• The Sicilian Tasting: destro plus Marc

    Pin it!

    Na onze kennismaking met de linkerkant van het eiland en witte druivenrassen als grillo en zibibbo was onze tweede Siciliaanse degustatie gewijd aan de rechterkant van het eiland, waar rode druiven als frappato en nero d'avola de dienst uit maken. Naast een mooie selectie van Cos (de volgende blog zal daar volledig aan gewijd worden) proefden we twee wijnen van op de hellingen van de Etna, één van de vreemdste terroirs van de wereld.

    Voor onze kennismaking met de wijnen van Etna gebruikten we twee flessen van Marc De Grazia's Tenuta delle Terre Nere, zijn 16ha groot domein in Randazzo. Marc De Grazia is een fascinerende persoonlijkheid, in de VS één van de grootste imporateurs van Italiaanse wijn, maar ook een zéér controversiële figuur als je de vele aan hem gewijde blogs mag geloven. Alhoewel hij zich graag voordoet als een Florentijn en er inderdaad kantoren heeft is hij geboren en getogen in de VS. Daar startte hij in 1980 met de import van Italiaanse wijnen, veel uit Toscane en de Piemonte, in een tijd toen de woordjes kwaliteit en Italiaanse wijn nog niet zo vaak in één zin vernoemd werden. Hij (h)erkende al snel de macht van Robert Parker en begon meer en meer wijnen in te voeren die tegemoet kwamen aan diens smaak. Zijn tegenstanders beweren dat hij de kwade genius is achter de invoering van barrique en nieuwe Franse eik in de traditionele regio's waar tot dan de grote botti werden gebruikt die veel smaakneutraler zijn. Wat zeker vast staat is dat zijn invloed als importateur van één van de grootste consumentenlanden van Italiaanse wijn ervoor zorgde dat veel producenten wijnen gingen maken om hem en de Amerikaanse markt ter wille te zijn. Wat eveneens vast staat is dat zijn succes het mogelijk maakte voor veel Italiaanse wijnbouwers om verder te investeren en te evolueren. 

    marcdegrazia

    In 2002 richtte Marc zijn eigen domein op de hellingen van de Etna op, gefascineerd als hij was door de uitzonderlijke omstandigheden hier. De ondergrond bestaat hier uit vulkanische as en puimsteen maar de uitbarstingen heben voor héél uiteenlopende samenstellingen gezorgd, van vulkanisch zand gemengd met asse tot stukken waar meer puimsteen dan zand ligt. De wijngaarden liggen op de noordkant van de Etna, héél hoog, ongeveer 800 tot 900m boven de zeespiegel. Omdat de Etna echt als een puist op het eiland ligt en geen buren heeft waait het flink, wat zeer goed is voor de gezondheid van de druiven omdat het het vocht wegblaast en zo schimmels vermijdt. Marc werkt hier dan ook bio, één van de voordelen van een vulkanische ondergrond is dat beestjes als de druifluis hier niet kunnen overleven. Bovendien zorgt de grote hoogte voor ééén van de belangrijkste omgevingsfactoren voor het krijgen van mooie expressieve aroma's: grote verschillen tussen dag en nachttemperaturen. Voeg al deze factoren samen met het gebruik van alleen hier voorkomende druivenrassen als de nerello mascalese en de nerello cappuccio, en de verwachtingen waren hoog gespannen. Té hoog, blijkbaar.

    etnaterre
      

    Onze eerste wijn was de Etna Bianco 2007, Tenuta delle Terre Nere: een blend van 50% caricante, 25% cataratto, 15% grecanico en 10% inzolia, opgevoed op inox. De stokken zijn meer dan 60jaar oud. Een droog, licht mineralige aroma met wat witte bloesems. In de mond rond en een beetjevet zelfs, met rustig fruit en een mooi bittertje. Een erg kalme wijn die misschien wel had mogen gekarafeerd worden. Eén *. Parker gaf hem 86/100.

    Nummer twee was de rode basiswijn van het domein, de Etna Rosso 2007, Tenuta delle Terre Nere, een 100% nerello mascalese die 6 maanden eik kreeg. Wat ons enorm opviel bij het uitschenken was de bijna bruine tint, wat zou moeten verwijzen naar een sterk geoxideerde wijn. In de neus aroma's van donkere, gebrande rozijnen en gedroogde pruimen, later evoluerend naar paddestoel en nog later naar ies rokerigs. In de mond verrassend fris en elegant, met rijpe tannines en een licht storend zuurprikje (de wijn was erg jong). In het glas evolueerde hij redelijk snel. Kreeg **. 

