ChateauSansPretention

Agnes en René Mosse zijn wijnmakers naar mijn hart. Tot 1998 baatten ze een wijnbar uit in Tours, maar de wijnmicrobe is een vies beestje en in 1999 kochten ze een domein in Saint-Lambert-du-Lattay, in het midden van de appellation Coteaux du Layon. Ondertussen had René al ervaring opgedaan in de Touraine en bij Hubert de Monfille in Bourgondië, en onder invloed van wijnbouwers als Jo Pithon en François Chidaine besloten van in het begin om bio te gaan. Vanaf 2001 gingen ze ook biodynamisch.

De twee (ook Agnes!) verzetten pakken werk in de wijngaard omdat ze vinden dat daar de kwaliteit wordt bepaald. Herbicides, pesticides en kunstmest zijn uiteraard uit den boze. Om het onkruid onder controle te houden ploegen ze de grond tussen de ranken licht om en ze passen zelfs een techniek als décavaillonage toe (zie foto. klik erop en u komt op een nog veel interessanter artikel dan dit uit !) Een deel van hun 15ha grote wijngaard werd ook aangeplant met stokken die afkomstig zijn van Mark Angeli (een interessant artikel hier) en daarvoor passen ze een techniek toe die ze sélection massale noemen. In veel wijngaarden gaat men vooral op zoek naar uniformiteit en één van de manieren om dit te verkrijgen is het selecteren en aanplanten van één kloon zodat alle druivelaars ongeveer dezelfde karakteristieken hebben en ongeveer hetzelfde sap voortbrengen. Bij sélection massale is de nieuwe aanplant een mengeling van stokken met verschillende genetische voorvaders. Dit leidt tot een beperktere vatbaarheid voor ziektes maar ook tot meer complexiteit in de wijn. In de kelder doet men het tegenovergestelde van in de wijngaard: daar werkt men zo weinig mogelijk.

Minimale interventie heet dat en het wil zeggen dat de Mosse's voor een groot deel de wijn zijn natuurlijke weg volgen. Geen vreemde gisten dus, alleen de van nature op de druiven aanwezige gisten worden gebruikt om de gisting in gang te zetten. Dit vermijdt smaakvervlakking en je proeft a.h.w. het terroir nog meer. Chaptalisatie (het toevoegen van suikers) is absoluut uit den boze en de wijnen rijpen op oude houten vaten die geen smaak afgeven maar waarvan de poriën wel mooi zuurstofcontact toelaten. Sinds 2003 maakt dit van dit domein één van de toppers van de regio, maar in een aparte stijl: zo'n beetje als Miss Vegetarian...vegetarisch poepke maar schoon poepke.

Olaf van Vinama gaf me deze wijn door in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. In België worden ze verdeeld door Wijnfolie in Aalter, gespecialiseerd in natuurlijke wijnen. Ik proefde de

Le Rouchefer, Anjou, 2005:

Vuur! riep de wederhelft van Rick en gelijk had ze. Het eerste element dat je hier in de neus springt is de vonk van een vuursteen op het moment dat die in de lucht springt, een beetje zoals het ketsen van een lege zippo maar dan zonder de naft, daarna volgde rijpe appel, maar dan eerder een schuur vol met rijpe appels, of het moment dat je er zo eentje opensnijdt, in de openlucht, staand voor die schuur...; in de mond mooi, heel fruitig bijna naar het zoete maar toch is hij heel droog; mooie zuren, mooi fruit, mooi complex, een wijn met een persoonlijkheid, een beetje wild maar eigenlijk heel aardig (een beetje zoals René ? ) ©©©

Merci, Vinama ! Zelf gaf ik aan Culinair Atelier de Venje, een Kroatisch buitenbeentje dat mijn hart stal. Benieuwd wat ze ervan vond...De andere Vlaamse Wijnbloggers (en dit is hun initiatief) vind u hieronder:

Vinama
orbis
Alles proeven
Disaster of wine
Wijngerd
Avonturen van een wijnmens
Wijnblog
Wijnkennis
Winetasting 

En nieuw in het cirkeltje: http://sdebacker.skynetblogs.be