle geweld Duits met ons wou spreken hielp er ook al niet aan. We dronken een erg oxydatieve schuimwijn van Milazzo, de Classico Riserva als aperitief, maar dan werden onze ideeën over de witte wijnen van Sicilië nog bevestigd door de Chiaranda 06 ©©© van Donnafugata, een blend van 50% ansonica en 50% chardonnay. José Rallo's 300ha grote domein ligt in Marsala en op het eiland Pantelleria en wie de namen Giacomo Tachis en Carlo Ferrini iets zegt (het zijn twee top-oenologen) weet al hoe het er hier aan toegaat. Deze prachtige witte had een heel aparte neus die verwees naar ranzige boter, een oude eiken kast die je plots opentrekt en iemand zei Colonial Wax (mij onbekend). Een prachtig openende mondindruk, duidelijk minstens ten dele malolactisch gegist, een schitterende structuur. De Tripidium 04 ©(©) van Duca di Castelmonte was een blend van nero d'avola, cabernet en syrah, mooi, krachtig en compact, en zeker complexer gemaakt door de mix en de 12 maanden eik, maar geef me toch maar de locals... Dessert en dessertwijn misten we (we raceten naar Agrigento voor het donker zou worden: stupido, zou Gianni zeggen, maar goed, wij komen hier maar één keer, hij kan ze elk weekend zien).

.  

Wie van plan is om een culinaire ontdekkingsreis door Sicilië te maken, kan moeilijk beter van start gaan dan in La Gazza Ladra, het Michelinster-voerende restaurant van het Hotel Palazzo Failla in Modica. In dit uitstekende restaurant roert kok Accursio Craparo de lepel en hij doet dat op een bijna briljante manier, maar de cherry on the cake was voor ons de aanwezigheid van sommelier Shingo Nagaj, een japanner met een zeer eclectische smaak en grazie alle grandi doti comunicative...interessante suggerimenti "emozionali", poco dogmatici. Hij liet ons kennis maken met enkele pareltjes van Siciliaanse wijncultuur.

Ook op zichzelf was de avond nogal, euh, apart. De lokale Rotary had deze avond uitgekozen voor haar jaarvergadering en zelden zag ik zoveel bontjassen bijeen (een blijkbaar geheel onbestaand taboe in Sicilië). Gedistingeerde heren hielpen oudere maar zeer stijlvolle en ijdele dames op hun plaats en voor onze ogen zagen wij oud en nieuw geld door elkaar mengen. Bovendien vulde deze verzameling lokale middenstanders het restaurant volledig en werden wij in de hal geplaatst, ook al een wat aparte ervaring. Om het goed te maken was de service echter uitstekend en toen Shingo doorhad dat hij een tafeltje wijnliefhebbers had binnengekregen zat hij meer bij ons dan bij de Rotary.

Dat Shingo wel houdt van het wat meer ongebruikelijke werd al duidelijk bij de keuze van het aperitief: een spumante pinot nero van Tasca D'Almerita, uit het grote domein Regaleali van de familie Tasca, wiens wijnen me nog maar zelden teleurstelden. Dit was best wel leuk, zo'n beetje een Bourgogne met bubbles. Een doorgedreven studie van de wijnkaart (400 referenties) leverde de eerste verrassingen op: er wordt hier een zeer bescheiden opslag gehanteerd en dat verleidt tot het kiezen van mooie wijnen zonder wenkbrauwgefrons aan de vrouwelijke zijde van de tafel. De eerste drie gerechten werden begeleid door de Grappoli del Grillo 2007 ©©© van Marco De Bartoli. Marco De Bartoli is een ex-autoracer en een verzamelaar van snelle oldtimers die in 1978 het domein van zijn ouders overnam. Hij is een marsala-liefhebber pur sang, één van de grootste voorvechters van deze wijnstijl, maar hij was ook één van de eersten om kwaliteitswijnen te maken met de lokale druivensoorten grillo en zibibbo...en wij hadden de eer om met deze flessen onze Siciliaanse witte wijn spits te kunnen afbijten. 8 maanden barrique bezorgden deze wijn zijn mooie goudgele kleur. In de neus wit fruit, een beetje als een nog neit helemaal rijpe meloen, fraai bittertje ook; mooi rond fruitig middenstuk, iets complex mineraligs dat waarschijnlijk eerder van het hout kwam, kortom een zeer lekkere wijn die in het glas ook positief evolueerde. Hij begeleidde een Paesaggio Ibleo met geitekaas uit Ragusa, heel breed en complex, een Spaghetti con spremuta di Sicilia, pasta met tonijn, erg zout en erg wild en een geweldig lekkere L'Arancino, een nationaal gerecht maar hier erg verrassend gemaakt (een bol risotto met een rond kapje dat je moest doorbreken om de aroma's te bevrijden).

