• Danse Macabre

    Pin it!

    Ik schaamde mij eerst een beetje, toen ik die vrijdagavond terug naar huis reed. Op Megavino uitgenodigd worden door het Comite Interprofessionnel des Vins de Bordeaux (CIVB), en er dan in slagen van de hele avond geen enkel glas Bordeaux achter de lippen te slaan, je moet het maar kunnen. Maar tijdens het terugrijden begon ik mij af te vragen hoe dat dan wel kwam. Het was immers echt geen bewuste keuze geweest, meer iets dat ik me pas achteraf realiseerde.

    De Bordelezen hadden Megavino aangegrepen als orgelpunt van een grote campagne om het hart van de Belgische wijndrinker terug te veroveren. Op zich een nobel doel: er bestaan veel Bordeaux die én betaalbaar geprijsd zijn én interessant/lekker/fascinerend/betoverend/leuk (schrappen wat niet past), maar het is voor de liefhebber vaak zoeken in een zee van mediocriteit. Dat die zee dan nog eens bedekt is door een dikke laag pretentie maakt het zoeken niet makkelijker (wie op etiket of appellation moet afgaan loopt vaak hopeloos verloren). Kortom een wijnregio met een imagoprobleem dus, en dat ze daar iets aan proberen te doen is lovenswaardig.

    danse_macabre

    _LVS1299
     

    Ik ben dan ook bij het binnenkomen echt recht naar de Bordeaux stand gestapt. Fraai vormgegeven, zéér schone hostessen, hippe kleurtjes, kortom, een beetje oppervlakkig misschien, maar goed geprobeerd. Even rondkijken dus, het glas in de aanslag, maar hola, opgepast, de gladjanussen van KMB, vlot in het maatpak gestoken haaien, gespecialiseerd in wijntelefoonterreur, hebben hier een stand! Maken dat we hier weg zijn, dus. Help, aan mijn linkerkant staat een troepje Vlaamse Wijncritici! Snel, snel, ren ! Pas op, bijna in de armen van de gedaste en blinkende vertegenwoordigers van de grote handelshuizen !

    Het was met een groot gevoel van opluchting dat ik ontsnapte, om even te kunnen bekomen bij de geruststellende en pretentieloze, échte wijnminnende armen (spreekwoordelijk!) van Jacqueline.

    Ik begrijp dat uiteindelijk iemand moet opdraaien voor de hoge kosten die een reclame-campagne met zich meebrengt. Ik begrijp dat je de grote handelshuizen niet kan uitsluiten op zo'n beurs, ze brengen manpower en moneypower mee. Ik begrijp ook wel dat je je kosten moet verantwoorden tegenover je leden, en een mooie printcampagne, veel foto's van een flitsend event, veel artikeltjes in Vlaamsche kranten, dat maakt een aardig persdossier. Maar waarom draait mijn maag dan om bij het zien van foto's van glimlachende en glimmende directeuren, innig verstrengeld met de lakeien van de Vlaamsche wijnpers. En, nog belangrijker, waarm zie ik de mensen die er wél iets toe doen, niet ? Waar waren Gerd Brabant, Bruno Vanspauwen en Vinejo die avond ? Gezellig thuis, met een goed glas Bordeaux, of net als mij op de vlucht gegaan voor al dit commerciële geweld ? (vergeef mij, heren, als ik u niet heb zien staan, die avond...).

    Er is in Vlaanderen één persoon die in zijn eentje meer gedaan heeft voor Franse wijn dan al die clown's tezamen, iemand die over Bordeaux en Bandol schrijft met een in onvervalst enthousiamse gedoopte pen, niet omdat hij er voor betaalt wordt, maar omdat hij een missie heeft. Ik zocht hem tevergeefs op de foto's, ik vond zijn naam niet terug in de persverslagen, net zoals ik ook veel van de namen waarover hij schrijft niet terugvond op de stand.

    Een tip dus, voor U, heren uit de Bordeaux. Willen jullie de harten en de magen van de Vlaamse jonge wijnliefhebber terug veroveren, zwijg dan over Cordier, maar praat over Sociando-Mallet, Reignac, Château de Francs, en over die tientallen andere heel lekkere Bordeaux die gemaakt worden door échte mensen met een écht verhaal en een échte missie. En ga hier eens kijken hoe een échte wijnliefhebber over jullie wijnen schrijft. En geef de vent een medaille, verdomme !!  

     

  • Hermann J. Wiemer, Finger Lakes, New York State

    Pin it!

    Een degustatie met een selectie van door Swaffou ingevoerde flessen stond al heel lang op het programma van CSP. Swaffou is gespecialiseerd in wijnmakers met véél persoonlijkheid, niet noodzakelijk alternatief of bio, maar met een zekere vorm van rebelse dwarsheid, het de dingen anders willen doen dan de anderen. Dan krijg je te maken met persoonlijkheden als Luis Pato of Marco De Bartoli die elders op deze blog al aan het woord kwamen, en eerlijk gezegd, die mannen stelen de harten van de CSP'ers veel meer dan de door velen verafgode "grote namen".

    Hermann J. Wiemer is een uit Bernkastel in de Moezel afkomstige Duitser wiens vader een proefstation leidde waar riesling op Amerikaanse onderstokken werd geënt. Hermann trok in 1973 zelf naar Amerika, waar hij een verwaarloosde soya-boerderij kocht in het idyllische Finger Lakes district in New York State, het tweede grootste wijnbouwgebied van de Verenigde Staten, maar toen nog heel sterk gericht op tafeldruiven en het inheemse druivenras dat sterk verschilt van onze Europese vitis vinifera en waarmee wrang-zoete wijnen worden gemaakt die erg van de onze verschillen. Hermann was vertrokken met de bedoeling om stokken te verkopen aan andere telers, maar het terroir dat hij aantrof en dat veel leisteen bevat was zo geschikt, dat hij al snel tot de bevinding kwam dat het zonde zou zijn om niet zelf wijn te maken. Hij verkocht zijn Porsche om te kunnen investeren, kocht materiaal en won in 1979 zijn eerste prijzen.

    Vandaag is het domein dé riesling specialist bij uitstek in new York State en hij maakt één van de beste rieslings van de VS. Herman "the German" was altijd erg actief in de wijngaard (You can not make a good wine by sitting in the office), maar is nu op pensioen. Fred Merwarth, al enige tijd zijn wijnmaker nam het domein in 2007 over. Onderaan zie je Hermann als vierde en Fred als tweede van links.

    wiemerteam

    Wij proefden die avond de Dry Riesling 2006, die we 21,45 euro betaalden bij Swaffou. De wijn had een heel elegante frisse neus met een droge mineraliteit die héél "Moezel" overkomt en heel aantrekkelijk is. In de mond viel het beetje restsuiker wel op, maar het geheel was heel elegant, fijn en fris. Een zeer aantrekkelijke wijn in een heel mooie stijl. Hij kreeg van ons ***.

    wiemer

     

  • