• Lente, koeien en olijfbomen

    Pin it!

    Ik vind deze periode elk jaar weer een beetje spannend. Wanneer de lente aarzelend doorkomt begin ik meer en meer in mijn kelder te lonken naar frisse bubbles, zondoorschoten rosé’s en zuiderse fruitbommen. A bas met al die complexiteit die aan haardvuren en winteravonden doet denken ! Genieten willen we nu, onder de lentebloesems, op het terras ! Weg met die boter, kom hier met die olijfolie !

    En dààr wil ik het nu met u even graag over hebben. De mediterrane keuken is al een hele tijd in opmars, ook in ons land. Onder invloed van de cholesterolbrigade begint men boter meer en meer te zien als een sluipmoordenaar die zij aan zij met rood vlees en hartige kazen het op uw kransslagader gemunt heeft. De flessen olijfolie maken vandaag dan ook deel uit van het basisaanbod in elke provisiekast en meer en meer is dat er van prima kwaliteit.

    De chardonnay’s, sauvignons en rieslings van dit halfrond houden niet van olijfolie. De fruitzurigheid van deze wijnen (citrus, agrumes) past heel goed bij gerechten op basis van melk (boter of room), maar botst met vegetale elementen van de zuiderse keuken (tomaat, olijven, pepers). De witte wijnen van het Middellandse Zeegebied daarentegen houden van deze gerechten, meestal gereed gemaakt met olijfolie. Hun smaken en aroma’s (witte bloemen, wit fruit, peper, honing, venkel, garrigue) wikkelen zich als een paaldanseres rond de tonen van de zuiderse keuken. Toen wij thuis meer en meer overschakelden op olijfolie (Weight Watchers Watches You), merkte ik inderdaad dat mijn witte Bordeaux in de kelder bleven en dat ik met een continu gebrek aan witte Italianen leek te kampen. Het was pas toen ik een artikel las in de Revue de Vin de France over les 50 plus grands blancs de la Méditerranée dat een klein sub-artikeltje mij attent maakte op dit fenomeen. Er staan af en toe straffe dingen in dat tijdschrift !

    Het is niet dat ik iets qua smaak iets tegen één van deze stijlen heb, integendeel, voor mij horen ze enkel thuis in een bepaald seizoen of bij een bepaalde keuken. Het is een beetje zoals het verschil tussen twee meter hollands blond of één meter zestig italiaans zwart: ze hebben allebei wel wat, het is alleen geen goed idee om ze tegelijk te ervaren (tenzij u nog vrijgezel bent) (en van avontuur houdt) (en snel kan lopen) (en dan nog best met mate) (tenzij u het over wijn hebt natuurlijk, dan geniet u het beste met maten).

    blond

  • Un plaisir charnel

    Pin it!

    Des te meer ik drink en des te meer ik proef, des te meer ik merk dat ik een moeilijke wijnmens aan het worden ben. Wat ik vroeger lekker vond, vind ik nu al snel vervelend, en meer en meer betrap ik me er op dat ik op zoek ga naar aparte smaken en wijnervaringen, naar ervaringen buiten de klassieke gebieden. Dit gevoel werd bevestigd in een erg interessant panelgesprek van het Revue de Vin de France (editie april 08), waar sommelier-wijnmaker-journalist-blogger Hervé Bizeul het volgende zei: Mais pour moi, le vin est un plaisir charnel qui passe par les sens et non par l'intellect. On le voit bien; plus on déguste, plus on a d'experience, plus notre goût évolue, plus on aime être surpris. Het was deze constatatie die ik wil gebruiken als begin voor onze laatste CSP degustatie, die van Chileboutique.

