• Drinking rare old East India sherry

    Pin it!

    'Larboard, sir?' asked Bonden in an undertone.

    Jack nodded. The gig hooked on and he ran up the frigate's side, still lost in thought. He had seen the flagship's barge carrying the civilians away long before and he expected to find Stephen in the cabin. 'Where is the Doctor?' he cried.

    'Which he is in the other doctor's cabin,' said Killick, appearing as if by magic, 'discoursing of physical matters and drinking rare old East India sherry. Dr Glover called for another bottle a quarter of an hour ago.'

    In fact at his moment they were discoursing of impotence. Their conversation had begun when, having dismissed the Sick and Hurt Board as a parcel of incompetent Ascitans, fit only to dance round an inflated wineskin, Dr Glover asked Stephen wether he had heard of the death of Governor Wood of Sierra Leone.

    Uit Patrick O'Brian, The Hundred Days.

    DSC00191

    East India sherry is een zeer oud en traditioneel product. Het gaat terug op de negentiende eeuw toen vaten sherry deel uitmaakten van de ballast van een zeilschip en men constateerde dat versterkte zoete sherry door de hitte, de beweging van het schip en de hoge vochtigheidsgraad op een erg aparte manier oxideerde. In het midden van de 19de eeuw schrijft een zekere Arthur Kenyon in zijn Letters of Spain over de sherry-handel in Jerez en maakt melding van het feit dat een deel van de wijn een reis naar India en terug maakte en dan werd geblend voor hij naar Engeland werd opgestuurd.

    De grote sherry-producent en almacenista Lustau maakt deze sherry sinds enkele jaren opnieuw door de omstandigheden aan boord van een schip in de tropen na te bootsen. 85% palomino fino wordt aangezoet met 15% pedro ximenez en dan als blend van solera wijnen tussen de 15 en 50 jaar oud gebotteld. Hij is donkerbruin van kleur en ruikt naar caramel, toffees, okkernoten en vijgen. In de mond is hij extreem zoet maar dankzij de hoge zuurgraad toch erg lekker. Het is een echte dessertwijn waar je echt maar één klein glaasje van wil drinken maar hij blijft gekoeld erg lang goed. Het is trouwens een leuk idee om iets te drinken dat ook 200 jaar geleden populair was. Lustau heeft een zeer uitgebreid gamma speciale sherry's die allemaal hun eigen verhaal vertellen. Het is de moeite om er af en toe eens eentje mee te nemen (het merk is redelijk goed verdeeld).

                                                                                                                   

  • Bubble Trouble

    Pin it!

    Omdat ik persoonlijk vond dat ik A: vond dat ik eigenlijk toch wel heel weinig afwist van champagne, B: er een overzichtsartikel in de nieuwe Revue de Vin de France stond en C: het verwerken van zo'n artikel in de vinopedia héél goed is voor de eigen kennis ben ik een tweetal weekjes geleden begonnen met het invoeren van alle grand cru's en de betere champagnehuizen in de Vinopedia. Terwijl je zoiets doet voer je eigenlijk heel veel technische informatie in, maar godzijdank sluipt daar zo af en toe ook wel eens een spannend of leuk verhaal tussen en één van de leukere die ik deze week vond wil ik u niet onthouden.

    Cristal is een peperdure cuvée van het huis Louis Roederer, een super-champagne die al lang een heel mooie positie bekleedde aan het champagne-firmament. Zoals dat tegenwoordig gaat met luxegoederen zijn het vaak de sterren die het succes van een merk mee bepalen en vandaag de dag zijn dat aan de andere kant van de Atlantische Oceaan niet alleen de coryfeën van het witte doek maar ook de groten van de hedendaagse muziek. In de States zijn dat zeker en vast de rappers die vanuit de slums van de Amerikaanse grootstad doorgroeiden naar de absolute rijkdom en die dat dan ook (bling-bling) graag laten zien. Helaas maakte de eigenaar van Roederer, Frédéric Rouzaud een kapitale fout, toen hij in een interview verklaarde eigenlijk nogal ongelukkig te zijn met dat gangstarap imago met de woorden: ik kan ze toch niet verbieden om hem te kopen. Dit schoot in het verkeerde keelgat en de zeer invloedrijke en steenrijke rapper Jay-Z (tot dan Cristal lovend door ondermeer de hoogstaande lyrics Let's sip the Cris and get pissy-pissy) besloot prompt om op te roepen tot een algemene boycot van Cristal, tot dan geregeld terugkomend in Jay-Z's teksten en voor veel geld verkocht in diens keten van nightclubs.

