• Opinie 1

    Pin it!

    Als fan van het maandblad Revue de Vin de France kijk ik altijd uit naar het interview op de laatste pagina's waar Franse (wijn)persoonlijkheden hun mening spuien, en zoals de Fransen het graag hebben, liefst lekker controversie opwekkend. In februari passeerde Alain-Dominique Perrin die in mijn ogen de controverse ook in zichzelf verzamelt: langs de ene kant administrateur van Richemont, de N°2 van de wereld in luxe-producten (Cartier, Van Cleef & Arpels, Montblanc, Piaget...), langs de andere kant eigenaar van Chateau Lagrézette in de Cahors, niet bepaald een gemakkelijke wijnregio voor wie uit is op een fast buck. Hier volgen enkele citaten (en, of course, ook Rick's opinie !)

    alain_dominique_perrin-743773

    Foto afkomstig uit Wineanorak, een aanrader !

    ...A 1250 euros la bouteille de Château Ausone 2005, on n'est plus dans le vin. On est dans la spéculation, dans le produit financier, dans l'art. Notez le parallèle: les prix de l'art contemporain ont été multipliés par 7 ou 8 depuis 2000. Les grands vins, c'est pareil. Mais pas n'importe lesquels: ceux qui sont bien notés par Parker. Petrus, Margaux, Latour, Haut-Brion, Yquem, Lafite, Ausone, Angélus, Pavie...

    ...Fabriquer une bouteille de Château Mouton Rothschild ou équivalent, amortissement compris, revient entre 10 et 12 euros au maximum. Et je suis gentil ! Et ce vin est vendu en primeur à 400 euros...Mais je pense à tous les autres, les types comme Depardieu, Magrez, Dubrule, Descours...Des gens qui ont mis beaucoup d'argent dans leur vin, sans retour. Moi, j'achète les mêmes bouteilles que les plus grands, les mêmes bouchons, nous avons les mêmes marchands de capsules et d'étiquettes. Mais quand je vends Lagrezette à 19 euros prix de détail, je suis le roi du monde...

    Alhoewel het laatste met een klein korreltje zout kan worden genomen (er gebeurt ook in kelder en wijngaard nog wel wat dat tot een prijsverschil kan leiden) geef ik hem in deze gelijk. Er is iets eigenaardigs bezig dat er toe leidt dat een tweede wijn van een grote Médoc zonder probleem over de toonbank gaat aan prijzen waarvoor we in andere landen en appellaties de topcuvées van kleinere domeinen kunnen kopen...en die prijs dan weer percipiëren als duur. Vandaar dan ook mijn oproep: laat ons die wijnen niet vergeten! Zeker in minder populaire regio's als de Sud-Ouest of de Cahors (of Baden of de Marche of Rioja of de Veneto of de Côtes de Bourg etc etc) liggen de toppers voor het rapen aan prijzen rond de 15-30 euro. Koop ze, drink ze, geniet ervan. Ze maken het mogelijk voor de echte wijnboeren om te overleven. Ze hebben u ook nodig (in tegenstelling tot veel prestigieuze namen waar u vooral dient om de onderlaag af te nemen zodat de rijken nog rijker worden en nog meer kunnen vragen).

    En nog een laatste citaat van Alain-Dominique:

    Écoutez, on va s'amuser avec les 2007 car ce millésime est franchement mauvais. Les Bordelais peuvent raconter ce qu'ils veulent sur 2007, je les attends. C'est un vin mouillé, médiocre. Je suis allé voir les vendanges, je le sais. Vont-ils essayer de nous vendre des bouteilles à 500 euros ? S'il y une morale dans ce monde du vin, tous les plus grands devraient repasser sous les 100 euros. On verra !

    En laat dan de Chinezen en de Russen maar kopen. Of gaan de Bordelezen dan ineens weer België ontdekken ?    

  • Wine Travel Guide to the World

    Pin it!

