• Wine World Taster of the Year 2008: Part One

    Pin it!

    Eénmaal per jaar gaan wij eens graag op onze bek. Eénmaal per jaar laten wij nog eens goed tot ons doordringen hoe weinig we er eigenlijk wel van afweten. Eénmaal per jaar aanzien we vloekend dat sommigen (of beter gezegd véél sommigen) er toch nog wel een pak meer van afweten dan wijzelf. Maar, zoals mijn oud leraar Frans altijd zei over het existentialisme, is dat een reden om droevig te zijn ? NEEN !

    Want in de zaal naast de Wine World Taster wedstrijd bevindt zich een keur aan uitgelezen wijnhandelaren die op je wachten en een groot voordeel van het niet de finale halen is dat je naar hartelust kan gaan proeven. En dat was ook deze keer een opmerkelijke belevenis, met veel nieuwe wijnen, enkele nieuwe inzichten en enkele nieuwe handelaren. Hier volgt een eerste overzicht, de rest volgt later deze week:

    1: Mijn niet deelnemende wine-buddy Ghil was uiteraard onmiddellijk de zaal ingedoken en ik vond hem (geen wonder na onze Porto reis) terug bij de stand van Wijnhuis Jeuris, waar onze positieve vooroordelen over Portugal bevestigd werden. Schitterende, originele wijnen aan nog redelijke prijzen en dit onder begeleiding van iemand die er iets van kent. Wij proefden heel wat, maar sprongen eruit: een erg originele Maria Gomes van de Qta de Cozinheiros (hier bloggen we nog over), een koel geserveerde fruitig-elegante rode Esboço die me deed wensen dat de zomer al was begonnen en een elegante, zuivere Vinha Paz uit de Dão. Het was echter de spirit van Dirk van der Niepoort die hier het meest rondwaarde en die ons tot vervoering bracht: de porto's van de Morgadio da Calçada verzoenen zelfs mij met deze niet-echt-mijn-favoriete wijnsoort en de Meruge 2005 van de Lavradores de Feitoria is zonder veel discussie één van de beste wijnen die ik dit jaar proefde (en aan 26 euro nog menselijk van prijs). Voor de van onder de tafel getoverde O Mouro 2005 en Poeira 2005 alleen maar diep respect. Betalen kan ik (wil ik) ze niet, maar verdraaid wat een wijnen... Wie graag eens kennis wil maken met Portugal moet echt eens met Kris Jeuris gaan praten. Dat kan je trouwens in Kampenhout, in Heusden-Zolder en in Roeselare.

    2: Naast Portugal ligt Spanje en dus moest er ook even gestopt worden bij La Buena Vida, waar de immer enthousiaste Stijn echt een voorbeeld was van hoe het verhaal er rond een wijn zo ongeveer 1000x interessanter maakt (ik weet het, het is een stokpaardje, maar hoe dikwijls ik mij die dag weer geërgerd heb aan géén verhaaltje bespaar ik U...). We proefden wijn van drie domeinen die elk op zich al een blogbericht waard zijn, maar u mag de volgende namen onthouden: Rafael Palacios die in Valdeorras riesling-achtig mineralige dingen doet met de Godello druif op zowat de moeilijkst gelegen wijngaarden van Spanje (we proefden de louro, de tweede wijn, zeer mooie prijs/kwaliteitsverhouding); Albert en Gerard Ventura uit de Penedès die met hun witte en rode uit de Finca Els Camps bewijzen dat er meer uit de Penedès komt dan supermarktwijn (de witte macabeu noteerde ik zo: fris! mineralig! lang! elegant! krachtig! geconcentreerd! en toen viel ik zonder !s); en last but not least de monastrell gekken Juan Carlos Lopez Delacalle (van het domein Artadi in de Rioja) en Agapito Rico (van het domein Carchelo in de Jumilla) die oude monastrell stokken dwingen tot toveren in Alicante.  Weet u, af en toe heb ik een natte droom...opgesloten worden in de kelders van La Buena Vida bijvoorbeeld...met hun geweldige catalogus, één van de meest informatieve die ik ken...een paar Riedel glazen...wat lomo, wat jamon, wat manchego...een mooie censuur...misschien ga ik vandaag maar eens wat vroeger slapen.

  • Ontmoetingen met een druif: de grenache noir

    Pin it!

