• Water leeft !

    Pin it!

    Met Michelin-sterren heb ik een moeilijke relatie. Maar al te veel kwam ik buiten met een volle maag, een lege portefeuille en een serieus gevoel van teleurstelling. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen en vrijdag maakten we kennis met eentje: het restaurant Eau Vive in Rivière, een deelgemeente van Profondeville bij Namen (verduiveld mooie streek trouwens, ik was het weer vergeten). Lang geleden dat ik nog zo lekker had gegeten. Erg sans pretention ook, maar wat een kwaliteit ! Bevooroordeeld was ik ook niet, want het was pas toen ik mij bij het dessert liet ontvallen dat het restaurant een ster verdiende dat iemand er mij attent op maakte: hij had er al één.

    Pierre Résimont, topchef en sympathieke pee par excellence zwaait hier de pollepel en hij zwaait hem goed. Ik heb eigenlijk een hekel aan al dat gesmos met smaakjes en schuimpjes en combinatiekes omdat dat vaak alle aandacht afleidt van de waarde van de ingrediënten op zichzelf, maar hier gebeurde het op zo'n meesterlijke manier dat ik me gewonnen gaf. Het was heerlijk van de eerste tot de laatste gang. Wij betaalden 65 euro voor een Menu Découverte van vijf gangen en reserveerden de table d'hôte in de keuken. Het maakte de ervaring nog leuker.

    De erg mooie wijnkaart deed me vermoeden dat hier een sommelier bezig was die zijn vak kende. In zo'n geval ga ik graag voor de begeleidende wijnen, in dit geval voor de découverte waarbij men wat onbekendere, minder voor de hand liggende namen aanbiedt. Hieronder kan je lezen wat we dronken (en wat we erbij aten!). In maart openen de eigenaars op drie kilometer van het restaurant een hotel: geen fout idee voor een weekendje !

    1: Four A Chaux de Combe, Roussanne-Viognier, Domaine La Combe Blanche, Vin de pays des Côtes de Brian, 2006 

    Een originele blend dit, maar heel lekker. In de neus vooral bloemen, maar in de mond fris met een ziltig bittertje dat perfect combineerde bij het eerste gerecht, de Huitres de Gillardeau avec Croque Tartiné, Tomates, Bette et Lome et Ecume Iodée. De wijn was fris maar tegelijk ook vol en dat deed hem mooi combineren met het tweede gerecht, de Saint-Jacques Grillées, Croquettes de Cochon, Haricots, Emulsion au Parmesan et Cerfeuil. Het frisse zilte toetste mooi aan de sint-jakobsschelp, het volle aan het vleeskroketje (een sublieme combinatie !).

    2: Pelatos, Descendentos de Palacios, Bierzo DO, 2005

    Een 100% mencia, de typische druif voor deze Castilaanse DO. Kruidige, erg aangename neus en in de mond fruitig, kruidig maar ook verrassend zoet, zelfs wat plakkerig. Maar de sommelier waarschuwde ons: deze wijn was echt uitgekozen voor de volgende gang, daarna gingen we over op een andere rode. Dat zoete element combineerde dan ook uitstekend met de Foie Gras Poêlé avec citron confit, ramonas, pain d'épices et figue caramélisée au vinaigre. Alle wat meer elegante en droge wijnen zouden hier roemloos ten onder zijn gegaan. En voor de rest mag Gaia zoveel koeien en hondjes redden als ze willen, mijn zegen hebben ze, maar van de foie gras blijven ze af!! Schandalig lekker was dit...

    3: Côtes du Rhône Villages, Domaine Depeyre, 2006

    Deze wijn was op zichzelf meer mijn ding. Een blend van syrah, grenache, mourvèdre en carignan. Een hele mooie zuivere neus en een zachte, frisse en elegante mond, perfect passend bij het zeer verfijnde Noisettes de Chevreuil et chicon caramélisé, noix, dattes et chips de topinambour. Na het vuurwerk van de vorige gang nu de ingetogenheid van een perfect evenwichtig samenspel.

    4: Domaine de Lascours, Vin de Pays d'Oc, 2001

    Ik heb de blend van deze wijn niet genoteerd maar ik gok nogal klassiek en hij combineerde mooi met de al even rijpe collectie kazen. Hierna volgden nog een reeks desserten die wel, euh, nogal indrukwekkend waren.

    Nog niet vaak zo goed gegeten in 2007.

    eauvive

  • Close but no cigar...

    Pin it!

    DSC00498
    Zorgvuldig in het oor gefluisterd van een familielid als geschenktip: de laatste van Robert Parker misschien ? Mijn vorige editie is al van 2002 (de onderste op de foto, dus)...

  • And now for something completely different: verjus !

    Pin it!

    Voedingsgeschiedenis: het blijft mij mateloos interesseren, en als het dan nog met druiven te maken heeft, ja dan...Onlangs trok een klein artikeltje in Wein Gourmet mijn aandacht: Weingut Fuchs brengt terug verjus op de markt.

    Verjus (ook bekend als agrest of omphacium) wordt gemaakt met het ongefermenteerde sap van groene druiven wanneer ze al wel zacht, maar nog niet rijp zijn en nog zeer weinig suikers bevatten. In de middeleeuwen en tot in de 18de eeuw werd het gebruikt in de keuken om deels dankzij het hoge zuurgehalte in gerechten meer structuur aan te brengen en de smaken te onderstrepen, een beetje zoals we vandaag citroen gebruiken. Het was dan ook de massale en goedkope import van de citroen die verjus in de vergetelheid deed geraken, maar vandaag beginnen grote chefs het terug in de keuken te gebruiken. Het schijnt ideaal te zijn in salades of visgerechten en gemengd met water is het een erg verfrissende zomerse dorstlesser.

    Met wat geluk vind je verjus in de speciaalzaak maar op het internet wemelt het van de adressen (vooral in Duitsland en Nederland). Die van Weingut Fuchs is gemaakt met huxelrebe druiven en wie oude druivelaars in de tuin heeft staan en weet van welk ras ze zijn kan er misschien zelf maken. Hiervoor dienen echter wel van nature erg zure witte druivenrassen te worden gebruikt. Chardonnay bijvoorbeeld schijnt compleet ongeschikt te zijn.

    verjus%20maken%20me

  • De legende van Giorgio: Umbrië sans pretention

    Pin it!

    De laatste wijn die we tijdens onze Umbrië degustatie proefde was een belevenis: de Rubesco Vigna Monticchio Torgiano Rosso Riserva DOCG 2000 is een legende en een verhaal apart...maar we wisten het niet (op Ghil en Venne na, denk ik, bij wie wel een belletje rinkelde). Over Giorgio Lungarotti en de geschiedenis van deze fles ga ik het straks even hebben, maar eerst dit: voer voor discussie.

    Ik proefde deze fles, vond hem goed (Zeer gesloten neus; in de mond echter rijk, fluwelig en versmolten, zeer harmonieus, eerst bramen maar achteraan rijk gemengd fruit ♥♥(♥)), maar had geen idee wat ik eigenlijk proefde. Het is te zeggen: ik kende het verhaal er achter niet. Persoonlijk voelde ik mij te kort gedaan: ik vind het verhaal achter een wijn minstens zo belangrijk als de wijn zelf. En dat is de vraag die ik mezelf nu stel: is het nodig om het verhaal achter een fles te kennen ? Of moet een wijn uit zichzelf zo goed zijn dat je het verhaal niet mag nodig hebben om hem te appreciëren ? Ik ga voor het verhaal, anders val je echt terug op technisch proeven en ik weet ook graag waarom iemand een wijn zo, en niet anders, gemaakt heeft. Maar het is maar een opinie...

    Terug naar Giorgio: groot was mijn frustratie toen ik hoorde dat Amaronese al een blog aan wijdde aan dit monument aan de Italiaanse wijngeschiedenis...maar ik ga het toch doen! Giorgio Lungarotti is immers de man achter wat de meest gereputeerde fles van de CSP avond was. Hij begon in de jaren 60 wijn te maken in een stukje van Umbrië dat geen enkele reputatie voor rode wijn had, stak er als geslaagd zakenman veel geld in (ze verklaarden hem gek...), plantte cabernet sauvignon en merlot aan met succes (ze verklaarden hem compleet gek...) maar maakte dan een topcuvée, een super-chianti avant la lettre met de klassieke sangiovese - canaiolo blend (ze verklaarden hem gevaarlijk gek...). Hij deed dit met druiven uit zijn Vigna Monticchio wijngaard en hij deed dit zo goed dat deze wijn zijn eigen appellatie kreeg: zelfs geen gewone DOC maar ineens een DOCG, de elite onder de Italiaanse appellaties. Ondertussen bouwde hij ook nog een domein uit dat één van de beste olijfolie's van Italië maakt en creëerde en passant ook nog één van de beste hotels van Italië (Le Tre Vasselle). Deze opmerkelijke man overleed in 1991 en zijn dochters zetten zijn werk met succes voort. Eén laatste anecdote nog:

