• Drummers, rock 'n roll en wijn

    Pin it!

    Gisteren met een goede vriend gaan eten in Tienen en omdat op woensdag in Tienen alle klassieke restaurants toe zijn nam hij me mee naar een nieuw restaurantje in de Minderbroedersstraat. Zelden heb ik de laatste tijd in België zo aangenaam, "sans pretention" getafeld.

    Het Eetkaffee is een heel recent initiatief (open sinds juli) van Oliver Adams (voor wie jong van hart of leden is bekend van Praga Kahn en Lords of Acid). Volgens de website kwam het initiatief er omdat Oliver de artiesten die in zijn studio ernaast opnames deden ook iets te eten wou aanbieden, maar volgens hemzelf (met een aanstekelijke bulderende schaterlach) omdat hij graag eet en wijn drinkt en vond dat hij dan zelf maar eens het restaurant moest open doen waar hij van hield.

    Het menu is zéér beperkt maar wat er op het bord kwam was aantrekkelijk geserveerd en van topkwaliteit. De wijnkaart is klein maar fijn en opnieuw zeer aanstekelijk uitgelegd door Oliver.

    Ik was op slag verkocht aan dit restaurantje, ook al staat het nog een beetje in zijn kinderschoenen. Waarom ?

    1: omdat aanstekelijke enthousisame aanstekelijk werkt ... en dat is een verademing in vergelijking met de vermoeidheid die van veel restaurants uitstraalt.

    2: omdat het gewoonweg lékker was...lekker en eenvoudig en eerlijk...een restaurant sans pretention dus (en dat is bedoeld als een compliment).

    3: omdat de zon scheen, omdat de patron een wijnliefhebber is zonder pretentie en omdat het leven schoon kan zijn.

    4: omdat er In Frankrijk heel veel van die gezellige restaurantjes zijn...en in Vlaanderen véél te weinig.

    5: omdat wijn eigenlijk wel een beetje meer rock'n roll mag zijn...maar wordt het dat al niet meer en meer ?

    olidrums

  • Moutonsanspretention

    Pin it!

    DSC00084
    Chateausanspretention op vakantie...

  • Wine Alert !

    Pin it!

    U kent ze wel, de vaak wat verlepte Vins de Pays die bij de beenhouwer ergens op de rekken staan voor de verdwaalde klant die vergat een fleske wijn te bestellen voor het bezoek van tante Jeanne & Nonkel Robert...

    Sommige handelaren doen echter écht moeite om een mooi, bij hun aanbod passend gamma aan wijnen aan te bieden en Kaasmeester Fried Elsen in Leuven is er zo een.

    Vandaar dus dit Wine Alert! Tussen het wijnaanbod vind je momenteel de Savagnin 2002 van Stéphane Tissot uit de Arbois. Deze fles is niet alleen perfect op dronk, geweldig lekker én héél apart, maar ze past ook op een wonderbaarlijke wijze bij veel van Fried's kazen. Indien U niet te ver woont echt een 'omfietswijn' zoals de Nederlanders dat zo mooi zeggen. Tien euro is ook écht niet te veel voor zo'n mooie fles.

    Doen !

    DSC00147

     

    PS: op zondag 16 september, van 11 tot 18u: open kelderdag bij Elsen; en dat is echt wel een belevenis! Voor wie het adres vergeten is: Mechelsestraat 36, Leuven
  • Ontmoetingen met een druif: de clairette blanche

    Pin it!

    Onder de witte druivensoorten vind je van die echte Assepoesters: ooit groot en bekend, maar door smaakverschuivingen verdrongen naar de achtergrond door de akelige stiefzusjes sauvignon en chardonnay. De clairette is één van die in mijn ogen erg interessante druiven die zo verdwenen van het hoofdtoneel maar die blijven zorgen voor erg interessante, wat aparte wijnen, en die in veel witte blends een belangrijke rol spelen.

    Het hoge natuurlijke alcoholgehalte, het gebrek aan zuren, de gevoeligheid voor oxydatie van het sap en de uitgesproken aroma's en karaktertrekken waren ooit een troef, vandaag werden ze een handicap. De commerciële wijnwereld zoekt vandaag vooral naar frisse, fruitige witte wijnen met veel  fraîcheur (en niet al te veel karakter) en die eerst en vooral als aperitief en niet zozeer als echte maaltijdwijn gemaakt worden.

    De clairette is het belangrijkst in de produktie van vermouth (hele goede basis voor risotto!), waar haar oxydatieve trekjes een voordeel zijn. Als monocépage komt ze zelden voor (ook één van de redenen voor haar relatieve onbekendheid). De enige appellaties met 100% clairette zijn Crémant de Die, een meestal naar appeltjes geurende frisse schuimwijn, Clairette de Bellegarde (vaak weinig karakter) en Clairette du Languedoc. Het is in die laatste, piepkleine (60ha) AOC dat de druif het herkenbaarst is. De wijn bestaat droog, zoet en zelfs rancio en de iets betere exemplaren kunnen erg verrassend zijn die bij het verouderen erg eigenaardige ontwikkelingen doormaken.

