ChateauSansPretention

Ik heb al wijnen geproefd die zacht als lammetjes waren. Ik heb al wijnen geproefd die de subtiliteit van een waterstofbom hadden. Ik heb wijnen geproefd die deden denken aan lentedagen en ik heb er geproefd die deden denken aan de herfst. Gisteravond dronk ik er één die me naar de keel greep als een roedel wolven, even intens, even wild, even vasthoudend. Kortom een wijnervaring die me niet elke avond te beurt valt.

De Hêméra 2001 is een Coteaux du Languedoc van het Domaine des Grecaux. Het domein ligt in Montpeyroux, een Languedoc-cru die bekend is voor zijn krachtige wijnen. De zeer arme, steenachtige bodem verleent een erg apart karakter aan de wijn uit de regio. Landbouwingenieurs Isabelle en Alain Caujolle-Gazet kwamen in 1998, na twaalf jaar als ontwikkelingshelper in Afrika en Zuid-Amerika, terug naar Frankrijk om dit domein op te richten. Alain Chabanon van het Domaine de Foncaude hielp hen vanaf het begin en op hun 11ha groot wijngoed zijn ze continu op zoek naar de perfecte uitdrukking van hun terroir.

De Hêméra 2001 is een blend van 65% syrah en 35% grenache. De syrah kreeg 12 maanden eik. Al bij mijn eerste kennismaking, op het Wijnfestival in Leuven, stond ik met de mond vol tanden: op mijn proefnota stond alleen "sprakeloos" en later op de dag noteerde ik dat dit één van de meest complexe en rijkste wijnen was die ik dat jaar al had gedronken. Latere flessen bevestigden dit en het Revue de Vin de France gaf hem 8,5/10 (niet verkeerd, ze gooien daar niet met punten !). Gisteren ging de laatste fles eraan: mooie heldere kleur met diepgang; onmiddelijk een erg mooie fruitige neus vol bramen met een rokerige vlezige syrah ondertoon; na een tijdje kwam er een grote mineraliteit opwellen, bijna richting teer en sulfiet, maar het aroma bleef ongelooflijk complex; in de mond al zeer rijk in de attaque, maar pas na enkele seconden plooit hij zich volledig open en wordt dan zeer complex; de kern is echt rijp bramenfruit dat wordt omwikkeld door tonen als amandel, munt, teer, soms bijna TCA; steeds komt dat zuivere, pure fruit echter weer door...mooie afdronk maar niet erg lang. Indrukwekkende wijn die geen concurrentie toelaat en die reuk- en smaakzintuigen volledig overrompeld. Van een zelden geproefde complexiteit en voor mij een vier-sterren wijn.

Gekocht bij Cavopro (die dringend zijn website moet bijwerken!) aan 15,8 euro.

Mijn bezoek aan Megavino op vrijdagavond was noodgedwongen een beetje minder intens omdat ik, samen met wijnbuddy Amaronese, mee mocht doen met de pinot noir degustatie van Kurkdroog. Eén groot besluit voor mij: na het proeven van vooral de Franse supermarkt-pinot noirs is het een verademing om de Duitse spätburgunders te proeven, die voor prijzen tussen de 10 en 20 euro onveranderlijk kwaliteit afleverden. Wie meer wil weten over onze avond verwijs ik naar het opnieuw zeer goed geschreven bericht van Amaronese.

Ik wil hier even aandacht schenken aan een nieuw verschijnsel: de invoerder van Duitse wijnen. Ik werk al een jaartje of tien voor een Duitse firma in Baden-Württemberg (de beste kantoorstoelen ter wereld: sedus), en als rechtgeaard wijnliefhebber proef je dan automatisch al eens een fles uit de regio. Ik werd op deze manier verliefd op de Spätburgunder en die verliefdheid is tot nu toe nog niet over gegaan. Spätburgunder kopen in België bleek echter een ander paar mouwen.