Voor de Pesce Azzurro al profume di Carbonelli raadde Shingo ons een andere wijn aan (ik denk dat hij ons hem vooral wilde laten proeven). De Zibibbo Integer 2007 ©©(©) was mijn eerste kennismaking met deze Siciliaanse druif. Deze wijn wordt gemaakt op het eiland Pantelleria, bekend voor zijn zoete moscato's die met dezelfde druif gemaakt worden. Wij proefden kruidig en exotisch fruit en dachten eerst aan een verwant van de traminer tot Shingo ons corrigeerde. In de mond heel veel structuur en karakter, bittere witte pompelmoesschil ook en veel volume, een beetje als een natuurlijke wijn (hij was ongeklaard en ongefilterd, wat ongewoon voor een witte).

De topper kwam echter samen met het hoofdgerecht, een verrukkelijk stuk speenvarken (Maiolino nero dei Nebrodi con fagioli borlotti e sanapu). De Guardiola 2006 ©©©(©) van het Tenuta delle Terre Nere is een Etna Rosso, een appellatie voor wijnen die worden gemaakt op de flanken van de Etna, op één van de vreemdste terroirs van de wereld. Het domein is het privé-project van Marc De Grazia, één van Italië's bekendste wijnmensen, eigenaar van een groot exportbedrijf en consultant voor een 90tal domeinen. De nerello mascalese druif groeit hier op een ondergrond van lava en vulkanische as. Hij wordt meestal geblend met de nerello cappuccio (hier maar 2%). Marco is een amateur van grote Bourgogne's en hij past hier een redelijk korte schilweking toe om de wijn licht en levendig te maken. De Guardiola wijngaard is één van de hoogst gelegen wijngaarden van Europa en bijna alle stokken zijn pre-phylloxera, aangeplant in 1917 en 1947. De nog wat jonge wijn had een neus die ik nog niet vaak heb ontmoet (staal, bloed, wat verborgen fruit...) maar was in de mond fruitig en levendig, héél lang en geweldig lekker combinerend met het varken. Ondertussen waren wij en Shingo er ook achter gekomen dat Filippo van het Leuvense 'A Zamara een gemeenschappellijke kennis is en werden de relaties steeds hartelijker.

Tijdens de groepsfoto werd de geheime identiteit van Rick bijna onthuld door een geniepig vingertje.

Als dessertwijn koos Shingo voor de Khamma ©©, een Moscato Passito di Pantelleria 2002 van Salvatore Murana, ook al een vinologische rariteit. Eveneens gemaakt met zibibbo, maar onderworpen aan 30 à 40 dagen schilweking (da's lang), gevolgd door 60 tot 80 dagen alcoholische fermentatie (da's heel lang) en twaalf maanden Alllier eik. Hij had een nootbruine kleur en een heel speciaal aroma dat niemand echt kon thuisbrengen en waarvoor ook ik de woorden niet vond. In de mond was de wijn fris en zoet, goed uitgebalanceerd en nootachtig en lekker.  De verdere avond werd gevuld door allerlei strafs...voor wij terug sukkelden naar ons hotel in Ragusa Ibla om er de slaap der slapen aan te vangen.

