• Garlic and Sapphyres

    Pin it!

    "Very wise," said the sommelier, his head cocked to one side. His voice rich with admiration, he added, "So few recognize the merits of the wines from the north." Unspoken, but surely there, was the phrase "but you are obviously among the discerning few."

    "As for the red," he asked, "will we stay in France?" It was not lost on me that he was now employing the royal we.

    "Certainly," said Daniel Green, "Chef Kunz's food is so subtle. It would be criminal to assault the delicacy of its flavors with the brashness of American wine." I made a note to try to remember these phrases for later use; they might come in handy. I liked the idea of wine assaulting food with criminal interest.

    Uit "Garlic and Sapphires. The Secret Life of a Food Critic." door Ruth Reichl.

    garlicandsap

    Ruth Reichl was van 1993 tot 1998 de Bruno Vanspauwen van de New York Times: de restaurantcriticus van de beste kwaliteitskrant van het land en iemand die restaurants kan maken of kraken. Maar New York is Vlaanderen niet en Ruth merkt al snel dat elk restaurant in de stad haar gezicht kent en klaar staat voor een speciale behandeling. Ze besluit om zich vanaf dan te vermommen en merkt al snel hoe restaurants zich aanpassen aan hun klanten, in positieve én in negatieve zin. Enigszins tot haar eigen verrassing merkt ze ook dat haar eigen karakter meer facetten heeft dan ze zelf dacht en begint ze haar positie meer en meer in vraag te stellen.

    Dit is een fascinerend en goed geschreven boek dat u om verschillende redenen zou moeten lezen. Indien U geïnteresseerd bent in New York roept het boek zeer goed de sfeer op van deze culinaire wereldstad. Na het succes van Mijn Restaurant geeft het ook een inside blik op het vak van restaurantkritikus. En last but not least, indien u een echte foodie bent, dan is het een boek om likkebaardend uit te lezen. Het boek bevat ook recepten die me de indruk gaven heel sterk Amerikaans gericht te zijn en hiervoor moet u het boek niet kopen. Maar Ruth heeft hier vaak heel grappig én soms héél ontroerend geschreven over wat u waarschijnlijk sterk interesseert indien u deze blog bezoekt: eten en wijn. En daar alleen voor is dit boekje echt de moeite. Ik kijk uit naar de avonturen van Bruno Vanspauwen…en dat is niet sarcastisch bedoelt.

     

     

  • CSP goes Provence

    Pin it!

    DSC00221
    Normaal gezien gaat CSP in juli en augustus in zomerreces. Maar het moet worden toegegeven, twee maanden zonder wijnsessie houden we eigenlijk al jaren niet vol. En omdat er deze keer aardig wat CSP'ers in het land waren in juli werd besloten om geen BYOB te doen, maar om de popelende Tom de kans te geven zijn Provencaals ei te leggen. Dat had moeten gebeuren in Gert's mooie tuin, maar het normale subpolaire Belgische zomerklimaat (zo ongeveer de temperatuur van een ontmoeting tussen Joëlle Milquet en Bart Dewever) dreef ons helaas naar binnen. Omdat dat dan weer het geurvermogen bevoordeelde weenden wij niet, maar wij gooiden ons welgemutst op deze harde taak: een Provence degustatie.

    Het moet worden gezegd: ik was zeer nieuwsgierig. Sommige, al dan niet met metsersspleet pronkende, wijnliefhebbers zijn die-hard liefhebbers van wijnen uit de Provence. Deze bandeloze Bandolezen wijden complete blogs aan de geneugten van de grote rode wijnen van deze regio en het benieuwde me zeer of deze microbe aanstekelijk zou werken. Temeer daar Tom (bij de BB's gekend als Venne) ons beloofde om ook op dronk zijnde exemplaren mee te brengen, een niet wegdenkbaar voordeel voor deze tanninetijgers.

