• Per Tutti, Leuven

    Pin it!

    Er is, als puntje bij paaltje komt, maar één constante in de evolutie van mijn culinaire smaak: een steeds groter worden respect voor het pure ingrediënt. Ondertussen begin ik er ook een zesde zintuig voor te krijgen. De passie van restaurateurs die op dit vlak excelleren springt als het ware uit je bord omhoog en dat begint al bij de eenvoudigste gerechten. En indien dat duidelijk niet het geval is kan het mijn maaltijd behoorlijk snel bederven.

    Leuven is een restaurant rijker dat niet alleen uitblinkt in de zorgvuldige selectie van zijn ingrediënten maar dat er dan ook nog eens in slaagt om op een zeer economische manier met die topmaterialen hele mooie, eenvoudige gerechten te maken. Oreste, de chef van per Tutti, een Limburgse Italiaan, is al zijn hele leven bezig met voeding. Vroeger op industriële basis, toen hij nog werkte voor een groot concern, maar nu al een hele tijd voor zichzelf en veel kleinschaliger, eerst in Zonhoven, en sinds een paar maanden met een eigen zaak in Leuven, in de Ravenstraat.

    Naast een heel beheersbare kaart serveert Oreste elke dag ook een paar dagspecialiteiten die mij op vier, vijf bezoeken culinair al een pak rijker hebben gemaakt. De wijnkaart is klein, zonder bekende namen, maar ze is OK, en de baas weet heel goed wat er in de flessen zit, zodat hij ook als sommelier sterk op zijn benen staat. Hij serveert trouwens ook een uitzonderlijk goede huiswijn.

    Ik at er de laatste keer Bruschetta Romana, met gesmolten mozzarella, maar het is de Tradizionale die me telkens weer van de sokken blaast. het ultieme bewijs dat je met topmateriaal ook van de eenvoudigste gerechten sublieme ervaringen kan maken: het was één van die schotels die er in slagen om ook wanneer het buiten regent en waait je te transporteren naar een terrasje in de Italiaanse zon. En dat met een paar tomaten, een stuk brood en wat olijfolie en balsamico...

    Als hoofdgerecht (mijn culinair Italiaans gaat er met sprongen op vooruit) was er deze keer Casoncelli A La Bergamosca, een soort halvemaantjes-ravioli gevuld met een blend van kalfs-, runds- en een beetje varkens-vlees, parmezaan, en allerlei groentenrestjes, overgeten met een lichte bolognese-saus (zonder kaas, die zit al binnenin het gerecht). Ik liet me zelfs verleiden tot een dessert (ik had een vrije dag), een superbe cassata.

    In het glas kwam eerst een glas Prosecco, deze keer de erg lekkere La Fabra, maar normaal gezien is dat de heel evenwichtige Sommariva, precies wat een glas prosecco moet zijn: eetlustopwekkend. Ik heb Oreste de wijn laten kiezen en tot mijn verrassing ging hij voor één van de goedkoopste flessen van de kaart: de Roero Arneis Cravanzola 2008. Die kwam iets te koud op tafel, maar bleek na een kwartiertje een elegante begeleider van het geheel te zijn, met witte bloemen en citrus. Heel onpretentieus eigenlijk maar ook heel eerlijk en goed passend. De espresso is hier van Piu: net als alles hier helemaal zoals het hoort. Een pure shot koffie-aroma's. 

    Bovenop dit alles komt nog het feit dat Oreste heel bewust binnen de wat lagere budgetten blijft, Leuven is uiteindelijk een studentenstad met vooral wit geld en dus met wat minder armslag. Zelfs met een studentenbudget kan je hier zeer lekker eten en dat is ook wel eens leuk. 

    DSC00310
        
      

  • Domaine de Frégate, Bandol, 2003: alternatief besprekingske

    Pin it!

    Een kleine discussie bij Vinejo leidde tot de volgende bedenking. Punten geven aan wijn is een eeuwigdurende bron van onenigheid, waar je decennia over kan doorbomen, maar er zijn mensen als Hugh Johnson die proberen wijn te vatten in woorden en beschrijvingen in plaats van punten. En dan bedoel ik niet de klassieke wijnblabla maar iets poetischer. Hier volgt mijn poging. 

