• De suprematie van het blanke ras ? Alvast in de Marche !

    Pin it!

    Zo, maar direct even een compromitterende titel voor onze laatste degustatie! Ons aller CSP-lid Ghil ging op vakantie in de Marche, en zoals het hoort, viel hij allerlei wijnboeren en -winkels lastig om er een uitgelezen selectie mee samen te stellen rond het thema Marche, een erg mooie regio trouwens, zonder massatoerisme.

    marche
    De wijnregio Marche is het bekendst voor zijn amfora-vormige flessen Verdicchio, dorstlessende bulkwijnen die decennia-lang ontelbare pizzeria's en trattoria's onveilig maakten (het witte equivalent van de chianti-mandfles). De laatste tijd is er echter zoals op zoveel plaatsen in Italië een echte kwaliteitsrevolutie aan de gang: in het overzichtsvolume van de Gambero Rosso klasseerde de Marche zich als 8ste op in totaal 23 regio's.

    In wit is de overheersende druivensoort de verdicchio. Er worden lichte, frisse limoenachtige wijnen meegemaakt die zeer goed combineren bij de zeevruchtenschotels van de regio, maar de betere producenten bereiken steeds hogere niveaus en meer en meer verdicchio's vervoegen de rangen van de betere witte Italiaanse wijnen. Van de twee DOC's is die van de Castelli di Jesi de grootste, en de kleinere Matelica DOC onderscheidt zich vooral door een grotere aciditeit. Er wordt ook witte wijn gemaakt met internationale varianten als de chardonnay, maar ook hier zijn de lokale varianten het interessantst, met naast de verdicchio vooral de pecorino als druif met nog veel potentieel.

    In rood is de regio minder groot. De DOC's Rosso Conero (100% montepulciano) en Rosso Piceno (sangiovese en montepulciano) zijn aardig, maar kennen weinig uitschieters.

    Het volledige overzicht van de degustatie vindt je op de website hier dus, maar hier komen de highlights.

    Garofoli, Serra Fiorese, Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Riserva, 2004

    In de neus herkenden we vooral limoen en mineralen, heel kruidige, diepe en ernstige wijn, die na opwarming wat deed denken aan zachte spierzalf; in de mond een heel elegante start, dan even mollig, daarna zeer complex evoluerend; ongelooflijke afdronk: héél sterk YYY

    Cambrugiano, Belisario, Verdicchio di Matelica Riserva, 2004

    In de neus eerst vooral fris, met lijsterbes, takjes, mandarijntjes, na opwarmen bijna als een Speyside whiskey. In de mond zéér elegant en fijn, lekker fris, met een aangename wat toasty afdronk die wat aan champagne deed denken; YY

    Ciprea, Pecorino, San Savino, Offida DOC, 2006

    In de neus eerst passievrucht, kisten vol passievrucht!, bijna een beetje monotoon, maar na enkele minuten kwamen er mineralige elementen die zowaar wat aan een Moezel-riesling deden denken. Ook in de mond eerst wat monotoon, maar ook heel origineel; deed nog het meeste denken aan een cocktail van champagne en groene meloen; lekker frisse zuren YY

    Opvallend aan deze drie witte wijnen was ook dat ze zo consistent lang in het glas goed bleven. De aroma's  van de witte wijnen ontlokten bij Karen  de opmerking dat al die wijnen zo lekker ruiken dat ge ze bijna op u kunt doen als parfum. Voor wanneer de verdicchio-verstuiver !?

    Ondertussen was er dankzij de uitstekende witte bij niet-spuwers al wat hilariteit ontstaan. Toen iemand vroeg waar we nu precies zaten in de degustatie weerklonk er unisono In Italië ! Een half uurtje later sprak er iemand over het lekkere buidelgeurtje van een wijn, wat pas na enige opgetrokken neusvleugels de correctie ontlokte dat hij eigenlijk geurenbuideltje bedoelde...

