• Nunc est bibendum

    Pin it!

    It was good mutton, well hung and roasted to a turn, and with it came a truly beautiful claret, a Fombrauges which so pleased Jack Aubrey that after the first glass he produced one of the very few remnants of his brief education on dry land. 'Nunc est bibendum,' he said with a rather triumphant look at Stephen and Martin, 'and upon my honour, you could not ask a pleasanter vino to bib.'

     

    Uit The Letter of Marque, door Patrick O'Brian.

     

    Fombrauge was begin 19de eeuw één van de weinige bij naam gekende wijnkastelen uit de Saint-Emilion. Het was toen al befaamd voor zijn goede wijn en vond al regelmatige afnemers in Nederland, Duitsland en Engeland.

    De Latijnse spreuk komt uit de Odes van Horatius: Nunc est bibendum, nunc pede libero pulsana tellus (Nu is het tijd om te drinken en met lichte tred op de vloer te stampen). Het is het soort Latijn dat iemand als Jack Aubrey in zijn lagere school tijdens de lessen Latijn goed kan hebben opgepikt. Woordspelletjes behoren in de hele reeks tot het favoriete materiaal van Aubrey om wat sfeer in de officiële diners van de kapitein te brengen. Wie de film heeft gezien herinnert zich nog wel de lesser of two weevils...

    Fombrauge_Vue_copie

     

  • It's a Long Road to .... the supermarket shelves

    Pin it!

    Pas gelezen in het Wine Report 2007 van Tom Stevenson, in een bijdrage van Clive Coates MW: waarom vallen sommige wijnen zo tegen, terwijl ze bij Parker of andere goeroe's zo goed scoorden ? Mij overkomt het wel eens met wijnen uit de Hachette waarbij ik mij afvroeg of ik wel dezelfde wijn aan het drinken was.

    Coates wijst met een beschuldigende vinger naar het transport en de stockage van wijnen, waar eigenlijk zo goed als geen controle op mogelijk is, zodat sommige flessen half bevroren of gekookt worden terwijl ze onderweg zijn naar hun eindpunt. Eigenlijk te gek, vindt hij, want de maker heeft alles gedaan om een zo goed mogelijke wijn te maken en de koper doet alles om hem zo goed mogelijk te bewaren in de tijd voor hij geopend wordt.

    Hij pleit dan ook voor een nieuw technologisch snufje dat op een etiket kan worden gedrukt en dat verraadt wanneer een wijn heeft blootgestaan aan temperaturen boven de 42°C. Op deze manier kan worden gecontroleerd of elke schakel in het transport en de bewaring voldoende zorg droeg voor de wijn. Een goed en correct voorbeeld vindt je ook in België waar mensen als Dulst of Leirovins (en zeker nog veel andere) in hun winkel van elk merk maar één fles zetten, terwijl de rest in hun gekoelde magazijnen ligt (dat van Dulst is echt de moeite trouwens, bij zijn opendeur kan je er een rondleiding krijgen). Een beetje vervelend voor de shopper, maar zoveel beter voor de wijn.  

  • berto

    Pin it!

    Eergisteren met klanten gaan eten bij Berto in Waregem. Zéér lekker, één van de betere menu's die ik al at (een beetje stijl Hof van Cleve, maar wat vriendelijker geprijsd). Helaas, helaas, één foutje, dat me echter weer verschrikkelijk ergert: de begeleidende wijnen. Niet dat ze slecht waren, maar het is me deze keer gewoon niet gelukt om te weten te komen wat ze waren. Op mijn eerste vraag kwam het antwoord: het is ne witte... Kijk, dat had ik nu niet gezien, zie. Na lang wringen: het is ne oostenrijkse (Soellner had ik ondertussen via een glimp van het etiket gezien). Even slim doen: het is een grüner veltliner zeker ? Antwoord: nee een Müller-thurgau... Wijn raden tijdens het eten, leuk... Van de tweede wist ik te ontfutselen dat het een chardonnay was. De derde, een rode uit Argentinië, mocht ik proeven, en een snelle greep leverde mij deze keer wel info op.

    In resto.be drukt iemand zijn bezorgdheid uit over de prijzen bij Berto: nu nog betaalbaar, maar als Michelin hier langs is gekomen waarschijnlijk niet meer. Nu, daar hoef je je voorlopig geen zorgen over te maken denk ik. By the way, het eten was wél zeer goed.

  • Het beste van het minste het beste ?

    Pin it!

    Momenteel ben ik een boek aan het lezen van Hugh Johnson, de wijngoeroe, waarin hij zijn vermoeidheid uitdrukt tegenover alle Nieuwe Wereld - blockbusters en hun Franse en Italiaanse garage kopieën. Wijnen waarvan hij zegt dat ze in proeverijen overdonderend zijn, maar dat ze ook na twee glazen beginnen tegen te steken, absoluut niet te combineren zijn met eten en eigenlijk niets meer te maken hebben met waar wijn eigenlijk voor zou moeten staan: liefde voor wijn (ze zijn te duur om te openen), vriendschap (ze zijn te duur om te delen) en gastronomie (ze zijn te duur om het podium te delen).

