• Wijnracisme

    Pin it!

    Als president van Chateausanspretention houd ik er aan om de wijdse wijnwereld zonder vooroordelen tegemoet te treden, maar soms is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Als je dan in een wijnwinkel in Duitsland een rode wijn aangeboden krijgt met de woorden "in de Bordeaux stijl,  maar dan met Duitse druiven", dan was mijn reactie in alle eerlijkheid op zijn minst sceptisch te noemen. De verkoper was er echter zo enthousiast over dat ik mij toch liet overtuigen om er eentje mee te nemen en eergisteren ging hij open. Hier volgt het verslag.

    De Rotwein Cuvée II 2004 werd gemaakt door de oenoloog van de Ilsfeld Weingärtner coöperatieve uit de wijnregio Württemberg, met druiven van de Helfenberger Schlossberg, en ter gelegenheid van het Weltmeisterschaft Voetbal. Het was de officiële VIP wijn tijdens zes wereldbekermatchen in Dortmund. Ik betaalde hem 19,95 euro, een toch al wel deftige prijs voor een Duitse niet-spätburgunder.

    Voor de blend werden drie druiven gebruikt, allen voor mij nobele onbekenden: de acolon, de cabernet dorsa en de samtrot. Voor de encyclopedisten onder u: acolon is een kruising tussen lemberger & dornfelder (°1971, nu 428ha, vroegrijpend en veel kleurstof), cabernet dorsa is een kruising tussen dornfelder en cabernet sauvignon (°1971, vooral kirsch en groene paprika's, goed reagerend op hout), samtrot is een in 1928 ontdekte mutant van de schwarzriesling (321ha, alleen in Württemberg, kersen en bessen zijn typisch). 

    En de wijn ? hoor ik u nu geeuwend zeggen. Wel die veel erg mee. De kleur was donker, intens en briljant; het aroma was aangenaam, een beetje zwoel zelfs, met vanille en duidelijk rood fruit à la frambozencoulis; de attaque was erg fruitig, net voldoende ondersteund door zuren, maar tannines ontbraken compleet. Hij had echter wel een diepe doordringende mondindruk en medium body. Een dag later behield hij dezelfde kenmerken maar voegde er een zekere complexiteit aan toe.

    En zo betrapte ik er me op dat ik 1: eigenlijk weinig verkeerds kan zeggen van deze wijn 2: hem lekker vond van het eerste glas tot het laatste en 3: hem eigenlijk zelfs zijn geld waard vond. Volgens de boekskes kon dit niet: een Duitse rode wijn (en geen pinot noir) die goed is ? Zelfs nu ik het schrijf krijg ik de complimenten met moeite uit de pen geduwd. Ben ik nu een wijnracist ? Of ken ik er gewoon niks van ?

    Af en toe is het leuk om een wijn te ontmoeten die je gevestigde waarden op zijn hoofd zet...

    helfenberger

     

     De Helfenberger Schlossberg.

  • Goede vrienden

    Pin it!

    Men zegt wel eens dat een man eigenlijk maar enkele echt goede vrienden nodig heeft: ik ben wreed content met de mijne, alhoewel ik ze te weinig zie, en daarom is het altijd leuk om dan ook nog eens een hobby te delen; gewoonlijk is dat of wijn of Engeland.

    Ghil (en lieftallige Leen) is dan ook één van de favorieten: een gematigde anglofiel én een vurig wijnliefhebber. Eén van zijn meest aangename gewoontes is het openen van mooie flessen wijn bij bezoek van blogger dezes. Het was vorige week dan ook mooi raak.

    Hij startte rustig, met een 100% Marsanne, een Vin de Pays d'Oc van Les Jamelles uit 2004. Catherine en Laurent Delaunay zoeken in de Languedoc naar de meest geschikte terroirs per ras en maken daar dan wijn mee. Het zijn geen terroirwijnen, ze blenden vaak van erg uiteenliggende stukken maar elke fles moet heel sterk de eigenheid van het druivenras weergeven. Ik houd van een mono-cépageke op zijn tijd en deze was mooi, erg mooi. In de neus mandarijn en na walsen een apart ondertoontje dat we moeizaam identificeerden en dat ons pas na literatuuronderzoek op rozen of lelies bracht. In de mond was de wijn vettig en fris tegelijk, een beetje notig in het middenstuk en opnieuw sterk naar mandarijn verwijzend achteraan. Interessant (en aan 5,33 euro marktprijs ook op CSP-vlak meer dan geslaagd)!

