• Clos Bagage

    Pin it!

    Eigenlijk hebben druivelaars een zeer ondoeltreffend voortplantingssysteem: druiven. Wijnbouwers gebruiken daarom de loten, de jonge spruiten van de druivelaar, om ze op een (tegen druifluis bestande) stok te enten en zo een nieuwe druivelaar met de gewenste eigenschappen te krijgen. Op die manier kan een wijnboer zijn eigen druivelaars vermeerderen en zo zijn aanplant op peil houden. Wie met een nieuwe wijngaard start of een erg grote uitbreiding wil doen kan terecht in de kweekcentra waar dit op grotere schaal gebeurt. Nu bestaan er binnen de vitis vinifera familie meer verschillen dan alleen tussen de druivenrassen: elke kloon kent varianten die licht andere eigenschappen hebben (productiviteit, aroma, bestandheid tegen ziektes of droogte, etc etc). Deze worden aangeduid met nummers of namen en laten de wijnbouwer toe om beter te mikken op een bepaalde stijl.  In de Nieuwe Wereld gebeurt dit heel wetenschappelijk, in de Oude is de aanplant vaak ouder en ooit gebaseerd op ervaring.

    Beeld U nu de volgende scène in. Het is een pikdonkere nacht in Bourgondië. Door het dorp Pommard rijdt een Jeep met gedimde koplampen. Aan één van de grote Grand Cru wijngaarden stopt hij, zet de motor af en wandelt de wijngaard in. Vijftien minuten later komt hij terug met een bundeltje loten, gewikkeld in nat doek. Twee uur later zit hij op het vliegtuig naar Californië. We spreken over 1982, Gary Pisconi en het verschijnsel suitcase of Samsonite clones. (Niet alle klonen werden trouwens op onrechtmatige manier verkregen. Anderen mochten loten snijden met toestemming, maar ter bescherming van de Amerikaanse druivelaars is het illegaal ze te importeren zonder een quarantaineperiode van ongeveer vijf jaar en verkoos men ze binne te smokkelen.) De klonen worden geënt, komen tot wasdom en hopla, een nieuwe Grand Cru wijngaard is geboren. Alleen ligt hij niet in Chambolle of Pommard, maar in Santa Barbara of San Diego. Is het zo makkelijk ? Nee, dat is het niet...

    Wijnbouwers die in Californië een wijngaard met pinot noir aanplanten doen dit door een selectie te maken van wat men Dijon klonen noemt: 113 en 114 leveren bijvoorbeeld aroma's op van kers en framboos, de nummers 667 of 828 eerder zwart fruit. Door te blenden maak je zo wijn met een bepaald karakter. Omdat veel Californische wijnbouwers putten uit een eerder beperkt aantal commercieel verkrijgbare klonen is de kritiek dan ook dat ze allemaal dezelfde wijn maken, met weinig persoonlijkheid. Sommigen stellen dan ook voor om de diversiteit in de wijngaard te vergroten door oudere, al langer in de regio aanwezige klonen te gebruiken, met namen als Caldera, Swan, Pommard of Mount Eden, vaak afkomstig van Samsonite klonen uit de jaren 80.

    grape%20vine_March%2022

    Californische wijnboeren ondervinden nu tot hun scha en schande dat er ook nog zoiets is als ervaring. Hebben ze dan geen goed terroir in Californië ? Neen, dat is het niet. Maar in Bourgogne's topwijngaarden kijken wijnboeren al honderden jaren naar wat hun klonen doen en hoe ze zich aanpassen aan het terroir. Generaties lang hebben ze geëxperimenteerd met het verplanten van stokken en het aanpassen van hun lokatie, zodat ze op hun best kunnen presteren. Op die manier hebben ze langzaam de smaak en de kenmerken van hun wijn aangepast tot die zo goed als perfect was.

    De inspiratie voor deze blog kwam van een artikel uit de New York Times door Eric Asimov. Ik leerde iets bij dat ik nog niet wist, maar leerde vooral dat ik nog niet veel weet... een constante in mijn leven als wijngepassioneerde.

                                                                                                                                           

     

      

  • A Dinner Party in the Iguanodon

    Pin it!