    "Een communiefeest. Veel volk, mooi weer, gepraat, wijn, gebabbel...links en rechtds staan er fruitschotels, maar er drijft al een geur van gebraad uit de keukens...alles is licht en vrolijkheid maar tegelijk is er ook een ondertoon van ernst: voor de communicant en zijn ouders is het een belangrijke gebeurtenis, spannend zelfs, vertrekken op wereldreis door het leven. Later op de avond halen de nonkels de sigaren boven en komen de serieuze gesprekken. Een erfeniskwestieke ? een lang weggedkt familiegeheim ? en de sfeer wordt nu zelfs wat dreigend. 

    Een dag later drinkt de zaaluitbater een glas in de zaal voor ze wordt leeggemaakt voor het volgende feest: er hangt een mengeling van mens en wijn en bier en sigaar in de lucht, maar je ruikt ook nog dat een mooie dag was."

    Of in klassieke wijnnotitie-taal:

    Stevig fruit met munt, peper en zoethout en een beetje onderhout; mooie eerste mondindruk, fris en fruitig dan interessanter en wat complexer, een tertiair element, een beetje warm achteraan maar soepel; zachte tannines maar nog duidelijk; na een uurtje of wat ernstiger, kruidiger met veel minder opvallend fruit; nog wat later: evolueert naar chocola, zoethout, zwarte bessen; drop in de afdronk en heel grote, diepe ernst, heel streng eigenlijk. Een dag later: nog ok maar het fruit is nu overrijp en wat eendimensionaal: het feest is voorbij, alleen de herinnering blijft...

    fregate
     Domaine de Frégate, Bandol: wish I was there

     

  • Gezien op Zaventem Airport...en een beetje jaloers

    Pin it!

    DSC00299

                                                                                                                                           

  • La tripe du vigneron

    Pin it!

    "Un bon vin doit avoir la gueule de l'endroit et la tripe du vigneron."

    Jacques Puissais, oenoloog en stichter van het Institut du Goût. 

    Net terug van een kleine trip naar Engeland, en wij werden er nog eens geconfronteerd met een typisch probleem dat mij zeer vaak stoort aan een wijnkaart. Op bijna alle plaatsen (en ik spreek hier van werkelijk uitstekende keukens) was de wijnkaart zo vaag en ongeïnspireerd dat de zin in een mooie fles je op voorhand ontnomen werd.

    Ik lust ze niet meer, de merlot's van West-Australië met hippe namen maar zonder informatie over maker of herkomst, de viognier's uit de Pays d'Oc waar het etiket of de prijs de inhoud ver overschaduwt. Ze horen thuis in supermarkten en hippe nachtclubs, niet in degelijke restaurants. Ik herinner me nog de verbazing in een wereldrestaurant in Leuven dat voor de rest best wel aardige dingen op zijn blackboard had staan: op de kaart stond een mij leuk lijkende Australiër maar toen ik protesteerde omdat ik een heel andere fles kreeg keek men mij bevreemd aan. hij was toch wit en Australisch ? Waar zeurde ik dan over ?

    Zelfs in goede Belgische restaurants is de wijnkaart vaak zeer vaag. Haastig bijeen geplakte lijsten met grote appellaties maar slechte vertegenwoordigers ervan, totaal nietszeggende Nieuwe Wereldwijnen die zelf al lang vergeten zijn wie hen maakte, of helemaal onnozel, goed bekkende proefnota's die, als ze al echt zijn, ooit eens werden gemaakt toen de wijn pas gebotteld werd...ik krijg er iets van.

    Zo hoort in mijn ogen, in elk zichzelf respecterend restaurant, een wijnkaart wat wijnen uit de Loire en de Beaujolais te bevatten, indien een beetje goed gemaakt toch echte terroirwijnen, en zou een minimale hoeveelheid info toch ook niet misstaan. Op de eetkaart is men toch ook duidelijk ? Of zeg je soms: iets met varken uit ergens in Frankrijk met wat groenten ? een soort vis met lekkere saus ? anonieme kip met een soort paddestoel en veel room ?