    Op Sicilië dronk ik de Guardiola Etna Rosso 2006, een veel verrassendere ervaring (staal, vers bloed, fruit) die ik ***(*) scoorde. Marc De Grazia zegt zelf dat hij het terroir van de Etna beschouwd als de Italiaanse pendant van Bourgogne: één van de weinige plaatsen (naast Barolo) in Italië waar je zo'n elegante en fijne wijnen kan maken omdat je geen last hebt van overrijpe druiven. De CSP leden waren niet onder de indruk van deze twee flessen, maar ik heb de indruk dat de specificiteit van dit domein terug te vinden is in de betere cuvées. Die kosten tussen de 20 en 50 euro en dat komt er misschien dan wel eens van (vrijwilligers voor een kostendelende degustatie mogen mailen ! ). Deze twee kosten 10,95 euro bij Licata die ook het hele gamma verdelen.  

  • The Sicilian Tasting: Marco

    Pin it!

    Marco De Bartoli is ontegensprekelijk dé wijnfiguur van Marsala. Hij was een landbouwingenieur en autoracer die in 1978 de Baglio Samperi, de boerderij van zijn moeder, overnam. Tot dan had die haar oogst doorverkocht aan de coöperatieve maar Marco wou zelf wijn maken en vooral dan Marsala, de wat verguisde en vergeten versterkte wijn van Sicilië, ooit beroemd als dessertwijn maar nu vaak gedegenereerd tot goedkope bucht voor keukengebruik. Zijn intense passie voor deze wijn maakte dat hij één van de beste wijnmakers van Sicilië werd. De druiven komen van twee domeinen, de Azienda Samperi en de Azienda di Pantelleria, op het gelijknamige eiland voor de kust van Sicilië.

    Door zijn werk rond marsala werd Marco een groot liefhebber van de lokale grillo en zibibbo rassen, en al snel maakte hij ook stille witte en rode wijnen. De stille wijnen komen uit onder de IGT Sicilia, maar ook voor de marsala's durft hij wel eens afwijken van de regels. Marco is een verzamelaar van oldtimers en was een tijdje president van de vereniging van Siciliaanse wijnmakers. Dat laatste kwam hem duur te staan toen een jaloerse concurrent hem aankloeg en zijn productie liet stilleggen. Hij won het proces echter en is vandaag terug helemaal top. Zijn zonen Renato en Sebastiano zijn vandaag al erg actief op het domein. Alle deze avond geproefde wijnen kwamen van Swaffou.  

    marco

                                                                                                                                         

    De eerste wijn die we proefden was de Solo e Vento 2007, een 50/50 blend van grillo en zibibbo, gevinifieerd op inox. De neus opende heel kruidig, ging dan naar citrustonen en evolueerde erg positief. In de mond droog, maar tegelijk een beetje plakkerig. Iemand suggereerde wasabi als begeleider. Kreeg van ons *(*), maar aan 16,49 euro een beetje duur.

    Mijn favoriet was de erg originele Grecanico Dorato, Integer, 2007. In de neus kwamen onmiddellijk kaneel, marsepein en kruidnagel, maar ook overrijpe banaan. De geur van gebrande amandelen schijnt voor deze druif, eigenlijk een variant van de garganega, dan ook typerend te zijn. Een beetje deed de geur ook denken aan een natuurlijke wijn, iets dat in de mond nog sterker terugkwam en in de afdronk bijna aan geuze deed denken. Tegelijk was hij fris en lekker maar ook met een zoet element dat opnieuw aan die heel rijpe banaan deed denken, maar dan gebakken. Van mij kreeg hij *** maar de anderen vonden zijn 25,71 euro veel te duur en hielden er niet van.

