• Bericht uit Oostende 3: La Vie en Rosé

    Pin it!

    Zomer, vakantie, zon en zee "rijmen" op rosé en omdat rood die twee weken bijna zo goed als verbannen werd van onze vakantietafel kwam er af en toe een edele rosé naar voor, kwestie van eens af te wisselen, en omdat sommige schotels nu eenmaal vragen om een vleugje tannine, een schepje rood fruit of, gewoonweg, wat bredere schouders dan de gemiddelde witte.

    Twee flessen staken er hier met kop en schouders bovenuit. De eerste bracht ik mee uit Luxemburg waar de aankoper van de Auchan plotseling iets heeft met de Provence (Ott, Pibarnon, Pradeaux), de tweede kwam van het Bretoentje, de beste kaaswinkel van Oostende. Op de foto zie je één van de boeken die ik op het strand las. Ik ben meer en meer verzot op dat soort geschiedsschrijving die vooral in Engeland furore maakt: een tamelijk banaal "klein" onderwerp, dat helemaal wordt uitgewerkt door iemand die kan schrijven en geschiedenis kan doen leven. Dit boek, van de hand van Bella Bathurst, ging over de Stevenson's, een Schotse ingenieursfamilie die vuurtorens bouwde op de meest ontoegankelijke plaatsen, maar vorige jaren las ik zo al The Dinosaur Hunters van Deborah Cadbury of Cod. A Biography of the Fish that Changed the World. van Mark Kurlansky.

    DSC01259

                                                                                                                                        

    Hier komen de proefnota's.

    1: Lampe de Méduse, Rosé, Coteaux du Provense, Chateau Sainte-Roseline, 2008:

    Deze blend van grenache, tibouren, cinsault, mourvèdre en syrah, zit in een sierfles die ik normaal gezien zeer wantrouwend zou bekijken, maar in dit geval was ik mis: schijn bedriegt soms, ook in wijn. Het Chateau Sainte-Roseline ligt in Les-Arcs-sur-Argens, in de Provence, en is het eigendom van Bernard Teillaud. Zijn dochter Aurélie Bertin, een marathonloopster, baat het momenteel uit. Sinds 1993 werd het 100ha grote domein compleet gemoderniseerd en gerestaureerd, zowel in de wijngaard als in de kelder, het gebruik van herbicides werd vaarwel gezegd en consultants als Michel Rolland en Pascal Chatonnet brachten het op het niveau waar het momenteel staat. De Lampe de Méduse is hun basiscuvée, waar ik enigszins wantrouwig een fles van had aangeschaft, maar hij bleek te verrassen. Hij had een licht, zalmkleurig voorkomen. De neus was licht, elegant, fruitig en zomers, met vooral agrumes. In de mond startte hij met een mooie volle attaque, veel fruit en een hele mooie structuur. Kortom een knap gemaakte, evenwichtige en elegante zuiderse rosé met een mooie naar rozen verwijzende afdronk. ©©(©)

    2: Redoma, Rosé, Douro, 2007:

    De in 1964 geboren Dirk Niepoort is één van de grote mijnheren van Porto en bij logische uitbreiding van de Douro. Hij was in 1990 één van de eerste die in de Douro een droge rode wijn maakte (quasi ondrinkbaar volgens hemzelf) maar vandaag maakt deze duizendpoot zowel porto als witte, rosé en rode wijn. De Redoma reeks is zijn "normale" wijn, net boven de basis-Vertente's, maar onder de cultwijnen als Batusta, maar wie meer wil weten over Dirk kan hier terecht.

    In tegenstelling tot de Lampe was deze wijn een diep snoepjesroze, een heel andere kleur dus. In de neus was hij héél fruitig, met framboos en aardbei maar ook met kreupelhout en iets mineraligs. Hij dronk fris en lekker fruitig, goed gestructureerd en heel evenwichtig, een echte maaltijdrosé met ballen en verfijning, complex genoeg om niet te vervelen en met een mooie afdronk. Een halve dag later was hij nog beter geworden, nog verfijnder en complexer (waaruit ik afleid dat hij ook nog even had mogen liggen).  ©©©

  • Bericht uit Oostende 2: Ristorante Marina

    Pin it!

    Het is niet omdat een mens in België blijft dat hij niet lekker mag gaan eten, en het bezoek van maatje Johan was dan ook hét signaal om één van Oostende's toprestaurants met een bezoek te vereren. Het stond al lang op mijn verlanglijstje, we hadden de tijd, we konden er te voet naar toe (eh...vooral terug) en het leven is zoveel schoner als je ergens naar toe kan leven.