    Ik ontmoette Koen Batsleer van Chileboutique tijdens het Wine World Taster of the Year event in Antwerpen en was onmiddellijk onder de indruk van het enthousiasme en de openheid van de man én van de kwaliteit van de geproefde wijnen. Een CSP uitnodiging volgde uiteraard, en daarna een CSP avond die een wig(je) dreef in onze eensgezindheid. Chileboutique is gespecialiseerd in wijnen van kleinere (boetiek)domeinen uit Chili en ontwijkt dus de Chileense massaproducten. Koen heeft zowat alles geproefd wat er in Chili te proeven viel en stelde een heel evenwichtig gamma samen. Onze avond begon met drie bodybuilders van Villard Estate: gespierde, stevige witte wijnen, zwoel exotisch fruit, een mooie concentratie, maar even subtiel als de buitenlandse politiek van George Bush…Ook de pinot noir die mij persoonlijk meer lag omwille van zijn spätburgundertrekjes was een beetje een schreeuwertje. Maar, zoals al gezegd, hier waren ook de eerste leden het niet met me eens en enkelen onder ons hielden duidelijk van deze stijl! De drie rode Viña San Esteban's waren de eersten van een hele reeks mooie rode wijnen: heel consistent scorend, bijna té consistent scorend vonden sommigen achteraf, maar telkens foutloos, zeer goed gemaakt en zeer extravert. De Rio Alto Carmenère 2004 vond iedereen een erg typerende carmenère, karaktervol en een heel aardige wijn voor elke dag aan tafel: zo evenwichtig vind je ze niet vaak in Europa. De In Situ Gran Reserva Carmenère 2006 was het tegenovergestelde: hij rook als de doos waar je je sinterklaassnoep in stak: een wonderlinge mengeling van chocola, marsepein en speculaas, kruidig, overweldigend, straf, complex (nog niet versmolten) en een wijn om 's avonds één glas van te drinken, in een dichterlijke bui. Een groot glas welteverstaan, of, allé, toch nog eentje…goede voornemens en wijn, een moeilijke combinatie.

    Over de wijnen van Odfjell Estate schreef ik vroeger al. Bij deze flight proefde ik de voor mij beste wijn van de avond: een carignan uit 2003, gemaakt met 120 jaar oude stokken. Zuiver fruit, een heel erg mooie zuivere neus; ook in de mond mooi, fruitig, fris, erg aangenaam en de meest Europese van de hele avond; een grote ambassadeur voor de carignan druif. De Von Siebenthal's die hierna kwamen waren de toppers van de avond: een hele evenwichtige bordelese Parcela 7, eerst in het glas erg stroef en bijna wrang, maar na een half uurtje wonderlijk mooi opengekomen, een erg mooie carmenère reserva uit 2005, met een smakenpatroon dat uitwaaiert als een demonstratie van de Frecce Tricolore en een krachtige Montelig 2002, één van de beste wijnen van Chili, zeer complex en krachtig, maar zo subtiel als een waterstofbom, en wat mij betreft er wat over.

    De eindconclusie van deze avond (die zeer vrolijk eindigde in het gezelschap van Koen, met duvel en trappist galore…) was uiteenlopend: sommige leden roemde de zeer consistente en hoge kwaliteit van de wijnen, allemaal zeer correct, zeer lekker, zeer Nieuwe Wereld. Anderen vonden de wijnen inderdaad bijna perfect, maar precies daarom ook wat saai: ze zochten (en vonden niet) naar terroir en het gevecht tegen de natuur en de omstandigheden die Europese wijnen zo interessant maken. En hier kom ik terug op mijn woorden in het begin van deze blog: aan deze wijnen viel niks te verwijten, en het merendeel van de wijnliefhebbers zal dit zeer goed vinden, en alles was meer dan correct, en dáárom hebben de Fransen dus zo'n schrik van de Nieuwe Wereld: maar de geoefende proever vindt zijn grootste genoegens in de imperfectie, de buur van de genialiteit: de hoekige, moeilijke cuvées van Europa, waar de ervaren proever zo verslaafd aan wordt, uitdagingen voor het wijn-intellect en de reden waarom elke fles van een goede wijnmaker telkens weer zo'n uitdaging is. En als dat een pretentieuze bewering is, tant pis. Trek ik mij niks van aan…

    Chileboutiqe opent op 26 en 27 april zijn nieuwe bedrijfslokalen in Mariakerke. Dit is een aanrader ! Een weekend vol Zuid-Amerika: vloeibaar, muzikaal en smakelijk. Wie weet zie ik u daar…

    Copia_de_1_Voorflap

  • Ode aan (de) (een) kleine wijn

    Pin it!

    In veel boeken, tijdschriften en blogs vliegen de grote namen je rond de oren, in andere kan het niet alternatief genoeg zijn en is een wijn pas goed wanneer hij door bejaarde Serviërs al liederen zingend in amforen werd gedaan, na 's nachts door naakte vrouwen geplukt te zijn...