    Ja, U hoort (leest) het goed. Wie dacht dat deze ontmoetingen met een druif alleen zou gaan over allerlei obscure druivenrassen heeft het mis: ook de populaire rassen passeren hier de revue (de grenache noir is de derde meest aangeplante druif van de wereld). Deze druif is aangeplant over heel Spanje en het grootste deel van het zuiden van Frankrijk en is bekend als een superproductieve en makkelijke voortbrenger van sloten dunne rosé in Frankrijk en hectoliters logge en zware Spaanse wijn met hoge alcoholpercentages, ongeveer even bevallig als Margriet Hermans, pré-maagring. Het is ook de tweede rode druif van Australië !

    De Grenache Noir zag meer dan waarschijnlijk voor het eerst het daglicht in Spanje en het is zo goed als zeker dat ze geen Griekse of Romeinse voorouders heeft. Het is de meest aangeplante rode druif van de wereld, met onwaarschijnlijk grote aanplantingen in Spanje en een heel hoge aanwezigheid in het zuiden van Frankrijk. Op zichzelf is dit niet abormaal: in normale omstandigheden is de druif echt overproducerend en brengt ze een dunne en bleke wijn voort die vaak later geblend wordt met wat straffer spul. Onder de moeilijke mediterrane omstandigheden (hitte en droogte) wordt haar natuurlijke neiging tot overproductie onderdrukt en levert ze diep-purperen wijn met heel hoge suikergehaltes en bijna ontembare alcoholniveaus (tot 18%, maar 14 à 16% is normaal...). Ze oxideert ook snel en haar gebrek aan zuren is altijd een probleem.

    Interessant wordt de druif echter wel wanneer er oude (en ik bedoel oude!) stokken in het spel komen. Indien op deze natuurlijke manier de stok heel lage opbrengsten begint te geven, we een wijnbouwer hebben die zijn vak kent én de druif wordt geblend met andere soorten dan kunnen we pareltjes krijgen van zeer uiteenlopend karakter: van de complexiteit van Châteauneuf-du-Pape via de langlevende krachtpatsers uit de Priorat tot de héél eigenzinnige banyuls, alledrie bevatten ze een hoog percentage grenache noir. En sommigen van de topcuvées in deze regio's zijn 100% grenache wijnen...Om over sommige prachtige cannonau's uit Sardinië nog maar te zwijgen.

    Typische aroma's die de grenache aanbrengt zijn: aardbeien, rode bessen, frambozen, zwarte bessen, pruimen, vijgen, kweepeer, confituur, zoethout, anijs, peper, venkel, kaneel, laurier, gember, na veroudering champignons, leder en bos. Andere namen voor de druif zijn Lladoner, Tinto Aragónes, Roussillon Tinto, Uva di Spagna, Alicante, Carignane Rousse, Bois Jaune, Sans Pareil, Rivesaltes of Cannonau.

     Ik dronk de volgende 100% grenache's:

    1: Grenache, Barossa Valley, Five Generations, Gramp's, 2005

    Delhaize, 2 november 07, 9,59 euro. 15,5% alcohol ! handgeoogst. Malolactische fermentatie in oude amerikaanse en franse eiken vaten, gevolgd door 9 maanden op barrique. 100% grenache. Gedronken op 20 februari 08: zeer donker, bijna zwart maar er schemert nog wat rood door; zwarte krieken op alcohol maar nog maar recent opgelegd; ook in de mond zeer rijpe krieken, veel alcohol, té veel, wel mooi fruit maar weinig complexiteit en storend zoet achteraan en in de afdronk die gewoonweg plakkerig is; op het eerste zicht aangenaam en makkelijk, maar al snel storend en overdreven zwaar; meer een dessertwijn eigenlijk; dag 2: meer rood fruit deze keer; start erg fruitig maar de overdreven zoetheid stoort nu nog meer…zeker in de enorm plakkerige afdronk

    2: L'Authentique, Côtes du Rhône, Domaine du Faucon Doré, 2003

    13 september 06, cadeau patrick. 15,5% !!! 100% grenache. Erg licht van kleur; zeer straffe alcoholische kirsch neus, aanschurkend tegen het onaangename; in de mond heel sterk, een heel zware alcoholprikkel achteraan eerder refererend naar sterke drank. Zoet en wel nog een beetje fruit maar onaangenaam straf; een oenologische uitschuiver; meer lijkend op een Maury dan op een normale wijn; dag 2 en koud uit de frigo: zwarte chocolade, het straffe valt minder op. Ook in de mond veel beter nu, maar nog altijd te veel alcohol vind ik (één van mijn eerste kennismakingen met een natuurlijke wijn en eigenlijk wist ik op het moment zelf niet goed wat ik proefde).

