• 't Zwart Fabriekske

    Pin it!

    Het was eigenlijk enigszins somber dat ik zaterdagavond binnenwandelde in Luzine, het trendy restaurant van VTM kok Jeroen Meus. Als RestaurantZonderPretentie man houd ik niet van die trendy zaken die via een bekende TV-kop even het culinaire firmament doorschieten, om daarna weer snel uit te doven. Een paar verhalen van mensen waarin de woordjes "duur", "opgeklopt" "chichi" "stoefers" en "incompetente sommelier" voorkwamen maakte mij niet bepaald veel vrolijker. Maar goed: een open geest is noodzakelijk, die verhalen dateren uit de beginperiode van het restaurant en dat is nu toch al een paar jaar geleden, en vooringenomenheid is een slechte tafelgenoot. Dus ! de geforceerde glimlach boven gehaald, eraan gedacht dat het gezelschap van goede vrienden ook de slechtste maaltijd goed maakt en, hop, aan tafel.

    Eigenlijk begon het niet slecht. Luzine is gevestigd in het oude fabriekspand van Marie Thumas aan de Leuvense Vaart en het is een behoorlijke uitdaging om daar iets moois van te maken. De brandende kaarsen aan de ingang werden geflankeerd door twee moto's die er euh…echt uitzagen. Met dikkenekkerij vloekte dat al wat. Eenmaal binnen moet ik zeggen dat ik gecharmeerd was door het interieur, weliswaar ontzettend trendy en waarschijnlijk het werk van de een of de andere dure binnenhuisarchitect, maar het werkte wél. Toen een bevallige jonge dame ons het huisaperitief voorstelde werd ik voor de eerste keer aangenaam verrast: geen stoeferig coupke met iets zoets bij, maar een glas rosé schuimwijn van Filipa Pato, een dame die ons tafelgezelschap nauw aan het hart ligt. En eigenlijk werd hiermee de toon voor de hele avond gezet.

    Jeroen zelve kwam het menu voorstellen. Ik verwachtte een leeghoofd en een TV-personaliteit, ik kreeg een gedreven, nerveuze chef die in elk woord bezieling legde en die met zijn woorden over terroir en eerlijke ingrediënten recht naar mijn ziel greep. Zelden iemand zo vol liefde over varkenwangetjes horen vertellen… Die behoorden weliswaar tot het full-monty menu van een vlotte 90 euro inclusief wijn, maar leve de verjaardag ! leve de goede vrienden ! en zo passioneel voorgestelde varkenswangen weigeren, dat kregen we niet over ons hart. Dat de chef tjdens het begin van de avond overal zelf het menu voorstelde vond ik een mooie persoonlijke toets en de hele avond bleef de rest van het personeel op dezelfde hoogte fungeren (Jeroen verdween na een tijdje). Perfecte en zeer menselijke, warme service, gevoel voor humor, ongedwongen en tegelijk zéér professioneel, ge ziet het niet vaak. Het viel me zéér op dat de zaal hier continu (gemeend) glimlachte en dat iedereen hier graag leek te werken.

    We aten en dronken deze avond (ik laat de wijn de rode draad vormen):

    1: Riesling, Josef Leitz, Rheingau, 2006: Johannes Leitz (°1965) werd opgeleid in Eltville, Johannisberg en Meursault. Josef Leitz, zijn vader, overleed al in 1965 op 33 jarige leeftijd en het was de bloemenhandel van Johannes moeder die het gezin op de been hield, terwijl de 3ha wijngaard voor wat extra inkomsten zorgden. Op 22 jarige leeftijd nam Johannes de wijngaard over. Hij droomt er vandaag van om op de oude, verlaten terrassen tussen Rüdesheim en Assmannshausen terug druiven te kweken omdat daar naar verluidt ooit de beste Rheingau vandaan kwam. Kon ondertussen wat mooie wijngaarden bijkopen en heeft nu 15 ha met alleen riesling. Bijna volledig geëxporteerd naar de USA. Nota: Eerder gesloten eerst, er kwam later een beetje citrus door; start zeer droog, bijna kiezel, gaat dan open met een scherp zuurtje van een fruit dat we niet vonden (witte bessen ? ); elegant en licht en paste erg goed bij het gerecht: een nog wat te jonge, eerder ernstige wijn ♥(♥). Gedronken bij een carpaccio van Charolais en nobashi, in tataki met salsa van gember, komkommer en radijs in nem met quinoa-daikon-ponzu salade. Vreselijk lekker en fris gerechtje.