Heel lang was de enige professionele wijnhandelaar voor Duitse wijnen in België Langbeen. Een wandelende encyclopedie, een sympathiek man, een fantastisch gamma, maar met (voor mij) één groot nadeel: als restauranthouder de perfecte partner, maar als leek die zes fleskes van dit of 't geen wilt een moeilijk contact omdat hij niet echt een winkel heeft. De komst van enthousiaste mensen die mijn interesse deelden en wat toegankelijker zijn vind ik dan ook fantastisch ! Gerd van Vinikus heeft naast zijn stralende enthousiasme (you can't fake love !) voor de Duitse wijnwereld een heel gedegen kennis en een echte sans pretention ingesteldheid, wat hem één van de prettigste gesprekspartners van allemaal maakt. De al even jonge en enthousiaste mensen van WinTraLog mikken in hun gamma minder hoog, maar dat maakt ze eigenlijk ook op een bepaalde manier Duitser: één van de weinige waar je kan kennismaken met de zeer lichte, fruitige witte wijnen die het vooral bij de Duitse consument zeer goed doen en waarvan de prijzen bijna belachelijk laag zijn.

Op Megavino maakte ik ook kennis met een nieuwkomer: VeraVinum uit Kelmis, in het Duitstalig landsgedeelte. Ik sprak op de beurs even met de eigenaar die vlot Nederlands spreekt. Een erg mooi gamma, veel proefpaketten (en daar ben ik gek op als vooral door nieuwsgierigheid gedreven wijnproever), gedegen kennis en opnieuw ! enthousiasme !. Hij is momenteel importeur voor de schitterende spätburgunders van Bernard Huber, een begrip in Duitsland, maar ook voor andere sterren als Kurt Hain of Martin Wassmer. De zaak is open op zaterdag en het Duitssprekende deel van België is mooi en rustig...waar wacht u nog op ?

Aan het hele verhaal is maar één schaduwzijde. Ook in de VS is er sinds Parker een Duitse riesling met 100/100 bekroonde een zeer grote interesse voor Duitse wijnen. En we weten allemaal wat dat met de prijzen kan doen...Nu een beetje investeren in de betere rieslings en spätburgunders is volgens mij geen slecht idee.

Meer weten over Duitse wijn: klik op de foto...

Misschien niet altijd een even verstandige combinatie: of hoe ik mij voelde na zes volle glazen wijn en vier miezerige tapa's...

Enkele jaren geleden ging ik nog geregeld voor zaken naar Luxemburg en zoals weinigen weten is dit dankzij de grote Portugese kolonie, naar daar gekomen om in steenkool en staal te werken in de jaren 50 en 60, een plaats waar je een uitgebreide keuze aan Portugese wijnen kan vinden, van eenvoudige fruitbommetjes tot de grote namen. Dat dankzij de lage taksen en BTW voeten én de EEG-landbouwsubsidies én een toen nog niet zo gevestigde reputatie zelfs de toppers nog heel betaalbaar waren was aardig meegenomen.  Ik heb het trouwens altijd een leuke manier gevonden om zelf mee te profiteren van mijn zure Europese belastingcentjes !

Toen mijn Madrileense oog dan ook viel op een fles van João Portugal Ramos was mijn aandacht snel getrokken. João begon zijn carrière als oenoloog in 1980 toen de Portugese wijnwereld nog star en ondoorgrondelijk was en gebukt ging onder verouderde apparatuur, een grote inlandse consumptie die aanpassingen niet echt nodig maakten en een taal die niemand verstaat. Hij ontpopte zich snel als de Portugese Michel Rolland en begon over het hele land actief te zijn als consulent, al snel ontdekt door Parker die aandacht begon te schenken aan zijn wijnen. In 1990 plantte hij zijn eerste eigen druiven aan en vandaag bezit hij ongeveer 130ha wijngaard, verspreid over 5 lokaties. In 1997 bouwde hij ook een moderne kelder die in 2000 nog werd uitgebreid. In 2001 was hij oenoloog van het jaar. Vandaag biedt hij een mooi gamma wijnen aan, van de fruitige basiswijn Loios tot de statige Marques de Borba Reserva.

In Madrid proefde ik de Syrah 2005, een Vinho Regional Alentejano. Al bij het eerste walsje leek het alsof iemand mij een handvol rijpe en platgeknepen bramen in het gezicht duwde. Een walsje meer gaf ook de typische vlezige ondertonen van de syrah druif prijs. Ook in de mond een fruitexplosie, zeer zuiver en fris, en ongeveer even intens als de waterstofbom...behoorlijk intens dus !