    Als steundruif in blends wordt de druif gebruikt bij het maken van witte Côtes du Rhône, witte Châteauneuf-du-Pape, witte Coteaux du Languedoc, witte Corbières en Mont Ventoux, witte Bandol en de rosé Tavel. Hier voegt de druif karakter en alcohol toe aan de blend en een mooi percentage clairette is vaak een goed teken.

    Typische aroma's voor de druif zijn wit steenfruit en appel en een zekere droge notigheid, maar de interessantste exemplaren voegen daar ook zaken als anijs, amandelen, kweeperengelei en gekonfijt fruit aan toe.

    In België vind je de Clairette d'Adissan wel eens bij de Champion (jong te drinken, goed bij een kip in roomsaus), maar de beste die ik al dronk kwam van het Château Vaillé in Salelles-du-Bosc. Deze goudgeel gekleurde wijn geurde naar gekonfijt fruit en kweeperengelei, had veel body, mooi rond ook, en bleef tegelijk fris en fruitig met vooral in de afdronk echt veel fruit (ik twijfelde tussen opgelegde mandarijn of perzik). Hij kreeg een sterretje in de Guide Hachette van 2007 (en van mij dus ook).

    Synoniemen voor de druif (gek wordt ik er soms van van die synoniemen! lang leve copy paste) zijn Laffite, blanquette, Bou Afrara, branquete, cibade, clairette blanche, clairette de Limoux, clairette pointue, colle Musquette, cotticour, Fehér Clairette, gaillard blanc, granolata, kleret, kleret Belyi, muscade, ondenic, osianka, ovsyanka, petit blanc, petit kleret, poupe de Gate, pti blan d’Obena, Seidentraube, uva Gijona en Vivsyanka.

    clairette

  • Wijn en politiek

    Pin it!

    Als historicus vindt ik dit één van de leukere dingen rond wijn: bij het opzoeken van informatie val je soms op dingen waarvan je in de verste verte niets van afwist. En als die dingen dan ook echt iets met wijn te maken hebben dan deel ik ze graag met u !

    In de Collioure, een AOC in de Roussillon, is de grootste coöperatieve die van Le Cave de l'Abbé Rous. En omdat ik gedurende een nogal zalige negen dagen vrolijk aan de rosé van deze coöperatieve lurkte vond ik het bij het thuiskomen toch wel de moeite om eens wat rond te surfen (ook om de vinopedia weer eens wat vollediger te maken uiteraard).

    De historische figuur Abbé Rous was een priester in Banyuls die in 1871 het gezegende commerciële idee had om de herstelling van zijn parochiekerk te financieren door de verkoop van wijn. Hij koos hiervoor de zoete versterkte wijn van zijn parochie (hier groeide later de AOC Banyuls uit) en verkocht die als miswijn aan zijn collega's. Door het grote succes richtte hij een handelshuis op, L'oeuvre du Vin de Messe, en dankzij de spoorwegen kon hij al heel snel zijn wijn kwijt over heel Frankrijk. Hij kon daarmee niet alleen zijn kerk herstellen en een school en een hospitaal bouwen maar ook een nieuwe kerk in Cerbère.

    In het 19de eeuwse Frankrijk lagen politiek en religie dicht bij elkaar en het conflict tussen de religieuze royalisten die terug een koning op de troon wilden en de republikeinen die teruggrepen naar de verworvenheden van de Franse Revolutie was groot en lag diep. In 1871 was Napoleon III na de oorlog met de Duitsers die Frankrijk verloor afgezet en werd de republiek ingeluid. Veel Fransen verlangden echter nog naar een terugkeer van de koning en de oude waarden en de Abbé Rous was er één van. Hij steunde met de opbrengst van zijn handelshuis een extreem-rechtse conservatieve en royalistische partij en ondanks het feit dat iedereen hem bewondert omdat hij de Banyuls wijnen in heel Frankrijk bekend maakte (en dat waren ze daarvoor niet) vind je ook heel wat dubbele gevoelens terug rond zijn figuur. 

    Op één website vond ik zelfs de zure opmerking terug dat in Cerbère waar de Abbé zijn nieuwe kerk bouwde het vandaag de republikeinse maire is die klokken luidt (de klokketoren van de kerk bleek letterlijk op los zand gebouwd en stortte later in).

    Best wel lekkere wijnen trouwens, en nu ook helemaal politiek correct (denk ik...).

    abberous

     

    L'Abbé Rous, eind 19de eeuw.