    Het startte eigenlijk zoals ik verwacht had. Ik ben al lang een grote liefhebber van de betere witte uit het zuiden van Frankrijk en de drie meegebrachte exemplaren stelden niet teleur. De twee eerste (de Blancs de Blancs van Domaine Trians en Domaine Mas Berthe, beide 2005) waren heel typerend én lekker, de derde eigenlijk voor dat eerste heel wat minder, maar hij was dan weer zo goed, zo rustig en beschaafd dat hem dit vergeven werd (Domaine des Planes, 2006).

    De reputatie van de Provencaalse rosé's is tweesnijdend: een zee van lichte terraswatertjes met daar doorheen dobberend de jerommekes van de Bandol. De eerste, de Mas Sainte Berthe 2006, was nog echt een, weliswaar superieur, Provencaals zomerroséke, gewoonweg heel lekker, maar de tweede, de Chateau Pibarnon 2006, begon al duidelijk wat ambitieuzere karaktertrekjes te vertonen: een complexe, trage, nadenkende rosé, mijlenver weg van de eerste. Nummer drie veroverde ons hart: de Domaine Tempier 2006 is één van de beste rosés die ik in mijn leven al proefde. Geen fles om te delen (of het moet met de allerbeste….) maar om leeg te drinken, slokje per slokje, alleen op je dakterras met zicht op zee, terwijl je naar de ondergaande zon kijkt en mijmert over het leven.

    Rood. Donkerrood. We kregen acht rode Provence's voorgeschoteld en leerden twee dingen: er zijn tamelijk uiteenlopende stijlen en geen van deze wijnen kon klagen over een gebrek aan karakter. Eigenlijk vonden we ze alle acht goed, met helaas, helaas, een nogal duidelijk verband tussen kwaliteit en prijs, op één uitzondering na. Om toch nog een beetje eenvoudig te beginnen kregen we eerst de Cuvée Louis David 2004 van Domaine Mas Saint Berthe, een Beaux de Provence, achter de kiezen. Een aardige, fruitige en sympathieke wijn die iedereen kon appreciëren. Het Jerommeke dat hierna in het glas kwam was wat controversiëler: een rokerige en erg krachtige Côtes de Provence uit 2003 van het Domaine Miraval. Niemand schrok ervan dat het domein een Amerikaanse eigenaar had. Sommigen hielden van deze wijn, anderen hadden het moeilijk: de nieuwe eigenaresse van dit domein, Angelina Jolie, riep dezelfde discussie op. Die de kop werd ingedrukt door wijn nummer drie: de Cotes de Provence 2001 van Domaine Sorin, de man van de draaiende fermentatievaten, die zijn bourgondische afkomst niet kon verstoppen. Een hele, mooie, elegante wijn, eerder een intellectueeltje, meer Nicole Kidman, die mij enorm kon bekoren (de wijn, dus). Leuk geprijsd ook. Na twee kneusjes, OK lekkere kneusjes, in-mijn-kelder-welgekomen kneusjes, maar toch een beetje, allé, u begrijpt wat ik bedoel, dipjes (Cuvée St Clement, Domaine Trians en Domaine de Marchandise, Mourvèdre, 2005) kwam er eentje voorbij van het postuur Aretha Franklin: indrukwekkend, schoon, maar er een beetje over…dat was de Bandol 1999 van Domaine Sorin, daarstraks nog zo bevallig. En dan draaide de wereld rond zijn as, vielen vooroordelen als aangeschoten eenden uit de lucht en zag Rick het licht. De Bandol 2003 van Domaine Pibarnon was de meest evenwichtige wijn van de avond, een wijn die bijna perfect was in zijn prijsklasse, een schitterende diepgang ook, gewoon indrukwekkend goed. Maar nog niks vergeleken met de volgende: de Domaine Trevallon 1999. Geen over-the-top Angelina, geen wat al te icy Nicole, geen Aretha-bom: Uma Thurman in Kill Bill. Vrouwelijk, geraffineerd, complex, dodelijk lekker. Vier ♥♥♥♥, en dat was weer even geleden.

                                                                                                                    

  • Teletijdwijn: de Fondillon

    Pin it!