    2: Pierre à Feu, Blanc, Coteaux du Vendômois, Patrice Colin, 2006: 23ha groot domein in Thoré-la-Rochette, al 8 generaties in dezelfde familie. 6ha chenin blanc met veel oude wijnstokken van 80 jaar oud. Patrice is een gepassioneerde wijnbouwer die zijn terroir wilt leren kennen en appreciëren door de wereld. Bekend voor zijn levendige, zuivere, evenwichtige en gastronomische witte, met een zeer aangename prijs/kwaliteitsverhouding. Nota: Oxydatietoetsen à la Jura, appel-cider uit Asturiaz, na walsen een duidelijke rokerige toets, heel mooi; in de mond mooi rond en fruitig, een zoet element dat tegelijk droog is (!), nooit plakkerig, heel goed gebalanceerd, met een mooie wat rokerige afdronk; perfect gekozen bij het gerecht ! ♥♥(♥) Gedronken bij zalm en foie gras, licht gerookt met slaatje van zeekraal en granny smith, kort gebakken in beurre blanc.

    3: Kadarka, Szekszard, Vesztergombi, Hongarije, 2004: Elke sommelier die zijn geld waard is kijkt vandaag verder dan de klassieke wijnlanden en alhoewel ik niks tegen de Nieuwe Wereld heb vind ik het altijd leuk als men zijn inspiratie zoekt in de "oude" wijnlanden van het oostblok. Ferenc Vesztergombi en zijn zoon Csaba komen uit een familie die al sinds 1790 op dit domein woont, maar die in 1992 jun kans grepen en begonnen met de produktie van kwaliteitswijnen. Vooral loessgronden. Nota: licht scharlakenrood; lichte neus met wat gestoofd fruit; fijn, licht, elegant, een beetje kers in de afdronk, met een scherp tinteltje achteraan; lijkt wat op een pinot noir uit noordelijke gebieden als de moezel of luxemburg; een beetje te warm geserveerd ♥(♥) Gedronken bij varkenswang en jabugo, gelakt met asperges, morieljes, zoete ui en jus "naturelle".

    4: La Ferme Saint-Pierre, Cuvée Véronique, Côtes du Ventoux, 2006: liever een goede wijn van een kleine appellatie dan een middelmatige van een grote naam. De Ferme Saint-Pierre is sinds 1990 eigendom van Paul Vendran, een jonge oenoloog. Het 16ha grote domein heet 4ha syrah, waarmee deze cuvée werd gemaakt. Hij is genoemd naar de levensgezellin van Paul. Nota: Rood fruit (rode pitvruchten), munt, cacao; in de mond fruit en heel geprononceerd melkchocolade à la merlot; kruidig middenstuk, zachte finish, te warm gereserveerd ♥ Gedronken bij 3 x lam, in roulade met pastrami, duxelle en artisjok, zwezerik met wortelstoemp, chiffonade van Romeinse sla, Navarin 'St Bernardus Abt 12'.

    5: Blanc, Domaine des Corbillères, Touraine, 2006: domein in Oisly met 13ha witte druiven. Familie Barbou. Een goed bestuurd domein dat elk jaar opnieuw toont dat het zich een vaste waarde van de AOC Touraine mag noemen. Nota: Luzine, 24 mei 08. Fris, lekker fris, heel typerend, mooi fruitig met limoen, pompelmoes. Zoals het hoort. Zeer lekker bij een heel apart afgewerkte geitenkaas. ♥♥

    Besluit ? We kregen hier meer waar voor ons geld dan in menig sterrrenrestaurant. De omgeving, de bediening, de smaak, de royale porties, de sommelier die er iets van af wist, de combinaties, alles zat hier goed. Ik ken alvast één sterrenrestaurant in het Leuvense dat zich zou moeten schamen voor zijn begeleidende wijnen, hier zat dat perfect. Moet er toch nog kritiek zijn? Ok, het was er erg warm, en dat maakte de rode wijn ook wat te warm. Laat Luzine daar nog een oplossing voor zoeken en de perfectie lonkt om de hoek. Een echt RestaurantZonderPretentie is het niet, daarvoor is het te gastronomisch, maar uit eten gaan bij Luzine is een avondvullende eetbelevenis die zijn geld waard is.

    meus2

     

  • Hoogeschool

    Pin it!

