• Manuel goes Yalumba !

    Pin it!

    Toevallig op gevallen bij het zoeken naar informatie over Yalumba, een Australisch wijnbedrijf (met verduiveld lekkere wijn, trouwens). Ik wou hem u niet onthouden...

                                                                                                            

                                                                                                                  

  • Beaujolais: Mijn Wijn

    Pin it!

    Soms lijken opinies samen te komen als zijarmen van een rivier. En vandaag leek het alsof de wereld plots besloten had om de Beaujolais terug in ere te herstellen. Het begon met een gesprek in een Brussels restaurant dat de klassieke Franse burgerkeuken aanbied: er stond geen Beaujolais op de kaart en en zowel ik als mijn gesprekspartner vonden dat eigenlijk jammer want een cru uit de Beaujolais wad volgens ons de ideale begeleider van een ongedwongen warm middagmaal (Chinon o Bourgeuil hebben dat ook).

    Een dag later stootte ik op een blogbericht bij Vinejo, mijn gewaardeerde voorganger en initiator die momenteel op zijn blog een schitterende reeks artkeltjes pleegt waarin hij wijnliefhebbers uitdaagt om een muziek-clip op YouTunes te combineren met een wijnverhaal. BDC deed dat hier op een mooie manier en praatte (en ik had dat eigenlijk niet van hem verwacht) over zijn liefde voor de Beaujolais.

    Het toeval kreeg zijn hoogtepunt met kerst toen ik van mijn familie het boek Mijn Wijn van Bernard Pivot, de presentator van het literaire programma Apostrophes, kreeg. Van pagina 23 tot 42 bezingt hij de Beaujolais-wijnen van zijn geboortestreek en verzet hij zich tegen de vooroordelen hieromtrent. Lees het boek, het is misschien wat ouderwets en wat "Frans", maar het is voor elk wijnliefhebber de moeite. Een heel kort citaat:

    Ik heb jeu de boules gespeeld, met hooiers en plukkers geluncht, heb in Lyon door de gangen en de stegen gerend, ben bevriend met Gnafron en houd nog steeds van een frisse, pittige en pronte beaujolais die naar steen en zwarte bessen smaakt, lekker naar binnen klokt en zijn aantrekkelijkheid niet verliest als de dorst gelest is.

    bernard pivot

    Dit artikeltje werd geschreven met een glas Beaujolais in de hand. Over de maker of de fles valt zo goed als niks te vertellen maar hij smaakte me, op een doordeweekse vrije middag, en meer dan tallozeveel prestigieuzere flessen. Ik breek dan ook een lans voor dit soort wijntjes, waarover niemand schrijft, maar die velen genot verschaffen.

    Domaine de Milleranche, Juliénas, 2006: Erg heldere kleur. Fijne, elegante maar erg gesloten neus met wat aardbei en iets interessants dat telkens weer lijkt weg te glippen. In de mond niet onaardige toetsen boerderij, lekker combinerend met charcuterie. Een lichte en frisse wijn, heel bescheiden maar met een varrassende smakelijkheid (krokant en zurig fruit). In het begin viel hij wat tegen maar bij elk glas werd hij lekkerder, niet complex of groots, maar gewoon lekkerder.

     

  • No Berlusconi, no Barriques !

    Pin it!

    In deze moeilijke politieke tijden wil ik U deze mooie anekdote niet onthouden. Gigi Marchisio is een boekhandelaar in Alba, in de Piemonte, die op een mooie ochtend zijn rolluiken omhoog haalde en prompt twee politievoertuigen voor zijn deur zag staan. Zes carabinieri bestormden de winkel, arresteerden Gigi en namen een fles Barolo, de 1999 van Bartolo Mascarello, uit de etalage in beslag. Omdat het etiket een anti-Berlusconi slogan droeg, werd hij onmiddellijk in beschuldiging gesteld van ongeoorloofde verkiezingsreclame. Later op de dag werd hij vrijgelaten, met fles en al, maar hij moest beloven ze niet meer in het openbaar te vertonen en de aanklacht bleef behouden.

    berlusconi

    Een storm van verontwaardiging brak los. Een dag later stond het bericht in (bijna) alle kranten (mét een afbeelding van het gewraakte etiket) en van alle kanten werd Gigi gecontacteerd door advokaten die hem gratis wilden verdedigen. De rechter zou uiteindelijk de aanklacht ongegrond verklaren, maar tegen dan was het domein al uitverkocht. Verzamelaars wierpen zich op de voorraad en vandaag zijn ze dure verzamelobjecten.