    Toegegeven, in een goed restaurant met een goeie sommelier gebeurt dit verbaal, en je ontmoet ze meer en meer, de sommeliers die zo begeesterd zijn door hun vak dat het lijkt of ze elke wijn zelf gebotteld hebben, en ik bewonder hun encyclopedische kennis. Maar dit gebeurt vooral in de betere en wat duurdere etablissementen. Meestal eet je toch iets goedkoper en dan zou wat informatie niet misstaan. Een goed voorbeeld zijn de Griekse of Italiaanse restaurants waar 90% van de bezoekers de retsina of de huisrode nemen omdat ze geen fluit begrijpen van de wijnkaart. En is dat hun fout ? Neen, het is aan de restaurateur of misschien nog meer aan de wijnleverancier om deze informatie te verstrekken. Het zou op veel plaatsen het culinaire gebeuren op een heel eenvoudige manier omhoog krikken. Het is misschien een idee voor u, wijnhandelaren: offreer de service van een "levende" wijnkaart aan restaurants zonder sommelier...

    Wij dronken over de plas de volgende heel onpretentieuze flessen:

    In de Trooper Inn in Petersfield, Hampshire, bij ons voorgerecht een witte uit Patagonië van de Bodega del Fin del Mundo, de Flagtree 2008. Met 60% sauvignon en 40% chardonnay een toch tamelijk commerciële blend, dachten we, en hij bleek wonderwel te passen bij de mosselen aan de ene kant van de tafel, maar werd weggevaagd door een toast champignon met gesmolten geitenkaas. Hij was fris fruit en tegelijk erg kruidig, met in de afdronk iets dat aan marsepein deed denken. Bij het hoofdgerecht (wij wierpen ons eensgezind op de shoulder of lamb in a mint and honey sauce) kwam een goedkope maar zeer goed passende Siciliaan, de Lunate Merlot-Nero d'Avola 2008 van Terre del Sole, met mooi pruimenfruit, stevig en kruidig, en het kartonsmaakje van de filters verdween onder het geweld van het lam. Apart niet noemeswaardig maar in combinatie erg geslaagd.

    In de Running Horse in Littleton, een wat modernere maar ook stijvere dining pub, werden we twee maal verrast. De eerste maal toen we op kaart met kelderrestjes of bin ends een riesling van de toch wel gereputeerde Dr Loosen uit de Moezel zagen staan. De Dr L 2004, Loosen Bros, 2004 bleek een voor de Engelse markt gemaakte blend van verschillende moezelwijngaarden, met abrikoos, citrus en wat kruisbes in de neus, en met een zeer verrassende zoete mond met heel veel restsuikers. Na etiket-studie zagen we dat de wijn maar 8,5% alcohol had, zodat dit niet onlogisch was, en echt slecht was dit niet, maar als je een frisse riesling verwacht...bij mijn soufflé van parmesaan, spinazie en camembert paste hij wonderwel, de disgenoten mochten met hun vis even overschakelen op water. Wist je trouwens dat ook Bordeaux vroeger werd aangepast aan de smaak van de markt waarvoor hij bekend was ? Voor bij onze overheerlijke Flavours of Duck gingen we voor een Gigondas 2004, Domaine St François Xavier, van André Gras et fils, een geslaagde gok. Fruitig, evolué, op dronk, heel goed versmolten en perfect passend. Van de hele driedaagse kwam het lekkerste gerecht echter op het einde: het was eigenlijk het simpelste, het meest traditionele maar vreemd genoeg ook het meest verfijnde: de Sunday Roast Pork van de Baker's Arms in Droxford. Ik deel graag met u het beeld. Het is even rijden voor the real thing... 

    DSC01174

        

     

          

  • Goed nieuws 2

    Pin it!

    Ooit stonden wij mee aan de wieg van de wijnselectie van PurPur, de trendy wijnbar in de Parijsstraat in Leuven, maar na de overname door nieuwe eigenaars zakte het wijnaanbod als een pudding in elkaar (alhoewel er de laatste tijd beterschap is !). Het was dan ook met gezonde nieuwsgierigheid dat wij op het einde van een stevige werkweek afzakten naar de Mechelsestraat om er kennis te maken met Leuvens nieuwste aanwinst.