    Daarna schakelde Ghil een versnelling hoger: de Troika 2000 uit Franschhoek. Deze blend van merlot, cabernet sauvignon en cabernet franc was meer dan geslaagd te noemen. Een vlezig en rokerig aroma met blauwe merlot pruimen en cabernet cederhout, toetsen van rijk vleesjus en gerookte ham, heel attractief en aantrekkelijk. In de mond zeer fris en fruitig, rijk en complex, diep en lang en tegelijk fris, levendig en zeer zuiver; over de hele lijn een krachtige maar tegelijk ook elegante wijn. Volgens wijnmaker Gottfried Mocke waarmee we een beetje correspondeerden still so much in the Classical Cape Claret style...

    chamonix

     

    Kan ie nog straffer ? Já, hij kan nog straffer. Van een reis door de Barossa bracht Ghil de Moppa Springs 2000 mee, een Barossa gemaakt in de Rockford Winery van Robert Callaghan, één van de beste producenten daar, nog heel ouderwets maar meticuleus werkend. De wijn was een blend van grenache, syrah en mourvèdre en had een uitermate aangenaam en leuk aroma (chocola, framboos); ook in de mond moesten we onmiddellijk denken aan een chocoladereep met stukjes framboos maar dan wel van een héél goed merk. Een heel intense wijn, niet echt met veel body, maar elegant en licht en verleidelijk (maar niet glimlachend, eerder schaterend); prachtige afdronk. Wat een wijn, wat een avond, wat een vriend...

    rockford_basketpress

     

      De fameuze basket press van Rockford

     

  • Ontmoetingen met een druif: de girgentina

    Pin it!

    Ik ben gek op speciallekes en sommige van mijn vrienden weten dat: het gebeurt dus al eens dat er een flesje wijn op mijn tafel belandt dat iemand uit een of ander exotisch oord meebracht. Dit was deze keer het geval voor een fles witte wijn uit Malta, de Green Label of Malta 2006, van Emmanuel Delicata, gemaakt met 100% girgentina.

    De Maltese wijnwereld is momenteel in volle beweging dankzij de Europese Unie: plotseling liggen de
    Maltese supermarkten vol met betaalbare en drinkbare wijn uit alle uithoeken van de wereld. Eén van de positieve kanten is dat de wat lethargische Maltese wijnwereld met een schok wakker werd geschud en zich vragen stelt over zijn toekomst. Eén van de antwoorden ligt volgens  sommigen in de eigen lokale druivensoorten waarvan er velen nog niet echt geïdentificeerd zijn.

    Lokaal onderscheidt men als echt Maltees de girgentina voor witte en de Yellewza voor rode. Van de twee is er nog ongeveer 200ha aangeplant (op een totaal van 1000ha wijngaard die Malta kent). DNA onderzoek doet momenteel vermoeden dat er onder de girgentina naam een zevental subsoorten zitten, waarvan enkele verwantschap hebben met de Italiaanse inzolia en ansonica druiven.

    Ik vond mijn girgentina in ieder geval verbazend lekker. In de neus vond ik naast een spoor gist vooral witte bloemen, rijpe peer en wat amandelen. In de mond bleek deze wijn rijk en vol, met veel body en een leuk bittertje. Een erg aangename kennismaking dus...

  • DOC versus IGT

    Pin it!

    Eén van de dingen die wijn vandaag zo leuk maken zijn de constante bewegingen die zich voordoen in de uitgestrekte wijnwereld: de opkomst en afgang van stijlen, landen, druiven, mode's maakt dat er eigenlijk elke dag weer iets nieuws te ontdekken valt.