  • Den Bloeyenden Wyngaerd

    Pin it!

    Van heel de vasten heeft de pastoor niet gesmoord, of geen bezoek gebracht aan zijn geliefkoosde wijnkelder.

    Want al zien zijn tanden bruin en zwart van 't smoren, toch is het ontberen van de smakelijke pijp hem minder erg, dan 't precieus bezoek aan zijn edele wijnen te moeten missen. Het is niet om daar van die uitgezochte wijnen te snoepen en te slabberen. Het is om in hun aanwezigheid en rijkdom te staan en van hun mystieke betekenis te genieten, zoals een geleerde voor de nochtans geslotene, maar reeds gelezene boeken van zijn bibliotheek kan staan en voelen. Want voor de pastoor is de wijn 't symbool van Jezus' bloed.

    Hij glimlacht ontroerd bij het weerzien van die donkre, slapende trezoren.

    Hij wandelt onhoorbaar over de mollige vloer, die dik bedekt is met een tapijt van zagemeel, opdat de flessen bij het vallen niet zouden breken...

    ...Eindelijk komt hij los; hij neemt voorzichtig hier en ginds een fles af, houdt ze voor het kaarslicht dat duister in de fles vonkelt en robijnt of guldent. Hij prevelt devotielijk de naam van de wijn, denkt na over zijn smaak, geur en gewaarwording, fantaseert en verbeeldt, denkt de hemel in, waar engelenmuziek regenbogen cirkelt; en voldaan als iemand, die nog eens een schoon boek met verzen heeft doorbladerd, legt hij de fles weer precieus in haar donkere rust. En hij gaat voort van bak tot bak de wijnen naar het licht te houden, te prevelen en te dromen.

    De ronde meid roept om te komen eten, doch de pastoor antwoordt maar "ja" en gaat voort de wijnsarcofagen te bezichtigen.

    De meid roept het nog eens en nog eens, en komt ten einde, uitdagend met zijn opgeladen telloor de kelder in: "Hier zie," zegt ze kwaad, als ge dan boven niet wilt eten, eet dan hier! Gaat het weer beginnen met dit gesleur van flessen, en gespoel en geplas mijn gang vuil te maken. 't Is zonde van zo'n duur kalfsvlees laten koud te worden !"

    De pastoor neemt kalm de telloor: "Dat is heel braaf Sophie, maar nu hebt ge nog een mes vergeten! Wacht ik zal er zelf wel een halen;" Hij trekt met zijn telloor naar boven, zet zich aan de ronde tafel, eet, en de meid staakt kwaad en blozend haar meloenkop door de deur, kwaad omdat de pastoor niet kwaad is.

    Felix Timmermans is één van Vlaanderen"s grootste auteurs en een woordkunstenaar die nauwelijks zijn gelijke niet kent. Dit boekske is een eigenaardig werk, heel ontroerend, mooi en intens maar tegelijk zo katholiek dat het in onze tijd bijna fanatiek overkomt. Of hoe nauwelijks 80 jaar geleden bij ons godsdienst werd beleefd: ongemakkelijk dicht bij wat wij nu zo onverdraagzaam vinden aan de islam...

    Tegelijk is deze post een eerbetoon aan de webmaster van de Lierse wijnclub Den Bloeyenden Wyngaerdt met de meest professionele, leerrijke proefverslagen ooit ! www.commanderij.com  

    pastoor

     

  • BYOBB

    Pin it!

    Zomerreces: het bestaat niet alleen in het parlement maar ook bij CSP. Maar elk jaar zijn er toch wat diehards die het niet kunnen laten. Om de vakantiegangers echter niet te benadelen werd het een mini-bijeenkomstje in de kersverse tuin van Gert. Thema: Bring Your Own Bottle Blind (BYOBB). Elk lid bracht één goed ingepakte fles mee en dan discussieren maar !

    We startten echt zomers met belletjes: fijn, maar erg bescheiden parelend, aroma's van witte bloemen, appel, en stemmen zweefden in de richting van Prosecco. Toen kwamen in de mond de mineralen en de schuimexplosie en ik had hem: Duitse Riesling. De Mettenheimer Riesling Sekt van Sander is niet alleen bio, mooi verpakt en lekker complex maar is met zijn 12,5 euro ook nog eens leuk geprijsd. Er werd ter plekke besloten om nog eens een Vinikus bestelbon te laten rondgaan in de club.