Door de capriolen van Allitalia 'Allways Late In Take-off, Allways Late In Arrival' landden wij met serieuze vertraging in Catania. Onze lunchafspraak in de Trattoria Majore in Chiaramonte Gulfi viel dus in het water en naar het befaamde speenvarken van dit etablissement konden wij fluiten (we waren er nochtans deze morgen om vier uur voor opgestaan). Gelukkig had onze gids-chauffeur-raconteur Gianni een alternatief: Sicilian Fast Food. Na een kennismaking met de grandeur (sic) van het Siciliaanse wegennet stopte hij voor een nogal miezerig uitziend etablissement waar nog wat mannen aan de toog snel iets naar binnen aan het werken waren. Er werd snel snel een gammel tafeltje afgeruimd, een fles wijn besteld en aan de toog mochten wij wat focacce uitkiezen: een soort gevulde broodjes. Het was misschien wel de honger, maar het smaakte en we maakten voor de eerste keer kennis met de verse produkten van het eiland.

Enig Siciliaans onderhandel zorgde voor onze eerste fles Siciliaanse wijn, een 3 Carati van het wijngoed Avide. De wijngaarden van Giovanni Calcaterra liggen in het hart van de DOCG Cerasuolo di Vittorio, in en rond Comiso, en twee wijnrassen staan hier centraal, de nero d'avola en de frappato. De 3 Carati is een 100% nero d'avola en voor enkelen onder ons was het de eerste kennismaking met deze druif (maar niet voor J. en mij, nero d'avola fans van het eerste uur). Deze zwarte van Avola (een dag later reden we voorbij het dorp waar hij vandaan kwam) is een koppigaard die hard en gesloten kan zijn, maar die zich kan ontwikkelen in een fluwelen verleider, een beetje een Siciliaan dus...Deze 2002 was al wat geëvolueerd in kleur en neus, maar hij rook naar rijp fruit en oud leder, een combinatie waar ik wel van houdt. Genoeg fruit en zuren, en een allermooiste finish. Op één been kan je echter niet staan en wij dus naar de toog voor een fles frappato.

Dit initiatief werd op verontwaardigd handjesgewapper onthaald. Wij zouden teleurgesteld zijn na de vorige wijn en na wat uitleg over ons wijnliefhebberschap vroeg de baas of we geinteresseerd waren in een echt goede fles ? Dat was niet echt een moeilijke vraag, en de patron vroeg een minuutje tijd en verdween uit de gelagzaal. Even later zagen wij hem wegscheuren in een klein autootje en vijf minuten later holde hij binnen met een in papier gewikkelde fles die vervolgens met veel bombarie onthuld werd. De Barocco, is een cerasuolo di Vittoria en dus een blend van nero d'avola en frappato (hier respectievelijk 40 en 60%). Hij krijgt 8 tot 12 maanden eik en wordt dan nog twee jaar op fles gekelderd voor hij de deur uit mag. Na nog eens enkele jaren kelder moet hij dan ideaal op dronk zijn. Hij bleek complex en diep, héél mannelijk en viriel. De herkenbare nero d'avola tonen werden hier gekoppeld aan de frisse zuren van de frappato. Een indrukwekkende wijn, waarover Gianni de hele verdere reis zou praten, omdat we ze in zijn ogen wel heel goedkoop hadden gekregen...maar daarover later meer.

Omdat wij culinaire leken bleken te zijn, moesten wij absoluut kennis maken met een Siciliaans dessert: de cannoli. We zouden ze de volgende dagen bij ontbijt, lunch en dinner zien voorbijkomen.

Ons reizend medelid Ghil is weer eens naar een interessante wijnregio geweest en we gaan het geweten hebben. Is het nu de verlokking van het onbereikbare, of drinken die buitenlanders hun beste wijn zelf op, het waren ook nu weer de valiezenflessen die het meeste indruk maakten.