    cattier

    De gelukkige in deze hele affaire was een andere, veel kleinere champagne-producent, Jean-Jacques Cattier. Hij werd uitverkozen om de nieuwe lievelingschampagne van Jay-Z te maken. Brett Berish van Sovereign Drinks benaderde Jean-Jacques en wist hem te overtuigen om zijn oude, niet meer gebruikte merknaam de Brignac terug te gebruiken, ze voegden er de voornaam Armand aan toe (omdat dat chique klonk, volgens Jean-Jacques), ontwikkelden een mooie verpakking en kregen de steun van Jay-Z. Een nieuwe topchampagne was geboren en al snel verschenen de eerste foto's in de pers van feestende rapsterren met flessen Ace of Spades, de streetname van de nieuwe champagne. Een fles kost 300$, maar voor u, beste Europeaan, u kan zich best gewoon naar de betere handelaar reppen. Er schijnt heel weinig verschil te zijn met de Europese Brut van Cattier die 25 à 35 euro kost. U komt er waarschijnlijk wel niet mee in de krant…

    En is Frédéric Rouzaud nu ongelukkig ? Waarschijnlijk niet, er zijn wel meer merken niet helemaal opgetogen met hun rockende of rappende fans. Jean-Jacques Cattier is dat naar het schijnt wel…

  • Mondhygiene met Mouton of Wetenschappers en Wijn.

    Pin it!

    Wij houden van de Universiteit van Pavia ! En vooral van Maria Daglia, de sympathieke wetenschapster die heeft bevonden dat wijn helpt om de streptococci te bestrijden in tandplak. Deze streptococci zijn de voornaamste oorzaak van gaatjes en en een bepaald soort keelpijn. De Italiaanse wetenschappers isoleerden ze in laboratoriumomstandigheden en stelden ze dan bloot aan een witte en een rode wijn uit de lokale supermarkt. Ze verwijderden eerst de alcohol uit de wijn (alcohol zit ook in sommige mondspoelingen) om te zien of andere elementen effect hadden. De met wijn behandelde streptokokken stopten niet alleen met zich te reproduceren, na 5 uur was meer dan de helft ook dood. Zelfs kleine hoeveelheden wijn waren genoeg om dit effect te verkrijgen.  Het zouden de organische zuren zijn die hiervoor verantwoordelijk zijn. Hier vindt u trouwens nog een andere interessante studie waar de polyfenolen de schuld krijgen.

    Vandaar dan ook mijn oproep(en). Tandartsen aller landen, neem u verantwoordelijkheid op ! Deel uw goede wijnen met uw patiënten ! Wetenschappers van Pavia ! Ik stel mij kosteloos ter beschikking voor uw volgende studie: zijn de grand crus classés van Bordeaux even efficiënte streptococcibestrijders als de grote Bourgogne's ? Ik stel mijn mond geheel vrijwillig ter uwer beschikking.

    Ik heb althans voortaan een goed excuus om 's avonds mijn kelder in te duiken: nog even mijn tanden poetsen, schat !

    alain_dominique_perrin-743773

    Op consultatie bij mijn tandarts, anno 2010 (or was it all a dream...)
  • Médoc Crus Classés 2005

    Pin it!

    2005 

    In a great vintage it is allways the lesser wines that are better value, zei Steven Spurrier in de grote Médoc 2005 degustatie van Decanter. Naast het feit dat 2005 zich nog maar eens bevestigde als het grootste Bordeaux jaar sinds 1959 kwam hier een erg interessante bevinding naar boven die haaks staat op wat ik beweerde in een vorig blogbericht Ceci n'est pas du vin. De proevers (zeer ervaren specialisten) ontdekten unaniem dat wanneer blind geproefd een aantal topnamen werden geflankeerd door kleinere namen en dat 2005 dus een geweldig jaar is om te investeren, niet in de grote en te dure namen, maar in de kleinere en betaalbare kastelen. Alhoewel ze de randbemerking maakten dat op de lange lange termijn de toppers waarschijnlijk de andere zullen voorbijsteken ben ik zo vrij om voor het chateausanspretention-publiek de volgende opmerking te maken: 2005 is blijkbaar een jaar voor schitterende wijn voor relatief weinig geld. Die zal je de volgende twintig, dertig jaar uitzonderlijk drinkplezier opleveren zonder dat u zich ruïneert.