    Bekend zijn voor je witte wijnen en dan het sterkst scoren met je rode...Deze wijn blies ons allemaal van de sokken. De Rosso di Marco 2006 is een blend van 50% syrah en 50% merlot, gefermenteerd op inox maar 24 maanden opgevoed op eik. De neus is complex en eindeloos met een heel fijne frisse syrah geur die wel uit de noordelijke Rhône lijkt te komen. In de mond een prachtige openingsbeweging, bijna als een aanzwellend orkest zoals in de Sacre van Stravinsky of in sommige symfonieën van Bruckner. Een wow!, een halleluia! en een maginficat! ontsnapten aan onze monden. Een indrukwekkende wijn, met 35,21 euro wel wat duur maar elk glas geeft hier genot. Voor ons ****.

    Een De Bartoli degustatie zonder zijn Marsala zou belachelijk zijn en daarom zondigde CSP deze keer tweemaal tegen zijn prijzenpolitiek. Ook deze Marsala Superiore Riserva 10 anni was immers met zijn 38,88 euro behoorlijk duur. Het is een blend van 50/50 grillo en inzolia, waarbij de grillo fermenteert op eik en de inzolia wordt verrijkt met acquavit om de mistelle voor te bereiden die aan de wijn gaat worden toegevoegd. In de neus noten en kruiden maar ook iets rokerigs. In de mond zoet maar erg evenwichtig met noten en kruiden en gekonfijte dadels van bij de marokkaanse winkelier. Apart maar complex en lekker en een gigantisch verschil met goedkope marsala, maar geen makkelijke wijn om te verkopen... Kreeg van mij ***.

  • The Sicilian Tasting: sinistro

    Pin it!

    Wanneer twee CSP leden vier dagen in goed gezelschap de gastronoom uithangen op Sicilië, dan kan het niet anders dan dat we de andere CSP leden laten delen in deze vreugde. Een Sicilië tasting was dan ook op zijn plaats. Maar omdat Sicilië zoveel goede wijnen oplevert bleek al snel dat één avond niet te doen zou zijn en op aanraden van een bevriende wijnhandelaar splitsten we de zaak op in twee: een proeverij zou zich richten op de linkerkant van het eiland, met name rond Marsala. De volgende zou dan de rechterkant aan de beurt laten. Het onvolprezen Planeta krijgt later op het jaar zijn eigen degustatie. 

    De avond leverde al snel op wat een constante zou blijken te zijn. In een zee van plonk dobberen enkele pareltjes. Zoals op veel plaatsen in Italië is het hier eigenlijk wat te makkelijk. De zon, de vruchtbare grond, een beetje irrigatie en je krijgt opbrengsten waarvan je duizelt, maar helaas is de kwaliteit dan ook vaak navenant. Dit zijn de Sicilianen zoals we die kennen van de ketens: betaalbare dorstlessers. De twee witten van Alcesti en de witte van Firriato bevestigden dit: ze kregen alletwee een halve of een hele *, maar ik zag sommige leden zich al schrap zetten. Een hele avond van dittem ?

    De wijnen van Donnafugata worden gemaakt in Marsala door de familie Rallo. Maar zoals al in vorig blogbericht beschreven, vaak is de naam van de consulterende oenoloog even belangrijk als die van de eigenaar. Dit domein werd bij zijn opstart in 1983 geconsulteerd door de beroemde Giacomo Tachis, maar op diens eigen aandringen haalde de familie Carlo Ferrini erbij. Carlo is een Toscaanse superster, een beeje zoals Roland of Derenoncourt, en ondermeer de raadgever bij klasbakken als Fonterutoli of Poliziano. Net zoals Stéphane schenkt hij vooral aandacht aan wat er in de wijngaard gebeurt; wat leidt tot wijnen met persoonlijkheid en schitterend fruit. Deze Anthilia 2007 werd gemaakt met de lokale rassen ansonica en catarratto. In de neus héél zuiver fruit, perzik en sinaas en knalvers zweet, inclusief de feromonen ! Een hele mooie structuur ook, heel goed gemaakt, om in te bijten zo fruitig !!! Kreeg van ons zonder discussie **. Ik kocht de wijn op het vliegveld van Catania aan 11 euro.

    donnafugata

    Het mooie etiket, een handelsmerk van Donnafugata, verwijst naar de vluchtende koningin Maria Carolina die niet ver van het domein een schuiloord vond voor haar belagers.

