La Gazza Ladra, Modica - Sicilië 2009

Pin it!

Wie van plan is om een culinaire ontdekkingsreis door Sicilië te maken, kan moeilijk beter van start gaan dan in La Gazza Ladra, het Michelinster-voerende restaurant van het Hotel Palazzo Failla in Modica. In dit uitstekende restaurant roert kok Accursio Craparo de lepel en hij doet dat op een bijna briljante manier, maar de cherry on the cake was voor ons de aanwezigheid van sommelier Shingo Nagaj, een japanner met een zeer eclectische smaak en grazie alle grandi doti comunicative...interessante suggerimenti "emozionali", poco dogmatici. Hij liet ons kennis maken met enkele pareltjes van Siciliaanse wijncultuur.

                                                                                                                                 

gazzaladra

                                                                                                                      

Ook op zichzelf was de avond nogal, euh, apart. De lokale Rotary had deze avond uitgekozen voor haar jaarvergadering en zelden zag ik zoveel bontjassen bijeen (een blijkbaar geheel onbestaand taboe in Sicilië). Gedistingeerde heren hielpen oudere maar zeer stijlvolle en ijdele dames op hun plaats en voor onze ogen zagen wij oud en nieuw geld door elkaar mengen. Bovendien vulde deze verzameling lokale middenstanders het restaurant volledig en werden wij in de hal geplaatst, ook al een wat aparte ervaring. Om het goed te maken was de service echter uitstekend en toen Shingo doorhad dat hij een tafeltje wijnliefhebbers had binnengekregen zat hij meer bij ons dan bij de Rotary.

Dat Shingo wel houdt van het wat meer ongebruikelijke werd al duidelijk bij de keuze van het aperitief: een spumante pinot nero van Tasca D'Almerita, uit het grote domein Regaleali van de familie Tasca, wiens wijnen me nog maar zelden teleurstelden. Dit was best wel leuk, zo'n beetje een Bourgogne met bubbles. Een doorgedreven studie van de wijnkaart (400 referenties) leverde de eerste verrassingen op: er wordt hier een zeer bescheiden opslag gehanteerd en dat verleidt tot het kiezen van mooie wijnen zonder wenkbrauwgefrons aan de vrouwelijke zijde van de tafel. De eerste drie gerechten werden begeleid door de Grappoli del Grillo 2007 ©©© van Marco De Bartoli. Marco De Bartoli is een ex-autoracer en een verzamelaar van snelle oldtimers die in 1978 het domein van zijn ouders overnam. Hij is een marsala-liefhebber pur sang, één van de grootste voorvechters van deze wijnstijl, maar hij was ook één van de eersten om kwaliteitswijnen te maken met de lokale druivensoorten grillo en zibibbo...en wij hadden de eer om met deze flessen onze Siciliaanse witte wijn spits te kunnen afbijten. 8 maanden barrique bezorgden deze wijn zijn mooie goudgele kleur. In de neus wit fruit, een beetje als een nog neit helemaal rijpe meloen, fraai bittertje ook; mooi rond fruitig middenstuk, iets complex mineraligs dat waarschijnlijk eerder van het hout kwam, kortom een zeer lekkere wijn die in het glas ook positief evolueerde. Hij begeleidde een Paesaggio Ibleo met geitekaas uit Ragusa, heel breed en complex, een Spaghetti con spremuta di Sicilia, pasta met tonijn, erg zout en erg wild en een geweldig lekkere L'Arancino, een nationaal gerecht maar hier erg verrassend gemaakt (een bol risotto met een rond kapje dat je moest doorbreken om de aroma's te bevrijden).

Voor de Pesce Azzurro al profume di Carbonelli raadde Shingo ons een andere wijn aan (ik denk dat hij ons hem vooral wilde laten proeven). De Zibibbo Integer 2007 ©©(©) was mijn eerste kennismaking met deze Siciliaanse druif. Deze wijn wordt gemaakt op het eiland Pantelleria, bekend voor zijn zoete moscato's die met dezelfde druif gemaakt worden. Wij proefden kruidig en exotisch fruit en dachten eerst aan een verwant van de traminer tot Shingo ons corrigeerde. In de mond heel veel structuur en karakter, bittere witte pompelmoesschil ook en veel volume, een beetje als een natuurlijke wijn (hij was ongeklaard en ongefilterd, wat ongewoon voor een witte).