    3: Côtes du Rhône-Villages Séguret, Domaine de la Montagne d'Or, 2004

    Super GB, 20 september 07, 5,99 euro. 100% grenache, oude wijnstokken, geen hout, alleen beton (twee jaar !). Geen filtering. 14,5% ! GH07, **, Coup-de-Coeur. Gedronken op 20 februari. 08: ongelooflijk donker gekleurd, bijna zwart; opvallend alcohol-aroma, zwart fruit, zwarte olijven (een bittertje); zeer intense mondindruk, niet door de smaak maar door de dichtheid, compacte tannines; straffe wijn en dat proef je; geen doetje, een krachtpatser; in de afdronk drop, zoethout; interessant, maar niet mijn wijn, maar voor die prijs wel héél véél wijn; ♥ dag 2: gesloten en neutraal.

    grenache_noir

  • De geschiedenis van de eend, het varken en de belletjes.

    Pin it!

    Nooit zal de wondere wijnwereld ophouden mij te verrassen. Onlangs waren wij op bezoek bij Luis Pato in de Beiras in Portugal. Onze degustatie ter plekke startte met een rosé gevinifieerde schuimwijn van de touriga nacional druif, wat bij enkelen onder ons aardig wat wenkbrauwgetrek deed losbarsten. Op onze vraag of dit dan zo'n geweldig aperitief was in de regio antwoordde de (overigens beeldige) Sara, marketing verantwoordelijke van Luis, dat ze het in de regio slechts zelden zo gebruikten. Het was voor hen de ideale begeleidende wijn van het streekgerecht bij uitstek, de leitão of het speenvarken. Op het einde van ons bezoek gaf ze ons dan ook een adres om de combinatie zelf te gaan proberen.

    Het dorp Sangalhos ligt vlakbij Pato's wijndomein, en het restaurant Mugasa ligt er op een pleintje dat in de zomer waarschijnlijk ligt te bakken in de zon, maar dat nu op een winterse middag verlaten en kaal was. Dat was het interieur ook (wij waren wat te vroeg) en een op volle toeren draaiende airco zorgde ervoor dat het ook binnen winters was. Een uur later stond echter die airco af, zat het restaurant afgeladen vol en liepen de obers af en aan met dampende schotels speenvarken en flesse rode of rosé schuimwijn. Wij dronken er de schuimwijn bij die we bij Sara geproefd hadden en moesten toegeven: yep, een onwaarschijnlijk goede combinatie. De pakken fruit bleven overeind in het speenvarken geweld en de zuren coupeerden op een zeer mooie manier de vetten van het varkentje. Dat hierdoor dan ook nog eens wat lichter op de maag leek te liggen...

    Ik vind dit één van de mooiste dingen in wijn. Zo goed als alle wijnen van de oudere regio's in Europa werden ooit gemaakt omdat ze goed pasten bij de lokale schotels, en het ontdekken van zo'n combinatie is altijd een groot plezier. Frankrijk is een goed voorbeeld, maar alle landen die een wijntraditie hebben kennen van die fantastische combinaties, vaak alleen maar ter plekke toegepast. 

    En waar komt die eend dan vandaan ? Wel Pato is het Portugese woord voor eend...en het maakte de titel wat leuker !

    leitao

  • Kasteel zonder pretentie

    Pin it!

    roannaise

    Het is leuk, erg leuk zelfs om topwijnen te drinken, en zeker als dat dan in een kader als dat van Kasteel Withof gebeurt. Met het echte leven heeft dat echter maar weinig te maken en alhoewel ik behoorlijk onder de indruk was, is dit eigenlijk niet echt waar ik écht van geniet. En als ik mijn gelukkigste (een raar woord in deze context) culinaire ervaringen voor de geest haal dan zit ik in Engeland met een real ale, of beter nog in Parijs, met een wijn van de gamay of de cabernet franc druif. Ik vind op een ontspannen zonnige middag weinig wijnen lekkerder dan een eenvoudige, goedgemaakte, fruitige en koel geserveerde Beaujolais of Chinon. De eenvoud zelve, maar de levensvreugde die uit zo'n glas naar boven spat doet mij het leven in al zijn glorie intens beminnen.