    Omdat Joep en Greet een koppel zijn brachten ze twéé flessen mee (het zijn (h)eerlijke mensen). En om zomers te blijven een rosé: heel diep gekleurd en dus geen provencaaltje, maar eerder een Clairet, een Tavel of een Siciliaan. De Tavel werd er in de mond uitgegooid maar ik bleef twijfelen tussen de Cerasuolo van Planeta of een Clairet: het werd de clairet, en buurman Ghil zat dus juist. Het was de Clairet d'un Nuit 2006 van Chateau Le Parvis de Dom Tapiau, een biologische wijn van een klein (6ha) en hardwerkend domein in de Premières Côtes de Bordeaux. Boordevol frambozen, snoepjes en mineralen, een hele lekkere maaltijdbegeleider (ook in de winter, heren ! probeer maar eens bij hespenspek!). Zijn schamele 7 euro bij Vinikus meer dan waard, maar kwatongen beweerden dat Gerd er dan ook niet echt mee te koop loopt...hij drinkt hem waarschijnlijk liever zelf ?

    BYOBB struikelde vervolgens even: de takszegel zat nog op de fles en de Vino Nobile de Montepulciano was dus nogal snel geraden. Dan maar gegokt naar het jaar: 2003 was ook nogal duidelijk: heel rijpe tannines en weinig zuren. De les bleek de Lodola Nuova van Ruffino (Dulst in Blanden): kirsch, donkerblauwe rijpe pruimen, kruidnagel, we mistten wat fraîcheur.

    Ongewild kwam er nu een moeilijke: Gert had zijn wijn gekaraffeerd en stelde een fles voor die hij had meegebracht uit Italië: ook een Vino Nobile uit 2002, van Salcheto. Ik ging hier compleet de mist in, ik lijd blijkbaar aan sangiovese blindheid en blijf die druif maar niet herkennen. Dankzij superneus Ghil echter toch gevonden ! Hij was warm, rijk en diep met complexe aroma's van gebrande koffie, specerijen en gesausde sigarentabak en werd in tegenstelling tot de vorige wél ondersteund door frisse tannines en mooie zuren.  

    Ghil's Griek was ziek (rotte eieren en ze bleven...) en het was dus mijn beurt en ik kon het weer niet laten om tegen alle afspraken in twéé wijnen mee te nemen: maar het is waar wat ze zeggen, lekkere wijnen moet je opendoen in het gezelschap van wijnliefhebbende vrienden, véél leuker, én interessanter. Mijn CSP wijn bracht ik mee van Auchan, maar je hoort er de laatste tijd zoveel van dat je hem ook op andere plaatsen kan krijgen. De inktzwarte kleur en het aroma van zeer rijpe bramen waren de aangevers, maar het vereiste toch wat sturen voor Ghil de malbec als eerste herkende (goed voor 50%), na eerst aan merlot te hebben gedacht (wel, 30%, ook dus wel ongeveer correct). Veel te enthousiast fruitig voor een Cahors en dus ging de blik naar Argentinië: het was de Clos de los Siete 2005, ondanks zijn jeugd al zeer drinkbaar, heel zuiver, vol primair fruit. Clos de los Siete is een initiatief van zeven Franse wijnbouwers waaronder Michel Rolland en Catherine Péré-Vergé die op dit domein elk een wijn maken van hun eigen perceel maar die ook een gemeenschappelijk product uitbrengen: deze dus. Een absoluut sterke prijs/kwaliteit met zijn 11 euro, maar een power-wijn voor power-food, eerder voor een braai dan een vis-barbecueke. Mop van de avond: hoe begint het kookboek dat bij deze wijn hoort ? Schiet een giraf ...

    De filosofie van goede wijnen en goede vrienden ter harte nemend werd de volgende en laatste fles op tafel gezet: geen CSP wijn met zijn 36 euro, maar wel verrekte goed. Ricardo Cotarella is een grote seigneur en een befaamde consultant maar Falesco is zijn eigen domein en de fles die we hier openden was zijn befaamde Montiano, een 100% merlot, uit 2000, volgens Parker op hetzelfde niveau als de beste Californische merlots en de grote Pomerols. Enkele scores ? 94/100 bij Parker, Tre Bicchieri in de Gambero Rosso, derde plaats in de internationale merlot proeverij van Wein Gourmet. Alle Sideways nog aan toe, Merlot is niet dood ! Dit exemplaar was intens en diep, vlezig én fruitig, met perfect versmolten eik; in de mond was hij elegant en fris, nooit zwaar maar wel krachtig en héél complex; absoluut op dronk ook. Rich but polite was de beschrijving van Ricardo zelve, die de bijnaam Mr Merlot met trots draagt.

    De avond werd afgesloten met een natuurlijke wijn van Troca Vins, de Anjou Gamay van Cousin-Leduc uit 2004. Opvallend hoe deze verschilde van alles wat we die avond al geproefd hadden. Zéér apart, het aroma van een oud huis met veel antiek meubilair en rozen en tegelijk erg zuiver: eigenlijk bijna een andere drank.

    Volgend jaar BYOBBen we terug.

    falesco

    Ricardo en Renzo Cotarella