• Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Ludwig & Sandra Knoll

    Pin it!

    Ik herinner me het nog goed, mijn eerste wijncursus. Hij werd gegeven in De Wijnkraal in Leuven, door de vorige eigenaar, en het merendeel van zijn Europese wijnen kwam gewoon uit Delhaize of GB. En net zoals vele anderen leerde ik toen om de witte druiven uit de koele delen van Frankrijk en Duitsland te minachten: de sylvaner, de müller thurgau, de pinot blanc, wij proefden alleen aangezoete, quasi geurloze en waterige monstertjes. Vol van onszelf gingen we naar huis, we hadden iets bijgeleerd ! En een paar jaar ging ik vol dédain voorbij aan de rekken met Elzasser en Duitse wijnen. Alleen de riesling mocht nog op enig eerherstel hopen.

    Ik weet ondertussen niet meer of het bij Vinikus of Langbeen was, maar ik herinner het me wel: plotseling stond daar een fles op tafel die me qua vorm deed denken aan Matheus rosé en waar het verfoeide woordje op stond: sylvaner. Niets deed me vermoeden dat ik op het punt stond om één van de beter bewaarde geheimen van de wijde wijnwereld te ontsluieren: witte wijn uit Franken.

    Franken ligt ten oosten van Frankfurt en dus op een degelijke afstand van ons, wat zeker één van de redenen is waarom we deze wijnen niet kennen. Een andere is dat de egoïsten ! uit de regio hun wijn nog het liefst van al zelf opdrinken en dat de produktie redelijk beperkt is. Een derde is dat de voor hier karakteristieke bocksbeutelfles nu eenmaal moeilijk stockeerbaar is in een traditionele kelder. Maar ooit waren de wijnen van de Würzbürger Stein duurder dan de beste Bordeaux en ooit wil ik ernaar toe: het schijnt een mooie en interessante streek te zijn met een erg lekkere keuken.

    Deze avond had Gerd voor ons geen sylvaner bij, de koningin van de Frankische wijnen, maar een scheurebe, een kruising tussen sylvaner en riesling. Ze wordt het vaakst gebruikt voor zoete wijnen (eiswein of TBA), maar wij maakten kennis met een droog exemplaar, de Scheurebe VINZ 2008 van Weingut Am Stein. Alleen al het aroma deed iedereen eerst scherp opkijken: prachtig complex en heel breed, met wat sinaasappelschil en een zekere rokerigheid. Ook in de mond was hij diep en breed, heel complex en interessant, met een heel lekkere en interessante kruidigheid. Toegegeven, voor 16,3 euro, mag je ook al iets verwachten, maar het is eigenlijk even schrikken dat je vooroordelen ervoor kunnen zorgen dat je zo'n lekkere dingen kunt missen.

    knoll2

    De tovenaars die verantwoordelijk zijn voor al dit lekkers zijn Ludwig en Sandra Knoll en de naam VINZ komt van Vinzent, hun zoontje. Ze namen in 1990 het domein over van papa Knoll en trokken een hypermodern gebouw op, met restaurant en gastenverblijf, om een echte "Frankische erlebnis" te scheppen. Ze oogsten hun druiven laat en doen aan opbrengstbeperking, maar hun wijnen worden het meest getypeerd door de bodem, die vooral uit mosselkalk bestaat. Ik houd van al hun wijnen. Ze zijn breed en vriendelijk en intelligent, het zijn eche "big hug wines", die je stevig vastpakken en knuffelen. Je vind hier de besprekingen van de andere wijnen (even edit - find doen!).

    knoll3

     

    Wordt vervolgd ! 

       

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Philipp en Eva.

    Pin it!