We startten nochtans goed, met een heel aangenaam fleske Torrontès 2008 van Santa Julia dat je kan krijgen bij Mathys in Brugge of Magnus in Deurne. Aan 4,75 euro moet dit de vaste keldercompaan zijn van wie verslingerd is aan de exotische keuken en het geld niet heeft (of teveel dorst, of teveel vrienden, etc) voor de betere gewurztraminer. Het werkelijk héél uitbundige exotische fruit en het kruidige maken van deze voor zijn prijs erg evenwichtige wijn een echte topper qua prijs/kwaliteit. De volgende Torrontès bewees even het tegendeel, maar poneerde vooral de stelling dat grote bierstekers nogal eens grote vergissingen maken: een torrontès van 2004 zou allang de weg van alle vlees moeten gegaan zijn en het is een schande dat men zoiets nog probeert te verpatsen (en dan met staalhard gezicht beweren dat dat geen probleem is, die leeftijd). Ze zouden een vervaldatum op sommige flessen moeten zetten. Schurkenstreken !

Toen kwam de eerste fles uit de rugzak, een Reserva Sauvignon Blanc 2008 van Luigi Bosca, het merk van de biodynamisch wijn verbouwende familie Arizu. Ondanks zijn stévige alcoholtoets aan expressieve en aangename wijn. De later op de avond geproefde Reserva Syrah 2005 van hetzelfde huis was nog een stuk straffer. Hij deed me heel sterk denken aan de wat ouderwetse chocoladerepen van Jacques, met name die met een op koffie gebaseerd vulsel en het was een geweldig exuberante wijn, heel stevig en tegelijk fris, heel in-your-face. Hij kreeg drie hartjes. Aan 12 euro een koopje, maar we hebben geen idee of hij in Belgenland verkrijgbaar is. Op de proeftafel stond één fles rosé, die van José L Mounier uit Cafayate (dat spreek je uit Cafézjat). Deze blend van 50% malbec en 50% cabernet leek nog het meest op een stevige rosé uit de Cahors: héél goede neuzekes, heel evenwichtig. 8 euro was correct qua prijs, maar er worden maar 4000 flessen van gemaakt. Toch maar naar de Cahors, dan...

Uit de Colruyt kwamen twee kleine Argentijnen waarmee ik u niet ga lastigvallen. Ze vielen een klein beetje uit de toon...correct maar slaapverwekkend was de algemene commentaar, ronduit hilarisch die van Van Der Auwera die tot aller vermaak werd voorgelezen. Santa Julia, die ook dit bericht opende, scoorde dan weer wel met een Reserva Malbec 2006 die aan 8,55 euro en ondanks een nogal stroeve neus, zuiver, rond, stevig en gewoonweg zeer smakelijk bleek (en in België te vinden bij Magnus en Matthys).

Twee cuvées maakten het af mooi en deden mij alvast definitief van idee veranderen over het potentieel van Argentinië als wijnland. De St Felicien Cabernet Sauvignon 2005 is een cuvée van Nicolas Catena Zapata, één van Argentinië's grootste wijnmakers. Hij maakte kennis met wijn tijdens zijn politieke ballingschap in Californië tijdens de junta, werd eerst completamente loco verklaard, maar maakt nu wijnen die met Latour, Opus One, Haut Brion of Solaia worden vergeleken. Wat wij dronken stond wat lager in de pikorde, maar wat een schitterende wijn. Tom zette hem naast mooie Bordeaux en op de vraag "Wat ruiken we hier?" riep een over zijn tong struikelende enthousiasteling "Goe ruiken we hier !". De eerste hier die zelfs voor het walsen al hele mooie aroma's losliet (een heel zuivere herfstige rokerigheid) en na walsen eucalyptus en mooi zwart fruit losliet. Breed en diep, stevig en complex en met nog veel potentieel. Eigenlijk heb ik een hekel aan Nieuwe Wereld Cabernet's, maar deze...Wow ! Drie-en-een-half hartje. Voor 13,5 euro...