    Voor we overgaan tot de persoonlijheid van de avond, proefden we nog twee erg aardige wijnen. De Bizir 2006 van Ajello, is een blend van chardonnay, inzolia en grillo. En voor iemand begint te gillen over chardonnay en niet-Siciliaanse druif even opmerken dat Sicilië lang door de fransen bezet werd: vandaar de aanwezigheid van Franse druivenrassen die hier vaak al heel lang staan. Deze wijn had een aroma van stroperige likeur, gele gitanes, erg alcoholrijk en kruidig. in de mond troffen we opgelegd fruit, likeur en alcohol, met een bijna zoete toets die toch droog is, en met amandelen in de afdronk. Sicilië is ook sterk beïnvloed door de Arabische cultuur en couscous is dan ook een nationaal gerecht: daar moet deze wijn perfect bij gaan. *(*) dus, en 12,95 euro bij Licata

    De Ninfea 2006 komt van Alcesti en is een blend van grillo en chardonnay, een erg gelukkige combinatie die je vaak ontmoet in wat commerciëlere wijnen; Hier werd de grillo eerst op inox gefermenteerd en de chardonnay op eik, waarna hij nog eens 9 maanden barrique kreeg. Dit zou normaal gezien een eikmonster opleveren, maar hier is de grillo de cowboy die het chardonnay paard in toom houdt. In de neus sinaas en eik maar omweven door een frisse zeebries. in de mond eveneens openend met exuberant fruit en vanille, maar ingetoomd door het witte fruit van de grillo. Dankzij de blend complexer en beter gestructureerd. Kreeg van ons daarvoor **, maar koste dan ook al 14,2 euro bij Het Moment in Aalst.

    De wijnen van dé superster aan deze kant van het eiland serveer ik u volgende keer, kwestie van deze berichten verteerbaar (en u geïnteresseerd) te houden. Wie echter op zoek is naar een originele zomerse rosé kan ik de Pignatello 2006 can Alcesti aanbevelen die ook voorbij kwam fietsen deze avond. Een aroma met klein rood fruit, zelfs wat boterig, een vettige en goed gestructureerde mond die wat aan pinot noir deed denken: een fruitige rosé met ballen, perfect bij de mediterraanse terraskeuken. *(*) en 8 euro bij Het Moment.

  • Kleine wijn, grote naam: Chateau Jean Faux

    Pin it!

    "Any idiot can buy expensive wines, but you need to know what you're doing to choose something delicious and reasonably priced."

    Jay McInerney in "Red, white and drunk all over" van Natalie MacLean

    Eén van de leukste aspecten aan wijn en er wat meer van af weten is dat het makkelijker wordt om zéér mooie wijnen te herkennen in een prijssegment onder de 15-20 euro. Kennis over appellations en oogstjaren komt daar goed bij van pas, maar zelfs dan blijft het soms zoeken naar een naald in een hooiberg wanneer je wordt geconfronteerd met het aanbod in bijvoorbeeld de kleinere appellaties van de Bordeaux. 

    Iets wat mij nog maar zelden heeft teleurgesteld is het kiezen van een wijn waarachter een persoon staat wiens stijl je kent. Alhoewel het wel eens gebeurd, is een wijn die anoniem is en waar niemand je iets over kan zeggen meestal een tegenvaller. Eén van de namen waar ik altijd blij van opkijk is Stéphane Derenenoncourt. 

     stephdere

    Stéphane werd in 1963 geboren als zoon van een metaalarbeider uit Duinkerken. Omdat hij deze beroepskeuze niet zag zitten vertrok hij naar de Fronsac om er te gaan werken in de wijnoogst. In 1985 begon hij zijn leertijd bij Paul Barre, een pionier van de biodynamische wijnbouw op het Château La Fleur Caillou. Een cruciaal punt in zijn carrière was de ontmoeting in 1996 met Stephan von Neipperg van het prestigieuze Canon La Gaffelière. Het klikte onmiddellijk tussen de ongeschoolde en wat gevaarlijk uitziende autodidact en de gedistingueerde kasteelheer. Beiden waren gefixeerd op terroir, meer dan op keldertrukjes, en het was de hands-on mentaliteit en de jarenlange ervaring van Stéphane als landarbeider die von Neipperg potentieel deden zien. Samen creëerden ze de legendarische super-garage-wijn La Mondotte en Stéphane's ster was gelanceerd. Vandaag is Derenoncourt als consulent actief in Frankrijk, Spanje, Toscane en de VS, en bij heel wat prestigieuze Bordelese toppers. Mooi voor ons is echter dat Stéphane ook een zwak heeft voor de kleinere appellations (zijn eigen domein, Domaine de l'A ligt in de Côtes de Castillon). Je kan daar dan ook geweldige koopjes doen, zeker in het begin, en wanneer de hand van Derenoncourt echt proefbaar wordt zit je vaak met wijnen tussen de 10 en 20 euro die gewéldig lekker zijn en evenveel drinkgenot geven dan hun prestigieuzere broertjes.  