    Yes !

    Dank U !

    Joepie !

    Paling in't groen rules !

                                                   

  • Jelle !

    Pin it!

    Stem Leuven !

    Waarom ?

    a/ Hoog tijd dat de klassieke keuken terug gewaardeerd wordt.

    b/ Hoog tijd dat de binnenstad van Leuven terug een klasserestaurant krijgt.

    c/ Hoog tijd dat er nog eens getoond wordt dat terugkomen kan.

    d/ Die Limburgers stemmen toch allemaal voor zichzelf. Brabant kan uw steun gebruiken.

    e/ 't gezond verstand mag ook eens winnen.

    f/ geen pretentie !

    Dus...

    3274

    Leuven

    Merci.

  • Beierhaascht of the Restraint of Beasts

    Pin it!

    beierh
     

    Een kleine samenloop van omstandigheden zorgde ervoor dat ik onlangs de nacht doorbracht in hotel Beierhaascht in Bascharage, net over de Luxemburgse grens. Ik kom hier graag omdat het nog één van die plaatsen is waar van alles tegelijk wordt gedaan: het is zowel brasserie als hotel als brouwerij als beenhouwerij. Het bier is uitstekend en zelf gebrouwen, de charcuterie is ronduit magnifiek en ook zelf gemaakt (mét een grote zeer verleidelijke winkel) en de brasserie heeft mij nog nooit teleurgesteld.

    Pre-med-check zou ik mij hebben laten gaan in bier en mixed grills, maar helaas dwingt onze verfijnde smaak en de vermanende woorden van den doktoor ons tot lichtere zaken. Het werd dus een paté richelieu (ok, dat is niet licht), gevolgd door asperges met twee soorten ham van het huis. Dat alles werd begeleid door een Luxemburgse pinot noir 2006 van Mathis Bastian, uit de wijngaard Wellenstein Foulschette. Lokale keuken met lokale wijn, u weet het, dat is een stokpaardje van me, maar het werd hier wel weer eens bevestigd: schitterende combinatie.

    Mathis Bastian heeft 13,6ha in Remich en Wellenstein en heeft een goede reputatie: je vindt zijn wijnen al wel eens op wijnkaarten van goede restaurants in de VS en de UK. In België vrees ik dat Luxemburg, de laatste tijd onterecht, nog steeds een slechte reputatie heeft en je dus nog makkelijker een fles uit Noord-Timboektoe kan aantreffen. Het is vandaag Anouk, zijn dochter, die de wijn maakt en ze doet dat goed, in een tamelijk ernstige stijl. Pinot Noir, Wellenstein Foulschette, Mathis Bastian, Luxembourg, 2006:  Een handvol krieken, takjes inclusief, in een bakje gegooid en een beetje beregend; in de mond fruit maar wat ruw en hoekig, met wat wat lijkt op een houttikje, voldoende zuren, wat tannines, een goede structuur; uit de ijsemmer gedronken bij asperges met twee soorten ambachtelijke ham: zeer sterke combinatie ♥(♥)

    Het aangename gezelschap waarin ik deze avond verbleef was een boek, en een goed zelfs ! The Restraint of Beasts is geschreven door Magnus Mills, genomineerd voor de Booker Prize, en toen een hot item in de pers omdat Magnus Mills toen hij het schreef werkte als buschauffeur en als een echte outsider en illustere onbekende plotseling een plaats kreeg aan het literaire firmament. Het boek is tragikomisch en lichtjes absurd op een sluipende manier die je in het begin niet door hebt. Het gaat over Tam en Ritchie, twee Schotse niksnutten, die met hun ploegbaas hekken moeten gaan bouwen in Engeland en daar geheel per ongeluk een paar klanten naar de andere wereld helpen. Helemaal absurd en zelfs wat onheilspellend wordt het als ze terecht komen in de fabriek van de Hall Brothers, concurrerende hekkenbouwers-slagers-worstendraaiers. Het laatste stuk speelde zich af in de enorme slagerij, tussen de witte jassen van de slagers, en eindigt nogal spooky. Toen ik 's morgens rond het hotel wandelde zag ik plots overal van die slagers in witte jassen die op hun werk arriveerden en plotseling begreep ik dat ik had geslapen in een plaats die wel héél dicht bij de atmosfeer van mijn boek kwam. Even liepen de koude rillingen me over de rug. Het was alsof je zo door een boek werd opgeslorpt dat je plotseling zelf in het verhaal terecht gekomen was…

  • Fred!