    Dit blogberichtje wil daar voor één keer eens een uitzondering op zijn en gaat de loftrompet steken van een kleine wijn, gekocht in een supermarkt, uit een appellation die de meest mensen niks zegt en van een wijnmaker waarover eigenlijk maar weinig te vinden viel. De Tradition 2004 van Chateau Laurou is gemaakt door een zekere Guy Salmona onder de AOC Fronton en kostte 4,89 euro bij Cora Rocourt. De Fronton (omgeving Toulouse) is binnen de zo al erg onhippe regio Sud-Ouest één van de onbekendste appellaties, ondanks het feit dat ze beschikt over een originele druif, de négrette. Het leeuwendeel van de produktie wordt dan ook in de eigen regio opgedronken. Omdat de négrette tamelijk snel oxideert worden er geen bewaarwijnen mee gemaakt en wonderen in de kelder moet je er dan ook niet van verwachten. De meeste flessen zijn dan ook blends met andere Bordelese rassen.  

    Deze fles kreeg twee sterretjes en een Coup de Coeur is de Guide Hachette pour son élégance et son charme indiscutable. Hij is gemaakt met 50% négrette, 25% syrah en 25% cabernet. Ik dronk hem op 10 april: een mooie en zelfs wat complexe neus, met rood fruit, een lichte rokerigheid en florale toetsen; in de mond onmiddellijk erg aardig én interessant, met een grote fraicheur die altijd twijfelt tussen té en net genoeg maar die gepaard is aan mooi fruit en en genoeg rondeur om leuk te blijven; aardige tamelijk lange afdronk ♥♥

    Deze wijn was lekker, origineel, goedkoop en kreeg een mooi etiket mee: de enige manier warop in mijn ogen de kleine Franse wijnregio's de Nieuwe Wereld wijnstorm zullen kunnen weerstaan.

    laurou_tradirouge2004

  • 'A Zamara

    Pin it!


    lamoresca


    In Leuven zijn een paar erg goede restaurants (CouvertCouvert, Trente), maar wie op zoek is naar een eenvoudigere maar eerlijke keuken met veel respect voor de ingrediënten zit snel op zijn honger. Ondanks de hele grote hoeveelheid restaurants in de stad is de keuze eigenlijk erg beperkt: de eetfabrieken van de Muntstraat of een hele lijst would-be gastronomische restaurants met veel aandacht voor het interieur en de kleding van het personeel, de eetmodes volgend als slaafse kleine Bulli's. Lange tijd was de Pastificio Lory in de Mechelse dan ook mijn enige Leuvenaar in de RestaurantsZonderPretentie lijst en, ere wie ere toekomt, ik heb het te danken aan mijn lieftallige echtgenote dat ik er eindelijk nog eens eentje mocht toevoegen.

    'A Zamara, een Siciliaans restaurant in de Tiensestraat, heb ik blijkbaar jarenlang schandalig over het hoofd gezien. Bij het opzoeken van het telefoonnummer via Google was mijn verbazing dan ook groot om een interview aan te treffen met Filippo, de eigenaar, op de vinofiele site van Ikwilwijn. Een Leuvense restaurateur die wijn maakt op Sicilië ? En met de hulp van Frank Cornelissen ? Mijn nieuwsgierigheid begon geprikkeld te geraken. Snel gereserveerd dus (dat is nodig!) en hop! Allen daarheen.

    Zelden was ik zo snel overtuigd. Het interieur van 'A Zamara is simpel, de bediening vlot, de kaart beperkt maar aantrekkelijk en de focus ligt hier echt op wat in het bord ligt. Ik heb hier één van de beste pasta's gegeten van de laatste jaren, maar al het voorgerechtje, een schaaltje Italiaanse charcuterie was een schot in de roos: alleen topkwaliteit, zonder franjes. De beperkte wijnlijst bevat mooie dingen, maar het is hier zonde om niet de Lamoresca te drinken, de wijn die Filippo met de hulp van Frank Cornelissen  maakt. Deze blend van nero d'avola, frappato en grenache geurde naar kruidnagel en rood fruit; in de mond kon hij zijn 14,5% alcohol goed bedwingen door een mooi pakketje tannines en zuren. Ook hier was de kruidnagel van de partij en het rijpe, bijna zoete fruit paarde zich heel sterk aan de pompoen die in mijn pasta verstopt zat. Een real wine, dus.