    Derenoncourt maakt zachte, soepele en elegante wijnen, een beetje de tegenpolen van de machtige Rolland-Parker stijl. Hij is een echte terroiriste wiens vinificatiestijl erop gericht is om het terroir duidelijk te doen uitkomen en die altijd al het werk in de wijngaard liet primeren op dat in de kelder. Wanneer men hem vraagt naar zijn stijl zegt hij altijd dat zijn stijl is er geen te hebben: bij hem spreekt het terroir, spreekt de wijngaard, en niet Stéphane Derenoncourt. Hij geeft de wijn alleen de ruimte om te praten. In de peperdure Mondotte wordt dat wat weggemoffeld door de concentratie maar je herkent dit heel duidelijk in kleinere wijnen zoals D'Aiguilhe, Vrai Canon Bouché of Monestier La Tour (Bergerac). Al zijn wijnen zijn vooal héél drinkbaar en elegant. 

    Het Château Jean Faux ligt in Bordeaux, in Sainte Radegonde en heeft 6,5ha wijngaard met 80% merlot en 20% cabernet franc. De stokken staan erg dicht bij elkaar aangeplant, 7400 stokken per ha, een natuurlijke vorm van opbrengstbeperking die de wortels dwingt om diep te gaan en ze zijn ongeveer 25 jaar oud. Pascal Colette is de eigenaar sinds de jaargang 2003. Hij is een globetrotter en ex-manager van de vatenmaker Saury en alle wijnen rijpen dan ook op 40% nieuwe en 60% eerstejaarse eik van dit huis. Tussen de rangen wordt geploegd en het gebruik van kunstmest en herbicides wordt zo vermeden.

    pres5

                                                                                                                             

    Het koppel Pascal en Chrystel Colette.

    Ik proefde twee jaargangen, beide gekocht bij Leirovins in Wetteren, de 2003 aan 12 euro in april 2006, de 2004 aan 13,6 euro in maart 2009.

    Bordeaux Superieur, Chateau Jean Faux, 2003: 26 juni 06: erg mooi rijp fruit, zonder overdrijven; vlezige toets; vol en goed gestructureerd, veel fruit, eerder ernstige wijn. Mooie afdronk. ♥ 27 november 06: zeer mooi geconcentreerd fruit, goed gemaakt, typisch 2003 bittertje.  10 februari ’09: nog niks van zijn pluimen verloren; heel intense kruidige neus, zoethout, exotische houtsoorten; in de mond mooi gebalanceerd, mooie tannines, zacht maar niet fluwelig, erg intens, veel body; mooie finish met munt, vlier en artisjok (amaro !), het bittertje stoort nu niet meer en is een smaakelement geworden; prachtige wijn, zeer mooie evolutie !! ©©(©) een dag later wat ernstiger, wat “bordelezer”, meer bitters, mooi volume, maar ook nu nog die mooie finish, maar wat straffer; fris én stevig tegelijk ©©©

    Bordeaux Superieur, Chateau Jean Faux, 2004: 13 maart 2009: nogal évolué qua kleur; wat vlezig fruit, na walsen ook balsamico, veel zelfs; mooi, zelfs zeer mooie start, fris en fruitig en met een mooie vlezigheid, tamelijk complex, erg smakelijk, elegante maar mooie en lange afdronk; fruit, koffie en cacao; mooie elegante tannines ©©(©) een dag later een echte prachtneus, nog complexer nu, met de balsamico verweven rond een bijna syrah-aandoende vlezigheid; in de mond zacht maar heel aanwezig en precies, uitermate lekker en smakelijk, een moderne en evenwichtige bordeaux met veel klasse; hier kunnen vele cru bourgeois een puntje aan zuigen. De op zich wel mooie afdronk eindigt nogal abrupt ©©© dag 3: een beetje oxydatie in de neus, maar erg weinig en nog steeds erg lekker, wat rokeriger nu; rond en soft in de mond, met wat sporen van veroudering, maar nog steeds verrekte goed ! Moet asap in mijn kelder ! ©©©