    'After several appropriate toasts...this agreeable party of filosofers...were evidently well pleased with the modern hospitality of the Iguanodon.", declared the local paper with some understatement. In fact after sherry, Madeira, port, moselle and claret, the learned gentleman were moved to sing, with everyone joining in a rowdy chorus:

    'The jolly old beast

    Is not deceased

    There's life in him again (a roar)'

    igunodon

    Een jaartje geleden las ik een fascinerend werk over de twee mensen die voor het eerst in de geschiedenis van de mens zich een idee begonnen te vormen over het bestaan en het uitzicht van de dinosauriers. In dit geweldige boek wordt niet alleen beschreven hoe ze op ongeloof werden onthaald in een nog diepchristelijke samenleving die nog letterlijk in het Scheppingsverhaal geloofde, maar ook hoe de bittere rivaliteit tussen hen één van de twee de armoede en de dood injoeg. Het boek werd geschreven door Deborah Cadbury en leest als een trein. Nogal wanhopig op zoek naar een onderwerp na een week in Duitsland herinnerde ik me plots de beschrijving van dit diner, waarschijnlijk één van de vreemdste plaatsen ooit om een diner te geven (en om wijn te drinken).   

  • Vlaamse Wijnbloggers op Megavino

    Pin it!

    DSC00392

    Wanneer wij in de tempranillo-lounge (alleen voor 18 tot 24 jarigen) van Megavino den Bloeykens zien rondlopen in het gezelschap van wat licht beschonken lelijke VRT koppen grijpen wij eerder naar de Rennie dan naar het glas wijn, maar uiteindelijk is dat niet relevant. Belangrijk is dat den Bloeykens het initiatief heeft genomen om speciale aandacht te schenken aan jongeren en hen te doen kennis maken met het fenomeen wijn. De lounge waar dit gebeurde (best wel hippe muziek) was mooi afgesloten voor ouderen, met het gevolg dat ook steller dezes zich nauwelijks voorbij de breedgeschouderde security aan de ingang wist te wurmen. Door den Bloeykens zelve worden weggestuurd, het heeft iets: ik voelde me plots als een sulfietloze gamay, best wel lekker maar niet (h)erkend en daarom persona non grata.

    Uiteindelijk wisten wij ons toch toegang te verschaffen en wurmden wij ons, tussen het geweld van allerlei trendy verschijnselen, wijn-achtige drankjes in de meest extravagante verpakkingen (of hoe werk ik dankzij Miss Marketing mijn overschotten weg...) en behoorlijk leuke hostessen naar de stand van de Vlaamse Wijnbloggers, rotsen in de branding en (ere wie ere toekomt) dankzij de goede zorgen van Amaronese behoeders van de Goede Smaak.

    Ondanks mijn hippe T-shirt en knappe verschijning ging alle aandacht naar Amaronese ! En dat was maar goed ook, want in zijn eentje (and with a little bit help of his friends) wist hij op zijn eentje tientallen in-spe wijnliefhebbers te overtuigen van de geneugten van "echte" wijnen. Dat deed behoorlijk deugd. terwijl af en toe op andere, echt commerciele standen echt wel weinig jongeren stonden moest men bij ons aanchuiven. Zelfs een Spaanse standhouder kwam ons vragen waar we in 's hemelsnaam die bepaalde Utiel-Requena vandaan haalden en een sympathieke Jacob's Creek hostesse (zie de foto) kwam in een dood moment een keer kennis maken met échte wijnen ;-)

    Ik ben naar huis gegaan met een warm gevoel. Er is wel degelijk een nieuwe generatie wijndrinkers op komst en het is aan ons, wijnmissionarissen, om ze te helpen. Open staan ze zeker, leergierig zijn ze ook, dus heren wijnverkopers (de namen Mélotte, Gert en Jacques vielen geregeld) doe uw ding: uw publiek staat aan de poort te wachten.

    Ikzelf bracht een fles In Gumpoldskirchen 2006 van Schellmann mee, een groot succes, ondermeer dankzij zij etiket, en gekregen van Leirovins (maar ik ben al lang een fan van deze wijn). Bewezen is alvast het volgende: zelfs temidden de marketing stormen van de Groten, bleven onze natuurlijke wijnen overeind (en wisten heel wat enthousiasme los te weken).

    De Vlaamse Wijnbloggers die deze avond actief meewerkten waren Amaronese, CSP, IkWilWijn, Vinama en Wijnkennis. De hapjes werden gemaakt door Culinair Atelier. De volgende generatie dankt U.