    In Margaux, I want to tread the warm, well-drained gravel outcrops...I want to see the Andes water gushing down off the mountains into the fertile vineyards of Chile's Maipo Valley. I want to feel the howling mists chill me to the bone in California's Carneros and the feel the warm winds of New Zealand's Marlborough tugging at my hair. I want it all to make sense.

    WineTG1e

    Dit citaat staat op de eerste pagina van de Wine Travel Guide to the World van Robert Joseph. Deze Footprint uitgave staat boordevol interessante informatie voor wie zijn wijnreis wil voorbereiden, van domeinen tot restaurants en wine-bars, van London tot in Tokyo, van Bordeaux tot in California. Voor wie de middelen en de tijd heeft een goede planner, voor wie in mindere mate over deze twee beschikt vooral een boek om te dromen. Het doet een beetje pijn om dit te schrijven...

  • Pazzo ! Prettig gestoord in Antwerpen.

    Pin it!

    Wie Luis Pato zegt, zegt ook Filipa Pato, de zeer getalenteerde dochter van Luis, en wie Filipa Pato zegt, zegt ook William Wouters, de prettig gestoorde eigenaar van Pazzo, een uitstekende Italiaans restaurant annex winebar in de Oude Haven van Antwerpen. Er was in onze ogen dan ook geen geschiktere plaats dan deze om met ons groepje Porto reizigers bijeen te komen om wat herinneringen op te halen en foto's uit te wisselen. En ter ere van de Pato's besloten we om onze maaltijd uitsluitend te laten vergezellen door de wijnen van Filipa Pato.

    filipa

    De geplaagde William was net een halve dag bezig geweest met het vertalen van het blogbericht over Luis ten behoeve van de schone Sara en zette ons dit betaald met een goede plaats, een VIP behandeling en een glas Prosecco. Dat wij snel leeglebberden om ons te storten op Filipa's eerste fles: de 3B, een espumante bruto. Deze zeer originele rosé schuimwijn, een blend van de witte bical en de rode baga, deed zuchten van herkenning opstijgen. Plots zaten wij met zijn allen terug in Portugal, aan tafel in Sangalhos waar we de combinatie leitão (speenvarken) en rosé schuimwijn uittesten. Ook dit exemplaar was bij uitstek een gastronomische schuimwijn, met duidelijke tannines.

    pazzo

    Bij het voorgerecht werd de witte van Filipa gekraakt: de Ensaisos 2006 is een blend van bical en arinto, deels gevinifieerd op oude eik. Hij kon nét op tegen de nogal overweldigende entrée: een salade met rucola, buffelmozarella, balsamico en geraspte truffel die mijlen in de omtrek alle geurorganen tilt deed slaan. Geweldig lekker maar nogal overweldigend (ook qua hoeveelheid). Het hoofdgerecht werd begeleid door een al in het begin gedecanteerde rode Ensaios 2006, een detail dat tekenend is voor de sommeliers-afkomst van William. Wijn wordt hier met veel vakkennis en respect behandeld. De blend was baga met touriga nacional en alfrocheiro preto, een originele multi-regio wijn, met tanninerijke en stroeve baga uit Bairrada als hoofdddruif en met touriga nacional en alfrocheiro preto uit de Dão om alles te verzachten. Naar het schijnt gaat dit terug op een in het begin van de 20e eeuw populaire techniek. De term Ensaios is breed vertaald Probeersels of Essays en Filipa geeft zichzelf dan ook de vrijheid om elk jaar iets anders te proberen onder dit label. Ik at een nogal ongelooflijk lekkere duif waarvan ik helaas de ingredënten vergat te noteren (ik was al te hard aan het amuseren...).