    Ik proefde ook de  Bordeaux, Rosé, Chateau Jean faux, 2004: geproefd in april 2006. Heel apart en compex aroma doet wat aan een medicijn denken, veel meer een clairet dan een rosé; zeer aangename vlotte mond met een mooie structuur en veel body. Heel sterk. ©©(©)

     

      

  • Meer moet dat niet zijn: ode aan de kleine wijn

    Pin it!

    Na een bezoek aan de kathedraal van Amiens begonnen wij aan onze vaste speurtocht naar een goed restaurant. Naast de obligate tourist traps, de ketens en de grote gastronomische restaurants heeft elke Franse stad een paar huizen van vertrouwen waar je voor niet veel geld overheerlijk kan eten. Ze zitten gegarandeerd overvol, werken in twee services en alleen al hun hoge rotatie zorgt voor steeds verse produkten. Het zijn de ideale plaatsen om kennis te maken met lokale produkten of met de klassiekers uit de Franse traditionele keuken en ik ben er dan ook verzot op.

    Nog verzotter ben ik echter op een ander aspect van deze eenvoudige keuken. Steevast heeft zo'n restaurant een wijnkaart zonder grote namen maar vol kleine wijnen van kleine wijngebieden en ik ben daar zo verzot op dat ik er vaak met meer smaak van geniet dan van een grote wijn. Beaujolais, chinon, bourgeuil, cahors, kleine Bordeaux, allemaal geven ze me waar het bij wijn tenslotte om te doen is: drinkplezier. En het meest verbluffende is dan telkens weer dat wat ik er ook bestel ik telkens weer positief verrast wordt en me telkens weer kan afvragen waarom die wijnen niet in België geraken. Die verduivelde Fransen drinken hem blijkbaar liever zelf. Of zijn wij het die neerkijken op dat soort wijn ?

    In Amiens was het even zoeken, maar uiteindelijk vonden we het in één van de winkelstraten: Le T'chiot Zinc, met cuisine traditionelle française, spécialités picardes, cochon de lait en terrines et patisseries maison. Meer moest dat niet zijn.

    Ik profiteerde er van om eend te eten, één van de dingen waarvoor je echt in de Somme moet zijn: een heerlijke terrine en een nog lekkerdere confit de canard. De wijn was een Saumur-Champigny 2007, Le Coeur du Vigneau van Auguste Bonhomme. Koel geserveerd, mooi aroma met frambozen en zwarte bessen, zuiver en goed gestructureerd. En plots moest ik weer denken aan mijn laatste gesprek met Marc van Cavopro en hoe diens oogjes begonnen te blinken toen we spraken over terrassen in Parijs, traditioneel eten en een kleine rode wijn recht uit de frigo. Ik ga gewoonlijk voor Chinon of Beaujolais maar hij raadde me aan om eens een Saumur-Champigny te proberen. Mercikes, Marc, het was een goede raad... 

                                                                                                                                       

     DSC00253

  • Changez! D'une façon naturelle !

    Pin it!

    Agnes en René Mosse zijn wijnmakers naar mijn hart. Tot 1998 baatten ze een wijnbar uit in Tours, maar de wijnmicrobe is een vies beestje en in 1999 kochten ze een domein in Saint-Lambert-du-Lattay, in het midden van de appellation Coteaux du Layon. Ondertussen had René al ervaring opgedaan in de Touraine en bij Hubert de Monfille in Bourgondië, en onder invloed van wijnbouwers als Jo Pithon en François Chidaine besloten van in het begin om bio te gaan. Vanaf 2001 gingen ze ook biodynamisch.