    Een redelijk recente beweging die mij heel gelukkig maakt is de vernieuwde belangstelling voor de DOC en DOCG wijnen van Italië. Voor de passerende leek even samenvatten: een DOCG (Denominazione d'Origine Controllata e Garantita) en een DOC (Denominazione d'Orgine Controllata) zijn twee herkomstbenamingen die vergelijkbaar zijn met de Franse Appellation d'Origine Controlée. Beide dienen om de consument zekerheid te geven over de afkomst en minimale kwaliteit van zijn wijn dankzij een hele reeks streng omlijnde én gecontroleerde voorwaarden. In reactie hierop kwamen tijdens de jaren 80 eerst de Vino da Tavola wijnen waaronder grote wijnmakers konden experimenteren met Franse druivensoorten als onderdeel van een blend. Hieruit werden de legendarische maar peperdure Super-Toscanen geboren als Tignanello en Sassicaia en via het IGT (Indicazione Geografica Tipica) werden deze wijnen officieel erkend. Een IGT is dan ook veel losser en minder gecontroleerd dan een DOC. Deze evolutie had tot gevolg dat gedurende een twintigtal jaar de DOC een slechte reputatie had en dat heel veel mensen hun heil zochten in de zowel voor consument als wijnmaker veel gemakkelijkere IGT.

    Onlangs verscheen er in een speciale bijlage van Decanter een zeer interessant artikel over deze evolutie, met een aantal pro's en contra's. Zelf ben ik een absolute liefhebber van de DOC's die me zoveel interessanter lijken en daarom publiceer ik hier het lijstje van Richard Baudains, de Italië specialist van de Decanter World Wine Awards.

    Tien Redenen waarom de IGT wijnen hun tijd gehad hebben.

    1: de grote meerderheid van goede Italiaanse wijnen zijn DOC of DOCG (ongeveer vier op één na telling van de tre bicchieri flessen in de Gambero Rosso).

    2: terroir is het toverwoord in de hedendaagse wijnwereld en het DOC systeem is hier het best voor aangepast. De druiven van een IGT SuperToscaan kunnen uit niet minder dan 35 verschillende DOC gebieden komen. Het is zelfs toegelaten dat 15% van het materiaal zelfs niet uit Toscane komt. Moeilijk om dan nog van terroir te spreken.

    3: de bestaande DOC omschrijvingen zijn heel goede gidsen voor de consument die krijgt wat hij verwacht.

    4: het DOC systeem beschermt piepkleine gebiedjes met eigen tradities die anders allang in de grote uniforme wijnzee zouden zijn opgeslokt.

    5: de DOC beschermt zeldzame en bedreigde druivensoorten. Meer en meer stemmen gaan vandaag op dat Italië's toekomst ligt in zijn rol als ampelograische schatkamer.

    6: DOC regels zijn een kwaliteitsgarantie. IGT was oorspronkelijk een categorie van tafelwijn, dus alles ligt in handen van de producent die onder dit label zowel topkwaliteit als basisplonk kan onderbrengen.

    7: Twintig jaar geleden was er inderdaad een probleem met te losse DOC regelgeving (met het gebruik van witte druiven als onderdeel voor chianti als voorbeeld). De wetgever heeft het DOC systeem nu zo aangepast dat de IGT vluchtweg voor kwaliteitswijnmakers nu overbodig is.

    8: Het verwijt dat de DOC wetgeving te star is is onjuist. De laatste aanpassingen in de wetgeving zijn gebaseerd op onderzoek en evoluties in de technologie en zijn goed aangepast aan de moderne wijnwereld.

    9: Voor de consument is het eenvoudig om een prijsconnotatie te maken: Barolo is duurder dan Barbaresco dan Barbera dan Dolcetto... Bij IGT wijnen is de producent volledig vrij om zijn prijs te kiezen wat niet altijd leidt tot voordelen voor de consument.