Ik proefde tijdens Megavino nog een reeks wijnen van Portugal Ramos, daarover binnenkort meer...

Spanje is zon, tapas, mooie vrouwen en terrasjes, maar toch is er een groot verschil met pakweg de Italianen. Elke Spanjaard heeft in mijn ogen naast dat zuiderse ook iets heel ernstigs, iets melancholisch dat bijna Midden-Europees aandoet, en zeker in Madrid, de hoofdstad, viel me dit wel op. Het is natuurlijk ook wel een land met een fameus brokje geschiedenis en heel lang de hoofdstad van een wereldrijk. Religie was er denk ik ook lang iets zeer ernstigs, een zaak van leven of dood, en de Spaanse Inquisitie heeft er lelijker en langer thuisgehouden dan velen denken (sommigen zien zelfs de Franquistische periode als een verlengstuk hiervan).  

Waar de twee vorige wijnen eerder deden denken aan zon, het mooie leven en lekker eten, was deze Gran Vino Vermilion uit 1999 een verpersoonlijking van de andere kant van het Spaanse karakter: somber, donker, ernstig....Ze vroegen er twee in plaats van één vouchers (tàlons) voor omdat het een Reserva was en hij werd met passende strakke gezichten geserveerd en gedronken. Het leek soms wel alsof er plots een schaduw over het zonnige Plaza Mayor viel en plots viel me het grote aantal ernstige gezichten op op dit evenement.

De wijn, een 100% tempranillo, geurde naar donker, somber hout, al wat geêvolueerd en met heel wat tertiaire elementen: "Ik wandel voorbij de open deur van de stallingen van mijn grootvader..." In de mond een redelijk frisse attaque, een redelijk evenwicht (toch wat veel zuren voor mij) en nog een zweem overrijp fruit; wel een erg mooie afdronk. Ik ben blij dat ik hem geproefd heb, hij is eigenlijk echt zowat de keerzijde van de Spaanse wijnmedaille, maar een lachebekje was het niet bepaald.

De Ibero-amerikaanse cultuur omvat volgens de organisatoren blijkbaar ook Portugal en daarom waren er ook twee Portugese wijnen aanwezig. Niet zoveel op het honderdtal flessen dat hier kon worden gedegusteerd, maar in Madrid hebben we gemerkt dat enig nationalisme de Spanjaard niet vreemd is. Maar het waren er wel degelijk twee goede, dus niet getreurd !

De Quinta do Crasto in de Douro is niet alleen een erg oud domein waarvan de geschiedenis teruggaat tot in de 16de eeuw, het is ook één van de eerste dat in de jaren 90 er in slaagde om te ontsnappen aan de dominantie en quasi-monopolie van de grote porto-huizen. Dit was de verdienste van Jorge en Leonor Roquette, die dankzij grote investeringen er in slaagden om hun hoofd boven de woelige Porto-golven te steken en snel internationale erkenning vonden. Hun wijnen zijn trouwens ook vandaag nog erg populair in de VS. Susana Estéban is de zeer getalenteerde oenologe, maar het gezicht van de quinta is vandaag de marketing-man, Miguel Roquette, één van de Douro-Boys en een fanatiek verdediger van de authentieke Portugese druivenrassen (merlot en cabernet komen hier alleen over zijn dood lijk !). Het niet zo heel grote gamma (alles wat ze zelf wat minder vinden wordt in bulk verkocht) is van grote kwaliteit, van de basis tot de top.

We proefden alleen de basis hier, de "gewone" Quinta do Crasto, 2006. Deze blend van tinta roriz, tinta barroca, touriga franca en tourige nacional was de perfekte wijn om te proeven in een zalige Madrileense zon. "Ik pluk rijp rood fruit op een hete zomerdag in de schaduw van een boom" was een mooie samenvatting van het aroma (moet u ook eens proberen, zo'n poëtische beschrijving van een aroma...echt een andere manier om wijn te bekijken). De mondaanzet was zeer fruitig en een beetje zoet (rijp fruit) maar werd snel ondersteund door mooie zuren wat de wijn een beetje nerveus maakte en naar mijn opinie zéér geschikt om op een warme dag licht gekoeld te drinken bij tapas. Niet zo veel tannines en misschien eerder jong te drinken, maar dat is bij Portugese wijnen niet altijd zo eenduidig en in het verleden ben ik al aangenaam verrast door het bewaarpotentieel van Portugese wijnen. Iemand ervaring met deze wijn ?   