    Om van Rheinhessen naar de Moezel te springen riep Gerd de hulp in van de Liefde, en wel in de persoon van Philipp Wittmann, de lucky bastard die de godin van de Moezel, Eva Ansgar-Clüsserath, aan de haak sloeg. Beide zijn uitermate getalenteerde wijnmakers die momenteel met hun dochter heen en weer hossen tussen hun twee wijngaarden, zich afvragend hoe ze dat gaan volhouden....

    schieferkalkstein

    Over Eva en haar wijnen schreef ik hier al uitgebreid, dus ik laat u vooral kennis maken met Philipp Wittmann, een ernstig man. En dat proef je ook aan zijn wijnen, die strak en ernstig zijn, helemaal anders dan de vrolijkaards (niet pejoratief bedoeld) van bijvoorbeeld Geil. Philipp, geboren in 1974, groeide op op het wijndomein van zijn ouders, werd grotendeels opgeleid in de Pfalz en kreeg al vroeg net zoals zijn vader ooit voor hem de verantwoordelijkheid voor de kelder en het wijnmaken. Dat bleek een goede beslissing, want in 2003 bekroonde het Duitse wijntijdschrift WeinGourmet hem tot Nieuwkomer van het Jaar.

    Het domein Wittmann telt zo'n 25ha met vooral riesling, sylvaner en pinot's, en de ondergrond bestaat uit een mengeling van verbrokkelde zandsteen, klei en leem. Sinds 1990 werkt het 100% biologisch, sinds 2004 biodynamisch. Het is momenteel één van de beste domeinen van Rheinhessen. Op de website krijg je een leuke rondleiding door Philipp zelf. Wij proefden deze avond de Riesling Trocken 2008 (10,65 euro). In de neus vooral frisse citrus, een beetje ingehouden en strak. In de mond frisse zuren, maar tegelijk rijp en fruitig en toch ook streng en strak. Er zitten een beetje restsuikers in de wijn, maar ze zijn nauwelijks merkbaar en zeer goed ingekapseld. Ik gaf hem *(*), geen superscore, maar ik val dan ook gewoonlijk meer voor de stijl van Eva, wiens terroir uit pure leisteen bestaat en die dus hele andere rieslings maakt.

    Eva Wittmann-Clüsserath und Philipp Wittmann

    Van haar dronken we de Riesling Steinreich Trocken, 2007 (14,1 euro). In de neus kreeg je mooi fruit maar ook een dekentje van reductiviteit, een beetje een stinkerdje dus, maar dat verdwijnt later. In de mond was hij fruitiger en ronder dan die van Philipp, maar ook complexer en wat mij betreft ook langer. Vooral na een minuutje in de mond wordt de wijn plots heel zwoel, wat geheimzinnig zelfs, en heel complex. Volgens Gerd normaal, Riesling zit in de lengte, niet in de breedte, maar mij ontlokte het de volgende gedachte. Als wijnen het karakter van hun maker weerspiegelen, dan ben ik razend benieuwd wat voor iemand die Eva eigenlijk is. Ik zal het wel nooit weten, maar ik hoop dat ik uw fantasie genoeg op hol heb gebracht om spoorslags naar Merchtem te trekken...

    wordt vervolgd...     

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Johannes Geil

    Pin it!

    Ook Johannes Geil was één van mijn eerste Duitse liefdes, niet in het minst omwille van een verhaal dat Gert me ooit vertelde. Toen hij als jonge wijnhandelaar wou opstarten, zonder veel financiële reserve uiteraard, gaf Johannes Geil hem een partij flessen mee op krediet, met het volste vertrouwen dat het wel zou goedkomen met hem. Dat deed het ook, maar dat deed het ook met Johannes. Vandaag zijn sommige cuvées zoals de verrukkelijke Frühburgunder (kent u hem niet ? U mist iets !) bijna onmiddellijk uitverkocht en is Johannes één van de beste jonge wijnmakers van Rheinhessen, een regio die eerder bekend is voor zijn volumes dan voor zijn kwaliteit.

    geil

                                                                                                                                                  