    Tegelijkertijd breekt hij een lans voor alle "kleine" appellations, met wijnen die gemaakt zijn om de maaltijd te vergezellen, betaalbaar, smakelijk, eerlijk en plezant. Voorbeelden zijn de clarets, de engelse benaming voor lichte traditionele Bordeaux, of de wijnen uit de Beaujolais of de Loire of de Italiaanse dolcetto's of de Duitse Dornfelders en zo kan je er nog wel wat opnoemen. Iemand anders (de naam ontsnapt mij) beweerde dat het leuker en betaalbaarder is om op zoek te gaan naar de top van die zgn. kleine appellaties en dat het pure consumptiegenot er groot is, zonder de financiële kater de dag erna. Met andere woorden: wijnen zonder pretentie maar met veel te geven en delen.

    Ik dronk er vandaag zo eentje: de Dolcetto d'Alba van de Fratelli Revello (De Coninck Wines, 12 euro). Het kleine broertje van de barbera en de barolo is vaak de huiswijn van grote Barolo producenten die ook zo gek niet zijn om hun eigen dure wijn op te drinken en die vaak beter dan hun consumenten weten wat je best bij de maaltijd drinkt. Dit huis wordt geadviseerd door Elio Altare en deze dolcetto is één van de betere die ik al dronk. Hij was fruitig en fris, met een kruidige toets en een heel correcte structuur, een smakelijke maar elegante finish en een mooie afdronk. Een prachtige fles en voor die prijs drink ik liever een top-dolcetto dan een 'willen-maar-niet-kunnen' bourgogne of bordeaux.

    De wijn begeleidde een schotel uit het nieuwe kookboek van Jamie Oliver, een pasta met tomaten en tonijn, heel speciaal gemaakt door een lepeltje kaneel. In het nieuwe boek (Kook met Jamie) raadt sommelier Matt ook telkens een wijn aan, een advies dat we hier volgden. De dolcetto wikkelde zich schitterend rond vooral die kaneel in de smaak. Héérlijk.

    vino1a

     

  • A letter of marque

    Pin it!

    An eminently comfortable elegant supper, and reasonably sober: Blaine's favourite plain boiled lobster, with a glass of muscadet; sweetbreads and asparagus, with a charming little claret; and a strawberry tart. During the meal Stephen fought the battle over again in the usual naval way, with small pieces of bread on the table-cloth; once again he described the Surprises' ecstacy as, telescopes trained, they saw the prizes slip their cables and sail out of Horta harbour, "like lambs to the slaughter", as Aubrey observed' and again Sir Joseph cried 'Lord, what a stroke!

    Uit The Letter of Marque door Patrick O'Brian.

    De hele Napoleontische oorlog door bleven de Engelsen ondanks de blokkade vrolijk verder gaan met hun consumptie van claret, de rode wijn uit de Bordeaux waar ze verlekkerd op waren. Eén van de manieren om toch de aanvoer te verzekeren was de volgende afspraak: er werd een afspraak gemaakt met een privateer of kaper die uitgerust met een letter of marque of kapersbrief jacht maakte op Franse handelsschepen. Een Franse handelaar sprak af met een kaper zodat een gehuurd schip op een bepaald moment op een bepaalde plaats was. Het werd dan zogezegd gekaapt, wat de kaper het recht gaf om het gekaapte schip én de inhoud te verkopen, uiteraard aan de wijnhandelaar in Engeland die de hele handel had opgezet. Ook vandaag blijft claret of Bordeaux een traditionele wijn in Engeland, veel ouderwetser dan de wijnen van de Nieuwe Wereld die er nu zo populair zijn.

  • Geheimen

    Pin it!

    "Qui sait déguster ne boît plus jamais de vin mais goûte des sécrets."

    Salvador Dali.

    En het moment waarop je dat begrijpt, ben je voor het leven gevangen door de wijnmicrobe...

  • Kabouter Plop dood ?

    Pin it!

    Gisteravond, in het holst van de nacht en net terug van een geslaagd bezoekje aan de Ming in Leuven (een pinot gris reserve gaat heel goed samen met chinees eten!), hadden we een onverwachte ontmoeting: de vino-loc.

    Hij zat op een fles Sauvignon Blanc 2005 van de Sattlerhof in Süsteiermark, Oostenrijk, een lekkere grassige én verfijnde witte van leirovins in Wetteren. En hij leidde snel een discussie in over afsluiters van flessen met de kurk, de stelvin-cap of schroefdop en de vino-loc als favorieten. De kurk had als nadeel de onzekerheid rond de kwaliteit, als voordeel de 'plop' en de ervaring. De schroefdop als voordeel de zekerheid, als nadeel zijn koele, technische en niet erg romantische kant. De Vino-Loc was vooral origineel en leverde zelfs een klein plopje op ! Rond die vino-loc willen we meer weten. Ik houd u op de hoogte.