    Als afsluiter nog een drankje in de Winebar waar vadertje Politiecontrole mij dwong tot koffie en water en waar mijn metgezellen zich op de whiskey kast wierpen, ondanks de verlokkende aanwezigheid van een gigantische wijnruimte. Ik stond nog met de neus ertegen en de adem op het glas te zwijmelen toen we terug naar leuven vertrokken. Leuk eigenlijk, zo stond ik vroeger in Turnhout naar de snoepetalage in de Patersstraat te staren...het is wijn vandaag, maar er is eigenlijk niet veel veranderd.

    Hier zijn de proefnota's van Filipa's wijnen. In België vindt u ze bij Jeuris, www.jeuris.be. Filipa studeerde in 1999 af als chemicus en deed ervaring op als wijnmaakster bij Cantenac Brown in de Bordeaux, Leeuwin Estate in Australië en Finca Flichmann in Argentinië. Ze begon in 2001 druiven op te kopen en er wijn mee te maken, deed meer en meer ervaring op en begon haar leveranciers te overtuigen om aan dingen als opbrengstbeperking te doen. Ze maakt voorlopig nog gebruik van de installaties van haar vader, Luis Pato.  

    1: 3B, FP:  Bical en Baga, 60 jaar oude stokken op klei en kalk. Onstuimig schuimend wanneer uitgeschonken, pas na een tijdje fijn parelend; in de neus een wat rokerig element (door de baga of door de bodem ? ); in de mond opmerkelijk, met tannines en zuren en rood fruit zoals een rode; ook hier dat wat rokerig element in de finish. Volgens het etiket heel geschikt als apertivo entre amigos maar zeker grote gastronomische kwaliteiten (moet goed zijn bij leitão, portugees speenvarken) ♥♥(♥)

    2: Ensaios, Arinto-Bical, FP, 2004: Wine World, 22 februari 06, 10,05 euro. Deels op Allier eik gerijpt, deels temperatuurgecontroleerd op inox. Klei en kalk. 6 april 06: helder groengeel; amandel; fris, licht toastje achteraan (maar ik zou het niet erkend hebben); vooral in de afdronk fris en fruitig; zowel in neus als mond een moeilijk te duiden groen-kruidige toets; achteraan ook een zoetje;

    3: Ensaios, Arinto-Bical, FP, 2006:  50% arinto, 50% bical, 50% op oude eiken vaten, 50% op inox. Mooi groengeel; toast, zoals bij een champagne, en witte pompelmoes; mooi mondgevoel, lekker vol, veel body, veel fraîcheur; frisse, fruitige afdronk; lekker maar voor mij stoort het hout hier een beetje, is dan ook nog niet versmolten, ligt er echt naast ♥(♥) een dag later een amandeltoetsje in de afdronk; 21 maart 08: Pazzo, Antwerpen: kamperfoelie, een beetje toast, wat wit fruit; mooi rond mondgevoel, beetje fruit, even een wat alcoholische toets in de finish; er is nét genoeg fraîcheur dankzij een fris tikje in de finish en afdronk; ♥(♥)

    4: Ensaios, Baga, Touriga Nacional en Alfrocheiro Preto, 2006: Pazzo, 22 maart 08. 6 maanden op nieuwe Allier eik. er zit graniet in de ondergrond van sommige wijngaarden.  Kruidige neus met een mineralig ondertoontje; in de mond fruitig, zacht, warm en kruidig, mooi rond met genoeg fraîcheur; een tweede, niet gedecanteerde fles was veel zwavelachtiger in de neus, stroever en scherper. Omwille van de gedecanteerde fles: ♥♥

  • Een knuppel en een hoenderhok

    Pin it!

    Geheel toevallig kwam ik gisteren terecht op de nieuwe blog van Coupdevin. Die startte zijn blogactiviteiten door met een stevige knuppel een hoenderhok (dat van Simone Wellekens) te lijf te gaan. En omdat wij, als we een knuppel en een hoenderhok zien, het ook niet kunnen laten deden we vrolijk mee. Allen daarheen ! Ook (en vooral misschien) degenen die niet met ons akkoord zijn ! Het artikel heet: Chemische Wijnen: een pleidooi.