    Het domein bestaat al sinds 1871, maar het was de in 1978 geboren Johannes die er radikaal het roer omgooide, wat naar het schijnt in het begin tot ernstige conflicten met papa Geil heeft geleid. Ondertussen blijven papa Karl en mama Monika nog steeds actief (hij in de wijngaard, zij in de verkoop), maar het is Johannes die in de kelder bepaalt welke wijn men maakt, en hij doet dat in een herkenbare stijl die plaats laat voor terroir maar die voor mij herkenbaar "geil" is. Net als bij Sander vind je hier vooral een groot drinkplezier terug aan heel redelijke prijzen (tussen de 7 en de 14 euro). Geil maakt geen strakke, "moeilijke" rieslings, maar mikt op fruit, fraîcheur, maar ook op volume en body, wat ze zeer toegankelijk maakt en heel goeie instapwijnen voor mensen die riesling willen leren kennen. Ook zijn frühburgunders (eigenlijk pinot madeleine, een in de Bourgogne zo goed als verdwenen broertje van de pinot noir) zijn vloeibaar genieten, zonder drempels, waar je zonder veel nadenken gewoon kan van nippen en nippen en spijt hebben dat de fles leeg is. Ik vind zijn wijnen ook ideaal om aan niet-kenners te geven. Ze zijn duidelijk in hun oorsprong en druivensoort maar ze zijn ook toegankelijk en vriendelijk. Ondertussen hebben ze ook in Duitsland heel veel fans.  

    Wij dronken deze avond een echte instapwijn, de Scheurebe "A", trocken, 2008, die alleen voor België wordt gemaakt¨en die het gevolg is van een experiment. Johannes vinifieert zijn scheurebe normaal gezien zoet, maar toen hij een test deed met droge vinificatie was Gerd zo gecharmeerd dat hij de hele produktie (1000 flessen opkocht). Het is een lichte, fruitige wijn, laag in alcoholgehalte (11,5%) die jong moet worden gedronken om zijn fraîcheur te behouden, zonder pretentie, maar met plezier. Aan 6,95 euro ook qua prijs heel aangenaam. We proefden deze avond niet van zijn rieslings en frühburgunders en ik spaar u mijn oude proefnota's, maar wie ze eens bekijken wil, kan dat hier...gewoon even je zoekfunctie inschakelen. 

    Wordt vervolgd.     

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Stefan Sander

    Pin it!

    Ik hou van Master Classes. Ze laten je toe om geconcentreerd en vergelijkend te proeven en wanneer ze goed gegeven worden, door iemand die er iets van kent, zijn ze altijd boeiend en leerzaam. Deze maand is Convento in Leuven gestart met een reeks en het eerste onderwerp werd aangebracht door niemand minder dan Gert van wijnhandel Vinikus, gespecialiseerd in Duitse wijnen, en één van de eerste wijnhandelaars waaraan de CSP leden hun hart verloren. 

    Gert begon en eindigde deze zeer interessante avond met één van mijn favoriete wijnmakers, Stefan Sander, van het Weingut Sander in Rheinhessen, één van de oudste biologisch werkende domeinen van Duitsland. Ik hou van de stijl van dit domein omdat het er bij uitstek één is zonder pretentie, gericht op puur drinkplezier zonder tierlantijntjes. Dit zijn geen wedstrijdwijnen, geen degustatietijgers, en ik vermoed dat de gemiddelde Commanderij-proever er zijn monocle niet voor naar boven haalt. Maar Stefan maakt wijnen die zeer verteerbaar zijn, heel sympathiek (zoals Stefan zelf, zegt Gert) en die een glimlach op het gelaat toveren. Dat die glimlach blijft als je de prijzen hoort is mooi meegenomen. Ik vind het persoonlijk ook wijnen die je snel kan drinken en waarbij het niet zoveel zin heeft om ze jaren lang te koesteren. Kortom, wijnen die in ieders kelder moeten liggen, en die zoveel beter zijn dan de geIndustrialiseerde rommel van het grootwarenhuis.