    In rood was er helaas minder reden tot juichen. De Rosso Conero van Umani Ronchi werd vergeleken met spa kers en weinig rode wijnen deden het gezelschap echt juichen. De grote uitzondering was de

    Morellone, Le Canette, Rosso Piceno, 2002

    In de neus heel apart: sommigen deed hij denken aan een keukenkastje vol kruiden, anderen aan een Marokkaans kraampje vol olijven en kruiden. In de mond was hij zeer droog, mooi fris met stevige tannines en een mooie afdronk. Een boertige wijn, maar dan wel op een heel mooie manier, à la Permeke. Opzoekingswerk na de degustatie bracht aan het licht dat dit ook de huisstijl is. YY    

    Een aangename verrassing was de afsluiter, een zoete verdicchio:

    Carpe Diem, Belisario, Verdicchio Passito, 2002

    Amberkleurig. In de neus gele muscat-krenten en noot. In de mond complex, verrassend: honing, peperkoek, gember en nootmuskaat kwamen voorbij, maar hier kon je aan blijven snuffelen. Ook een opvallende mooie, helemaal niet plakkerige afdronk. YY

    marche2

  • Goed nieuws uit Baden !

    Pin it!

    Zo veel goed nieuws komt er de laatste tijd uit Duitsland dat een mens er een blog mee kan vullen (wat ik niet ga doen, beloofd...volgende keer Italië). Maar we zijn er nu eenmaal zelf op verlekkerd en tja, wat wil u dan. Nog één keertje dus, en deze keer over Baden, mijn favoriete wijnregio, home van de spätburgunder druif én thuis van de firma die mij mijn dagelijks brood laat verdienen.  

    Goed nieuws 1: dé Duitse wijngids, de Gault-Millau, koos voor de eerste keer een domein uit Baden als winzer des jahren: Weingut Bernard Huber uit Malterdingen. En is dat nu al niet een heel tijdje mijn favoriet ! U kan er alles over lezen in het bericht van 9 september van dit jaar. Dit had alvast Armin Diel, de uitgever van de gids te vertellen: Nur wenige haben die deutsche Rotwein-Revolution so stark inspiriert. Seine Vorbilder aus Burgund hat Bernhard Huber nicht selten sogar übertroffen. De wijnen van Bernard Huber worden geimporteerd door Vera Vinum.

    Goed nieuws 2: wijnen uit Baden waren altijd eerder moeilijk te krijgen. Ik gaf u al eens een overzicht van goede importeurs van Duitse wijnen (hier), maar het aanbod uit Baden was altijd al eerder beperkt. Op het laatste Leuvense wijnfestival maakte ik echter kennis met de sympathieke mensen van Wijnhandel QV uit Tienen. Net als ikzelf werd dit dynamische drietal door de Badener Microbe aangestoken, maar waar ik bij de occasionele verplaatsing vooral mijn  eigen kelder volstouw, besloten zij om er een firma rond te bouwen. Ik proefde hun wijnen in Leuven en was erg aangenaam verrast, óók door de goedkopere exemplaren van de Winzergenossenschaften. Twee grote namen vielen mij tijdens de degustatie op: Andreas Laible, een rijzende ster aan het Duitse wijnfirmament, en Dr Heger, al een hele tijd een gevestigde waarde. Van beiden vind je meer info in de Vinopedia, maar doe u zelf eens een lol: praat eens met de mensen van QV, uw gehemelte zal het zich niet beklagen !

    baden

  • Goed nieuws uit Duitsland !

    Pin it!

    De VDP (Verein Deutsche Prädikatsweinguter) is een vereniging van de beste Duitse wijndomeinen die er wonderwel in slaagde om de crème de la crème van de Duitse wijnmakers bijeen te brengen. Ik bezoek hun site dan ook geregeld en ben geabonneerd op hun newsletter. Het nieuws in hun laatste editie was zo goed dat ik het graag met u deel.

    logo-vdp
    Na het moeilijke en onregelmatige 2006 kende 2007 dankzij de erg mooie aprilmaand een ongewoon lange vegetatieperiode die de druiven heel goed deed rijpen en daarenboven nog eens in gezonde omstandigheden zonder gevaar op rotting of ziektes. De nachten waren koel (geen zomeravondterrasjes!) maar dat is perfect voor zuren en aroma's. Het jaar was redelijk nat maar niet met droogte- en regenpieken en dus ideaal voor de opname van mineralen. Omdat er zo vroeg kon worden begonnen met oogsten, konnen de wijnmakers ook erg ontspannen te werk gaan, wat toeliet om tot in vier beurten te oogsten en heel goed te selecteren. Vooral de na 3 oktober geoogste druiven zouden wel eens een super-wijn kunnen opleveren.