  • A rebellious Duck

    Pin it!

    In één van mijn vorige posts, hier dus, sprak ik over ons bezoek aan Luis Pato en wat we daar leerden over de combinatie speenvarken en rode schuimwijn. In deze blog wil ik wat meer vertellen over Luis Pato zelf, een wijnmaker zoals ik ze graag heb.

    pato2

    Op de Quinta do Riberinho wordt al wijn gemaakt sinds de 18de eeuw maar het was Luis' vader die voor de eerste keer zelf begon te bottelen in de jaren 70. Luis, chemicus van opleiding, nam in 1980 het roer over en ontpopte zich al snel tot een visionair wijnmaker. Hij introduceerde temperatuurcontrole, inox en eik in de kelder en begon met de ontsteling van zijn druiven om minder zware tannines te krijgen. In de wijngaard past hij de groene oogst toe om de opbrengst te beperken. Luis is een grote fan van de lokale Baga, moeilijk te verbouwen maar complex, krachtig en subtiel en in staat om na drie à vijf jaar fles prachtige wijnen voort te brengen. In 2002 opende hij zijn niuewe gebouwen met gemoderniseerde kelders die hem toelaten om met zwaartekracht te werken. Hij gebruikt zowel Franse eik als lokale kastanje voor zijn vaten en dit geeft sommige witte wijnen een erg aparte smaak.

    Luis is naast een vernieuwer ook een rebel (houd ik van !). Hij was ooit de grote voortrekker en duwer van de appellatie Bairrada, maar toen de Portugese autoriteiten een nieuwe voorzitter aanstelden was Luis niet akkoord met hun keuze omdat hij de kandidaat niet vertrouwde. De autoriteiten zetten toch hun zin door, Luis nam afscheid van de DOC Bairrada en bottelde vanaf dan onder de Vinho Regional Beiras benaming en de kandidaat bezorgde de federatie zware financiële problemen, om na een jaar met de noorderzon te verdwijnen. Acht jaar lang weigerde Luis nog Bairrada op zijn etiketten te zetten. Bij ons bezoek vertelde Sara Rodrigues e Matos, de behoorlijk bekoorlijke marketing dame van het domein dat Luis terug een wijn naar de autoriteiten had opgestuurd om onder de DOC Bairrada uit te komen: een zoete witte (Bairrada s gewoonlijk rood, en als hij al wit is, is hij droog). Ik kan mij de grijns op zijn gezicht al voorstellen.

    Wij hadden een mooie degustatie ter plekke en lieten ook een cadeautje achter: the art of being Belgian, een vreselijk leuk Engels boekje over de Belgen. Aangezien dochter Filipa Pato, ook een zeer getalenteerde wijnmaakster, de vriendin is van William Wouters van het restaurant Pazzo in Antwerpen, een beetje een handleiding dus... De bevallige Sara liet ondanks haar verkoudheid ook een stevige indruk na op sommige medereizigers die dat idee van Portugees-Vlaamse relaties helemaal zagen zitten. Op de foto hieronder zie je de stevig ingeduffelde Sara met één van haar bewonderaars, maar de foto op de site van Pato is veelzeggender...

    Wij proefden de volgende wijnen:

    Touriga Nacional, Vinho Espumante Bruto:  Vroeg, begin september, geoogst om de zuren te behouden (en om de oogst uit te dunnen voor de rode). Temperatuurgecontroleerde fermentatie op inox. Roze schuimwijn en echt roze, zoals spekjes en schuimpjes; aroma van aardbei, fruitsnoepjes, sugus, violetjes; frisse zuren ondersteunen het fruit; fijn parelend; lekker maar pas bij een speenvarken uit de regio écht tot zijn recht komend: ongewone maar zeer lekkere combinatie. ♥(♥) op zichzelf, maar bij dat varken ♥♥