    Onze poging om een tafeltje aan het raam te krijgen lukte wonderwel maar ons zeezicht werd vergald door de avondmarkt, dus wij concentreerden ons dan maar op wat op tafel kwam. En dat was goed, zeer goed. De patron stal al onmiddellijk mijn hart door te doen wat elke goeie chef kan: aan mijn dochter vragen wat ze graag zou willen eten. Geen sprake van een kindermenu of dat soort onnozeleteiten, gewoon "wat lust gij graag?". Toen mijn dochter (11 jaar) iets van pasta mompelde, stal ze op haar beurt het hart van de chef door op diens vraag naar de saus "pasta al pesto" te mompelen. "Een meisje met goede smaak", riep hij uit en hij bereidde vervolgens een tagliolini al pesto waar ik afgunstige blikken op heb geworpen heb (ik heb even getwijfeld toen hij haar kwam vragen of ze nog honger had...).

    Omdat het nogal duidelijk was dat wij geen Vlaamse vedetten noch West-Vlaamse industriëlen waren was de bediening in het begin een beetje sloom, maar uiteindelijk slaagden wij er toch in om te bestellen en vanaf dan: geen enkele opmerking meer ! Het wachtbordje verzoende ons al snel en ik en mijn lieftallige gooiden ons dan op een risotto met taleggio, peer en carpaccio van eendeborst, een sublieme combinatie. Johan nam een burrata die volgens hem thuishoort in het burrata-Pantheon. Ondertussen hadden wij ook de uitgebreide wijnkaart uitgelezen (goeie kaart, van intessant en betaalbaar tot aargh! mijn zwart geld vergeten) en kozen een Chiaranda van Donnafugata, een mooie Siciliaanse blend van ansonica en chardonnay, die wij ook al in La Madia in Licata dronken. De sommelier begon ons toen al iets interessanter te vinden, trouwens.

    De signature dish van Marina is Tarbot en Kreeft, en aan die (dure) verleiding konden we niet weerstaan. Het is een schotel die in het restaurant wordt geprepareerd (spektakel!) en die (en dat zeg ik niet snel) zijn geld absoluut waard was. Miss Rick ging voor de democratische gegrilde calamares met spinazie en pesto en werd betrapt op het aflikken van duimen en vingers...De uitstekende Chardonnay van Planeta begeleidde dit alles.

    Tijdens het dessert werden wij nog vergast op het schouwspel van een zingende Jacky Lafon (van Thuis, geloof ik?, of zoiets?) en een sabayon-makende chef die een duetje improviseerden. Ik voelde mij toen meer in Cannes of Nice dan in Oostende (glamour! sterren! show!), maar het was ouderwets aardig. Een glas Passito di Lacrima di Morro sloot mijn avond af. Wij sjokten tevreden terug. Marina is gastronomisch, niet goedkoop, soms een beetje ouderwets, maar het is een Heel Goed Restaurant. En Domenic Acquaro is een Grote Chef (en een showbeest).

    marina

    Sabayon zonder Jacky.

     

     

  • Even tussendon: Didier Chaffardon

    Pin it!

    Eigenlijk had hier, ik weet het, oostende deel 2 moeten staan, en zo was het ook gepland. Maar ik drink deze avond een wijn die ik zo goed vind, waar ik zo wild van ben dat ik het niet kan laten! Hier komt de proefnota van Le Vigne du Moulin, Vin de Table Français, van Didier Chaffardon.

    Didier Chaffardon bezit 3ha in de Anjou, in St Jean des Mauvrets, voor ongeveer de helft aangeplant met chenin, de andere helft met cabernet franc. Hij is een vriend en volgeling van Mark Angeli, één van de goeroes van de natuurlijke wijn. In de wijngaard volgt hij de principes van de biodynamische wijnbouw en in de kelder is hij non-interventionistisch, wat eigenlijk wil zeggen dat hij zo weinig mogelijk probeert te veranderen aan het natuurlijke karakter van de wijn. Natuurlijke wijnen als deze hebben ook nadelen: soms zijn ze onevenwichtig, ze ruiken nogal eens naar paard en putteke, ze bewaren vaak moeilijk. Deze fles blies mij echter compleet van de sokken. (ik stop even met schrijven om te genieten....)

    (....)

    (.....)

    DIDIER_CHAFFARDON

    Didier Chaffardon 

                                                                                                                        Startte onmiddellijk met een heel speciale neus: wat ik noteerde was skieënde framboos, een wervelwind van rood fruit; ontwikkelde zich dan razendsnel naar iets complexer en aparter, maar bleef heel precies. In de mond was de eerste indruk fruit, zuiverheid, maar dan komt een fluweligheid met weerhaakjes, heel zuiver maar wel met stevige tannines, een beetje zoals wanneer je op de pit van pitfruit bijt, heel zuiver maar ook heel stevig en karaktervol. Werd over heel de lijn complexer en complexer, intenser ook en evolueerde tot een "verdomd verslavend fleske". Mijn lever dankt de Heer dat alle wijnen niet zo zijn. Kreeg van mij, ondanks of misschien dankzij, zijn gebrek aan pretentie een vlotte ***(*) ofte ©©©(©) en da's veel !