    Is dit het beste restaurant van Leuven ? Neen. Maar het is wel één van de eerlijkste, mooi geprijsd, onpretentieus en lekker. Om u nog een klein detail te geven. Ik was bezig met het noteren van het etiket van de Lamoresca toen een vriendelijke dame uit de keuken schoot en mij een kaartje van het domein, de Az Agr Lamoresca, gaf. Het is in zo'n kleine details dat je de betrokkenheid van het personeel kan aflezen. Ik ben dan ook oprecht blij om dit restaurant aan mijn list toe te voegen. Hier zien ze mij nog.

  • Brian Eno en Orvieto Classico

    Pin it!

    Ik zit nog maar op pagina 13 van mijn nieuwe wijnboek "Rheingold. The German Wine Renaissance." van Owen Bird of de man steelt mijn sympathie met de volgende voetnoot:

    The following is an extract from English musician Brian Eno's diary entry for the 26th of August 1995, "Pissed into an empty wine bottle so I could continue watching Monty Python, and suddenly thought, I've never tasted my own piss, so I drank a little...just like Orvieto Classico." Probably more of a general consumer's impression rather than one of an acknowledged expert but a winemaker friend having replicated the experiment, (sans Monty Python), verifies Eno's opinion. Name withheld to protect the guilty.

    Owen Bird's boek, waar u de komende maanden nog wel meer over zal horen in deze blog, is een fascinerend relaas over de Duitse wijnindustrie en over de riesling, één van mijn favoriete druiven.

    Brian Eno maakte in 1975 één van mijn favoriete cd's, Another Green World, de enige cd die zowat permanent in de cd-lader van mijn auto zit. Eno is één van de meest invloedrijke musici uit de popgeschiedenis. Everything Merges with the Night staat in mijn persoonlijke top 5. Ik moet dat nummer al duizenden malen gehoord hebben en ben het nog altijd niet moe.

    Orvieto Classico is niet mijn favoriete wijn en zeker niet wanneer hij het slachtoffer is van massaproduktie. Hij lijkt dan een beetje op...juist, ja.

    Brian_Eno_1988
        

    Brian Eno in 1988. Foto door Karen Kuehn (www.karenkuehn.com)
  • Bacchus & Cupido in Anderlecht: La Paix

    Pin it!

    la paix
     

    Ik bezocht na een lange tijd (ongeveer 12 jaar, foei!) nog eens het restaurant La Paix in Anderlecht, aangelokt door een zeer positieve recensie in een Vlaamse kwaliteitskrant. Ik kwam er vroeger geregeld toen het nog vol veeboeren zat in grijze schorten die met rode koppen enorme steaks naar binnen ploegden en het was één van mijn favorieten omdat ze er liver & bacon hadden, mijn favoriete Engelse schotel (hier toepasselijk foie de veau à l'anglaise genoemd). Het restaurant ligt recht tegenover de twee stieren van de ingang van het slachthuis van Anderlecht en is alleen 's middags open (met uitzondering van vrijdagavond). Vroeger kon je er ook 's morgens warm eten (een steakske in the morning, een aparte culinaire belevenis!). La Paix is één van de beste vleesrestaurants van het land, zonder pretentie, mét geschiedenis en karakter en met een onwaarschijnlijk goede samensmelting tussen klassieke ingredienten en een moderne keuken. Hier wordt dan ook uitsluitend gewerkt met topprodukten. Geen gegoochel met schuimpjes en roe maar magie met varken en koe. Sinds de zeer getalenteerde en ervaren Fransman David Martin de scepter zwaait in de keuken is deze eerlijke, wat klassieke brasserie langzaam een trapje (allé, nogal heel wat trapjes ondertussen) hoger gegaan en ik at er deze week de lekkerste maaltijd van het jaar. Ondertussen blijft de traditie echter eveneens overeind: een groot deel van de oude kaart bleef bestaan (je kan er nog altijd de meest lekkere steaks van Brussel eten) en ook het personeel (tweetalig maar van oorsprong duidelijk nederlandstalig, da's ook eens leuk in Brussel) is nog altijd grotendeels hetzelfde, met mama aan de toog, dochterlief aan de kassa en papa in de zaal, nog steeds met zijn beminnelijke persoonlijkheid opnemend en links en rechts informerend of alles goed was.