    Maria Gomes, Vinho Espumante Bruto: Gedronken op de luchthaven van Porto. 95% maria gomes, 5% arinto. Twee weken fermentatie op inox. In de neus gist en gedroogde bloemen, erg zacht; in de mond lekker en vol, bijna vet, tegelijkertijd erg fris; bubbeltjes met ballen. ♥(♥)

    Vinhas Velhas, VR Beiras, 2004:  50% bical, 25% cerceal en 25% sercialinho. Vier maanden op inox en kastanje. In de neus vooral bloemen en een wat eigenaardige nootachtige toets (zeker geen okkernoot) die volgens Sara van de kastanjevaten kwam. Droog, fris, vinnig, zéér smakelijk; erg makkelijk maar ook complex; viel zeer in de smaak bij iedereen; mooie wijn ♥♥

    João Pato, VR Beiras, 2005:  85% touriga nacional, 15% baga. Geen eik. Eerst veel putteke, daarna kwamen fruit, cacao, koffie opzetten maar het geheel bleef eerder timide; zéér mooi echter in de mond, met chocola, koffie, cacao, houtskool, haardvuur, een rokerigheid zoals in een goede Britse pub, erg mooie fraîcheur ook maar zo goed als geen tannines. Erg lekker en mooie complexiteit voor wat toch eerder een basiswijn is. ♥♥♥

    Vinha Barrosa, VR Beiras, 2005:  100% Baga, 85 jaar oude stokken, omringd door naaldbomen en eucalyptus. Twee weken op inox, dan een jaar op een mix van gebruikte en nieuwe Allier vaten. Eerste jaar gewoon goed, dan erg gesloten gedurende een viertal jaren, om dan gemakkelijke de vijftien à twintig jaar te halen. Rood vlees, eend, wild. In de neus valt hetzelfde rokerige element op als bij de Joao Pato. Voor de rest nog wat te gesloten. Stevige, maar opmerkelijk zachte omfloerste tannines, mooi zuiver fruit, vooral in de afdronk heel veel kers, deed heel vaag wat denken aan een pinot noir uit een warmer jaar (en zou ook wat in die richting evolueren). ♥♥♥♥

    FLP, Bairrada DOC, 2006:  Blend van 50% bical uit klei en kalkrijke grond en cerceal en sercialinho uit zanderige grond. 11%. Luis noemt het een Moleculaire Wijn omdat hij de cryo-extractie toepast. Halfzoete wijn. Aroma's doen sterk denken aan een riesling spätlese, incl de mineraliteit. Ook in de mond zo. Opmerkelijke wijn, nu nog erg jong. Onder de DOC Bairrada geplaatst uit pure provocatie. ♥♥♥

    IMG_1103

    En vanwaar de titel ? Pato is het portugees voor eend. En dit is meteen dan ook een ode aan mijn favoriete tekenfilmfiguur:

    DaffyDuck

  • Bret !

    Pin it!

    Voor één keertje maar eens een rechtstreekse verwijzing naar een collega-blogger. Beter kan ik het nooit van mijn leven uitgelegd krijgen: Mr Vinature toont ons zijn vakkennis (hij is een door wijn begeesterde brouwingenieur). Allen naar http://vinature.skynetblogs.be !

  • Pinot Noir vs Spatburgunder: de match van de eeuw (of van de avond..)

    Pin it!

    Er mag binnen CSP al eens geëxperimenteerd worden. En op deze avond besloten we omdat maar eens te doen met een druif waar velen van ons fan van zijn: de pinot noir. Of de spätburgunder ? Of is dat dezelfde druif ? En gaan we daar verschil tussen proeven ? Ook als we dat blind doen ?

    Vandaar volgende premisse: 12 flessen, vijf Bourgondiërs, vijf Duitsers en twee vreemde eenden in de bijt. De techniek noemen we halfblind: we weten dat het pinot noir flessen zijn, maar zijn ze Duits of Frans of geen van beide ? En halfblind omdat we elke fles van haar verpakking ontdoen na het proeven, zo kunnen we zien of we bijleren ja dan neen.