    Convento Wines & Antiques is een initiatief van Stéphane en Katrien, de mensen achter de Winetasting website waar je terecht kan voor alle praktische info rond degustaties, handelaren, winebars etc. Aardig door de wijnmicrobe gebeten besloot Stéphane een sabbatjaar in te lassen om een eigen winebar annex antiekzaak uit te baten en wij wijnminnende Leuvenaars mogen daar blij om zijn. Naast zeven wijnen per glas kan je er ook per fles kopen (en die dan achteraf mee naar huis nemen, uiteraard) en is er ook een reguliere wijnwinkel aan verbonden, met een klein maar fijn gamma.

    Ik dronk er mijn eerste glazen, had een fijn gesprek (twee wijnliefhebbers samen...) en besloot om er nog geregeld terug te keren. Dat zal snel zijn, want ze verkopen hier de witte A Mano, een heerlijk mooie fruitige wijn. Uit curiositeit grabbelde ik een spaanse witte tempranillo van Pago del Vicario mee, een leuke wijn voor bij blindproeverijen (de heel licht roze schijn is de weggever, net zoals bij een blanc de noirs) die echter ook zo zeer beviel ten huize van. Héél fruitig aroma, en ook in de mond datzelfde wat overweldigende fruit met heel veel frisse zuren. Heel mooi voor bij héét weer. Hij kreeg van mij één *, de A Mano twéé **.

    Evenementen en Master Classes worden gepland, op weekdagen alstublieft (eindelijk) én ik kan hier met de fiets naartoe !! Voor alle lezers van Leuven en omstreken tot dan, voor alle anderen: leuven is een schoon stad...een etentje bij A Zamara...een glaasje bij Convento...                                                                                              

    convento

      

  • Goed nieuws 1

    Pin it!

    Wijntijdschriften. Ik sta geregeld voor het rek van mijn tijdschriftenhandel (een grote!) te peinzen, en alhoewel ik al eens durf experimenteren, merk ik dat ik steeds terugval op hetzelfde drietal: het Revue de Vin de France, Decanter en WeinGourmet. Drie tijdschriften die de zaken anders bekijken, maar elk op zich interessant en sterk genoeg om te volgen. Wat betreft nederlandstalige tijdschriften vond ik het steeds huilen met de pet op: hollands gewauwel of hakkelend belgo-vlaams. En zelfs al mijn sympathie voor een belgisch product als Vino kon mij niet zover krijgen om het onding te lezen, laat staan te kopen.

    Toen Luc van Vinipure in Leuven mij dan ook onlangs een exemplaar van Vino! in de handen stopte stopte ik het nonchalant in de boodschappenzak, om het wat later op een vrouwvrije avond in de Rozenkrans in Vlierbeek (een droom van een café) terug boven te halen. De Rochefort 10 in de hand sloeg mijn onverschilligheid snel om in enthousiasme: er was hier iets veranderd. Wacht eens even...had ik niet gehoord dat Dirk Rodriguez van Kurkdroog nu mee in de redactie zat ?

    Een frisse layout, goed geschreven teksten (geen kromme vertalingen meer), leuke onderwerpen, interessante columns, interessante rubrieken...ik denk dat ik een abonnement ga nemen. Momenteel ligt het tijdschrift gratis op heel wat wijn-plaatsen: grabbel het ding mee, ik was positief verrast.De website is voorlopig nog hilarisch, met echt schoon krom nederlands (meer dan 5500 staal van wijn...), maar ik veronderstel dat Dirk dat ook wel zal veranderen, zeker? Alvast succes gewenst, heren.

    DSC00297
      

                                                                                                                                        

  • These are a few of my favourite pinks

    Pin it!

                                                                                                                                                       

    "Omdat ik besefte dat het doel niet langer de wijn was, maar de vriendschap."

    Citaat van Josko Gravner in een artikel in De Standaard van Bruno Vanspauwen.

    Rosé is een wijn die door vele kenners en liefhebbers verguisd wordt. En zelfs in mij zit er terwijl ik dit schrijf een stemmetje te roepen dat de meeste rosé rommel is, afvalwijn als het ware, goedkope bocht voor de toeristen, slobberwijntjes die alleen maar dienen om dronken te worden...Maar rosé is bij uitstek ook de wijn voor mooi zomerweer, barbecue's, feestjes, kortom alle gelegenheden waar de vriendschap, de familie, het gezelschap primeren op de wijn. En zo aan wijn de kans geeft om te dienen waarvoor hij eigenlijk werd gemaakt: om plezier te scheppen. En op deze manier is zelfs de allersimpelste garnacha uit Navarra of de goedkoopste rosé uit de Provence een waardige wijn.