    De twee (ook Agnes!) verzetten pakken werk in de wijngaard omdat ze vinden dat daar de kwaliteit wordt bepaald. Herbicides, pesticides en kunstmest zijn uiteraard uit den boze. Om het onkruid onder controle te houden ploegen ze de grond tussen de ranken licht om en ze passen zelfs een techniek als décavaillonage toe (zie foto. klik erop en u komt op een nog veel interessanter artikel dan dit uit !) Een deel van hun 15ha grote wijngaard werd ook aangeplant met stokken die afkomstig zijn van Mark Angeli (een interessant artikel hier) en daarvoor passen ze een techniek toe die ze sélection massale noemen. In veel wijngaarden gaat men vooral op zoek naar uniformiteit en één van de manieren om dit te verkrijgen is het selecteren en aanplanten van één kloon zodat alle druivelaars ongeveer dezelfde karakteristieken hebben en ongeveer hetzelfde sap voortbrengen. Bij sélection massale is de nieuwe aanplant een mengeling van stokken met verschillende genetische voorvaders. Dit leidt tot een beperktere vatbaarheid voor ziektes maar ook tot meer complexiteit in de wijn. In de kelder doet men het tegenovergestelde van in de wijngaard: daar werkt men zo weinig mogelijk.

    mosse2

    Minimale interventie heet dat en het wil zeggen dat de Mosse's voor een groot deel de wijn zijn natuurlijke weg volgen. Geen vreemde gisten dus, alleen de van nature op de druiven aanwezige gisten worden gebruikt om de gisting in gang te zetten. Dit vermijdt smaakvervlakking en je proeft a.h.w. het terroir nog meer. Chaptalisatie (het toevoegen van suikers) is absoluut uit den boze en de wijnen rijpen op oude houten vaten die geen smaak afgeven maar waarvan de poriën wel mooi zuurstofcontact toelaten. Sinds 2003 maakt dit van dit domein één van de toppers van de regio, maar in een aparte stijl: zo'n beetje als Miss Vegetarian...vegetarisch poepke maar schoon poepke.

    Olaf van Vinama gaf me deze wijn door in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. In België worden ze verdeeld door Wijnfolie in Aalter, gespecialiseerd in natuurlijke wijnen. Ik proefde de

    Le Rouchefer, Anjou, 2005:

    Vuur! riep de wederhelft van Rick en gelijk had ze. Het eerste element dat je hier in de neus springt is de vonk van een vuursteen op het moment dat die in de lucht springt, een beetje zoals het ketsen van een lege zippo maar dan zonder de naft, daarna volgde rijpe appel, maar dan eerder een schuur vol met rijpe appels, of het moment dat je er zo eentje opensnijdt, in de openlucht, staand voor die schuur...; in de mond mooi, heel fruitig bijna naar het zoete maar toch is hij heel droog; mooie zuren, mooi fruit, mooi complex, een wijn met een persoonlijkheid, een beetje wild maar eigenlijk heel aardig (een beetje zoals René ? ) ©©©

    mosse

    Merci, Vinama ! Zelf gaf ik aan Culinair Atelier de Venje, een Kroatisch buitenbeentje dat mijn hart stal. Benieuwd wat ze ervan vond...De andere Vlaamse Wijnbloggers (en dit is hun initiatief) vind u hieronder:

    Vinama
    orbis

    Alles proeven

    Disaster of wine

    Wijngerd

    Avonturen van een wijnmens
    Wijnblog
    Wijnkennis
    Winetasting
     

    En nieuw in het cirkeltje: http://sdebacker.skynetblogs.be

     

  • Red, White & Drunk All Over

    Pin it!

    Terug naar de wijn !

    "...and all of us who love alcoholic grape juice, are on a parallel search for wine that tells us where it's from, who made it, and even who we are in drinking it. Fortunately finding these wines is a journey that lasts a lifetime."

    Dit zijn de woorden waarmee Natalie MacLean haar boek "Red, White & Drunk all over. " afsluit. En ik sluit mij daar bij aan ! Een bijkomende toast echter op allen die er over vertellen, of dat nu verbaal is of op papier of op het net: babbelen en schrijven over wijn dwingt je om na te denken en helpen je om een opinie te vormen. En als dat dan even ongedwongen, humoristisch en open gebeurt als bij Natalie (of bij Vinejo, om maar eens dichter bij huis te gaan) (of bij Gary, iets verder van huis) dan zijn wij daar graag lezer of luisteraar van.

    Dit is een bijzonder entertainend boekje, een beetje zoals het weer vandaag (18°C, zonnig en met een sprankelend lentegevoel).

    PS Natalie is ook een bijzonder mooie madam !  

                                                                                                                                    

    natalie-maclean-red-white-and-drunk-all-over-cover