    Bartolo Mascarello overleed in 2005. Hij was één van de meest traditionele wijnmakers van de Barolo, radicaal gekant tegen alle vernieuwingen als korte schilweking of het gebruik van nieuwe eik, en een grote tegenstander van de rechtse politiek van Berlusconi. Zijn dochter Teresa heeft het domein overgenomen en grote vernieuwingen doorgevoerd: een telefoon en een nieuwe tafel...

    Ik heb nog niet het genoegen gehad om één van zijn wijnen te proeven, maar ik vond het verhaal te mooi om er over te zwijgen.

    Bron: WeinGourmet 4/2008.

                                                                                                                

  • Pinky Pork

    Pin it!

    porcipork

     

    Ik herinner me nog haarscherp een arme-mensen-safari in Zambia. Ergens in de vroege avond, het was al donker, zag een van mijn vrienden plots een stekelvarken of porcupine wegwaggelen. Uit consternatie wist hij niet beter dan te roepen: "pinky pork, pinky pork" ! Pas na een minuutje viel iedereens euro (kwatcha, in Zambia) en viel onze zwarte chauffeur en gids bijna uit de auto van het lachen.

    Het is aan deze anekdote dat ik elke keer weer moet terugdenken als ik een fles Zuid-Arikaanse Porcupine Ridge zie, maar dit verhaal gaat over iets anders.

    De wijnmakers van de Nieuwe Wereld startten 20-30 jaar geleden allemaal met dezelfde rassen: chardonnay, sauvignon blanc, cabernet sauvignon en merlot, of het terroir nu geschikt was of niet. Het laatste decennium werd echter duchtig geëxperimenteerd en vandaag zie je sercial in de Languedoc, grenache blanc in Zuid-Afrika, chenin in Nieuw-Zeeland, sangiovese in de VS. Een nog interessantere evolutie is echter dat sommige wijnmakers leerden dat in een blend de combinatie soms groter kan zijn zijn dan de som, net zoals men dat in Frankrijk al jaren doet. Eén van de mannen die hier op een mooie manier mee bezig zijn is Marc Kent, de wijnmaker van Boekenhoutskloof in Zuid-Afrika.

    Marc leerde zijn vak in de Rhône en hij ontwikkelde er niet alleen een boontje voor de syrah druif, maar ook voor blends. De fles die ik onlangs dronk was dan ook een positieve verrassing en gewoonweg verduiveld lekker.

    De Viognier Grenache Blanc 2007 is een blend van 55% viognier en 45% grenache. Het grootste deel van de viognier fermenteerde op inox, de grenache grotendeels op nieuwe Franse eik (het is nergens erg duidelijk hoe de rijping verliep). Het aroma is verfrissend met wit fruit, brem en bermbloemen. In de mond een mooi volume, rond, wit fruit, met een mooi grenache bittertje en een frisse afdronk met een mooi krulstaartje, lekker lang ook, met wat vanille en wat amandel. Een dag later was hij nog beter en het mooie volume viel nu meer op. Heel leuke neus, de Franse eik was nu meer opvallend. ♥♥(♥)

      

     

  • Tandem

    Pin it!