    Omdat ik van u hou, geachte lezer, volgt hier een lijstje van de Decanter Award flessen die het Good Value symbooltje meekregen. Sommige flessen zijn in België moeilijker te verkrijgen, maar ik laat dat opzoekwerk graag aan u over…Tips zijn echter altijd welkom !

    Decanter Awards én Good Value:

    Chateau Cos Labory, St-Estèphe: drinken vanaf 2018

    Chateau Lafon-Rochet, St-Estèphe: drinken vanaf 2017

    Chateau Haut-Bages-Liberal, Pauillac: drinken vanaf 2015

    Chateau Haut-Batailley, Pauillac: drinken vanaf 2015

    Chateau Lynch-Moussas, Pauillac: drinken vanaf 2020

    Chateau Pedesclaux, Pauillac: drinken vanaf 2015

    Chateau Langoa-Barton, St-Julien: drinken vanaf 2011

    Chateau Ferrière, Margaux: drinken vanaf 2012

    Highly Recommended en met hetzelfde symbooltje:

    Chateau Durfort-Vivens, Margaux: vanaf 2013

    Chateau Rauzan-Gassies, Margaux: vanaf 2015

    Chateau Grand-Puy-Ducasse, Pauillac: vanaf 2016

    Chateau Desmirail, Margaux: vanaf 2012

    Chateau La Tour Carnet, Haut-Médoc: vanaf 2014

    Recommended en idem:

    Chateau Batailley, Pauillac: vanaf 2013

    Chateau Belgrave, Haut-Médoc: vanaf 2015

    Chateau Cantemerle, Haut-Médoc: vanaf 2014

    Chateau de Camensac, Haut-Médoc: vanaf 2016

    Chateau Croizet-Bages, Pauillac: vanaf 2010

    Chateau d'Armailhac, Pauillac: vanaf 2013

    Chateau du Tertre, Margaux: vanaf 2013

                                                                                                                  

  • Het slechtste wijnglas ter wereld en tien meter te vroeg gestopt...

    Pin it!

    DSC00123
    Weekend in Madrid met matig weer maar met alweer een paar nieuwe tapas-bekeerlingen: en op zoek naar een zonnig terras stranden we op een redelijk gezellig uitziend barretje met een leuke tapas-kaart. Die waren inderdaad best lekker maar van wijnglazen had de patron echter geen kaas gegeten. Dat onze fles bij elke nieuwe bestelling even verdween was eveneens nogal verdacht. Dat die dan achtereenvolgens met een rioja, een rueda en een anonieme stop verscheen was nog verdachter. Ik ben er nog steeds niet achter of dat nu bewust boerenbedrog was of gewoon voor het gemak (men scheen nogal verbaasd omdat ik een hele fles bestelde). Waarmee bewezen werd dat als de zon schijnt, de tapas goed zijn en het gezelschap in vorm, een lekkere fruitige witte zelfs de ergste omstandigheden overleeft.

    DSC00127

    Na deze Amstelwijn-ervaring stuurden wij de koppels naar de Gran Via winkelstraat met het idee om zelf even uitgebreid te gaan powernappen op het eerste grasveld dat we tegen zouden komen. Tien meter verder begon het te regenen. Wij doken het eerste het beste café in om terecht te komen in het Casa Parrondo, een legendarische sidreria die bij navraag bij mijn Spaanse collega's kreetjes van verrukking ontlokte. Naast de allerbeste cider uit Asturiaz van de Spaanse hoofdstad is dit restaurant annex bar bekend voor zijn terroirgedreven schotels en zijn fantastische collectie tapa's. De patron met indrukwekkende snor werd tijdens ons uurtje drie keer gefotografeerd met bezoekers en bleek een lokale culinaire held te zijn. Ik heb me zelden zo snel thuis gevoeld.
  • Ontmoetingen met een druif: de sagrantino

    Pin it!

    Zes jaar heb ik gewacht en al een paar maanden geleden keerden ze terug in de Kessel-Lose kelderschoot: twee flessen Sagrantino de Montefalco, in juni 2002 gekregen van Jan en Leen, toen net terug van vakantie in Umbrië. CSP zat toen in een embryonale fase en de flessen, jaargang 1998, werden in een ver Kempens oord opgeborgen om er rustigjes op dronk te komen. Zaterdagavond was een bezoek van winebuddy Ghil een voldoende reden om er eentje uit zijn tienjarige sluimering te wekken.