    Ik laat nog even Stefan Christmann aan het woord, de president van VDP (hallo, collega): „Es verspricht ein wirklich großes Jahr zu werden. Wir dürfen uns 2007 über die seltene Konstellation freuen, dass erhöhte Menge und Güte zusammen kommen. Nachdem wir in den letzten Jahren und vor allem 2006 der Natur nur mit höchsten Anstrengungen die gewünschten Qualitäten abringen konnten, konnte man in diesem Jahr aus dem Vollen schöpfen. Nun ist es an den 200 Winzerpersönlichkeiten im VDP mit ihrer Erfahrung und Kreativität aus der naturgegebenen Güte Weine von herausragender Qualität zu erzeugen.“


     

  • Het verband tussen Leuven, de Languedoc en Zuid-Afrika.

    Pin it!

    Soms gebeuren er van die dingen waarvan je je afvraagt of iets nog wel toevallig is. Ik was op deze mooie zondagochtend bezig met wat opzoekingen rond de drie flessen wijn die ik kocht bij ViniPure, de wijnwinkel waarover ik pas gisteren nog blogde, en omdat ik wat gefrusteerd raakte rond het vinden van informatie over de wijnen van het Domaine Gayda in de Languedoc besloot ik om er even mee te kappen en te gaan ontbijten.

    Omdat de krant al uit was en ik (zeer ongezond, ik weet het) een lezende eter ben, nam ik de nieuwe Decanter erbij. Wat was het eerste artikel dat ik las ? De maandelijkse bijdrage van Steven Spurrier. En waarover ging het ? De nieuwe tendensen in de Franse wijnwereld sans pretention. En welk domein werd als eerste genoemd ? Juist. Domaine Gayda...

    Omdat dit domein eigenlijk emblematisch is voor veel van wat er momenteel in Zuid-Frankrijk gebeurt deze bijdrage. Domaine Gayda is het geesteskind van Anthony Record en Tim Ford, voorheen in hoofdzaak actief betrokken bij domeinen in de Kaapprovincie. Omdat de Zuid-Franse wijncrisis de gronden in de Languedoc redelijk goedkoop gemaakt heeft, beginnen meer en meer niet-Franse wijnmakers het probleem te herkennen en uit te buiten. Ze gaan er van uit dat het potentieel van de regio zeer groot is maar dat het het gebrek aan kapitaal en durf is dat de streek achterstelt. Met andere woorden: koppel geld, talent én marketing aan goed terroir en je hebt een succesnummer.

    In het geval Gayda kwam het geld van Record en Ford, maar het talent kwam er vooral via Marc Kent van het gereputeerde Zuid-Afrikaanse domein Boekenhoutskloof die werd overhaald om als consultant/partner in de zaak te stappen. Als vaste wijnmaker werd de getalenteerde Vincent Chansault aangeworven, een in Cognac afgestudeerde oenoloog die ervaring opdeed in de Loire, de Rhône, de Languedoc en die elke winter bij Mark Kent werkte. Paar dit talent aan hypermoderne installaties, extreme hygiëne in de kelder, hedendaagse, frisse marketing (kleurkes! naampkes! de schroefdop !) én een zeer efficiënte distributie (via de Indigowinegroup), en voilà, monsieur, le future est arrivée. Wie graag meespeelt, kan dit ook: www.buyavineyard.co.uk Wie graag meedrinkt, kan terecht bij ViniPure, Parijsstraat 20, Leuven.