    sander
                                                                                                                                                

    Grootvader Ottoheinrich begon al in 1950 te experimenteren met biologische landbouw, uit schrik voor de erosie en verarming die hij constateerde in zijn wijngaarden. Dat heeft vandaag ondermeer als voordeel dat de Sander's hun vak beheersen en dat de gronden allang terug in hun gezonde, natuurlijke staat zijn teruggekeerd. Bovendien houdt Stefan, die zijn stages in het buitenland deed, van droge wijnen, en dat maakt dat ze bij ons goed liggen, en het voor velen soms wat storende restzoetje van veel Duitse wijnen niet kennen.

    We begonnen deze avond met een schuimwijn, de Riesling Sekt Brut Prestige Cuvée. Hij was fris en mooi fruitig en had een leuk bruisend mondgevoel zoals alleen de Duitse riesling sekts geven. Als afsluiter kregen we een zoete wijn, de Gewurztraminer Auslese 2008 (14,5 eur), een frisse, goed gestructureerde zoete wijn die refereerde aan lychee, maar die ook iets vreemds ziltigs had, een soort mineraliteit. Bij Gert vind je ook twee stille rieslings die ik zeer bemin omwille van hun prijs-kwaliteitsverhouding, een basis-riesling aan 7,1 euro en de Schlossberg Spätlese trocken aan 9,1. Beide zijn smakelijk en verteerbaar, zonder chi-chi, en het zijn wijnen die perfect zijn om bij te praten, niet om over te praten. 

    Wordt vervolgd...

  • Goed nieuws ?

    Pin it!

    "Rode wijn is goed voor je gezondheid." is een krantentitel die bij de meeste lezers van deze blog waarschijnlijk een glimlach tevoorschijn tovert. En met een zalige blik grijpen we dan naar ons glaasje shiraz uit Australië of onze mooie rijpe Bordeaux. Helaas toonde de studie echter aan dat niet alle rode wijnen deze positieve effecten vertonen. En laat de wijnen die wél goed zijn voor de gezondheid nu net diegenen zijn die bij de meerderheid van de wijndrinkers het minst populair zijn: de tanninetijgers.

    Professor Roger Corder maakte van de studie van de effecten van rode wijn op je gezondheid zijn levenswerk en hij begon daaraan door een studie te maken van volkstellingen in Frankrijk. Daaruit bleek dat in de Gascogne het aantal 90 jarigen twee keer zo groot was als in de rest van Frankrijk en dat er 30% meer dan het nationaal gemiddelde de 70 haalde. De professor wijtte dit aan de lokale rode wijn, de Madiran, waarvan de tannat druif zeer veel procyanides en andere oxidanten bevatte, zaken die je ook in noten of zwarte chocola terugvind en die zeer goed zijn voor de gezondheid van het hart.

    Er was echter ook slecht nieuws. Klaren en filteren nemen veel van de voordelen weg. De tendens om druiven langer te laten hangen en rijper te oogsten, wat bijvoorbeeld in Bordeaux vaker en vaker wordt toegepast, levert de verkeerde tannines op, die ongezond zijn. Ook in Nieuwe Wereld gebieden worden de druiven zo rijp dat ze geen positieve effecten meer opleveren. Het zijn eigenlijk alleen de tanninetijgers van de Sud-Ouest, van Sardinië of Campania die een positief effect hebben op je gezondheid. 

    Wat ik tot hier neerpende is een doorslagje van een artikel in de Decanter en je kan hierboven het razend interessante exposé van Professor Corder zelf beluisteren. De reden voor deze blog ligt elders: wanneer dronk u voor de laatste keer zo'n zware Madiran ? Ik zie overal, en ook in mijn eigen kelder, dat wijnliefhebbers zich wegdraaien van deze traditionele maaltijdbegeleidende wijnen ten voordele van wijnen die makkelijker los van de maaltijd gedronken kunnen worden. Dat gaat van de gemakkelijkere (want zoetere) wijnen van de Nieuwe Wereld, tot de steeds vroeger drinkbare Bordeaux die moderne consultants-oenologen helpen maken.