    Giorgio was erg goed bevriend met de Amerikaanse wijngigant Mondavi die hij tijdens een Parijse proeverij in 1977 had leren kennen. Hij had hem dan ook uitgenodigd in zijn hotel, maar dit beviel Mondavi zo dat hij terugkwam...en terugkwam...en noteerde...en bestudeerde...Toen de achterdochtig geworden Giorgio hem vroeg wat hij van plan was biechtte Mondavi op: het hotel was hem zo bevallen dat hij het wou kopiëren in Californië. Maar des te meer hij kwam des te meer hij wanhopig werd: het was onkopieerbaar. Een tijdje later vond Mondavi een cadeautje in de post: Giorgio had zijn opmerking zo gewaardeerd dat hij een paar 17de-eeuwse deuren uit Umbrië opstuurde als geschenk, hetzelfde type als die van het hotel. Nog meer info over Giorgio vind je hier.

    giorgio

  • Umbrië: regio "sans pretention"

    Pin it!

    De titel van dit bericht mag u gerust als een onderscheiding interpreteren, zo is het ook bedoeld. Nadat we vorige maand al kennismaakten met de Marche (een aangename ervaring) was het nu de beurt aan zijn buur, Umbrië; en nog meer dan vorige keer vielen we van de ene verrassing in de andere. Het lijkt een beetje zoals de verhouding tussen Bordeaux en de andere Franse appellaties: wie zich van het vaak compleet overprijsde Toscane afkeert maar toch zijn liefde voor Italiaanse wijnen niet wil afzweren kan dus net als in Frankrijk terecht bij tientallen onderkende en en dus nog sympathiek geprijsde wijnen uit regio's die weliswaar niet zo lekker bekken maar wel even lekker smaken.

    Vakantieganger Danny kreeg de taak om deze regio voor te stellen maar kon het helaas niet zelf doen: geveld door ziekte gaf hij ons nota's en pakket door en konden we leraarloos toch nog de degustatie laten doorgaan (geen goed idee: iemand die er echt geweest is vertelt toch anders...). Zo goed als alle wijnen werden ter plekke aangekocht maar zijn in België te vinden bij de firma umbria.be uit Geel. Af en toe bleek er een verrassend verschil tussen de prijzen ginder en hier (en af en toe dan weer niet). Dit schijnt vooral te wijten te zijn aan de verkooppolitiek van het domein.

    umbrie1

    We startten zoals het hoort: met een voltreffer ! De Belloro van het nog jonge Custodi domein is een Orvieto Classico zoals het hoort: boordevol fruit met een mooie structuur, een behoorlijke afdronk en een bijna belachelijke prijs van 6,5 euro. Kan je niet voor sukkelen ! Ook twee andere witte wijnen, de Colbadia van Cardeto en de San Giovanni van Castello della Sala waren (iets duurdere) voltreffers.

    Ook rood verraste positief: de CSP-ster van de avond was ongetwijfeld de Nero della Greca van Cardeto: een prachtige, kruidige wijn die indruk maakte. Bovenop al dit lekkers proefden we nog een legende (de legende van Giorgio...) waarover ik het in een volgend bericht zal hebben. Hier volgen de nota's van de beste (zoals gewoonlijk volgt het volledige verslag op de website).

    1: Belloro, Orvieto Classico DOC, Cantine Custodi, 2006

     40% grechetto, 30% procanico, 10% drupeggio, 10% chardonnay. Wat eerst opviel in de neus was appel, een beetje à la sauvignon blanc, daarna kwam verse ananas en veel andere zwoele exotische fruitgeuren. In de mond eerst wat gist en bloemen, daarna kwam die ananas weer voorbij. Opvallend mooie volle wijn met een mooie afdronk. 6,5 euro en dus een excellente prijs/kwaliteitsverhouding.