    Over natuurlijke wijnen kan worden gediscussieerd. En er zijn zeker en vast mislukkingen, wijnen die onstabiel zijn, en die goed gevonden worden omdat ze gewoon anders zijn, en niks meer. Maar dit is een fles die ik iedereen aanraadt. Het is een tijdje geleden dat ik nog zo een naakt, exuberant en hedonistisch plezier beleefde aan een fles rode wijn..Ik betaalde hem 11,62 euro bij Laurent Melotte (www.truegreatwines.com) .

    And I loved every inch of it.

     

  • Bericht uit Oostende 1: lékkere p/k !

    Pin it!

    Eén van de voordelen aan een vakantie in eigen land (naast deze keer ook eens het weer) is dat je weken op voorhand de kelder kan in duiken om wat mooie flessen mee te nemen. Omdat de vakantie echter ook het ideale moment is om iets nieuws te proeven bestel ik graag op het laatste moment nog wat extra flessen bij één of twee wijnhandelaren. Wanneer heb je immers zo de tijd om op je gemak te proeven, in ideale omstandigheden ? Bij zo'n bestelling mengel ik graag het wat duurdere werk met het wat goedkopere (een goeie wijnhandelaar is sterk in beide) en ik wil het hier graag even hebben over twee flessen die een schitterende prijs-kwaliteitsverhouding hadden. De foto van de flessen mislukte helaas wat en daarom, gratis en voor niks, het avondlijke zicht vanop ons (gehuurde) terras.

    Mijn eerste (goedkope) waw-ervaring van de reis was de Côtes du Rhone Blanc 2006 van Xavier Vignon. Uitgerust met een schroefdop (die nu eindelijk ook Frankrijk stilaan verovert), mooie strogele kleur. In de neus springt grenache blanc sterk naar voor maar bedekt door allerlei extra's; in de mond heel mooi startend met kelderappeltjes, heel karaktervol en steeds complexer wordend; mooie frisse zuren zetten dan ook op en in de afdronk komt citrus sterker naar voor, en een beetje drop. Geen idee van de blend, maar wel van de prijs: 7,95 euro ! Gekocht bij Marc van Cavopro (die gelukkig veel beter wijnen invoert dan dat hij websites beheert...). Goed voor ©©©.

    Een tweede wijn die er eveneens omwille van zijn prijs-kwaliteit uitsprong was de L'Ivraie 2007, Vin de Pays de l'Ardèche, van Jérome Jouret. Goudgeel van kleur en in de neus een heel apart aroma dat wat deed denken aan kokende kweeperen, très vin naturel; in de mond zachter maar met mooie frisse zuren en heel mooi fruit (gele, hele rijpe in de zon gebakken appel); na een tijdje begon zowel het aroma als de mond sterk te verwijzen naar appelbeignet, inclusief het een beetje gekarameliseerde daarvan). Voor die prijs (8,76 euro bij Laurent Mélotte, die zijn website(s) wél goed bijhoudt) een reis op zichzelf. Eveneens goed voor ©©©.

    DSC01213

  • Tampopo

    Pin it!

    Tampopo (paardebloem) is een film van Juzo Itami uit 1985 en werd toen aangekondigd als de eerste "noodle western", naar analogie van de toen populaire spaghetti-westerns. Hij begint wanneer een vrachtwagenchauffeur binnenstapt in een ramen-bar waar men noedelsoep serveert. Geschokt door de slechte kwaliteit besluit hij de uitbaatster, een jonge weduwe, te helpen en beginnen ze samen aan een epische en bijwijlen bijzonder grappige zoektocht naar de perfekte ramen-soep.

    De film is bijzonder omdat hij is opgebouwd als een western, met echte duel-scènes en confrontaties tussen de goeie en de kwaaie "cowboys", maar hij is vooral apart door de vele kleine verhaallijntjes die erin geweven zitten en die allemaal iets met eten te maken hebben.

    Ik koos dit stukje omdat het met wijn te maken heeft en ik excuseer me voor de Duitse ondertiteling, maar het loont de moeite om op youtube te zoeken naar meer fragmenten. De VRT vertoont hem om de zoveel jaren nog eens op TV, maar de DVD's zijn zo goed als onvindbaar en exemplaren zijn op E-bay behoorlijk duur. Ik wens u veel plezier en ik zou wensen dat ik hem helemaal kon laten zien, het is één van mijn favoriete films. Blijf vooral kijken (voor de perfecte rijstomelet).