    10: DOC werkt. Wat vergeten gebieden als Friuli of Umbrië trekken zich nu op aan hun eigenzinnige en karaktervolle DOC's. Dé succesverhalen van Italië heten nu Sagrantino de Montefalcino of Collio.

    en 11 (eentje van mij): De DOC beschermt de kleinere wijnmaker tegen de wijngiganten. Niemand is beter in het maken van DOC wijn dan de man of vrouw die zich erin gespecialiseerd heeft. Kolossen als Zonin maken inderdaad liever IGT wijn: schaalvergroting, marketing en lage prijzen kunnen hier gebruikt worden om de massaconsument te verleiden, maar zijn op lange termijn zéér schadelijk voor het imago van een land. De stortvloed van goedkope maar ondermaatse Siciliaanse IGT plonk (meestal zelfs niet gebotteld in Sicilië en door het gebrek aan controle van twijfelachtige herkomst) haalt meer en meer het image van Sicilië onderuit. Er worden grote hoeveelheden in de markt geplaatst en voor een tijdje werkt dit, maar hoe makkelijk is het niet voor de consument om over te schakelen naar Australië of Zuid-Afrika als dat de mode van de dag wordt?

     

    PS gebaseerd op een zéér interessant artikel in de Decanter van voorjaar 2007. Ik werk nu aan een tekst over de crisis in de Italiaanse wijnwereld die ik ga voorleggen aan een aantal importeurs van Italiaanse wijn ter becommentariëring. Wordt vervolgd dus...

    italiawine

     

  • Controversi, controversa...Deel IV

    Pin it!

    Oh, how the dinosaurs roared

    in the twilight of their dying age...

     

    (vrij naar een Victoriaans gedicht)

     

    Dat is nu het leuke aan een eigen blog, je kan het laatste woord hebben: toon me een scheenbeen en ik schop ertegen...

    Ik heb een grote hekel aan luisterbereidheid, gematigdheid en nederigheid (once a punk, allways a punk) en ik kan de goede dokter dus alleen maar gelijk geven. Ik heb een erg eenvoudige, erg onfranse smaak (die man is helderziend ! ik schrijf dit met een oostenrijkse rosé van Fred Loimer in de hand !), dus hoera! weer in de roos. Dat van dat water drinken weet ik nog niet, maar af en toe doet het pompeuze gekakel van de goudfazant, het eerbiedige gesnuffel, de liefde voor wijn (waar is mijn spuugemmer?) me hevig verlangen naar een glas fris bronwater (of een wijn sans prétention).

    PS Met delen heb ik trouwens geen probleem: ik zal graag de discussie voorzetten in mijn tuintje en ik zal u de meest uitgelezen Duitse, Oostenrijkse, Italiaanse, Hongaarse wijn voorzetten. Mijn goeie en eenvoudige Fransen houd ik liever voor vrienden en wijnliefhebbers.

    Met vriendelijke groet,

    Erik De keersmaecker

    Never Mind the Bollocks

  • Controversi, Controversa...Deel III

    Pin it!

    Het een en het ander schoot blijkbaar her en der een verkeerd keelgat in; deze reactie werd onlangs afgedrukt in Wijntrends (en zou een van de velen in deze trend geweest zijn...).

    Om te kunnen delen, moet je de mening van de andere respecteren, zonder uitsluiting, afgezien dan van extremisten, zonder racisme gebaseerd op het niet aanvaarden van  het verschil, of dat nu bestaat uit de huidskleur, de religie, het uiterlijk of...de reukzin. De liefde voor wijn is ook delen, met anderen, met familie, met vrienden, met de leden van een club waartoe men behoort. Deze onmisbare openheid van geest maakt een uitwisseling met anderen mogelijk, met respect voor ieders mening.

    Van de interventie in uw publicatie van Dhr. Erik De keersmaecker, zal ik alleen reageren op het deel waarin hij zijn scherpe opinie geeft over wijnliefhebbers. Volgens hem kan een wijnfan alleen maar jong zijn, en zeker geen arts en advocaat, een eenvoudige, erg onfranse smaak hebben, met beperkte middelen en een karig gevulde kelder. Worden uitgesloten: al wie ouder is dan 50 jaar (sic), vrije beroepen die hun rijkdom van hun medeburgers zouden gestolen hebben, en al wie Franse wijnen verkiest. Delen, luisterbereidheid, gematigdheid, nederigheid, dat zijn kwaliteiten die deze heer van 46 jaar niet kent, en hij zal het over vier jaar erg moeilijk hebben om het met zichzelf nog eens te zijn, tenzij hij water begint te drinken!