    PS: Dit ís een leuk verhaal en ik geloof werkelijk dat in marketing gepaard met kwaliteit een deel van de oplossing van de Franse wijncrisis ligt. Dit neemt niet weg dat mijn persoonlijke dada de gedreven Franse wijnboer blijft, die met inzet van zijn hele persoonlijkheid zijn terroir tot uitdrukking brengt in zijn wijnen. Maar de grote wijde wijnwereld is net zo interessant dankzij zijn diversiteit en wijnen als Gayda zijn de herauten van een nieuwe beweging en alleen al daarom leuk om te volgen.

    gayda

  • Leuven is een mooie stad

    Pin it!

    maar in de binnenstad heeft het altijd aan twee dingen ontbroken: een goede en eerlijke wijnhandel en een echte brasserie. Sinds gisteravond is tenminste aan dat eerste een einde gekomen. In de Parijsstraat werd op n°20 ViniPure geopend, de nieuwe zaak van Luc Van Innis.

    Na jaren de Oesterbar te hebben opengehouden, Leuven's meest verfrissende visrestaurant, werd Luc door een verkeersongeluk gedwongen ermee op te houden. Vandaag start hij opnieuw, met een wijnwinkel deze keer, en al wie ooit een meer dan oppervlakkige blik op de wijnkaart van de Oesterbar wierp weet dat Luc iets van wijn kent.

    Ik sprong er deze morgen binnen (nog te vroeg om iets te proeven) en zag dat het goed was. Luc wordt geholpen door een jonge man die al evenveel van wijn kent als Luc en er even begeesterd over kan vertellen en ook dat is een goed teken ! Het gamma is in hoofdzaak gecentreerd op Zuid-Frankrijk, met een kleine maar goede selectie uit andere streken en landen. Luc's bedoeling is niet om de toppers te verkopen, maar om goede wijnen voor te stellen die hun terroir vertegenwoordigen aan normale prijzen en om wijnen te vinden die een super prijs/kwaliteitsverhouding hebben (momenteel is dat het gamma van Gayda l'Archet).

    Even een selectie ? Uit de Languedoc: Domaine d'Aupilhac. Uit de Sud-Ouest: de geweldige madiran's van Laffont en de wijnen van Chateau de la Colline uit de Bergerac. Uit de Rhône: het onvolprezen Santa Duc, de beestige Côtes du ventoux van La Ferme Saint-Pierre en de châteauneuf's van Domaine de Cristia. Ook uit andere hoeken van de wereld mooi materiaal als de Grabl's uit Oostenrijk of het gamma Lustau sherry's, maar voor ik hier de hele inhoud van de winkel heb opgesomd, gewoon dit:

    het gamma is zeer goed samengesteld, het advies is professioneel en sympathiek, de prijzen gaan van echt zeer leuk tot een beetje meer maar nog altijd normaal. Waar wacht u nog op ?

    leuven

  • De bourgondische neus van Magdalena.

    Pin it!

    Onlangs dwaalden we weer eens rond op het nu toch echt wel licht geatrofieerde Wijnfestival van Leuven waar zelfs de gemiddelde goudfazant nu doffere en doffere veren krijgt. Nieuw bloed zou hier geen overbodige luxe zijn...Maar pas op! het is gemakkelijker een wijnfestival te bekritiseren dan er een te organiseren, dus toch nog, respect !

    Eén van de wijnhandelaren waar we sinds de vorige editie met gloeiende wangetjes en een hoog sinterklaas-gevoel staan aan te schuiven is de very much sans pretention wijnhandelaar De Koning Drinkt, naar eigen zeggen gespecialiseerd in authentieke wijnen van authentieke wijnmakers. Iets waar we volledig achterstaan én klaarblijkelijk ook qua smaak gelijk opgaan, want ik vind zo goed als alle wijnen uit zijn gamma goed.

    De fles die me deze keer het meest verraste was een Sankt Magdalener uit Zuid-Tirol, nog maar de tweede die ik proefde (en de eerste goede). Sankt Magdalener (of Santa Maddalena als u Alto Adige verkiest boven Süd-Tirol) is een zeer typische wijn voor de regio. Hij wordt gemaakt met de zeer produktieve vernatsch of schiava, de lokale druif voor alle eenvoudige wijnen voor alledag, en maximaal 10% lagrein of pinot noir. Het type heeft buiten de regio geen al te grootse reputatie en het is een beetje zoals een vakantiewijntje: ter plekke in de zon en licht gekoeld erg te pruimen, maar als je thuiskomt vraag je je af waarom je dit nu in hemelsnaam zo lekker vond.  