Deze wijn wordt net als de naar het schijnt ook erg goede Reserva in België geïmporteerd door Patrick Jublou in Bierbeek. In Nederland wordt dit gedaan door de firma Wijnhandel van Ouwerkerk in Arkel.

Spanje's eigen angry young man beschrijft zich graag als een Driving WineMaker omdat hij van het uitstekende Spaanse autowegennet gebruik maakt om te vinifiëren in niet minder dan tien verschillende appellaties. Telmo is eigenlijk een oenoloog met een Bordelese opvoeding, gehuwd met een Française, die na studies in Bordeaux drie jaar werkte bij Bruno Prats van Cos d'Estournel en daarna zijn ervaring nog afrondde bij halfgoden als Jean-Louis Chave (Hermitage) en Eloï Durrbach (Elzas). Hij stichtte als jonge man de Cia de Vinhos Telmo Rodriguez, samen met spitsbroeder en landbouwingenieur Pablo Eguzkiza, een leerling van Jean-Claude Berruet (Petrus, la Magdelaine).

Met veel ambitie en weinig geld zat er de twee in het begin niets anders op dan op zoek te gaan naar druivelaars die door modieuzere wijntrends uit de boot vielen en waarin de eigenaars nog nauwelijks mee bezig waren. Zijn eerste wijn werd gemaakt met erg oude garnacha stokken waarin niemand nog geïnteresseerd was. Sindsdien doorkruist Telmo Spanje op zoek naar vergeten stukken wijngaard met oude stokken en veel potentieel en momenteel maakt hij een twaalftal cuvées (maar er komen er elk jaar bij), van de aardige en lekkere Basa, een witte Rueda, tot de Gago, een stevige Toro.

Deze fanatieke terroirjager verzet zich met hand en tand tegen de Parkerisatie van de Spaanse wijn waarbij alle topwijnen "hetzelfde" smaken (en hetzelfde kosten, veel te veel dus) en niks meer te maken hebben met hun terroir. Telmo's wijnen zijn altijd heel herkenbaar en hebben altijd een goede prijs/kwaliteitsverhouding. Het is één van de weinige wijnmakers waarvan ik persoonlijk vind dat elke fles interessant is en het is één van die namen waarvan ik indien ik ze tegenkom altijd een flesje meeneem. Ik heb het mij nog nooit beklaagd, ook niet voor de goedkopere exemplaren. Je kan er heel wat van leren over Spanje's unieke terroir's (en het mooie, moderne etiket presenteert dan ook nog eens leuk).

In Madrid proefde ik de Lanzaga, een crianza Rioja uit 2003 van 100% tempranillo. In de neus valt op hoe zacht en ingetogen hout en fruit met elkaar verweven zijn, maar ook hoe precies dit gebeurde. Het zachte rijpe fruit is omgeven door een mooie kruidigheid en een grote helderheid. De interessante, wat zoete attaque wordt gevolgd door een golf zuiver fruit met in de afdronk wat vanille. Geen spoor hier van de doffe klanken die veel rioja's hebben. Met zijn zachte tannines en voldoende zuren een typische Rioja nieuwe stijl, uitermate aangenaam.  In Nederland vind je deze wijn bij Chabrol in Amsterdam, in België géén idee. Telmo's wijnen trof ik tot nu toe zowat overal aan (Cavopro doet sinds kort de gewéldige Gago), maar niet de Lanzaga. Mocht u hem ergens tegenkomen...

Er zijn van die agenda-momenten waarop je eens hartelijk vloekt: zo slaagt La BuenaVida, dé Vlaamse specialist in Spaanse wijnen, er elk jaar weer in om zijn degustatieweekend te plannen in weekends waarin ik in het één of ander Europees land zit te businessen. Het was dit jaar niet anders maar deze keer wachtte er mij een troostprijs: aangekomen in Madrid constateerde ik dat aan het Vivamerica event op de Plaza Mayor ook een degustatiegedeelte verbonden was. Joepie !! dus. Het is dan wel niet Mol met zijn 100 wijnen maar Madrid met 27°C en een dertigtal wijnen is toch ook niet slecht.