    Tot de club waarvan ik één van de verantwoordelijken ben, behoren jongeren, mindere jonge leden en ouderen, mannen en vrouwen, leraars en leerlingen, rijken en minder rijken, amusante en minder amusante mensen, blauwen, roden en oranjen, arbeiders en vrije beroepers, maar allemaal hebben we één passie gemeend, wijn, zonder dat een gedachtegang of smaak wordt opgedrongen.

    Reactie van Dr Philippe Tassart

  • Controversi, controversa...deel II

    Pin it!

    En hier komt mijn reactie, blijkbaar representatief genoeg voor een deel van de abonnees (maar niet voor iedereen, zoals later zou blijken).

     

    Beste redactie,
    helemaal mee eens. Eigenlijk is veel van de reclame in wijntijdschriften hilarisch en zeker wanneer het over merken gaat vraag ik me af wat ze daar in 's hemelsnaam mee hopen te bereiken bij een publiek dat de bewuste tijdschriften leest om precies de niet-merk wijnen, de kleinere domeinen, te leren kennen. Weggegooid geld dus, en vaak heb ik de indruk dat het om wat verkapte sponsoring gaat.
    Het stoort me ook enorm, dat gejammer in Frankrijk over de ineenzakkende markt, terwijl je tegelijkertijd ziet dat er door producenten uit Australië of Italië wél degelijke marketing gevoerd wordt. Het lijkt alsof Frankrijk nog altijd niet goed weet wat het wil: reclame maken ja, en de budgetten zijn er blijkbaar ook wel voor, maar tegelijk vinden we het ook maar iets vies, en behandelen we de jonge consument ofwel als een idioot ofwel als een zestigjarige. Het wordt toch echt wel eens tijd om te begrijpen dat een foto van een fles wijn op een tafel misschien echt niet genoeg is. Ook guerilla-marketing, erg passend voor kleinere regio's, wordt in Frankrijk compleet ondergewaardeerd. Probeer maar eens met je club hulp te krijgen voor een Loire-degustatie bijvoorbeeld (een regio die wat hulp kan gebruiken: uitstekende wijn maar niemand weet het). Probeer dan hetzelfde met een regio uit Duitsland of Oostenrijk. Quelle différence !
    Wat betreft de komende generaties: ook hier geef ik Sebastian gelijk. Een viertal jaren waren wij met een paar jonge ouders (OK, ik ben de veertig voorbij, maar ik was wel de enige) op zoek naar een wijnclub die tegemoet kon komen aan onze grote nieuwsgierigheid naar het onderwerp. De contacten met wijngildes, commanderieën en sommige "kenners" dreven ons tot wanhoop. Wij zagen ons echt niet zitten in een zaal met a/ met medailles behangen goudfazanten b/ bejaarde Bordeaux- of Bourgogne fanaten c/ advocaten en doktoors met rijk gevulde kelders, véél zwart geld en veel geduld. Wat zochten we wel ? Betaalbare wijnen aan goede kwaliteit, nieuwe regio's die rekening houden met consumenten onder de 50, plezier (wijn is toch ook gemaakt om plezier voort te brengen, dachten wij), een hoge mate aan onszelf niet te serieus nemen, een heel open instelling voor alle stijlen en regio's, als ze maar betaalbaar zijn, en wijnen die binnen een redelijke termijn drinkbaar zijn (jonge mensen hebben héél vaak geen kelder).
    Uiteindelijk hebben we er maar zelf eentje gesticht: chateausanspretention. En aan de reacties te zien was het een goed idee, waar blijkbaar vooral twintigers en dertigers voor open staan. Ikzelf ben de "stokoude" 46-jarige president, maar ik ben heel blij dat ik één keer per maand mij aan tafel kan zetten met jonge mensen met een open geest en samen met hen de wondere wereld van wijn ontdekken.