    Whan that Bacchus, the Myghti Lord,

    and Juno eke, by one accorde,

    Hath sette a-broche of myghti wyne a tone,

    And after wardys in to the brayn ran

    Of Colyn Blobolle, when he had dronke a tante

    Both of Teynt and of wyne of Alycaunt,

    Till he was drounke as any swine;

    Uit "Colyn Blowbols Testament", een parodie die rond 1500 werd geschreven door een onbekende Engelse auteur. Een Blowbol is een middeleeuws woord voor een dronkelap.

    Historische wijnen fascineren mij: ik schreef hier al over verjus en een paar weken geleden nog over de East India Solera van Lustau. Af en toe heeft zo'n blogbericht het effect dat vrienden mij uitnodigen om iets in dezelfde lijn te komen proeven en na afloop van de Provence degustatie (verslag volgt…écht) haalde wijnbuddy Gert iets boven dat we "nog nooit geproefd hadden". En gelijk had hij…

    De fles in kwestie was een Gran Fondillon 1964 van Bodegas Brotons die hij in Herentals bij Van Eccelpoel op de kop getikt had. Alhoewel ik de naam Fondillon heel kort vermeld in mijn eigenste vinopedia moest ik toegeven dat ik er verder geen zinnig woord over kon vertellen. Ik moest ter plekke beloven om de vergeten historicus in mij weer wakker te maken en eens iets te schrijven over het onderwerp.

    fondillonenelpeurtodealicantye

    Fondillon is één van de historische wijnen van Europa. Ooit was dit wijn voor koningen en prinsen, heel populair en tamelijk duur (vier keer zoveel als sherry), maar vandaag is hij zo goed als vergeten. In de meeste bronnen wordt hij alicante genoemd, afgeleid van zijn volle naam Fondillon de Alicante en dat is dan ook de streek waar hij vandaan kwam. Hieruit werden namen als aligaunt, alycaunt, allecant, aligaunte, allegaunte, alegaunte, alligant en alicant afgeleid, maar in alle gevallen ging het om stevige, zoete dessertwijnen. Het is een 100% monastrell, gemaakt met zeer suikerrijpe druiven (16 tot 18° Baume) die in de zon op stromatten worden ingedroogd en dan worden vergist tot wijn. Daarna wordt de wijn bewerkt tot Fondillon, wat een rijpingsperiode van minimaal acht jaren vraagt. Dit gebeurde meestal volgens het solera-systeem zoals bij sherry, maar in topjaren worden er vintagewijnen mee gemaakt. Sommige fondillon's krijgen twintig jaar vat of meer.

    In historische bronnen wemelt het van vermeldingen en ik beperk mij dan ook tot enkele van de meest veelzeggende. Fondillon was heel lang bekend om zijn versterkende eigenschappen en was een beetje zoals de vitaminepreparaten van vandaag: het zou energie en levenslust geven. Het maakte dan ook deel uit van de proviand tijdens de ontdekkingsreis van Magellaan en was bekend als een remedie tegen scheurbuik, de grote vijand van de 16de eeuwse ontdekkingsreiziger, omdat het citroenzuur bevat. De combinatie van dit zuur en de alcohol verleende het ook licht ontsmettende capaciteit zodat het gemengd werd met water om ook dat een langere levensduur te geven. De wijn wordt geregeld in bronnen vermeld, van Shakespeare tot de Graaf van Montecristo in 1844, en het was de wijn die de laatste dagen van Louis XIV, de Zonnekoning, verlichtte. De phylloxera crisis en smaakverschuivingen deden hem zo goed als verdwijnen en één van de zeldzame degustaties op het net sprak over een ratjetoe van jaargangen uit vaten die ergens vanachter in de bodega waren teruggevonden op aanduiden van de schoonvader, of tiens wat zou hier nog inzitten ? tot gevonden en gekocht bij een lokale kleine wijnboer die er al lang mee gestopt is.

    DSC00223

    Fondillon kan tot zes weken geopend bewaren en wat ik die avond proefde stond al enkele weken open. De neus was erg notig en verrassend fris. Heel opvallend in de mond waren de frisse, bijna scherpe zuren (dat had hij van in het begin, volgens Gert) die alle kleffe zoetheid wegnamen zodat de wijn bijna droog leek. Daarbij kwam een zeer mooie smaak van noten en amandelen en een hele lange afdronk.