    Nieuwsgierigheid is een Deugd ! Tenminste, dat vind ik ervan, en het is een wezenlijk deel van mijn wijnliefhebberschap. Dat het me opzadelt met een kelder vol enkele flessen, en dat je dus niet bij mij zal moeten zijn voor een vertikale (op een paar uitzonderingen na), zal me worst wezen. Daar dienen master classes voor en laat ons eerlijk zijn, wie beschikt er tegenwoordig nog over het kapitaal én over de geschikte kelder om zo'n verzamelingen op te bouwen ? Ik weet dat ik hierdoor een wezenlijk aspect van het wijnwezen mis, maar, bon, het is een droeve realiteit.

    Zoiets heeft echter ook voordelen en ik struin dus geregeld de wijnhandel af op zoek naar opvallende flessen die op de een of de andere manier mijn nieuwsgierigheid prikkelen. Deze fles vond ik in Brugge, hier dus. Het verhaal gaat als volgt: Alain Graillot is één van de grote wijnmakers van de Crozes-Hermitage en een fanatieke syrah-liehebber. Zijn hobby is fietsen en op een fietsvakantie in Marokko stoot hij op een andere fietser, Jacques Poulain, de wijnmaker van het Domaine Ouled Thaleb.  En waar praten twee wijnliefhebbers over als ze elkaar op vakantie ontmoeten ? Juist. De twee besluiten al snel om samen te werken en gaan op zoek naar geschikte percelen syrah om er een wijn mee te maken. Ze vinden die ook, in Rommani en Beslimane, tegen de kust aan, waar de dagen warm zijn en de nachten koud, en een deel van de stokken zijn zelfs 45 jaar oud, ooit nog geplant toen Marokko nog een Franse kolonie was. Ze noemen hem, ter ere van hun gezamenlijke hobby, Tandem.

    tandem

                                                                                                               

    Tandem, Syrah du Maroc, Thalvins, 2006

    Dit was nog maar mijn tweede Marokkaanse wijn (de eerste viel wat tegen). De (biologisch geteelde) druiven worden ontsteeld en dan redelijk kort geweekt op hun schil. 60% rijpt op nieuwe Franse eik. In de neus echte zwarte syrah fruitmand, diep, zuiver en volumineus, heel expressief ook, met een lcihte alcoholprikkel. In de mond is de wijn heel erg mondvullend en smakelijk, heel expressief, maar met mooie tannines en doorweven van een heel mooie fraîcheur zonder dewelke hij waarschijnlijk wat lomp zou geworden zijn. ♥ of 14/20

  • Vlaamse Wijnblogdagen: alternatieven voor Champagne ?

    Pin it!

    Er zijn geen alternatieven voor Champagne. 200 jaar ervaring en vooral 200 jaar cultuurgeschiedenis maken van deze wijn iets unieks, dat geheel terecht zijn herkomstbenaming hoog in het vaandel draagt. Wel zijn er veel vooroordelen rond Champagne en het is misschien de moeite om ze even te bekijken.

    1: Champagne is een luxe-drank.

    Alhoewel de commerciële merkenchampagnes zo goed als allemaal meer dan 20 euro kosten (en een paar meer dan 200) bestaan er honderden kleine champagneboeren die hun bubbles verkopen aan rond de 15-16 euro. Niet alleen is dit prijsgunstig, maar het kopen bij kleine boeren maakt ook dat je een beter besef krijgt van waar je champagne vandaan komt, en hoe zijn link is met zijn terroir. Wanneer je een wijnliefhebber vraagt of hij 15 à 20 euro wil neertellen voor een goede fles wijn dan zijn er weinigen die gaan weigeren. Omgekeerd heeft een Champagne, ongeacht zijn prijs, zijn imago mee (of tegen) van luxe en dus automatisch is er dan ook prijsweerstand, grotendeels veroorzaakt door onwetendheid. Laat ons toegeven: van elke Bordeaux gaan we snel vragen van welke cépages hij gemaakt is, of hij nieuw hout kreeg, hoeveel, hoelang...Hebt u zich bij uw laatste Champagne afgevraagt van welke cépages hij gemaakt werd ? Of hij al dan niet malolactische fermentatie onderging ? Van welk dorp hij kwam ? En er bestaan uiteraard dure, en zelfs zéér dure Champagnes, waarvan je je terecht afvraagt of ze hun geld waard zijn. Een beetje zoals Bordeaux dus...