Het domein Achaval Ferrer werd in 1998 opgericht door Santiago Achaval en Manuel Ferrer, Argentijnse zakenlui, met de hulp van Roberto Cipresso, de Italiaanse oenoloog en wijnconsultant uit Montalcino. Ze selecteerden vier van de beste wijngaarden van Mendoza en maken er unieke micro-cuvées die moeten bewijzen dat ook de Nieuwe Wereld terroir kent. Wij proefden hun 100% malbec 2007, een blend van iets jongere stokken. Heel mooi ingekapseld fruit in de neus met een interessante mineralige zijklank. In de mond een fris en zuiver blokje wijn, nog erg gesloten, maar met ons inziens veel toekomst. Hij kreeg dezelfde score als de vorige, kostte 22 euro, maar het was eigenlijk kindermoord.

Ik nam een tijd geleden deel aan een masterclass Chileense wijnen en viel bijna in slaap. Na twaalf Argentijnen was ik klaarwakker.

Het is een heel typisch verschijnsel voor de beginnende wijnliefhebber. Je koopt al wel wat bij één of twee wijnhandelaren, maar het gros van je initiële nieuwsgierigheid blus je op de plaats waar dat het makkelijkst is: de supermarkt. En zo heeft elke wijnfanaat zich ooit wel eens door de Cordier's, Jacob's Creek's en Chateau Cazeau's van het wijnrek geworsteld alvorens tot de constatie te komen dat voor een beetje meer geld en een beetje meer moeite zich een hele werld van intellectueel en hedonistisch genot kan openen.

Bij het opkuisen van de kelder (na nieuwjaar hebben veel wijnliefhebbers opvallend propere kelders) stootte ik nog op een flesje uit deze beginperiode. Ik kocht het ooit tijdens een wijnfestival van de Carrefour en het was één van de eerste flesjes waarbij ik mij bewust werd van het belang van een oogstjaar. Op het etiket achteraan stond dat de wijn nog een twee-drie jaar zou bewaren en verbeteren. Ik kocht tegelijkertijd mijn, denk ik, eerste Guide Hachette, en vond daarin, tot mijn vreugde en ook wel wat verbazing, dat de Hachette hem zo goed vond dat hij nog zeker twaalf jaar kon liggen. 

Het ging over een Cuvée Prestige 2000 van Chateau Cazeau, in december 2002 gekocht aan een onnozele 5,39 euro. Chateau Cazeau is een grote producent in het hart van de Entre-Deux-Mers die vooral bekend is voor zijn dunne, wat onnozele witte en rode Bordeaux, precies het soort wijn dat elke liefhebber snel leert vermijden. Naast die twee basiscuvées maken ze ook een zogenaamde Cuvée Prestige, nog altijd met een productie van een goede 90.000 flessen, die basically niet meer is dan de zwaar geëikte versie. Precies het ding waar elke liefhebber van gruwt (cfr the Oak Monster van Gary Vaynerchuk), dus. Hier komen mijn proefnota's:

Qua kleur was de wijn al geëvolueerd met een duidelijke rand. In de neus echter een heel aangenaam aroma met toetsen vanille maar ook een heel lekkere rokerigheid, rijp fruit, iets vlezigs, en dit allemaal op een erg elegante manier. De mond ging op dezelfde toon verder: heel fruitig en vlezig, mooi evenwicht, met een frisse en fruitige afdronk. Naarmate de wijn in het glas verbleef werd hij nog beter (hij kwam uit een koude kelder) en kwam het fruit nog meer door. De enige kritiek was een zeker gebrek aan massa, aan volume, meteen de enige factor waaruit zijn identiteit als massaproduct met waarschijnlijk veel te hoge opbrengsten naar voren kwam. Hij kreeg van mij ♥♥.

