• Pizza sans pretention

    Pin it!

    In deze blog wordt nogal eens wat afgewauweld over Michelinsterren en Parker-wijnen, maar deze post gaat terug naar de basics: een goed restaurantje om met vrouw en kind te gaan eten voor weinig geld en veel kwaliteit. Veel moeilijker om te vinden dan een sterrenrestaurant dus...

    Toen onze vaste (en eigenlijk niet zo geweldige) buurtpizzeria nog maar eens van eigenaar en kok veranderde, en een serieuze kwaliteitssprong maakte (maar dan naar beneden), is er een tijdje weinig en famille gedineerd in Leuven. Op aanraden van schoonzus Hilde (dank !) een nieuw adresje geprobeerd en juicht! pizzaliefhebbers uit Brabant, hij is terug onder ons: de echte dunne Napolitaanse pizza, met een perfecte dosering en heerlijke combinaties. In twee maten, en de grootste is bepaald indrukwekkend als hij op je bord komt, maar hij ging zonder problemen binnen. Geen zwaar en wak deeg hier trouwens, wat nogal helpt bij de vertering. Wijn wordt hier trouwens per fles verkocht, waar ik volledig achtersta, zeker vanwege de zeer aangename prijzen. Ik proefde alleen nog maar de verdicchio di matelica maar die was best aardig (en erg goedkoop!). Hij kwam van de coöperatieve Montesanto, kon misschien een wat dunne mondindruk verweten worden, maar aan die prijzen ! Ik ben benieuwd voor de rest: een aardige selectie trouwens voor een pizzeria. Geen grootse wijnen, maar wel correct, en dat is al zeldzaam genoeg.

    Waar hebben we het over ? Over La Vecchia Napoli, in de Pensstraat 6, in Leuven (da's in het centrum, tegenover de twee beste beenhouwers van de stad). De link zit onder de foto. Proberen als u in de buurt bent ! Heel sympathieke bediening: overwerkt, maar sympathiek.

    napoli

     

  • Brugge 1908

    Pin it!

    As evening passes into night the sounds of music and dancing are heard. At the doors people sit drinking round tables placed on the pavement or in the rank, poisonous gutter. The hot air is heavy with the smell of decayed fish. Inside the café's men and women, old and young, are dancing in the fetid atmosphere to jingling piano's or accordions. The heat, the close, sour fumes of musty clothing, tobacco, beer, gin, fried fish, and unwashed humanity are overpowering. There are disgusting sights in all directions. Fat women, with red, perspiring faces and dirty fingers, still clutching their rosaries; tawdry girls, field-workers, with flushed faces, dancing with country lads, most of whom are more than half tipsy; ribald jokes and laughter and leering eyes; reeling, drunken men; maudlin affection in one corner, and jealous disputing in another; crying babies; beer and gin spilt on the tables; and all sorts of indecency and hideaous details which Swift might have gloated over or Hogarth painted.

    This is how the day of the Holy Blood Procession is finished by many of the countryfolk.

    Uittreksel uit Belgium, een reisgids die in 1908 werd gepubliceerd in London. Dit is de beschrijving die G.W.T. Omond noteerde over het volksfeest dat volgde op de Heilig Bloedprocessie in Brugge. Ik houd van oude reisgidsen, het zijn net spiegels waarlangs je naar het verleden kan kijken.

  • Het Goede Voorbeeld

    Pin it!

    Om niet al te zeurderig over te komen op deze wijnblog snel een nieuw bericht na mijn super gb geklaag: deze keer positief, over een land dat beter en beter lijkt om te gaan met de Europese wijncrisis, Spanje. De nieuwe Spaanse wijn-wetgeving is een voorbeeld voor Frankrijk en (volgens mijn uiteraard zeer bescheiden mening) een goed antwoord op de crisis. Mijn bron was de Guia Peñin, de Guide Hachette van Spanje. De aanleiding was een fles die ik kocht bij Sacacorchos en die de aanduiding Vino de Calidad de los Valles de Benavente droeg, een omschrijving die ik nog niet kende.