    2: San Giovanni, Orvieto Classico Superiore, Castello della Sale, 2006: 10,6 euro ter plekke

    In het aroma troffen we violetsnoepjes (van die paarse harde in een blikken doosje) en drop (in een witte !?). In de mond een aardig sprankeltje, duidelijk witte pompelmoes inclusief bittertje. Fris en goed gestructureerd met een mooie afdronk.

    3: Austero, Merlot, Umbria IGT, Cantina Custodi, 2004: 12,7 euro in België (en dus goedkoper dan in Italië)

    In de neus caramel, koffie, braafjus van een everzwijn met een handje zoete kersen in de bek. In de mond stevig en een beetje rokerig, met forse tannines. Moet erg lekker zijn bij een mooie krachtige schotel.

    4: Nero della Greca, Umbria Rosso IGT, Cantina Cardeto, 2003: 16,4 euro in België

     85% sangiovese, 15% merlot. 12 maanden Franse eik. Donkere, intense kleur. Iets vaags rokerigs, zoals op een wandeling wanneer iemand in de verte vuurkestook aan het doen is. In de mond kruidig, met stevige tannines en een zeer mooie structuur. Leuke afdronk, lekker complexe wijn. Excellent.

    umbria

  • In de Gloria !

    Pin it!

    De geschiedenis van Chateau Gloria start in 1942 wanneer Henri Martin, de zoon van een kruidenier die na een aantal tegenslagen volledig uit het wijnvak was gestapt, tot woede van zijn vader 6ha wijngaard koopt in de appellation Saint-Julien. Toen vader bijdraaide begonnen de Martin's met een decennialange voorzichtige maar stelselmatige uitbreiding, tot ze uiteindelijk 48ha wijngaard bezaten, in een bonte verzameling perceeltjes die over de hele appellation verspreid liggen. Die perceeltjes kwamen vaak van prestigieuze kastelen die ze verkochten omdat ze te ver van de andere lagen of omdat ze te klein waren om apart te bottelen wanneer het leeuwendeel van de wijngaarden in een andere aoc lag.

    Ondanks het feit dat de reputatie van de wijn stelselmatig groeide, Henri Martin het schopte tot burgemeester van St-Julien en president van de Conseil Interprofessionel des Vins de Bordeaux werd Gloria nooit opgenomen in de officiële classificatie. Henri Martin overleed in 1991, maar Chateau Gloria blijft zijn reputatie waarmaken. Het is samen met Sociando-Mallet één van de wijnkastelen uit de Médoc die eigenlijk al lang deel zouden moeten uitmaken van de classificatie, maar die vandaag weigeren om aan dit circus mee te doen. Beide zijn dan ook tamelijk gemakkelijk vindbaar, nog steeds betaalbaar en ze leveren bij de beste prijs/kwaliteitsverhoudingen van de Bordeaux. Maar er staat niet cu bourgeois of X-ème Cru Classé op de fles en dat maakt ze niet populair bij de overzeese nouveaux riches.
    gloraimail

    Ik had vandaag de eer en het genoegen om kennis te maken met een van de beste jaargangen, de 1970. Vandaag te koop aan een vlotte 128 euro bij www.1855.com , maar nu uit een sympathieke kelder geplukt (dank u, dank u, geacht familielid!). Nog altijd een mooie kleur, met een lichte ouderdomsrand. In de neus valt onmiddellijk het frisse rode fruit op, een heel intens aroma eigenlijk dat in tweede instantie een wonderlijke complexiteit openspreidt. Ik heb lang gezocht naar een goede beschrijving van wat ik allemaal proefde, maar deze wijn is zo perfect versmolten dat het moeilijk was. Hij deed me denken aan een zondagmiddag in een klassiek toprestaurant, een mengeling van de geuren van goede wijnen, open haarden, klassieke keuken, geroezemoes van zich amuserende mensen, pure gezelligheid...Misschien wel de beste wijn die ik dit jaar dronk.

    Enkele citaten uit het internet:

    Van het Engelse Chateauonline: A surprising wine if you are prepared to wait: the 1970 vintage has just reached optimum maturity.

    Op de website van Wijnkoperij De Gouden Ton: Een recent gedronken fles Gloria 1970 uit een perfect koele kelder vertoonde meer levenslust dan menig Grand Cru uit hetzelfde jaar.

    Op de portal enologico van servid.com: He aquí un ejemplo: la añada de 1970 podía disfrutarse, treinta años después, en su punta más alto.

    Het was een goede zondag.