De topper kwam echter samen met het hoofdgerecht, een verrukkelijk stuk speenvarken (Maiolino nero dei Nebrodi con fagioli borlotti e sanapu). De Guardiola 2006 ©©©(©) van het Tenuta delle Terre Nere is een Etna Rosso, een appellatie voor wijnen die worden gemaakt op de flanken van de Etna, op één van de vreemdste terroirs van de wereld. Het domein is het privé-project van Marc De Grazia, één van Italië's bekendste wijnmensen, eigenaar van een groot exportbedrijf en consultant voor een 90tal domeinen. De nerello mascalese druif groeit hier op een ondergrond van lava en vulkanische as. Hij wordt meestal geblend met de nerello cappuccio (hier maar 2%). Marco is een amateur van grote Bourgogne's en hij past hier een redelijk korte schilweking toe om de wijn licht en levendig te maken. De Guardiola wijngaard is één van de hoogst gelegen wijngaarden van Europa en bijna alle stokken zijn pre-phylloxera, aangeplant in 1917 en 1947. De nog wat jonge wijn had een neus die ik nog niet vaak heb ontmoet (staal, bloed, wat verborgen fruit...) maar was in de mond fruitig en levendig, héél lang en geweldig lekker combinerend met het varken. Ondertussen waren wij en Shingo er ook achter gekomen dat Filippo van het Leuvense 'A Zamara een gemeenschappellijke kennis is en werden de relaties steeds hartelijker.

DSC00099

Tijdens de groepsfoto werd de geheime identiteit van Rick bijna onthuld door een geniepig vingertje.

Als dessertwijn koos Shingo voor de Khamma ©©, een Moscato Passito di Pantelleria 2002 van Salvatore Murana, ook al een vinologische rariteit. Eveneens gemaakt met zibibbo, maar onderworpen aan 30 à 40 dagen schilweking (da's lang), gevolgd door 60 tot 80 dagen alcoholische fermentatie (da's heel lang) en twaalf maanden Alllier eik. Hij had een nootbruine kleur en een heel speciaal aroma dat niemand echt kon thuisbrengen en waarvoor ook ik de woorden niet vond. In de mond was de wijn fris en zoet, goed uitgebalanceerd en nootachtig en lekker.  De verdere avond werd gevuld door allerlei strafs...voor wij terug sukkelden naar ons hotel in Ragusa Ibla om er de slaap der slapen aan te vangen.

Commentaren

  • Klinkt als een fantastische avond. Tasca heeft me ook nog nooit teleurgesteld. Dit jaar helemaal berserk gegaan voor de Lamuri, 100% Nero d'Avola. Geweldig en weer een beetje wild.
    Guardiola, prephylloxera? Is die daar dan zo laat pas gearriveerd?

  • Hij is daar zelfs nooit gearriveerd. naar het schijnt gaat dat beestje dood aan de omstandigheden in de wijngaard...Het domein heeft trouwens ook een cuvée met de naam prephylloxera en daar zijn het meer dan 100jaar oude stokken, uitsluitend op eigen onderstam. Ze verkopen dat pareltje bij Licata, heb ik vandaaag gezien.

  • En ik heb nog een tegoedbon van die mannen liggen ... . Mmmm, ga ik het toch eens op wagen.
    Phylloxera overleeft idd niet in zanderige en warme bodems (vandaar dat in de Loire o.a. ook nog wat Prefyllox-stokken staan).

  • ... jullie nog in Sicilië? Zo ja, en in de veronderstelling dat je nog wat tijd zou hebben, zou ik aanraden Frank Cornelissen te bezoeken. Ook zijn wij (als particulier) fantastich ontvangen door de eigenaar van COS. Echt de moeite.

  • we zijn al terug. En er is héél véél gesloten in januari (qua wijndomeinen toch)...waaronder COS, Gulfi etc. We hebben ons dan maar geconcentreerd op restaurants :-)

De commentaren zijn gesloten.