    De nieuwe wet bevat drie grote vernieuwingen. De eerste is dat een perceel verschillende niveaus wijn kan voorbrengen, vooropgesteld dat de geoogste druiven tegemoetkomen aan een bepaald niveau. Dit laat toe om op een perceel jonge druiven te planten en die te oogsten voor een landwijn, terwijl andere struiken worden gebruikt voor de DO. Veel belangrijker is echter dat vanaf nu wijn wordt beschouwd als een voedingsmiddel en niet als een alcoholische drank: dat dit gebeurt in Spanje en niet in Frankrijk moet voor vele Franse wijnboeren een zéér bittere pil zijn. Op Spaanse flessen dus geen waarschuwingen voor zwangere vrouwen meer... De derde is dat een extern bureau voortaan beslist over het feit of een wijn wel of niet DO wordt (voorheen werd dit door de DO zelf beslist wat de objectiviteit toch wel een beetje in vraag stelde). Dit extern bureau wordt nog wel aangeduid door de DO, maar toch is dit een belangrijke vooruitgang.

    Hier nog even een overzicht van de classificaties in Spanje:

    Vino de Mesa: het spaanse equivalent van Vin de Table en dus de laagste categorie. Kan dus ook twee soorten wijn omvatten: heel gewone plonk voor dagelijkse consumptie of experimenten van wijnbouwers die buiten alle regulaties vallen. Vanaf nu mag men ook hier de gebruikte druiven vermelden (dit was voorheen verboden).

    Vino de la Tierra: het equivalent van vin de pays. Hier wordt een minimaal alcoholniveau opgelegd en een aantal regels bij het wijnmaken, maar veel minder strikt dan voor een DO.

    Vinos de Calidad: een nieuwe groep, en een soort vagevuur voor de DO. Een kandidaat DO moet eerst vijf jaar hier doorbrengen, de regels zijn even streng maar de regio moet hier bewijzen dat ze consistent dit niveau kan behouden. Heel vaak is dit zaak van enkele ambitieuze bodega's.

    Denominacion de Origen of DO: gelijk aan de Franse AOC. De grote verandering hier is dat het DO comitee, verantwoordelijk voor de controle op de DO regels, niet meer zelf bezig is met de erkenning van wijnen en domeinen, maar dat dit werd uitbesteed aan een extern bureau wat vriendjespolitiek zou moeten uitsluiten. Omdat het comité van de DO dit extern bureau selectioneert is beïnvloeding niet helemaal uitgesloten, maar het is toch een sprong vooruit.

    Denominacion de Origen Calificada: momenteel alleen Rioja en Priorat en een beetje zoals de DOCG dus...de voorwaarden zijn dat de DO tien jaar bestaat, dat er een additioneel kwaliteitscontrolesysteem bestaat en dat er niet in bulk wordt verkocht.

    Vinos de Pago: wijn van een specifieke wijngaard, met de nadruk op het feit dat de wijn ook ter plekke moet gevinifieerd en gebotteld worden; uitzonderlijk mag dit ook gebeuren binnen de zelfde gemeente. Een beetje zoals een Franse Cru dus.

    Ook nieuw zijn  de benamingen Noble (minimaal 18 maanden rijping), Añejo (24 maanden) en Viejo (36 maanden) die los van de andere DO benamingen mogen worden gebruikt.

    Ideaal is deze hervorming misschien niet en het systeem lijkt uiteraard sterk op het Franse. Toch blijkt er een heel andere officiële houding uit: één van respect en de wil om vooruit te komen, iets anders dus dan het misprijzen waarmee de Franse staat zijn wijnmelkkoe behandelt.

     

  • Vuile manieren

    Pin it!

    De afprijsrekken van de Super GB werken op mij en veel andere collega-wijnliefhebbers als suikerwater op augustus-wespen. Ik kan het dan ook maar zeer matig appreciëren wanneer ze gebruikt worden om mij om de tuin te leiden.

    Gezien in de Super GB van Heverlee, Leuven. Een groot rek afprijswijnen met (joepie!) -30% korting. Eentje in het winkelwagentje gemikt maar bij het thuiskomen constateerde ik verbaasd dat de korting niet werd toegepast. Bij het reclameren wees men mij op de kleine lettertjes: vanaf 01/07. Dit gebeurde een tweetal weken geleden en gisteren stond dat rek daar nog (en was ik er bijna opnieuw mee weg). Stel je nu eens iets anders voor: een mailing van Electrabel belooft U 20% korting (maar in de kleine lettertjes staat dat alleen mensen die na september reageren deze korting krijgen). Kan u zich de reactie voorstellen ?