Op het zeer mooie plein van de Plaza Mayor stonden een reeks degustatiekraampjes met wijnen uit landen uit de Iberische cultuur (verschillende streken van Spanje, Argentinië en Portugal waren vertegenwoordigd). Een mooie selectie wijnen, lekkere tapas en zon ! meer moet dat niet zijn.

We proefden:

Syrah, João Portugal Ramos, VR Alentejano, 2003: *** en zéér lekker

Lanzaga, Cia de Vinos Telmo Rodriguez, Rioja, 2003: **, rioja nieuwe stijl, erg lekker

Vermillion, Gran Vino, Bodegas Vermillion, 1999: Spanje oude stijl

Crasto, Quinta do Crasto, Douro, 2006: * lekker en karaktervol

San Clodio, Ribeiro, 2006: *(*) fruitig, floraal en aangenaam (wit)

Montenovo, Bodegas Valdesil, Valdeorras, 2006: weinig smaak maar één van de tapas bevatte verrassend genoeg peperkoek en dit had mijn smaakpapillen uit het loof geslagen...

Over vier van bovengenoemde wijnen volgen de eerstkomende dagen aparte blogs omdat de wijnmakers zo interessant zijn. Tot lezens !

Ik moet U een snood plan opbiechten. Toen ik gisteravond op zoek was naar een fles chardonnay om de maaltijd te begeleiden viel mijn oog op één van de experimenteerflessen die ik af en toe eens koop uit pure nieuwsgierigheid. Terwijl ik twijfelde schoot mij ineens een mooie Engelse uitdrukking te binnen die de perfecte titel voor een blogbericht was en hopla, mijn snode plan was klaar. Ik zou deze fles ontkurken, dan theatraal verklaren dat men in X toch echt wel van druif Y moet afblijven, om dan met een zucht te besluiten met "curiosity killed the cat".

Mijn perfide voornemens werden verrassend onderuit gehaald. Niet alleen bleek deze wijn (het wringt ook nu nog om het toe te geven) gewoonweg lekker, hij paste ook nog eens perfect bij het eten: kalkoenfilet met witloof, room en champignons. En wie was deze stouterik ? Juist, een fles Badenweiler Römerberg 2004 Chardonnay Spätlese Trocken van de Britzinger Winzergenossenschaft.

Wat ! hoor ik u denken ! Een Duitse chardonnay ! en dan nog van een coöperatieve ! Nu ben ik de eerste om luid te verklaren dat het moet gedaan zijn met dat te pas en te onpas aanplanten van chardonnay in regio's waar die druif niet thuishoort... en van de gemiddelde Duitse coöperatieve verwacht ik nu eenmaal niet echt interessante dingen...maar deze keer moest ik toegeven dat deze wijn wel, euh...gewoonweg lekker was.

In de neus vond ik de te verwachten eik, maar ook ruim voldoende fruit (een appelsien die al een tijdje op een goed ingeboend buffet ligt). In de mond was een zoet tikje duidelijk merkbaar (Duitsers houden hier van) maar toch domineerde vooral het fruit en het hout was merkwaardig goed ingekapseld. Er waren wat vegetale toetsen die wezen op onvoldoende rijpheid maar ze stoorden niet en je moest ze zoeken. De afdronk was lekker vol, met wat vanille.

Is chardonnay dé druif voor Baden ? Uiteraard niet, het is er toch wel echt te fris. En kan men op de Badenweiler Römerberg daarom beter een ander ras aanplanten ? Jazeker. Was dit een slechte fles ? Neen, ze was lekker. En aldus: geen dode maar alleen een lichtjes geschrokken kat...

De Winzergenossenschaft Britzingen is een coöperatieve in het Markgräflerland in Baden met een 200tal leden. Grootse wijnen worden er niet gemaakt maar interessante wèl. Meer info op www.britzinger-wein.de.