    2: Er zijn alternatieven voor Champagne.

    Ja, er bestaan veel soorten schuimwijn. Maar, ondanks mijn grote respect voor de betere crémants, sekts en prosecco's van deze wereld, ze zijn geen alternatief. Champagne is Champagne, net zoals Bordeaux Bordeaux is. Het is een beetje zoals de Santissima Trinidad-blends van de Nieuwe Wereld. Het samenkwakken van de twee cabernets en de merlot maakt nog geen Bordeaux. En eerlijk, gezegd, awoe aan de kopieerders. Vivat de orginelen !

    3: er zijn goedkopere alternatieven voor Champagne.

    Er zijn geen goedkope alternatieven. Waarom drinken wij Champagne ? Laat ons eerlijk zijn. 99% van de champagnedrinkers drinken de drank omwille van zijn connotaties met luxe en feest. Er is een bepaald smaakpatroon dat hieraan wordt gekoppeld (de grote merken zijn hier meester in) en dat vasthangt aan sferen van feest, luxe, blij zijn, succes, met vrienden zijn...Dit neemt niet weg dat ik ook de schuimwijnen van andere regio's respecteer; ik hou van Duitse sekt voor zijn enthousiaste pareling, van noordelijke crémants voor hun frâicheur, van goede prosecco voor de manier waarom ze de eerste warme lentedagen kunnen inluiden (Champagne was voor mij altijd meer een winterdrank, net zoals Bordeaux overigens). Maar af en toe wil ik the real thing, net zoals ik af en toe naar een goede Bordeaux grijp en dan verwacht dat mijn smaakverwachtingen worden ingelost.

    4: Champagne smaakt altijd hetzelfde.

    Het is op zich al fascinerend om te bestuderen hoe de verschillende merkenchampagnes een eigen karakter hebben ontwikkeld, met de duidelijke bedoeling om jaar na jaar heel herkenbaar zichzelf te zijn en het is leuk om er eens een paar naast elkaar te degusteren (en dan op te zoeken waar het verschil vandaan komt). Voor wie zich echter nog verder verdiept, in millésimés en grand cru's, kan zich een wonderlijke wereld openen, even geschakeerd als die van pakweg de Bourgogne of Bordeaux. 

    5: Champagne kan niet liggen.

    Eén van de meest gehoorde vooroordelen. Dit gaat inderdaad op voor de meeste normaal geprijsde NV (jaarloze) champagnes die je best binnen de één à twee jaar drinkt. Vintage Champagnes, of millésimés, komen meestal pas na vijf jaar op de markt en halen voor de betere jaren moeiteloos de tien, twintig en soms zelfs dertig jaar. Ze zijn duurder dan de non-millésimés, maar nog steeds veel goedkoper dan de luxe-cuvées en veel meer de uitdrukking van het karakter van hun M(m)aker. Remi Krug vertaalde dit als volgt: "voor elke millésimé moet de wijnmaker de complimentjes die hij krijgt delen met God".  

    Dit gezegd zijnde zijn, naast Champagne, dit mijn favoriete schuimwijnen: Brachetto d'Acqui, in de zomer bij charcuterie, rode schuimwijn van de baga of de touriga nacional, bij speenvarken uit de Beiras, Clairette de Die bij een koele fruitsalade in de tuin, een goede crémant d'alsace, puur voor de bubbeltjes, of een mondschuimende sekt van riesling bij wat gerookte zalm. Maar het zijn geen alternatieven voor Champagne...    

    De mening van andere Vlaamse Wijnbloggers vindt u hier:

    Vinama
    orbis

    Alles proeven

    Disaster of wine

    Wijngerd

    Avonturen van een wijnmens
    Wijnblog
    Culinair Atelier

    Wijnkennis
    Winetasting
     

                                                                                                                       

  • Markus !