    Ik heb ooit  nog verkocht aan de Super GB en ik ken de prijs van een rek (een kopplaats dan nog). Maak mij dus niet wijs dat dat rek daar per ongeluk staat. De vergelijking wesp - suikerwater schoot mij door het hoofd...gevolgd door termen als boerenbedrog, vuile trukjes en oneerlijke praktijken. Ik las in de krant (ook in kleine lettertjes) dat Super GB het niet zo goed doet en één journalist fluisterde dat dit misschien wel aan slecht management te danken was...wel, wel, wel.

  • Indiase nocturne

    Pin it!

    De maître was een dikkerd met een bril en gepommadeerd haar. Zijn uitspraak van de Franse wijnen was rampzalig, maar hij sloofde zich uit om van elke soort de eigenschappen te beschrijven. Ik kreeg de indruk dat hij een beetje improviseerde, maar kneep een oogje dicht. Ik bestudeerde de kaart en liet hem een flinke tijd wachten. Ik wist dat ik mijn ondergang tegemoet ging, maar het was toch het laatste geld dat ik voor dit doel uitgaf: ik pakte een briefje van twintig dollar, legde het in de wijnkaart, klapte hem dicht en gaf hem aan de maître. 'Het is een moeilijke keus,' zei ik, 'brengt u me maar de wijn die Mister Nightingale zou kiezen.'

    Hij vertrok geen spier. Hij liep statig weg en kwam terug met een fles Rosé de Provence. Hij ontkurkte hem met zorg en schonk twee vingers in om me te laten proeven. Ik proefde en gaf geen oordeel. Ook hij bleef onverstoorbaar. Ik besloot dat het tijd was om mijn kaart uit te spelen. Ik nam nog een slok en zei: 'Mister Nightingale handelt alleen in spul van de beste kwaliteit, hoorde ik, wat vindt u?'

    Uit Antonio Tabucchi's Indiase nocturne uit 1988.

    Dit kleine slechts 110 pagina's dikke boekje is één van de twee werkjes van Tabucchi die een warme plaats in mijn hart hebben. Een boek om alleen te lezen, in een avondschemering in een ver land met een goed glas wijn bij de hand (iets troostend, een goede gewürztraminer VT bijvoorbeeld). Ah, la mélancholie...Antonio Tabucchi is naast schrijver ook kenner en vertaler van het werk van Fernando Pessoa.

    Tabucchi

     

  • Zon, zee en wijn...

    Pin it!

    Ik ben al lang tevreden als ik in een brasserie een aanvaardbaar glas wijn krijg en van te hoge verwachtingen op dit vlak heb ik geen last. Maar af en toe ontdek ik eens een fles die mij van mijn sokken blaast omdat ze zo perfect paste, betaalbaar was en een echte ontdekking bleek.

    Dat overkwam me dit weekend in Oostende waar ik op vrijdag at in de Ostend Queen (mooie omgeving, goeie kaart, lekkere keuken, amateuristische bediening: some things never change...) en op zondag in de brasserie Coffeehouse op het gelijkvloers (idem, maar dan met goede bediening en zonder pretentie maar even lekker). Op de kaart van de brasserie stond een wijntje waarvan ik het bestaan niet kende: de witte A Mano uit de Puglia.

    Nu ben ik al jaren een bewonderaar van de A Mano Primitivo en de Promessa Negroamaro van dezelfde makers. Mark Shannon is een Californische wijnmaker en Elvira Sbalchiero een Noord-Italiaanse wijnmarketing specialiste en de twee slagen er samen in om betaalbare, ongelooflijke lekkere, duidelijke en dan ook nog eens mooi verpakte wijnen te maken. Het zijn wijnen die iedereen lust, van de verwende wijndrinker tot nonkel Jos die op zondag de pootjes onder tafel schuift.