    Vandaar mijn ode aan een wijnstreek en een kasteel zonder pretentie. Ik dronk zondag een rode wijn, de Grande Réserve, van het Chateau de Champagny uit de Côte Roannaise, gekregen van een dame zonder pretentie die ik zeer waardeer (en niet in het minst om haar wijnkennis). We waren het vandaag over één ding roerend eens: dit zijn de wijntjes die de Fransen niet exporteren en liever zelf opdrinken (de egoïsten!). Ze hebben altijd pakken fruit, op een heel andere manier dan wereldwijnen, want altijd gepaard met genoeg zuren en genoeg structuur om een beetje diepgang te hebben en om stevige vleesschotels aan te kunnen. Je drinkt ze liefst wat gekoeld zodat dat fruit er extra goed uitkomt. Je drinkt ze ook liefst in goed gezelschap, in de zon en bij niet al te pretentieuze maar o zo lekkere streekgerechten.

    Over het Chateau de Champagny ben ik niet zoveel te weten gekomen buiten dat het een 11ha groot domein is in Saint-Haon-le-Vieux en dat een zekere André Villeneuve er de scepter zwaait. De Côte Roannaise daarentegen is een kleine wijnregio in het Centre rond de valleien van de Loire, de Allier en de Cher. De regels van de appellation laten alleen de gamay druif toe en de granietrijke ondergrond is bij uitstek geschikt om uit deze druif het allerbeste te halen. Dat weten de grote chefs in de regio trouwens ook en velen onder hen serveren deze "kleine" gamay's als vaste én aangeraden huiswijn. De produktie is klein en ik heb in België nog geen importeurs gevonden (mijn sympathieke kennis heeft er een buitenverblijf), maar als u in de buurt bent ga er dan langs. De beste mij gekende domeinen zijn Alain Baillon, Chateau de Champagny, Domaine de Fontenay, Robert Sérol en het Domaine du Pavillon.

  • Kasteel met pretentie

    Pin it!

    Zeggen de naam Martijn Soen en Stefaan Camerlinck u iets ? Nee ? Dan bent u nog niet langs geweest bij wat in korte tijd één van de culinaire toppers van België is geworden.

    Het Kasteel Withof in Brasschaat riep bij mij al van bij zijn ontstaan enigszins tweeslachtige gevoelens op. Ik hoorde van in het begin de meest waanzinnige geruchten over de wijnkelder die één van de beste van België zou zijn, over de twee piepjonge maar zeer getalenteerde sommeliers (voilà, nu zeggen die namen u wél iets), over de keuken die vernieuwend en gewoonweg perfect zou zijn (twee sterren in de Michelin) en over het kader en de bediening die dat dan ook nog allemaal waard zou zijn. Helaas hoorde ik ook over de prijzen (verduiveld duur) en de link met Brasschaat met zijn villa's, zijn rijke hollanders en zijn pfaff's maakte nu niet dat dit direct een plek was waar ik perse naar toe wilde. Mijn lokale verdeler, Burovorm, had echter goed gewerkt in 2007 en mocht kiezen...

    Ik heb dit nog niet vaak gezegd van een restaurant: het was perfect. Ik heb in mijn leven nog niet vaak zo goed gegeten (mijn Hof van Cleve experience werd gesaboteerd door een sinusitis), om niet te zeggen nooit. Alles was in orde, van de bediening, het kader tot wat er in bord en glas kwam. Indrukwekkend. Ik at de gebraiseerde kalfswezerik met witlof, zoethout en koffie: verbluffend. De jonge duif uit Anjou met met wortel, sinaasappel en dadels deed me bijna in snikken uitbarsten. Mijn dessert, een bikini van taleggo kaas was goddellijk.

    We dronken twee wijnen en ik heb nog nooit in mijn leven zo hoge scores gegeven aan twee flessen tijdens één maaltijd. Mijn eerste was een witte Arbois Pupillin van Emmanuel Houillon uit 2000, een natuurlijke wijn van de opvolger van Pierre Overnoy, de pionier van de wijnen zonder sulfiet. Hij was troebel en goudgeel van kleur. Het zeer complexe aroma was ragfijn en elegant en ontzettend precies en van een zeer grote klasse. Zoals het hoort een heel mooi ouillé  toetsje dat de Jura wijnen zo mooi en apart maakt. In de mond was hij kurkdroog, fijn, apart en eigenzinnig, zeer evenwichtig en absoluut op dronk. Voilà, ♥♥♥♥ en dus direct één van de beste wijnen die ik al dronk. Hij combineerde perfect bij de kalfswezeriken, ook heel complex van smaak (en bedankt, mijnheer de sommelier, voor het basisadvies en uw steun voor deze een beetje gedurfde keuze). Je vindt de wijnen van Houillon bij TrueGreatWines in Pécrot.

