Venezie: spritz en Alto Adige

Pin it!

Al vijftien jaar ga ik met dezelfde erg goede vriend naar Engeland om er onze liefde voor mooie tuinen en good pubs bot te vieren, maar sinds een paar jaar organiseert hij zijn verjaardag op alternatieve plaatsen, en het afgelopen weekend was dat in het wel heel originele Venetië. De aankomst was al onmiddellijk apart omdat we donderdagavond laat aankwamen en dus met de watertaxi door een donker, mistig en alleen met wat kaarsen en licht vanachter de ramen verlicht Venetië voeren. Apart hoor ! Nog aparter werd het in het hotel toen bleek dat we een upgrade kregen (mijn favoriete zeven-letter-woord). Van de Casa Nova naar het Palazzo, één van de beste hotels van Venetië, én kamers met zicht op de Campanile en de baai. Voor het slapen gaan nog Spritz, een typische Venetiaans drankje, een mix van witte wijn, aperol en soda, voor de volgende drie dagen ons vaste aperitief.

palazzo

De volgende dag blijkt de ontbijtruimte op de zevende verdieping heel toepasselijk Cettimo Cielo gedoopt, vanop het terras lijkt het alsof je midden in een schilderij van Canaletto zit. Tijdens het ontbijt wordt de stad echter meer en meer omhuld in mist, wat ze heerlijk mysterieus maakt. Deze en de volgende dag bezoeken we de Scuola Grande de San Rocca, de San Polo kerk, het Guggenheim museum voor 20e eeuwse kunst, het Dogenpaleis en de Accademia en dat was allemaal de moeite en heel interessant, maar....dit is een wijn-en foodblog, dus...

Ons culinair avontuur begint in de Osteria de Do Drago, een bij het jonge volk populaire tent met lekkere bruschetta en een verdienstelijke wijnkaart. We drinken een Valpolicella Superiore Ripasso 2003 van de Cantina de Soave, een fruitige, typische ripasso met kirsch en chocola maar vinden hem te warm geserveerd en besluiten om ons de volgende dagen meer op wit te richten. Ondertussen hebben we ook door dat de Veneto hier bijlange na  niet de interessantste regio is maar dat de prachtexemplaren hier ofwel uit Friuli ofwel uit Alto Adige (Zuid-Tirol) komen. Minder verrassend dan het lijkt al je eraan denkt dat je vanuit de baai voor de luchthaven de pieken van de Dolomieten aan de horizon ziet.

Deze wijnen waren dan ook onze keuze bij het prachtige maal dat we aten bij Alle Testiere, de osteria van chef Bruno en wijnkenner Luca, in de Calle del Mondo Novo. Alleen al het speuren naar deze kleine osteria (zeven tafeltjes) door de smalle en nu mistige steegjes van Venetië is een avontuur, maar ook de keuken blijkt dat te zijn. Een geweldige wijnkaart (Luca doet niet liever dan erover praten als de gasten beginnen weg te gaan) en het Venetiaanse lievelingsrestaurant van heel wat bekende wijnmakers. Een spijskaart is er niet. Luca ratelt de gerechten af, die allemaal vers van de vismarkt komen en dus elke dag anders zijn. Het ene is al heerlijker dan de andere, en de meeste mensen overleven de voorgerechten al niet, maar drie van ons volhardden en werden beloond met wat zo ongeveer het beste stuk tonijn is dat ik ooit at (met een heerlijke mosterdsaus).  We dronken  eerst Zuid-Tirools, een typische pinot bianco 2005 van Ignaz Niedrist, heel zuiver, en een heel elegante, frisse, pure Müller-Thurgau 2005 van Franz Haas, perfect bij de zeevruchten (en de lieveling van Ina). Bij de tonijn schoot de Friuli in actie, met een Tocai Friulano 2004 van Borgo del Tiglio, een fluwelige maar evenwichtige wijn die nieuw hout had gezien maar dat op een schitterende manier omhelsde. De excentrieke wijnbouwer-eigenaar, Nicola Manferrari, is hier klant en Luca kwam dan ook vol trots de staaltjes laten zien van de grond waarop de druiven gekweekt waren. Nog niet vaak meegemaakt dit... Alle Testieri is een fantastisch adres waar je niet moet langsgaan zonder reservatie, maar ze doen 's avonds wel twee shiften dus met wat geluk lukt dat nog een dag op voorhand...buiten het seizoen wel te verstaan...

testiere8

Na Guggenheim en Academia besloten we om het de volgende dag over een andere boeg te gooien en te gaan eten in het gastronomische toprestaurant van ons hotel, het De Pisis. Bijna 2 keer duurder dan Alle Testeria, en toegegeven, heel lekker, speciale sfeer (Venetiaanse chique, da's chique!), maar achteraf voelen we ons omwille van de prijs toch wel wat teleurgesteld. Na de natuurlijke topkwaliteit van de avond ervoor komen de gastronomiche goocheltrucs hier soms wat overdreven over. Drinken een super riesling uit Alto Adige, van Franz Pratzner, de Falkestein, die heerlijk mineralig  en helder was, en daarna een goede Chianti Classico Riserva van Tenute de Riseccoli, 2001, goed en schitterende afdronk.

Na de zeer mistige en koude zaterdag een zonnige zondag, onze laatste dag... Dat roept om terrassen en tot onze verbazing vinden we vlakbij de Rialto brug, temidden van de toeristenfuiken, een degelijk restaurant mét nog plaats op het terras (ze deden geen pizza...). Zelden zo aangenaam getafeld. We dronken een Chardonnay 2005 van J. Hofstätter, en lag het nu aan het gezelschap en de zon of aan de wijn, ik weet het niet, maar ik dronk zelden een zo zuivere, aangename unwooded chardonnay, één en al helder fruit zodat onze conclusie was: Venetië ligt aan zee (dus vis) en niet ver van de bergen (dus Alto Adige) en als ik U één wijntip mag geven: Zuidtirol heeft tegenwoordig de prachtigste witte wijnen, ongeëvenaard in zuiver fruit. Als je dus deze zomer ergens in de buurt komt... 

De commentaren zijn gesloten.