    Pin it!

    Donna Rick in Valencia, miss Rick met de scouts op kooktocht: tijd voor enige zelfverwennerij dus ! En sinds een collega, tussen twee kantoorstoelen door, de lof had gezongen van de Seeberg Riesling van Fred Loimer, én sinds ik doorhad dat ook in mijn kelder nog zoiets lag te wachten…mocht er nog eens iets schoons sneuvelen. Begeleidend hierbij waren de sushi doosjes van den Delhaize die me wel een goede begeleider leken voor een schone riesling (en waarnaar ik al een tijdje curieus was...mevrouw Rick vind ze te duur).

    loimer

    Fred Loimer is een jonge wijnmaker uit Kamptal in Oostenrijk. Hij studeerde oenologie in Klosterneuburg en deed dan stages in de Nahe in Duitsland en in Carneros in Californië. Hij nam het domein over in 1998 en ontpopte zich in tien jaar tot één van de grote mijnheren van de Oostenrijkse wijnbouw, actief als consultant in verschillende projecten, naar verluidt zelfs tot in China. Hij is verliefd op de riesling en de grüner veltliner die hij zeer droog vinifieert en is gefascineerd door de manier waarop deze twee rassen zich gedragen in het terroir van Kamptal. Hij grijpt dan ook niet teveel in en laat bijvoorbeeld de fermentatie op gang komen met de natuurlijke gisten, maar hij zegt zelf dat geen twee jaren hetzelfde zijn. In een interview verklaarde hij een traditionalist te zijn, maar tegelijk niet te weten wat dat precies inhoudt. Tegelijk heeft hij ook een goed oog voor marketing en zijn basiscuvées Lois en Fred zijn zeer aantrekkelijk verpakt. In het midden van het gamma zit de Terrassen reeks, gemaakt met de druiven van kleine steile percelen in Langenlois, te klein om een aparte wijn mee te maken, te goed om te laten opgaan in de basiscuvée. De toppers vinden we terug bij de single vineyards (Seeberg, Kaeferberg en Steinmassel zijn de beste) waar alleen de oudere stokken worden gebruikt. De wijnen geven hier heel sterk hun terroir weer. Fred is ook een groot liefhebber van pinot noir en maakt er ondermeer de Dechant mee, één van de beste pinot noirs van Oostenrijk. Hij bouwde bovenop de oude kelders van het domein ook een hypermodern en architecturaal waardevol gebouw ("traditie zit bij mij in de kelder"), waar hij eerst veel kritiek voor kreeg, maar wat velen hem nu na doen. Andreas Burghardt, zijn architect, maakt ook de sobere, moderne etiketten van Loimer en de prachtige van Schelmann, een zijproject van Loimer and Friends, waarvan de In Gumpoldskirchen nog steeds mijn lievelingswitte is. Wat ik trouwens zelf niet wist (het is een kleine wereld) is dat Burghardt ook nog voor een andere wijnmaker bouwde: voor Dirk Niepoort…

    Wat ik deze keer dronk was een fles Riesling 2005 van de Seeberg (19,8 euro). De wijngaarden liggen tamelijk hoog, op 300m, op een bodem met veel leisteen. Er zijn grote verschillen tussen dag en nacht en dat geeft de wijnen van dit stukje land gewoonlijjk veel fruit en fijne aroma's mee. Ik proefde hem voor het eerst in november 2006 toen hij nog piepjong was. In de neus overweldigend kiezel: deed mij enorm denken aan mijn kennismaking met riesling 30 jaar geleden bij nonkel Jan toen het mij verbaasde dat een wijn naar iets anders kon ruiken dan …wijn. Briljante, zuivere wijn die fruit en mineraliteit perfect combineert. Fantastische afdronk. ♥♥♥(♥) Vandaag (18 mei 08) vond ik: een prachtige goudgele kleur, heel helder en schitterend; zeer fijne, elegante neus met pakken fruit en een heel mooi zweempje van mineraliteit; in de mond heel stevig gestructureerd, zeer fruitig, mannelijk, frisse zuren, heel mooie structuur, zeer fijn; veel diepgang en intensiteit en een mooie afdronk ♥♥♥

    In België verdeeld door Leirovins in Wetteren. Klik hier voor mijn degustatienota's van de rest van het gamma.