    Laat de match beginnen !

    fightingcouples

    Duitsland mag de eerste mep uitdelen en slaat meteen raak: de Endinger Engelsberg van Weingut Knab uit Baden, 2006, is met zijn 8 euro de goedkoopste van de avond en maakt meteen indruk: de ideale zomerwijn. Kers, kruiden, chocola, fraîcheur en fruit en een mooie lange afdronk. Het Chateau de Santenay slaat terug met een Mercurey 2006, 9,6 euro in afslag, eerst heel vreemd en onzeker (kruidnagel, vegetale elementen), maar na wat oefenen kwamen er kruiden en een mooie minerale rokerigheid. Licht voordeel voor de spätburgunder, zeker wanneer de volgende Bourgondiër licht gekurkt blijkt. Weingut Knab ziet zijn kans met de Barrique versie van de Endinger Engelsberg: 12,7 euro voor een nu nog wat alle kanten opschietende maar zeer complexe, mooie en vooral lekkere wijn die volgens ons een hele grote gaat worden. Beide kwamen van Vinikus.

    Daarna kwam de eerste vreemde eend voorbij...gesukkeld, want hij bleek net iets te oud. De pinot noir van de Cherry Point Vineyards in Canada, Vancouver Island, bleek rokerig, wild en interessant maar ook wat ruw en dun: wij weten het aan de leeftijd. Net toen we Duitsland toch wel het voordeel begonnen te geven, kwam de revanche: de Clos Saint-Louis 2003, een Côtes de Nuits Villages, bracht frisse kruiden, een mooie structuur, secure tannines en een rijpe rokerigheid in het spel. Uitstekend dus (13,5 euro, Cora). De tweede vreemde eend zette iedereen op het verkeerde been: wat iedereen aanzag als een jonge Fransman, een Elzasser bijvoorbeeld, bleek van de andere kant van het Kanaal te komen. De Pinot Noir 2003 van Lamberhurst Vineyards was met zijn vers, krakend fruit natuurlijk een kind van een hete zomer, maar enige vooroordelen gingen op dit moment in rook op. Alleen de prijs was wat jammer (18,7 euro).

    De match ging dan verder: kampioen Bernard Huber werd gevloerd door kurk, maar de eer werd gered door Ernst Heinemann die met zijn Scherzinger Batzenberg 2003 de hoodvogel afschoot. Het ontlokte lid Gerd de opmerking (in de blinde fase!) dat deze wijn te lekker was om Frans te zijn, en gelijk had hij dus. Schitterend ! en voor 15 euro goed te doen ! De Franse eer werd gered door de La Justice, een Gevrey-Chambertin 2002 van Domaine Marey, zeer strenge en volgens diezelfde Gerd eerder een pinot nerd dan een pinot noir, kruiden, munt en stevige tannines. De twee toppers stelden teleur: de Spätburgunder B van Friedrich Becker uit de Pfalz was in een wat in zichzelf gekeerde fase alhoewel het potentieel er wel doorkwam. De Nuits Saint-Georges 2001 van Robert Sirugue was hoekig, gesloten, hard en zo goed als expressieloos.

    Moraal van het verhaal ? In deze prijsklasse is Duitsland ons inziens de overwinnaar, niet in het minst omwille van de smakelijkheid van de wijnen. Wij hadden sterk de indruk dat de Bourgogne echt het csp-prijsniveau achter zich heeft gelaten, maar ook dat deze wijnen weinig zekerheid geven: je weet gewoon niet wanneer je ze moet opendoen en er was uiteindelijk maar weinig drinkplezier aan te beleven. Bevooroordeeld ? Misschien (maar het was wel blind!). Maar waar zijn ze dan die lekkere Bourgondiërs aan gewone prijzen ?