     

  • Vlaamse Wijnbloggers op Megavino 2008

    Pin it!

    Vlaamse Wijnblogdagen Affiche_p01

     

    Wie graag eens kennismaakt met de gezichten achter de blogs, kan dat doen op Megavino, vrijdag 17 oktober, van 19 tot 24 uur, zaal Tempranillo. U kan me herkennen aan de hippe T-shirt in de afgrijselijke kleuren. Hip en jong zijn, het doet pijn op mijn leeftijd...en dan nog heel de avond je buik intrekken...misschien zoek ik toch maar een stand-in.

  • Dienstmededeling

    Pin it!

    Na een lange technische werkloosheid heb ik besloten toch maar te investeren in een nieuw HTML programma en vandaar deze blijde boodschap: de laatste drie degustaties van CSP (Provence, Bourgogne, Chateau d'Arlay) werden toegevoegd aan de degustatieverslagen.

    Om dit droge postje wat te verzachten: foto genomen in een pub in Wales. En gelijk heeft ie !!

    DSC00308

                                                                                                                                       

  • Vers aangeschoten clichés over bewaarcapaciteiten: de degustatienota's

    Pin it!

    Op algemene aanvraag werd het aantal flessen deze keer wat beperkt: tien flessen, drie dezelfde in telkens drie jaargangen en één buitenbeentje. We vermeden bewust de basis-rosé en de ongeëikte chardonnay's die wat buiten de traditie van het kasteel vallen (maar uitstekend zijn! zie de degustatienota).  

    Informatie over Jura jaargangen vonden we in de vreselijk handige site millésime-vin.

    1996: excellent / 1999: excellent / 2002: bon / 2003: excellent / 2004: bon

    Er waren een paar verrassingen op komst...

    DSC00552

    Blanc, 2003: op het kasteel gekocht in augustus. 11 euro. 2/3 chardonnay, 1/3 savagnin, de witte druif van de Jura. Drie jaar (!) vatrijping op grote foeders. Gebotteld in 2007. In de neus noten, abrikoos, zeer rijpe groene meloen, mooie diepgang. In de mond fris, droog en toch rijk. Veel zuren, de hele mondindruk doorzinderend fruit, een hele mooie complexiteit, lekker lang maar nog niet versmolten en nog niet af. Ondanks zijn leeftijd leek deze wijn nog te jong... ♥♥

    Blanc, 2002: Gekocht op het kasteel in augustus van dit jaar. 11,5 euro. Zelfde blend. Drie jaar vatrijping op grote foeders. Gebotteld in 2006. Goudgeel. In de neus een vleugje noten over witte rozijnen en kweeperenconfituur, heel mooi fruitig; in de mond heel evenwichtig, fruitig en mooi fris, veel vriendelijker en meer sympa dan de 2003 (een jong en gewillig meiske; de 2003 zit nog in de illegaliteit...was de opmerking van ons aller "x") ♥♥♥

    Blanc, 1999: de eerste, grote verrassing van de avond. Gekocht bij De Coninck in Waterloo aan 13,5 euro. Zelfde blend, zelfde vatverblijf. Gebotteld in 2003. Heldergouden kleur. Het inde vorige flessen zo typerende notige was hier volledig verdwenen. In de plaats daarvan kwam iets dat nog het meest op nieuwe eik leek (maar deze 9 jaar oude witte heeft nooit nieuwe eik gezien), vuursteen en mineraliteit, gepaard aan iets heel aangenaams dat ik omschreef als de geur van een pas uit bad gestapte vrouw, een nogal aangename geur dus.In de mond zeer elegant, fijn en rijk, mooi fris, met een toetsje gedroogde vruchten van een sherry, en sterk lijkend op een hele goede bourgogne maar dan zonder diens boterigheid; een toetsje amandelen kwam naar boven in de echo. Ongelooflijk lekkere wijn. ♥♥♥♥

    Savagnin, Blanc, 2004: gekocht in augustus dit jaar op het kasteel, 12,5 euro. Gebotteld in 2008. Drie jaar vatverblijf, 100% savagnin. Eerste maal dat deze cuvée werd gemaakt. Tussen stro- en goudgeel. Had iets wrangs en zurigs in de neus, whisky zonder de alcohol, eerst zelfs wat after-shave? een heel vreemd aroma. In de mond extreem fris en droog, een zelfs ronduit wrange start, dan gewoon droog en neutraal maar tegelijk al met een zekere rondeur en vettigheid; zeker en vast nog veel te jong, maar de dame in het proeflokaal vond dat savagnin ofwel in de blend ofwel in de vin jaune moet. Ze heeft misschien wel gelijk...♥♥