    Onze tweede wijn was een oude liefde, maar dan in een mij nog onbekend jaar: de spätburgunder spätlese Burkheimer Feuerberg 1998 van weingut Bercher. Ik houd al heel lang van spätburgunders én van de Bercher's die er heel sterk in zijn. Ik heb van deze wijn alleen opgeschreven dat hij perfect was. Hij was al wat bruinig van kleur en ik kreeg even schrik toen men hem uitschonk, maar dit is van een zo waanzinnig hoge lekkerheidsgraad dat je er stil van wordt. ♥♥♥♥♥ dus... Hier vragen ze binnen tien jaar het dubbele voor. Ik kocht mijn Bercher collectie deels op het domein, maar in België vindt je ze bij Langbeen.  

    Het Kasteel Withof is duur. De wijnen op de wijnkaart zijn voortreffelijk maar ze zijn ook duur. En toch geef ik u, tegen alle Chateasanspretention-idealen in, het volgende advies: spaar, troggel af, chanteer, ga de geregelde misdaad in of wordt wijnjournalist (hmm...dat is er misschien iets over) en ga hier eens eten: het is een belevenis. Of doe zoals ik: zoek u een sponsor. De mijne is de maker van de beste kantoorstoelen ter wereld...

    bild-quer-1

  • Late Harvest

    Pin it!

    (Bijdrage tot de Vlaamse Wijnblogdagen)

    Als jonge wijndrinker waren er twee wijnen die onmiddellijk, vanaf het eerste glas, een diepe indruk op mij maakten: een kurkdroge, naar steentjes smakende riesling, en een rijpe, exotische en zwoele gewurztraminer vendanges tardives. Ondertussen breidde mijn palet zich wat uit (sic), maar het blijven beminde jeugdliefdes en ontmoetingen met beide types doen nog steeds de oogjes glinsteren, de speekselklieren in gang schieten en de geurcaptoren wagenwijd open zetten. En omdat deze blog gaat over late harvest wijnen, hier enkele van mijn ontmoetingen, telkens volgens een andere methode:

    1: Chateau d'Yquem, Sauternes, 1995

    Geproefd in december 2005. Dit is de meest legendarische Sauternes van allemaal en misschien wel de grootste naam in zoete dessert - late harvest wijnen. De methode is gebaseerd op de botrytis-schimmel die zich dankzij een combinatie van mistige ochtenden en zonnige herfstnamiddagen vormt op de druiven in de wijngaarden rond een klein riviertje in de Bordeaux. De druiven schimmelen (dit wordt edele rotting genoemd) en het druivensap concentreert zich zodat het suikergehalte enorm stijgt. Het zeer geconcentreerde sap wordt gevinifieerd en levert een unieke wijn op: de zoete Sauternes. Deze Yquem (toen ongeveer 270 euro waard) had een magnifiek aroma, heel fris en zuiver en complex met een typische herkenbare botrytis neus. In de mond is de eerste indruk die van een zonnige, vrolijke wijn die dan plots zeer intens en ongelooflijk complex wordt: een beetje zoals de eerste ontmoeting met de vrouw van je leven: eerst leek ze even gewoon een leuk meisje, dan plots een bron van mysterie waar je eeuwig kan naar luisteren (godzijdank geraakt zo'n fles leeg...). In de finish komt een explosie van smaken en geuren vrij (specerijen, gekonfijt fruit, rozijnen). De afdronk is fantastisch en rokerig en lang. Peperduur (ik betaalde hem niet zelf), maar verdomd een belevenis !