    Blijkbaar heeft het koppel (is het een koppel ?) nu ook een witte uitgebracht, een blend van Fiano en Greco. Van Fiano ben ik al lang een fan, t.t.z. sinds ik proefde van de dure maar goddelijke Cometa van Planeta. Greco heeft in mijn ogen ook allerminst een slechte reputatie maar ken ik wat minder als mono-cépage. In ieder geval bleek de blend van de twee een prachtige, sprankelend zuivere, frisse, fruitige, bloemige zomerwijn op te leveren, pérféct als terraswijn maar ook een zeer goede begeleider van wat uit de zee komt en niet te veel saus kreeg. Wij dronken hem in de zon op het terras, met een paar goed gemaakte garnaalkroketten en ik geef toe dat de omgevingsfactoren gunstig waren, maar toch...mijn respect voor Mark en Elvira: Chateausanspretention wijnen bij uitstek (ik zou er een medaille voor moeten uitvinden!). In België kan je het volledige gamma vinden bij Divino (7,2 euro) in Dendermonde (www.divino.be).

    ostendqueen

     

  •  In het rijk van de kurkentrekker

    Pin it!

     

    In een huis in Steenokkerzeel bevindt zich naast een indrukwekkende collectie kurkentrekkers ook een dynamische wijnhandelaar die zich uitsluitend met Spaanse wijn bezighoudt. Guy Vankeerberghen doopte zijn firma heel toepasselijk Sacacorchos, Spaans voor kurkentrekker, en het was daar dat de CSP zich rond de tonnen schaarde voor onze maandelijkse degustatie.

    Guy is niet zo gek van wit en dat merkten we. Maar drie witte wijntjes, maar op de losse geëikte Rioja-flodder na, toch wel twee keer raak. De Viña Adaja 2006 van Bodegas Garciarevalos is een Rueda met 100% verdejo wat in mijn ervaring altijd tot de meest interessante exemplaren leidt. De wijngaard bevat meer zand dan elders wat een betere drainage en koelere nachten geeft en de wijn is erg aardig en goed geprijsd, en goede begeleide van exotische schotels maar dankzij de duidelijke en stevig aanwezige aroma's ook een goede tuinwijn. De Terras Gauda 2006 uit de Riais Baixas is een sterke vertegenwoordiger van de regio, iets complexer dan gewoonlijk dankzij de blend van albariño, loureiro en Caino.

    Rood begon met een Palacios Reales 2006, een basis-tempranillo (3,4 euro per fles per zes), een aardige, fruitige, mooi verpakte wijn met een leuke kruidige toets. De doodssteek voor de kleine Franse landwijn vond ik.

    De Vino-Marro Crianza 2003 van Bodegas Pastor Diaz was dan weer een echte klassieke rioja-crianza, wat ouderwets maar wel betrouwbaar en herkenbaar en daarom voor mij zeker niet slecht. Geen nieuwlichter, maar traditie. De La Legua Crianza 2001 van Bodegas Emeterio Fernandez uit Cigales was moderner en hier werd aan de tempranillo 5% cabernet toegevoegd. Mooi versmolten, zacht en fruitig. Mijn persoonlijke favoriet van de avond, de Tamaral Crianza 2002 uit de Ribera del Duero was verfijnder en eleganter met een mooie rokerige houttoets en aan 15 euro nog net binnen de CSP grens. De spierballenroller van dienst was de Oscar Tobia Reserva, 19 euro, een Rioja moderne stijl, exotisch, zwoel, stevig maar ook fris, een vurige en temperamentvolle wijn (die een 40 euro dure grote naam in het niets deed verzinken). Omwille van de eerlijkheid vernoem ik nog de Montsant, een Castell de Siurana Seleccio de Costers 2003: not my cup of tea maar die frisse, peperige, bijna wat zure stijl vond heel wat liefhebbers.

    Een leuke degustatie en avond: ik vond dat je kon merken dat Guy veel met de horeca werkt. Alle wijnen waren vooral erg duidelijk, gehoorzaam aan hun imago, steeds met een goede prijs/kwaliteitsverhouding. Misten we iets ? Ja, het spannende, het onverwachte bleef wat weg, maar of dit nu aan de selectie lag of aan Guy's gamma is moeilijk te zeggen.

    kurkentrekker_001