     

     

     

    Name, sirs! the wine that most invites your taste;
    Champaign, or Burgundy, or Florence pure,
    Or Hock antique, or Lisbon new or old,
    Bourdeaux, or neat French white, or Alicant

    John Gay (1685-1732), auteur van ondermeer The Beggers Opera.

     

  • Bobo-blog

    Pin it!

    Eén van de dingen die ik aardig vind aan CSP is het feit dat de leden het niet nalaten om zelfs de heiligste principes van de club af en toe in vraag te stellen. Dat houdt me wakker, én het dwingt me om geregeld de zaken eens te bekijken vanuit een andere ooghoek. Bij onze laatste degustatie (Provence; het verslag volgt nog) werd er nog eens zo'n filosofisch torpedootje gelanceerd: moeten wij ons blijven houden aan de 15 euro regel ? En hier ging het niet alleen over inflatie maar over iets waarvoor ik vanaf het begin wat vreesde (en links en rechts werd gewaarschuwd): we hebben ondertussen leren proeven en worden veeleisender. Op de nieuwe blog van Frank Van Der Auwera vond ik ook zo'n opmerking terug: als je je religieus beperkt tot zo'n regel mis je uiteraard héél wat interessante wijnen die zich momenteel ophouden in de 15-25 euro regio. Toen een stichtend lid echter voorstelde om ook de naam sanspretention dan maar te veranderen begon ik toch te steigeren.

    Wij lanceerden de 15 euro regel voor een reden: we wilden bewijzen dat je voor minder dan 15 euro goede wijn kan kopen. Daarvoor moesten we natuurlijk weg van de klassieke grote wijnnamen en op zoek naar de kleine appellations, maar precies dit blijft in mijn ogen nog steeds één van de leukere dingen van onze club. Duurder gaan is vaak ook makkelijker en, toegegeven, misschien ook interessanter voor de geoefende proever, maar ik houdt niemand tegen om naast zijn CSP lidmaatschap ook de één of de andere Commanderij te vervoegen (ik heb er zelf soms zin in). En ook, toegegeven, er ís een klein wijnduiveltje in mij dat soms roept om een soort super-CSP waarin de échte wijnproevers de duurdere exemplaren te lijf gaan. Maar terwijl ik dit schrijf zit ik te walgen van mijn eigen woorden…

    Een deel van deze discussie werd onder vier ogen verder gezet ten huize van. Hierbij verschenen twee originele, lekkere Duitse wijnen op tafel, beide afkomstig van Vinikus.

    1: Sauvignon Blanc, Markus Schneider, Pfalz, 2007:

    Markus Schneider is een vreemd man en één van de enfants terribles van de Duitse wijnwereld. 12,5 euro. Onmiddellijk een echte Vinikus neus ! zuiver fruit met een minerale toets. In de mond wordt dat fruit wat duidelijker met vooral pompelmoes en agrumes. Mooie zuren in de attaque dan een opwellende fruitigheid die flirt met het zoete maar terug mooi zuur eindigd (zoals bij sommige fruitsoorten). In de neus kwam later ook veel duidelijker kruisbes naar boven. Zeer lekker. 15/20 ♥♥(♥)

    2: RosaMunde, Spätburgunder Rosé Trocken, Am Stein, Franken, 2007

    Het wijngoed Am Stein in Franken is een parel die elk jaar schitterende wijnen voortbrengt met klasse en karakter. Voor rosé denk je niet zo snel aan Duitsland, maar deze deed ook dit vooroordeel weer als sneeuw voor de zon wegsmelten. bij Gert thuis, 16 juli 08, ong. 9,5 euro. Onmiddellijkvalt een erg zuiver en floraal aroma op met nootjes van kleine rode vruchten. In de mond valt onmiddellijk een leuke tinteling op en hij is zeer mooi, fris en lekker alhoewel niemand de smaak kon duiden. Hij leek nog het meest op één van die alternatieve health-drankjes (maar dan een lekker!). Wel een echte zomer-rosé met een scherp kantje (geen goed gezelschap voor aardappelen). Uitermate lekker en origineel 16/20 ♥♥♥