    Dit gezegd en geschreven, ook in de rosé-wereld zijn er prinsen en koningen die boven de rest uitsteken en vandaar hier enkele van mijn favoriete rosé's, flessen die ik ook in de winter durf openen in het juiste gezelschap.

    Ik heb een boon van jewelste voor rosé's uit traditionele wijnbouwgebieden als de Bordeaux. Goede exemplaren weten fruit en structuur met elkaar te verbinden en worden zo eetrosé's met ballen, perfect bij schotels als bijvoorbeeld hespenspek, één van mijn favorieten. Clairet is een goed voorbeeld en elk jaar koop ik een paar flessen Chateau Thieuley in de Cora, een schoolvoorbeeld van zo'n wijn, en ondertussen ben ik er eigenlijk verbaasd over in welke mate dit een terroirwijn is. Elk jaar is anders en weerspiegeld héél sterk de weersomstandigheden, zij het vaak onrechtstreeks omdat dit kasteel de samenstelling van zijn clairet wijzigt naargelang de oogstkwaliteit. Ik heb jaargangen gedronken met 60% merlot, maar ook met 50% cabernet franc, en dat levert een aanzienlijk verschil op. 

    Echte plezierwijnen met culinair brede schouders zijn voor mij ook de rosé's uit de Roussillon, vaak met stevige proporties syrah, met die van Collioure als uitblinkers: eclatant fruit en tegelijk de structuur om zomerse schotels als kip aan te kunnen, en zelfs bij de barbecue niet misstaand. Die van de Cave de l'Abbé Rous zijn mijn favorieten, maar in de Spar vindt je een erg aangename Trémoine de Rasiguères, weliswaar geen voorbeeld van verfijning, maar goed gemaakt en stevig.

    Echte koningen in de rosé wereld, en echte cliché-killers, zijn de Bandol's, bewaar-rosés, die magnifiek kunnen evolueren, geheimzinning en complex worden, en die nog een stap verder gaan: het worden echte degustatiewijnen om met wijnvrienden over te filosoferen op het terras, terwijl ze toch ook dat vrolijke en zomerse houden die elke rosé kenmerkt. Ze danken dat aan de wonderbaarlijke mourvèdre druif. Chateau de Pibarnon is een goed voorbeeld.

    Ook Italie en Spanje brengen mooie exemplaren voort. Ooit werd ik omver geblazen door de Rosé di Regaleali van Tasca d'Almerita, een blend van nerello mascalese en nero d'avola, nog zo'n rosé met ballen, met een grote zomerse culinaire flexibiliteit. En nooit zal ik mijn diner vergeten in Mugasa, in de Beiras in Portugal. Grote schotels speenvarken begeleid door de rosé schuimwijn van Luis Pato, gemaakt met de touriga nacional druif !

    Dit alles brengt mij tot een klein theorietje: in elke regio waar men stevige rode wijnen maakt met krachtpatserdruiven als mourvèdre, malbec, touriga nacional, nero d'avola loont het zéér de moeite om op zoek te gaan naar de lokale rosé. Wijnmakers werken ook voor de lokale markt en niemand drinkt in de zomer van die tanninetijgers bij zijn zomerse schotels. Wijnboeren moeten aan die vraag kunnen voldoen en doen dat om alles makkelijk te houden vaak met dezelfde druivenrassen als waar ze hun rode mee maken. Rosés van de hierboven vermelde rassen combineren perfect body en fruit en beschikken vaak ook over wat meer tannines, wat ze geschikte barbecuepartners maken. Ze worden maar zelden geexporteerd, maar "het plezier zit hem in de jacht"...ik wens u een goed (wijn)jachtseizoen toe deze zomer ! 

     

    Dit artikeltje werd geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. De andere deelnemers (die al gepost hebben) vindt u hieronder:

    Vinama

    Disaster of Wine

    Avonturen van een wijnmens

    Culinair Atelier

    Stéphane's World

    Wijnblog