    De sagrantino is een druif uit het dorpje Montefalco in Umbrië. Niemand weet goed waar hij vandaan komt en voorlopig heeft geen enkele DNA- test verwantschap met een andere soort opgeleverd. Meer dan waarschijnlijk is het een lokale variant. Alhoewel de aanplant maar goed is voor ongeveer 5% van het totaal in de provincie (een dikke 120ha, maar groeiend) wordt er de vlaggeschipwijn van de regio mee gemaakt, de Sagrantino de Montefalco, die in 1991 DOCG status verwierf. De dikke schil, de lage productiviteit met kleine druifjes en trossen maakten de druif lang niet interessant en alhoewel men vermoedt dat ze al lang in de regio aanwezig is werd ze tot in de jaren 80 van de vorige eeuw alleen gebruikt in blends of voor een zoete passito-wijn. Vandaag is het vooral de droge secco variant die populair is. Makkelijk is de druif echter niet: het is dankzij zijn dikke schil één van de meest tanninerijke soorten van de wereld. De in het begin vaak inktzwarte wijnen moeten minimaal dertig maanden rijpen voor ze op de markt komen, maar zelfs dan zijn ze nog niet echt drinkbaar en acht jaar in de kelder was vroeger het minimum. Door het steeds beter uitkiezen van het oogstmoment zijn de tannines wat beter onder controle (oude sagrantino's mag/moet je vijftien tot twintig jaar laten liggen), maar het blijft een tanninetijger en volgens veel oenologen is het oogstmoment zo belangrijk dat je het alleen in laboratoriumomstandigheden correct kan bepalen omwille van de zeer hoge polyphenolwaarden. Die polyphenolwaarden maken de wijn naar verluidt ook zeer goed voor het hart. Typische aroma's zijn pruimen, rode en zwarte vruchten, aarde, teer en een zoet elementje dat echter alleen in de passito vorm de overhand krijgt. Sagrantino wordt ook gebruikt om te blenden met sangiovese, met alleraardigste resultaten.

    Arnaldo Caprai maakt naar verluidt de beste sagrantino maar ik heb hem nog niet geproefd (je kan hem vinden bij Licata) en ik had geen zin om nog eens vijf jaar te wachten met dit blogbericht. Je vindt er ook veel bij Umbria.be in Geel. Sagrantino's die ik al wel proefde zijn de deze:

    Sagrantino di Montefalcone Secco, Antonelli, 1998: Dit domein werd in 1881 gesticht door Francesco Antonelli en begon in 1979 zelf zijn wijnen te bottelen. Het 170ha grote bedrijf heef 30ha wijngaard en de wijnen hebben de reputatie minder gericht te zijn op power dan op elegantie. De sagrantino aanplant dateert uit 1970 en 1990 (drie verschillende wijngaarden). 23 dagen schilweking.Gebotteld na twee jaar kelder. Twee bekertjes in de Gambero Rosso. Eerst zwart fruit, teer en sulfiet, dan evoluerend naar bloedworst (black pudding) met munt; in de mond rijp, echt op dronk, heel mooi en zacht, met nog aanwezige maar heel zachte mooi versmolten tannines, in de afdronk terug drop en teer; uitstekend en een mooie incentive om elke sagrantino voortaan tien jaar te laten liggen ♥♥♥

    Sagrantino di Montefalco, Spoleto Ducale, 2001: Coöperatieve uit 1973 met 259ha wijngaard. 12 euro. 5 december 07: in de neus vochtige bosgrond en leder; in de mond een zoetje, leder, pruimen en bramen en "staal", stevige tannines; de dag later noteerde Thomas chocola, framboos en afgebrand huis; kindermoord…maar wel al zeer ok ! ♥♥

    Taccalite, Sagrantino di Montefalco, Tiburzi, 2003: 8ha groot domein. 28 december 07. 18 tot 24 maanden op Franse eik, daarna 12 maanden op fles. Wijngaarden op 450m hoogte. Gedroogde pruimen, zwarte bessen, munt; tamelijk gesloten, ook in de mond; veel tannines, maar ook mooi en zuiver; merkbare alcoholwarmte (14,5%). ♥(♥)

    sagrantino

    Dit blogberichtje is opgedragen aan Jan Geerts die veel te vroeg van ons is weggegaan.

  • De wraak van de druif !

    Pin it!

    kater1