  • Dirk!

    Pin it!


    Als historicus ben ik bekend met de theorie dat elk tijdsgewricht een aantal personen kent die, als ze al niet wezenlijk bijdroegen tot de eigenheid van het hunne, er op zijn minst symbool voor staan. Zoals altijd in geschiedenis is de werkelijkheid oneindig veel complexer, maar het theorietje heeft wel wat. Ook in wijn mag dit vliegertje dus opgaan. Na de Parker - Roland periode is het vandaag een nieuwe generatie die het voor het zeggen heeft. Telkens wanneer ik de naam van bijvoorbeeld een Stéphane Derenoncourt zie opduiken op een technische fiche slaat mijn hart dus een tikje sneller. Er zijn nog een paar van die mensen (Denis Dubourdieu bijvoorbeeld) en een tijdje geleden werd ik mij bewust van iemand die zich ook ontpopt tot zo'n tijdsgetuige: Dirk Niepoort. Het was dan ook meer dan leuk dat tijdens onze Douro degustatie de naam Niepoort een aantal keer opdook, weliswaar niet met zijn eigen wijnen maar toch met enkele flessen waar hij als raadgever fungeert.

    De Douro regio is al eeuwenlang verbonden met port en de weinige "gewone" tafelwijnen die er gemaakt werden waren bestemd voor lokaal gebruik, alhoewel de oudste cultwijn, de Barca Velha, al in 1952 zijn eerste botteling zag. Mensen als Miguel Champalimaud, Domingos Alves de Sousa en Jorge Roquette bouwden tijdens de jaren 80 verder aan de stijl en boekten steeds meer successen. Vandaag zijn ondermeer Dirk Niepoort en Jorge Moreira de sterren, maar het is Dirk Niepoort die zijn schaduw het breedste werpt.

    dirk2

    Dirk, geboren in 1964, met Nederlandse voorouders, is één van die gedreven wijnfanaten-zieners-doeners, movers & shakers, die de wijnwereld veranderen. Hij is gepassioneerd door wijn, maakt dure topflessen als de Batuta, maar werkt ook mee aan supermarktwijnen zoals het in Nederland verkochte Gestolen Fiets en is als raadgever-oenoloog actief op verschillende domeinen. Even belangrijk is dat hij één van de eerste is die werkelijk optreedt als een ambasadeur voor de Douro en die er niet voor aarzelt om flessen van kleine domeinen zoals dat van Moreira in het buitenland te promooten. Ik heb de man nog nooit ontmoet maar het moet een fascinerende persoonlijkheid zijn. Zijn favoriete witte wijnen zijn rieslings van de moezel en hij houdt ook erg veel van de Bourgogne (ik vind dat je dat merkt). Een veelgeciteerde uitspraak van hem: I like wines that have acidity, wines that are not boring. Kom in mijn armen, Dirk.

    De wijnen die deze avond de revue passeerden en iets met Dirk te maken hadden waren de volgende (het waren tegelijk ook de beste van de degustatie, dus…).

    Van de Lavradores de Feitoria (een coöperatief van een vijftiental wijnboeren, met Dirk als consulterend lid dat geen druiven aanlevert maar wel een grote rol speelt in de selectie en de blend en later ook in de distributie), een drietal wijnen:

    1: Vinho Tinto, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005 :

    8 euro. In de neus eerst sulfiet of mineralen, in ieder geval een vleug putteke, dat wel omsloeg in iets vlezigers en animalers dat ook op zijn beurt terug verdween, slechts wat tabak bleef over; rood fruit, ook hier iets animaals en vlezig, besjes met ietwat scherpe zuren, een prikkeltje maar wel ronde tannines.OK voor zijn prijs. ♥