    Beide wijnen waren echte Vinikus-wijnen: zeer zuivere, lekkere en originele wijnen die zowel de verwende wijndrinker als de doordeweekse gourmet (er zaten twee bijzonder mooie vrouwelijke exemplaren naast ons) kunnen bekoren. Maar ook hier kon ons stichtend lid het niet laten: net toen we het er roerend over eens waren dat we toch wel echt open stonden voor nieuwe dingen en vonden dat we de wijnwereld zonder vooroordelen tegemoet traden, lanceerde hij een tweede torpedootje. Sauvignon Blanc uit de Pfalz, rosé uit Franken, syrah uit Bachtegem-Kuppe, clairette uit Timboektoe ! Zijn we niet aan het flirten met het exotische omwille van het exotische ? Zijn we geen followers in plaats van leaders ? Zijn we geen Bourgeois-Bohémiens die uit reactie tegen de klassieke wijnsnobs zelf al even snobistisch beginnen te reageren ? Daar gaan we nu eens een vakantietje over nadenken, zie…bobos

                                                                                       

  • Teigetje droevig, teigetje blij.

    Pin it!

    droevigtijgertje
     

    Wanneer wij terneergeslagen en droef en met neerhangende schoudertjes door Vlaanderen dwalen zijn er weinig dingen die ons kunnen troosten. Wanneer dit ons overkomt zoeken wij ons relaas niet in drank (veel te gevaarlijk) of medicijn (nog erger). Soms brengt een eenzame kerk soelaas, soms een kleine wandeling, maar wat mij vaak het meeste opbeurt is het bezoek aan een goede wijnwinkel. Wat het precies is weet ik niet, misschien het instinct van de jagers-verzamelaars dat nog steeds in onze genen verstopt zit, maar het ronddwalen door rekken met wijnflessen bezorgt mij altijd een morele boost en een grote troost. Het is een beetje te vergelijken met als kind in een speelgoedwinkel rondhangen en uiteraard is het grote verschil met toen dat wij vandaag, indien we dat willen, ons wél een klein beetje kunnen laten gaan. Wanneer zo'n therapeutisch bezoek gepaard gaat met "een goed gesprek" treffen we het: de zon breekt door de regenwolken, de schoudertjes trekken terug recht, het depressietje smelt weg…we hebben een "enthousiaste wijnhandelaar" gevonden.

    Iets dergelijks overkwam mij, tamelijk onverwacht, onlangs in Haacht. Ik had de winkel van Chateau & Co in een ver verleden al wel eens bezocht, maar was toen niet echt onder de indruk, ik weet al niet meer waarom. Omdat ik er voorbijreed sprong ik er deze maal nog eens binnen en héla! er bleek een nieuwe eigenaar in te zitten. Het eerste wat mij trof was het gamma: een mooie mix van namen en avonturen. Nu komt dat wel vaker voor, maar dat ik mij een uur later moest losscheuren van een man die zo graag over zijn wijn vertelde dat hij er amper aan dacht om af te rekenen was al een ander paar mouwen. Ik vind dit geweldig: dooremmeren over wijn met iemand die er iets van kent; zelden kende ik een betere therapeutische bezigheid.

    Ik kwam buiten met een doos vol wijn, een zak vol verhalen en goesting om terug te gaan. Er zijn meer wijnhandelaren zoals hem: een Jacques Massy, een Gerd Brabant, een Marc Franck hebben dat ook (en mijn excuses voor degenen die ik hier nu vergeet): een soort missioneringsdrang, een onverwoestbare liefde voor het verhaal wijn, gewoon keigraag met wijn bezig zijn. Dat is de reden waarom ik hem hier wil vermelden, zonder enig eigenbelang (hij weet dit zelfs niet), gewoon omdat er meer zoals hem zouden moeten zijn.