Wat is nu mijn punt ? Ik sprak vorige zomer met een wijnliefhebber die iets meer ervaring heeft dan mij (zo ongeveer 10.000.000.000 keer meer...) over de prijzen van de 2005's in de Bordeaux. Hij raadde me aan om me daar niet druk in te maken, de grote namen te laten links liggen en te investeren in de kleine Bordeaux: jaren drinkplezier verzekert voor weinig geld. "Koop in goede jaren kleine namen en in kleine jaren grote...", was zijn advies. 

Ik heb maar ervaring met één groot jaar in de Bordeaux, 2000, maar ik zie wat hij bedoelt. In de herfst van 2005 nam ik in een Champion supermarkt een fles Grand Vin de Clossmann 2000 mee, een doodgewone generieke Bordeaux. Hij kreeg in de Guide Hachette één sterretje. Hier volgt de proefnota: mooie intense kleur; zeer aanwezig aroma met peperkoek en gerookt spek van heel goede kwaliteit, volledig versmolten hout, mooie cabernet toetsen maar heel zacht. In de mond zacht en vol, tegen het vettige zelfs, goed gestructureerd, mooi versmolten tannines; een heel lekkere wijn met een bescheiden maar mooie afdronk. Ik heb tot de volgende zomer af en toe flessen meegenomen, tot het moordende neonlicht zijn werk had gedaan en de wijn achterui begon te gaan. Ik betaalde 6,39 euro...

Ik denk dat ik eens ga beginnen aan mijn eerste 2005's.

Het is ondertussen al een heel tijdje geleden dat ik kennis maakte met (goede) Amerikaanse wijn, toen de man van Vinam uit St.Amandsberg een degustatie kwam doen om de kaart van de Leuvense wijnbar PurPur samen te stellen. Ik was toen positief verrast en alhoewel enkele cliché's werden bevestigd werden er ook veel ontkracht. Ik ben sindsdien een fan van bijvoorbeeld Parducci, hele goede en evenwichtige wijn voor een redelijke prijs. Helaas geraak ik nog zelden in St-Amandsberg, en onlangs vond ik dat weer eens zonde. Een beetje onopgemerkt (ik had tot gisteren géén idee dat die film uit was) kwam in oktober de film Bottle Shock op de markt (de DVD zou in februari uitkomen).

De film doet het verhaal van de blinddegustatie die in 1976 in Parijs plaatsvond en waarin een reeks Amerikaanse wijnen de grote Franse namen voorbijstaken. Voor de Californische wijnmakers was dit het uur van de waarheid waarop alles veranderde en een aantal van hen, zoals Stag's Leap, deden hun intrede in het Pantheon van 's werelds grootste en duurste wijnen. Tegelijk veranderde er veel voor de consument: op zoek naar oplossingen voor dit "probleem" dat er in feite geen was begonnen Franse wijnmakers te zoeken naar meer concentratie en power, dingen die het goed doen bij blindproeven. In de VS en de hele Nieuwe Wereld stonden honderden jonge wijnmakers op met een nieuw zelfvertrouwen en ze gaven ons duizenden goede wijnen, wat vooral in hun eigen land het wijnlandschap drastisch veranderde. Ondertussen blijven de resultaten én de gevolgen voor controverse zorgen (lees er Wikipedia ook maar eens op na).

Van het event worden trouwens twee verfilmingen gemaakt. Bottle Shock won de race en is nu al op de markt, The Judgment of Paris zou onderweg zijn. Leuk is voorts wel dat de hoofdfiguur, Steven Spurrier, nog leeft en nog steeds een gewaardeerd wijnjournalist bij ondermeer Decanter is. Hij wordt in Bottle Shock gespeeld door Alan Rickman (Professor Sneep in de Harry Potter reeks), iets waar hij naar het schijnt niet 100% gelukkig mee is...In besprekingen op het net las ik dat in de film wat teveel nevenverhaaltjes zitten, maar dat hij best leuk is. Ik kijk er naar uit...