    2: Tres Bagos, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005:

    12,29 euro. Tinta roriz, tinta barroca, touriga nacional, touriga franca. Vlezig, deed wat denken aan rauw gehakt, maar ook morescokersen, peper en iets zuivers, bijna zeelucht; heel mooi rijp fruit, mooi volume, erg zuiver, duidelijke tannines, een erg goede structuur. ♥♥♥ Dag 2: een iets geslotener maar nog steeds erg mooi en rijp aroma; heel zacht en zuiver, iets nerveuzer misscien, nog steeds erg lekker; mooie afdronk met specerijen en amandelen ! ♥♥♥♥

    3: Meruge, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005:

    26,18 euro. 70% tinta roriz, 10% touriga nacional, 20% andere. Half ontsteeld. 12 maanden nieuwe en gebruikte eik: een voor mij erg mooie bourgondische neus met specerijen, getoaste eik en zoete pijptabak; ook in de mond erg toasted, geroosterde koffiebonen, fruitig en ook elegant; evolueert van zoet naar fruit naar melkchocola en landt dan heel zachtjes; was sterk onder de indruk, écht mijn wijn, maar niet elk lid was hiervan overtuigd; heel hedonistische stijl, maar niet klassiek ♥♥♥♥

    Van de Morgadio de Calçada kwamen twee toppers. Deze wijnen komen van het historische landgoed Casa da Calçada in Provezende. Dirk sloot een akkoord af met de familie om hun porto's en wijnen te vinifieren en verdelen en ik proefde voorheen al enkele porto's, maar dit zijn de twee tafelwijnen:

    4: Morgadio da Calçada, Douro Branco, 2006:

    14,08 euro. Gouveio, codeio, rabigato, viosinho, ook wat zeer oude malvasia fina. Met de hand geoogst en getrieerd in de kelder. 7 maanden op inox en eik, geen malolactische fermentatie. 14,08 euro. Vandeze fles werden 8200 exemplaren gemaakt. Boter en eik, maar alles nog wat compact en gesloten; opende zich wel maar bleef sterk eikgedomineerd; in de mond opnieuw die eik maar zeer elegant, ook duidelijk abrikozen, zeer zuivere en frisse afdronk; zeer goed gestructureerd en een wijn met veel toekomst: een beetje kindermoord vandaag, maar al wel verduiveld lekker ! ♥♥♥

    5: Morgadio da Calçada, Douro Tinto, 2005:

    16,5 euro. Tinta roriz, touriga franca en touriga nacional; 15 maanden franse eik. Eerst vet, olie, maar heel complex, eik maar dan getoaste, nog absoluut niet versmolten, na een half uurtje mokka, caramel (roothoofd caramellekes); in de mond zeer mooi geëikt, rijp fruit, een beetje gekonfijt, een beetje vrouwelijk en elegant, in de afdronk specerijen; ziel en karakter; na enkele seconden komt er terug een echo naar boven; opmerkelijk lekker en de topper van de avond ♥♥♥♥(♥)

    Alle wijnen zijn verkrijgbaar bij Wijnhuis Jeuris in Heusden-Zolder, sommige ook bij Tasttoe in Kampenhout. De wijnen van Dirk Niepoort zelf zijn niet goedkoop maar schijnen geweldig goed te zijn. Mocht u in de verleiding komen om er te kopen of nog beter, ze ook te openen, dan ken ik nog een klein wijnbloggerke zonder pretentie…dat nog wel wat tijd kan vrijmaken…

    Je vindt het volledige verslag van de Douro degustatie hier.

     

  • Lijstje

    Pin it!

    Uit Wine Report 2008: Tom Cannavan's Best Wine Sites

    www.wine-searcher.com

    www.erobertparker.com

    www.winespectator.com

    www.cellartracker.com

    www.bbr.com

    www.jancisrobinson.com

    www.wineloverspage.com

    www.wineanorak.com

    www.decanter.com

    www.burgundy-report.com

    Tom Cannavan is de schrijver van The Good Web Guide to Wine en heeft sinds 1995 zijn eigen site, www.wine-pages.com, waarover een collega eens zei dat wanneer alle wijnsites zo interessant zouden zijn we meer tijd zouden besteden aan surfen dan aan drinken. Surf ze !

    tomcannavan