    Ramoser-DeKoningDrinkt

    Georg Ramoser is met zijn schamele 4ha en zijn twee voeten stevig in de grond zo'n beetje het tegenbeeld van veel van de flashy wijnmakers uit de regio zoals Lageder, Haas of Foradori. Georg is echter een vakman die zeer begaan is met de traditionele wijnen uit zijn omgeving (hij maakt één van de beste Lagrein Riserva's van Zuid-Tirol). En omdat elke échte wijnmaker niet alleen in zijn topcuvées zijn kunnen moet laten zien, maar ook (en zeker ook!) in zijn basiscuvées is hij trots op zijn Sankt-Magdalener. Georg gebruikt 97% vernatsch en 3% lagrein en slaagt erin om het assepoestertje Magdalena om te toveren tot een fruitige, zeer goed gestructureerde en redelijk complexe rode die een perfecte maaltijdbegeleider is bij zowel vlees als vis en vooral bij veel van de lichtere maaltijden van vandaag perfect past (de frühburgunder van Geil heeft dat ook).

    Bij het proeven zei ik tegen Peter dat de wijn me wat deed denken aan die frühburgunder van Geil of aan de basis-spätburgunder van Bercher, twee van mijn lievelingen. Blijkt dat Georg zelf van deze wijn zegt dat hij effectief op zoek gaat naar een pinot noir neus, of zoals hij het zelf veel mooier zegt: eine Burgunder nase. Ik sluit mij volledig aan bij dit voornemen, dat hier alvast aardig gelukt is, en als rechtgeaarde burgunder nase-verslaafde ben ik blij met deze nieuwkomer (8,4 euro bij De Koning Drinkt).

  • Ontmoetingen met een druif: de pecorino

    Pin it!

    pecorino
    Eén van de boeiendste en leukste tendenzen in de wijnwereld van vandaag is de herontdekking en herlancering van honderden zo goed als verdwenen druivenrassen die dankzij moderne technieken als de ampelografie hun geheimen prijsgeven. Zo blijkt ondermeer Italië tsjokvol vergeten maar zeer interessante druivenrassen te zitten en worden deze door ambitieuze wijnmakers gebruikt om uit de anonimiteit te treden en de eigenheid van de eigen regio te promoten.

    Eén van deze nieuwe helden is de pecorino-druif. Deze vooral in de Marche (ook wat in de Abruzzi) voorkomende druif was naar het schijnt zo goed als uitgestorven toen enkele jonge wijnboeren stekken namen van één van de laatst overblijvende struiken. Met het resultaat maakten ze zeer aangename witte wijnen en de druif was geherlanceerd. Zoals veel van haar lotgenoten is de druif niet de makkelijkste: een dunne schil en de daaruitvolgende gevoeligheid voor ziekten, geen echt hoge opbrengsten en een nogal onregelmatig presteren schijnen de grootste oorzaken te zijn geweest voor haar bijna-verdwijning.

    Geel fruit, witte peper, noten en een duidelijke minerale toets schijnt typisch te zijn. Sommige bronnen verwijten de druif ook een gebrek aan zuren. Wij proefden in onze Marche-degustatie van de csp de Offida DOC "Ciprea" van San Savino, 2006. Eerst was de wijn in de neus nogal monolithisch (wij noteerden vooral passievrucht), maar la na een vijftal minuutjes wolkte de mineraliteit op, met dingen als leisteen die eigenlijk sterk deden denken aan een jonge riesling. Ook in de mond was de wijn wat monotoon, maar wel origineel en lekker. Toen Karen plots groene meloen met champagne riep kwamen bij velen verwijzingen naar champagne-cocktails naar boven. Lekker frisse zuren sloten af. Echt niet onaangenaam deze witte. De meeste pecorino's worden trouwens onder deze DOC, de Offida, gemaakt.