  • Wortegemse Wijnavond

    Pin it!

    Ik was nooit een grote fan van het Test Aankoop wijnboekske "Wegwijs in Wijn" dat in mijn opinie toch wel op een beetje een vreemde manier tot stand komt. Wanneer echter een sympathieke mens uit Wortegem mij uitnodigt om een degustatie van de beste Bordeaux koopjes uit deze gids te begeleiden ga ik daar graag op in. Te meer daar het hier echt wel gaat over Bordeaux zonder pretentie, onder de tien euro, en geheel gespeend van grote namen. Als dat dan ook nog eens gebeurt in het "chateau" van een groot man "sans pretention" én we mogen blijven slapen, ja dan...

    In het charmante (santé, dames) en kameraadschappelijke (santé, heren) gezelschap ten huize van kwamen de volgende conclusies tot stand.

    1/ Een groot jaar straalt ook af op de kleine wijnen, die zo vaak interessante koopjes worden.

    2/ De leukste verrassingen vindt je vaak in de zogenaamde kleine appellaties: Bordeaux, Bordeaux Superieur, Côtes de Bourg, etc.

    3/ De Bordeaux blijft (eigenlijk in tegenstelling met zijn imago) ook een onuitputtelijke bron van goedkope wijnen, perfect om de dagelijkse maaltijd te begeleiden, en zeker in goede jaren met prijzen die zelfs de Nieuwe Wereld niet aankan.

    4/ Veel van deze wijnen zijn verkrijgbaar in de supermarkten wat ze bij uitstek democratisch en sans pretention maakt. Alleen staan ze verborgen tussen een hoop "brol". Het blijft mij een raadsel waarom de supermarkten niet meer duiding geven: dat wijnen geselecteerd werden door Test Aankoop of Van Der Auwera of beter nog interactieve sites als kurkdroog, is toch interessant voor de consument. Of is de angst te groot om daardoor niet van den brol af te raken ? Dat zou een erg cynische opstelling zijn...

    Deze avond vielen ons de volgende prijs/kwaliteitskampioenen op:

    1: Chateau La Clude, Bordeaux, 2005: 3,89 euro, Intermarché.

    Ruim voldoende kleur en diepte. In de neus fruit, hout en specerijen dat verrast, weliswaar geen eeuwigheid blijft hangen, maar toch een zeer aangename eerste indruk geeft. In de mond vooral fruit, lekker fris en zuiver, met een korte maar aanwezige afdronk. Par excellence een wijn zonder pretentie, perfect voor de dagelijkse keuken van de niet al te verwende consument.

    2: Cave Bel Air, Sichel, Bordeaux, 2005: Caves St-Amand, 4,05 euro.

    Voldoende kleur en diepte. Eerder timide maar foutloze neus. Dit wordt meer dan goedgemaakt door de wat rokerige mondindruk met rond fruit. Goed gestructureerd en met voldoende tannines om tegen een stukje rood vlees op te boksen. Zelfde eindconclusie als de vorige.

    3: Chateau Saint-Aubin, Médoc, 2005: Delhaize, 7,79 euro

    Voldoende kleur en diepte. Eén van de weinige in de selectie waarin cabernet dominantie doorschemerde (60%). In de neus hout, een beetje gebrand, met mooi fruit. In de neus zuiver, elegant en fris, met mooi fruit, zeer smakelijk zonder te overdrijven, met een aangename afdronk. Zeker geen bewaarwijn, maar erg aangenaam. Perfecte, laagdrempelige wijn voor de doorsnee consument.

    4: Château Tour du Mont, Haut-Médoc, 2005: Carrefour, 7,59 euro.

    Voldoende kleur en diepte. Ook hier merkbare cabernet: potloodslijpsel, zwart fruit, in het begin een vleugje putteke (dit aroma zakte na een half uurtje wel ineen...). Vol, tanninerijk en fris, met lekker en zuiver zwart fruit. Erg aangenaam wijntje dat sterk op de vorige leek qua karakter.

    Deze wijnen zijn geen flessen voor de verwende en veeleisende wijn-kenner, -liefhebber, maar ze zijn ideaal voor de doorsnee consument. Als Bordeaux er elk jaar in slaagde om deze kwaliteit te brengen én als het de consument nog iets gemakkelijker werd gemaakt om ze te herkennen, dan was dit de conclusie: crisis ? welke crisis ?

    testaankoop