    Pin it!

    Markus_Schneider_Foto

    Toen ik een tijdje geleden bij onze vaste wijnbron Gerd mijn wijn ging afhalen mondde ons wijngesprek uit bij één van de meer opvallende figuren van de Duitse wijnwereld. En omdat ik al een tijdje speelde met de idee om nog eens te CSP'en rond een wijnmaker sprak ik hem aan over Markus Schneider en Gerd reageerde zo enthousiast dat ik hem prompt uitnodigde: een degustatie in het gezelschap van iemand die meer dan ons weet waarover hij spreekt, dat slaan we niet af!

    Markus Schneider werd geboren in 1976 en heeft in Duitsland de bijnaam der junge wilde. Zijn familie teelde sinds 1990 op 7ha wijngaard druiven die ze aan de coöperatieve doorverkochten, maar Markus wou meer: hij wou zelf wijnmaken. Van 1991 tot 1995 had hij als jonge man gewerkt en gestudeerd bij het gerenommeerde wijndomein Bürklin-Wolff en in 95 vond hij van zichzelf dat hij klaar was: hij overtuigde de familie om zelf te beginnen wijnmaken en hij toonde al snel zijn grote talent als wijnmaker (papa houdt zich bezig met de wijngaard). In 2003 verkoos het gerenommeerde tijdschrift Feinschmecker hem als Newcomer des Jahres en in 2006 noemde de Duitse wijngids Gault-Millau hem de Entdeckung des Jahres. Door aankoop en pacht breidde het domein zich uit tot 35ha en met een produktie van 260.000 flessen is hij vandaag een belangrijke speler.

    Markus is een erg aparte persoonlijkheid, boordevol energie, zonder enig vooroordeel en rusteloos op zoek naar nieuwe ideeën. Naast de klassieke riesling werkt hij (succesvol) met niet-Duitse druiven als syrah, cabernet, merlot en sauvignon blanc (de Pfalz is het warmste deel van Duitsland), maakt samen met buddy Dirk van der Niepoort een portwijn ("als jij riesling maakt in Portugal, dan maak ik porto in Duitsland") en weet met de meest verguisde druif van Duitsland, de Portugieser, een topwijn te maken. Hij experimenteert constant en veel van zijn experimente komen nooit op de markt. Ook opvallend is zijn gewoonte om wijn uit de warmere, laag gelegen stukken te assembleren met wijn uit koelere en hogere wijngaarden om zo kracht en fraîcheur te kunnen combineren. We begonnen met drie witte rieslings.

    1: Bergel, 2007: 6,99 euro bij Vinikus. Mooie zuivere en droge mond, met toetsen van ananas en witte pompelmoes; in de mond fris en fruitig, met diezelfde pompelmoes en een zuur en tegelijk wat plakkerig einde (zoals bij een zuurtje). 12/20

    2: Loessgewanne, 2007 : 8,95 euro bij Vinikus. Loessgewanne is tijdens de ijstijd opgestuifd zand dat tegen de berghelling aankleeft en er een soort harde leemlaag vormde. Was enkele maanden geleden toen hij pas was gebotteld erg eigenaardig (rotting en aardolie). Nu citrusfruit, ernstiger dan de Bergel, iemand herkende ook passievrucht. In de mond wit steenfruit, een ronde start en een frisse finish, eigenlijk het tegenovergestelde van de Bergel. 13,5/20

    3: Kirchenstueck, 2007 : 14,1 euro bij Vinikus. Intenser, zachter, eleganter, meer diepgang. Perzik maar ook het zuivere en minerale "stenige" van een bergrivier. Ook in de mond veel intenser en complexer, fris snoep, veel volume en een erg mooie afdronk, héél precies 16/20

    Teon volgden zeven rode (en ten dele de rede waarom Gerd graag meekwam): van twee wijnen konden we een mini-verticale doen, én ik had nog een fleske Steinsatz !