    Van die doos dronk ik tot nu toe twee wijnen, van hetzelfde huis:

    Campolargo

    Manuel Campolargo. 170ha waaronder de Quinta de São Mateus en de Quinta de Vale d'Azar. Grote druivenproducent die in 2000 terug begon te bottelen. Begon in 2004 met de bouw van een nieuwe kelder, zonder pompen. Verkoopt momenteel nog steeds een deel van zijn druiven, maar de kelder heeft een productiecapaciteit van 400.000 flessen en Manuel is zinnens om stelselmatig te blijven uitbreiden.

    Vinha do Putto, 2006: 5,5 euro, Chateau & Co. Arinto, verdelho en chardonnay. Een alleraardigst, fris en wat apart maar mooi zuiver aroma met citrus, wat kruiden en een vleugje hars? In de mond droog en fris, met mooi fruit en een erg originele toets die ik al een paar keer in de Bairrada terugvond. Een zeer sterke prijs/kwaliteitsverhouding. ♥♥

    Branco Arinto Madeira, 2005: 13,5 euro, Chateau & Co. Geel met een vage oranje schijn; in de neus een wat aparte houttoets van het madeiravat; in de mond fris en met een aparte draai, niet onaardig, niet verkeerd gestructureerd maar wat gemaakt (en met wat drink je dit in 's hemelsnaam?). ♥

    En toen waren we terug blij...

    tigger-logo

     

  • Tapas? think pink !

    Pin it!

    Januari 2008: terug van Porto, rosé schuimwijn van Luis Pato meegenomen. Maart 2008: de rosé schuimwijn van Filipa, de dochter, geproefd in de Pazzo in Antwerpen. Anders dan die van papa, of beter ? April 2008: fles rosé schuimwijn van Quinta dos Cozinheiros gekocht bij Tasttoe in Kampenhout. Hmmm, een vergelijkende degustatie ? Juni 2008: weekend in Madrid. Ladingen tapas-stuff gekocht in een delicatessenzaak die recht uit een natte droom komt. Hmmm….tapas en bubbles ? Yes !!!!

    29 juni 2008: Rick's Garden Party: 7 flessen portugese schuimwijn (vijf verschillende), de zon, vijftien verschillende tapas, een oude als parasol geknipte pruimelaar die natuurlijke schaduw afgeeft, 7 dikke vriendjes die een goed glas waarderen (en zeker als het er veel zijn) en Ricks' wederhelft (die er in de zon nog beter uitziet als anders)…un sacré combinaison !

    Een dubbele taak wachtte ons op deze mooie zondagnamiddag: ons door een lading échte tapas doorwerken en combineren met een degustatie van verschillende Portugese gekleurde schuimwijnen. Het hiervoor uitgekozen team was voor één keer eens niet CSP, maar wel UK, met andere woorden de vier braves die elk jaar in de UK hun weekendje beer & breakfast doorbrengen.

    DSC00192

    We startten met de drie nieuwe schuimwijnen van Luis Pato, een witte en twee rode. Daarna kwamen drie flessen van de 3B van Filipa Pato, dochter van, gevolgd door een eenzame Quinta dos Cozinheiros, waar Luis consultant was. Het was dan ook ter ere van deze familie dat ik enkele pakjes jamon de pato had meegebracht, één van de supertapa's van de namiddag.

    1: Maria Gomes, Vinho Espumante Bruto: In februari gekocht op de luchthaven van Porto. 95% maria gomes, 5% arinto. Twee weken fermentatie op inox. Toen, op de luchthaven: in de neus gist en gedroogde bloemen, erg zacht; in de mond lekker en vol, bijna vet, tegelijkertijd erg fris; bubbeltjes met ballen. ♥(♥) Nu, vandaag: broodkruim; mooi rijp fruit en toast; aangenaam en zacht maar wat gewoon nu (buiten gedronken…) ♥