    Corail, 2004: Gekocht op het kasteel in augustus dit jaar. Dit is de befaamde "rosé" van Armay, een blend van drie rode en twee witte druiven (pinot noir, poulsard, rousseau, savagnin en chardonnay). Hij rijpte twee jaar op grote foeders. Gebotteld in 2008. zalmkleurig; framboos, erg gesloten, met een duidelijke verwijzing naar rode wijn, veel meer dan naar een rosé; ook in de mond eerst even gesloten, dan kwam er fruit met veel fraîcheur én iets aards; begon als een pinot, eindigde als een savagnin; moet dit nog versmelten ? ♥(♥)

    Corail, 1999: op het kasteel gekocht in augustus dit jaar. 9,3 euro. Zelfde blend, zelfde rijping. Gebotteld in 2003. Veel donkerder dan de 2004; zeer aangename en lekkere neus, zoals een mooie jonge Bourgogne Premier Cru (iemand ontdekte ook wat single malt); in de mond zeer afgerond, droog maar fris en jong met licht fruit; een eigenaardige afdronk met amandelen en noten, die deed denken aan de blanc uit 2002 (is dit de savagnin ?); verdorie straf voor een rosé van 9 jaar oud ♥♥(♥)

    Corail, 1996: Gekocht bij De Coninck in Waterloo. Gebotteld in 1999. Zelfde blend, zelfde rijping. Nogal donker van kleur, weinig tekenen van ouderdom; in de neus de geur van hout zoals in een Zwitsers chalet, heel tertiair met toetsen van terpentijn; in de mond uitermate droog, nog drinkbaar maar net iets te oud en al erg kort geworden; geproefd na een 99 en een 2004. Wel verbazend dat dezer rosé na 13 jaar nog drinkbaar is ! Krijgt zelfs nog een (♥), uit respect voor zijn grijze haren.

    Rouge, 2003: Op het kasteel gekocht in augustus, ongeveer 13 euro. Deze wijn wordt al sinds de 15de eeuw min of meer onafgebroken gemaakt. 100% pinot noir. Drie jaar vatrijping. Gebotteld in 2007. Kruidnagel, krieken, aardbeien, mooi geparfumeerd met een rokerig, mineralig toetsje; in de mond uitbundig fruit, veel tannines, lekker; veelbelovend ! ♥♥

    Rouge, 2002: Gekocht in augustus op het kasteel. 100% pinot noir; drie jaar vat. putteke; groene twijgjes, gebroken takjes, stroef en moeilijk; onrijpe druiven ? Eerste en enige tegenvallende fles van de degustatie.

    Rouge, 1999: 13 euro, op het kasteel. 100% pinot noir, drie jaar vat. Gebotteld in 2003. Een rokerige, mineralige toets als een serranoham ! ook vruchtenconfituur; in de mond strak en ernstig, een beetje cool, fris en een beetje bitter, met stevige tannines; geen charmeur dit, zelfs beetje moeilijk ♥

    Een leuke, leerrijke, bijna onnatuurlijke degustatie: waar halen deze wijnen hun bewaarpotentieel vandaan? En twee opmerkingen: dit is pure traditie én geen enkele wijn kostte meer dan 15 euro...

      

  • Vers aangeschoten clichés over bewaarcapaciteiten: een Jura proeverijke met verrassingen

    Pin it!

    De laatste CSP degustatie was een specialleke: we proefden de witte, de "rosé" en de rode van het Chateau d'Arlay, telkens in drie jaargangen. Nu zijn de wijnen van de Jura al buitenbeentjes in Frankrijk, maar de wijnen van Arlay worden zelfs binnen de Jura beschouwd als "apart" en groot was mijn angst: zijn de teergevoelige keeltjes en geurcaptoren van CSP opgewassen tegen deze rariteiten ? Zouden de leden hun president niet ter plekke defenestreren ? Zou een wrede ostracisering mijn deel worden ?

    Ziehier het vuurpeleton. Binnenkort het resultaat.

    DSC00358