    2: Sauvignon Blanc, Late Harvest, Errazuriz, 1999

    Niet alle zoete dessertwijnen worden met botrytis-druiven gemaakt, soms voldoet het om de druiven gewoon heel lang in een warme en droge herfst te laten hangen om een late harvest wijn te krijgen. Dit mooie voorbeeld van de stijl is interessant. Dit soort wijnen zijn niet goedkoop maar nog echt betaalbaar, komen meestal van de Nieuwe Wereld en zijn vaak verduiveld lekker omdat ze een grote fraîcheur paren aan schitterend en opulent fruit. Dit exemplaar kreeg ik cadeau van een goede vriend en zat in een flesje van 375ml. Abrikoos, sinaasappelmarmelade en honing vielen onmiddellijk op. Naast het hele fijne en fruitige aroma was er ook in de mond sprake van een prachtige structuur, heel fijn en goed gebalanceerd. Een produkt van een groot en commercieel ingesteld huis, maar hmmmm...

    3: Lang Vineyards, Icewine, Chardonnay, Okanagan Valley, 1998

    Ook de ijswijnen horen thuis bij deze late harvest reeks. Hier blijven de druiven hangen tot het begint te vriezen en pas dan worden ze geplukt. De kou doet het water bevriezen en suikers en aroma's concentreren en ook hier worden spectaculaire aroma's gevormd. Duitsland en Canada zijn hiervoor het bekendst. Omwille van de zeer arbeidsintensieve methodes en de grote risico's zijn de opbrengsten beperkt en de prijzen hoog. Maar de wijnen zijn verbluffend lekker, anders dan de botrytis exemplaren. Deze wijn had een indringend aroma van honing en gebrande amandelen, met een erg mooie structuur. Dirk, mijn jongste broer en inwoner van Vancouver, gaf hem voor mijn huwelijk.

    Het valt me nu pas op, bij het nakijken van mijn notities dat ik al heel lang geen echt goede Vendanges Tardives meer gedronken heb. Moet ik iets aan doen...maar hier volgt de laatste, gedronken en beschreven de dagen voor deze blog werd gepost.

    4: Vendemiaire, Octobre 2001, Pacherenc du Vic Bilh, par Alain Brumont

    Alain Brumont is één van de Franse steenezels, koppigaards, genieën, ambetanteriken, idealisten die steevast tegen ieders haren instrijken maar zo iets nieuws maakten. Alain is de man achter de heropstanding van de aoc Madiran (Chateau Montus en Bouscassé), maar als alle echte wijnliefhebbers is zijn smaak breder dan dat. Hij maakt dan ook uitstekende zoete wijnen, veel minder bekend en populair dan zijn rode, maar geweldig lekker. Een druif die hij zeer goed onder de knie heeft is de petit manseng, één van de bestanddelen van een pacherenc-du-vic-bilh. Dit is een mono-cépage en een prachtig voorbeeld van een zoete Franse, niet Sauternes wijn. Zijn 15 euro voor een fles van 500ml is eigenlijk belachelijk, maar laat ons daar maar nu voor een keer maar eens van profiteren ! De wijn heeft een bijna oranje schijn. In de neus vechten honing, specerijen, een hand caramel, appelsien en mandarijn om het overwicht. De verrukkelijke mond is verrassend voluptueus en rond, maar met ruim voldoende zuren. Frangipane was het meest opvallende element (amandelen), en dit was een zeer aparte en lekkere ervaring. Volgens de boekskes ideaal bij een foie gras, die ik zo direct niet had liggen (buiten de mijne, haha), maar ik kan het me levendig inbeelden.

    Nog één opmerking: dit zijn alle vier vins de méditation. Je drinkt ze traag, gespreid over verscheidene dagen (ze kunnen dat aan), en in mijn ogen alleen, in je huis, met of zonder boek, en diep nadenkend over de late harvest van je leven....

    Om af te sluiten een gedicht door Lewis Carroll dat mooi de melancholie van zo'n herfstwijn samenvat.

    A boat, beneath a sunny sky
    Lingering onward dreamily   
    In an evening of July-
    Children three that nestle near,
    Eager eye and willing ear,
    Pleased a simple tale to hear-
    Long has paled that sunny sky:
    Echoes fade and memories die:
    Autumn frost have slain July.
    Still she haunts me, phantomwise.
    Alice moving under skies
    Never seen by waking eyes.
    Children yet, the tale to hear,
    Eager eye and willing ear,
    Lovingly shall nestle near.
    In a Wonderland they lie,
    Dreaming as the days go by,
    Dreaming as the summers die:
    Ever drifting down the stream-
    Lingering in the golden gleam -
    Life, what is it but a dream ?
    lateharvest2