    Ook de wijnkaart ligt op hetzelfde niveau: klassieke Bordeaux en Bourgogne flessen, maar ook spannende Spanjaarden, leuke Languedoc's en interessante Italianen. En niemand kijkt er op van een fris pintje als afsluiter…Bij de maaltijd dronken wij een mooie wijn van Sarda-Malet, de L'Insouciante 4, een vin de table de France met 15% alcohol en gemaakt met de druiven van oude grenache stokken uit de jaren 30. Na 12 maanden op franse eik, ongefilterd en ongeklaard gebotteld. Rijk, kruidig, fris en licht; zeer rijk en geconcentreerd maar ook fris en luchtig; gebottelde zon; de 15% alcohol is bijna onmerkbaar; zeer verteerbaar en een heel mooi voorbeeld van de mogelijkheden van oude grenache stokken ♥♥♥(♥)

    In mijn bord lag: als voorgerecht de Boudin Basque poêlée et tête pressée die mij en Georges, mijn eetpartner, deden terugdenken aan de bloedworst van onze jeugd, iets dat maar heel weinig bloedworsten nog kunnen. Mijn hoofdschotel was Joues de Porc Belge "Certus" servi avec lard de Colonnata aux truffes de Carpentras, braisées au consommé de légumes, huile d'argan, een schotel die mij bijna de tranen in de orgen bracht van ontroering…bovenaards lekker. De kaart is in het Frans (en de chef ook, vandaar) maar het personeel is zeer behulpzaam bij vragen.

    In het weekend is dit restaurant toe en wie niet tijdens de werkuren kan gaan (of geen bereidwillige klant of leverancier vindt ;-)) kan vrijdagavond gaan, de enige avond dat ze open zijn; reserveren moet je dan echter wel wat weken op voorhand. Naar het schijnt is de Fransman David Martin hier na een indrukwekkende culinaire carrière terecht gekomen omdat hij verliefd werd op de dochter des huizes. Altijd al geweten at Cupido en Bacchus vriendjes zijn...

  • Memory 4 1

    Pin it!

    Het is één van die kleine theorietjes die ik ooit ergens heb opgepikt en die in mijn hoofd verder zijn blijven fermenteren: elke mens creëert zijn eigen set herinneringen en des te ouder je wordt des te meer dat je naar die set teruggrijpt. Jijzelf bent de enige auteur, de enige verantwoordelijke, de enige censor, de enige creator. Tieners en twintigers maken die set nog grotendeels onbewust, wie al wat ouder is begint ze te herkennen en later zelfs te creëren. 

    Toen ik onlangs om 11u Belgische tijd (GMT +1) in London aankwam, in het pas vernieuwde en mooie St Pancras station keek ik naar de langste champagne bar ter wereld en dacht ik…aha, tijd voor het maken van een herinnering…

    Even later vond ik mezelf terug aan de toog van een bar met russisch uitziende bartenders in grijze pakjes, een glas goede champagne in de hand en kijkend naar het indrukwekkende plafond van St Pancras. De champagne die mijns inziens best bij de gelegenheid paste (ze hebben er een twintigtal per glas) was Bollinger, aan 12£ per glas niet echt cheapo maar is een mooie herinnering geen 12 £ waard ? Bollinger of Bolly, zoals de Ab Fab ladies hem noemen, was de champagne van James Bond (Moore, Brosnan en Dalton, Connery dronk Dom Perignon). In Evelyn Waugh's Decline and Fall speelt de Bollinger Club in Oxford een belangrijke rol en sindsdien is Bolly de absolute champagne voor snobs.

    Het huis Bollinger werd in 1829 gesticht door de Duitse immigrant Joseph Bollinger en is tot vandaag geleid door een afstammeling in de persoon van Ghislain de Montgolfier, achter achter kleinkind. Ik proefde de basis Bollinger (Grande Annee ging mijn financiële reikwijdte te buiten). Mooie belletjes en een leuke toasty neus; mooi fruit, in de mond een champagne om op te kauwen, een beetje als een sandwich met verse zalm op een mooi engels grasveld. Een omeletje met kaviaar zou een perfecte begeleider geweest zijn, maar de keuken was nog niet open… hmmm, benieuwd of deze herinnering uit zichzelf gaat blijven hangen.

    DSC00016

    I drink it when I'm happy and when I'm sad. Sometimes I drink it when I'm alone. When I have company I consider it obligatory. I trifle with it if I'm not hungry and drink it when I am. Otherwise I never touch it - unless I'm thirsty.

    Mme Jacques Bollinger in de Daily Mail, 17 oktober 1961.