    2: Touriga Nacional, Vinho Espumante Bruto: Gekocht op het domein in februari. Zand of kalk en klei. Vroeg, begin september, geoogst om de zuren te behouden (en om de oogst uit te dunnen voor de rode). Temperatuurgeconctroleerde fermentatie op inox. Toen, op het domein: roze schuimwijn en echt roze, zoals spekjes en schuimpjes; aroma van aardbei, fruitsnoepjes, sugus, violetjes; frisse zuren ondersteunen het fruit; fijn parelend; lekker maar pas bij een speenvarken uit de regio écht tot zijn recht komend: ongewone maar zeer lekkere combinatie. ♥(♥) op zichzelf, maar bij dat varken ♥♥ Vandaag: mooi aroma van aardbei en snoepjes, fruit én structuur, erg aangenaam en zéér lekker combinerend met gazpacho van munt en erwten ♥(♥)

    3: Baga, Vinho Espumante Bruto: Gekocht op de luchthaven van Porto in februari: vandaag voor het eerst geproefd: bleker dan de touriga nacional; een erg straf, bijna animaal aroma dat ik nog nooit in een wijn ontmoette; een terroirsmaak ? krieken, dacht Ghil even, maar het was iets straffer dan dat, an ethnic taste moemt Hugh Johnson het; erg origineel, goed passend bij de tapas (tannines), ik vond hem erg interessant ♥(♥).

    4: 3B, FP: Voor het eerst geproefd in de Pazzo, 22 maart 08. Bical en Baga, 60 jaar oude stokken op klei en kalk. Onstuimig schuimend wanneer uitgeschonken, pas na een tijdje fijn parelend; in de neus een wat rokerig element (door de baga of door de bodem ? ); in de mond opmerkelijk, met tannines en zuren en rood fruit zoals een rode; ook hier dat wat rokerig element in de finish. Volgens het etiket heel geschikt als apertivo entre amigos maar zeker grote gastronomische kwaliteiten (moet goed zijn bij leitão, portugees speenvarken) ♥♥(♥) Vandaag: een compromis tussen 2 en 3: de structuur van de baga met de fraîcheur van de bical levert een apero-schuimwijn op die zeer goed de wat stevigere tapas aankan en goed bij vlees past (er stond deze keer geen vis op tafel). ♥♥

    5: Bruto Rosé, Quinta dos Cozinheiros: In mei gekocht bij Tasttoe in Kampenhout. Uitstekend en eigengerid domein waar Luis Pato tot voor kort consultant was. Baga, agua santa en tinta roriz. 45 en 30 jaar oude stokken. Vandaag : wisten niet welke blend maar herkenden wel unaniem en heel duidelijk de baga ! dit was een beetje een baga light, minder ethnic en wat frisser, met kriek en appel bijvoorbeeld, maar ook hier wel duidelijke tannines; vonden we ook erg leuk en combineerde zeer goed bij de tapas ♥(♥)

    De wijnen van Luis Pato zijn verkrijgbaar bij Swaffou, die van Filipa en de Qta dos Cozinheiros bij Jeuris.

    Een conclusie ? In Portugal zie je vaak bier als begeleider van tapas. Wij vonden deze rosé schuimwijnen ideaal omdat ze dankzij hun structuur en tannines zeer goed weerwerk boden tegen het vet van de jamon, de lomo, de queso en zelfs de morcillo. Pasten overigens ook zéér goed bij de mooie zomerse dag.

  • Het is godgeklaagd !

    Pin it!

    Maar alweer doet Laurent Mélotté een opendeur die ik niet zou mogen missen en alwéér zit ik in het buitenland onnozel te doen voor mijn broodheer.

    Laat u dat echter niet tegenhouden: Jean-François Ganevat, Laurent Mosse en Georges Descombes zijn de ere-gasten en dat zijn drie hele grote wijnbouwers (een soort superhelden van de natuurlijke wijn). Laurent zelf is een innemende figuur en de moeite om te leren kennen. Het event vindt plaats op vrijdag van 17u tot 21u en op zaterdag van 11u tot 20u in het mooie dorpje Pécrot, in Waals-Brabant. Meer gegevens vindt u hier.

    U zal mij er niet ontmoeten...tot mijn grote spijt. Doe hem (snik) de groeten.