    4: Ursprung, 2006 : 8,85 euro bij Vinikus, aangekocht op Megavino 2007. Cabernet Sauvignon (70%), merlot (15%) en portugieser (15%). In de neus chocotoff, koffie en caramel, en wat mon chérie. In de mond eerst rond, met veel vanille, dan echter een bitter middenstuk dat ook naar de finish toe blijft en zelfs nog meer stoort. 2006 was niet zo'n goed jaar en die bitterheid komt waarschijnlijk van de onrijpe pitten. 11/20 

    5: Ursprung, 2007 : 8,85 euro bij Vinikus. Zelfde blend. Kersen en mon chérie, elegant en iets van broebelend, kokend fruit wanneer je confituur maakt. In de mond erg mannelijk, droog en fruitig, hier met tannines in plats van bitters (de pitten waren wél rijp); mooie afdronk ook 14,5/20. De flessen die Gerd momenteel verkoopt zijn ronder en soepeler en kregen wat langer vat.

    6: Alte Reben, 2007: 12,95 euro bij Vinikus. Markus vermeld hier de druivensoort niet omwille van de zeer slechte reputatie van de portugieser die hier de hoofddruif is. Hij wil echter laten zien dat je met druiven van 80jarige stokken ook met deze Assepoester behoorlijke wijn kan maken. In de neus Nesquick, cacao. In de mond stevig body met bosbessen, zwarte chocola en krsch maar wat monolithisch. Deed me wat denken aan van die pralines met een kers en zwarte hagelslag. Volgens Gerd een V8 motor in de een 2CV carosserie. 13/20

    7: M, Spätburgunder, 2005 : 16,25 euro bij Vinikus. Rokerig cederhout, de rookhut om zalm te roken in Canada, rummtopf, zweetvoeten en heel eigenaardig, zout; in de mond rokerig, complex, met een heel mooi volume. Een jerommeke van een pinot noir die niet door iedereen werd gewaardeerd. Door mij wel ! 16,5/20.

    8: Black Print, 2006 : 12,95 euro, Megavino 2007 gekocht. St Laurent, syrah, cabernet sauvignon en merlot. Een wat hoekig aroma, dieetchocola en vaag wat fruit; in de mond wat kartonachtig, zwart fruit, en nogal bitter, zeker in de afdronk; wel OK maar niet veel zeggend 12/20

    9: Black Print, 2007 : 12,95 euro bij Vinikus. Zelfde blend. Zweet en eucalyptus. In de mond elegant, fijn en complex met een mooie structuur en stevige tannines. Dit is een wijn met een mooie toekomst voor zich. 15,5/20

    10: Steinsatz, 2005 : 25 euro, gekocht op megavino. Gerd krijgt hier elk jaar 36 flessen van en de produktie is erg beperkt. 60% cabernet franc met st laurent en merlot als aanvulling. Complexe neus die anders wordt naargelang de positie van het glas. In één hoek schwarzwaldschinken, in de andere heel mooi fruit, tabak en nog veel anders, heel mooi gelaagd; in de mond zeer complex, heel diep, heel "edel", compleet onherkenbaar als Duits. Ik vond dit een Parker-wijn, Gerd corrigeerde me: het is een Markus-wijn. Markus schijnt een nogal indrukwekkende persoonlijkheid te hebben... 18/20 !!

    11: Ubermut, Vintage 2004 : 28,99 euro bij Vinikus. Muskat Ottonel druif. Een versterkte witte portwijn, gemaakt volgens de raadgevingen van van der Niepoort en in samenwerking met Thomas Hensel, buur en vriend. Kanel, amandel, calvados (een goeie), wat poire williams, in ieder geval een stevige alcoholtoets. In de mond ook amandel en kaneel, een stroperige consistentie, verslavend lekker, maar heel apart en eveneens onherkenbaar als Duits. 15/20.

    Markus Schneider is een grote mijnheer (en nog jong). Hier gaan nog mooie dingen vandaan komen...