    Er is in de gezondheidsindustrie een groot gevecht geweest tegen vetten en rood vlees. De industrie heeft dat gevecht gewonnen en wij eten vandaag magerder dan ooit. Wij schuwen de boter en gooien ons op de olie. Wij verwerpen het rund en zweren bij de door de voedingsindustrie voortgebrachte afstammelingen van wat ooit een kip was. En, waarschijnlijk de ergste tendens van allemaal, wij kopen massaal producten die dankzij allerlei chemische ingrepen ons proberen te geven wat we kwijtspeelden: de voedingsstoffen die in de tradtionele keukens voor het grijpen lagen.

    We hebben geen geduld meer. Geen geduld meer om te koken. Geen geduld meer om wijn te laten rijpen. Geen geduld meer om te wachten op het juiste seizoen. We reppen ons als lemmingen naar de afgrond, voortgedreven door de belangen van de industrie. Het wordt tijd om eens diep en lang na te denken...

     

     

     

  • De coloribus of over het begeleiden van pompoenen

    Pin it!

    Ik kook graag, maar veel te weinig en als een natuurtalent kan ik mezelf niet beschouwen, daarvoor moet u bij Mme Rick zijn. Maar proeven kan ik wel, en wanneer ik een hele goede spijs-wijn combinatie tref tijdens mijn culinaire weekend-gestuntel schrijf ik de naam van de wijn met potlood bij het recept. een goede gewoonte, vind ik, en afgekeken van het kookboek van de Comme Chez Soi. Maar er moet steeds ruimte blijven voor een experiment, en dit weekend draaide dat rond een schoonmoederlijke pompoen.

    Jamie Oliver leerde zijn volk koken, maar mij leerde hij risotto maken. Voor ons is zijn pompoenrisotto dan ook een jaarlijkse traditie geworden, een heraut voor de herfst, zoiets als het vallen van de bladeren. De geweldige smaak van die risotto is gebaseerd op de in de oven geroosterde en in kruiden gewentelde pompoenschijven die nadien in het gerecht worden verwerkt (en ze vullen het huis met prachtige aroma's). Het geeft de risotto ook een mooie oranje kleur en ik besloot dan ook om deze keer eens te combineren met kleur in plaats van met smaak.

    pompoen

                                                                                                                                       

    Ik heb op deze blog al een paar keer geschreven over oranjekleurige, natuurlijke witte wijnen, wiens sterk oxydatieve smaak indien hij gekoppelt is aan mooi fruit mij zeer aanstaat. In dit geval was de combinatie tussen de Panier de Fruits 2005 van het Domaine de la Coulée d'Ambrosia in de Loire, een absoluut schot in de roos. Ik schreef er hier al over, maar vaak vind ik sommige van die natuurlijke wijnen wat moeilijk te combineren met een maaltijd. Hier was de combinatie perfect, tot en met het metalige kruidnagel toetske dat ook in de groentebouillon heel sterk aanwezig was. Geen alledaagse combinatie, en misschien zou ik ze niet aan iedereen durven voorzetten (alhoewel, waarom niet, lekker is lekker), maar de twee smaken gleden naadloos in elkaar over. Heel mooi hoe kleur en smaak bij elkaar gingen.

    By the way, mijn "normale" beste keuze voor dit recept is een mooie eikgerijpte chardonnay. Ook heerlijk, maar wat minder avontuurlijk. Wie het pompoenrisotto receptje wil moet me maar een mail sturen. En, by the way, nog een supertip: je kan de pompoenpitten met goed grof zeezout roosteren in een kleine braadpan. 1000maal lekkerder dan alle chips of hapjes die je voorverpakt koopt.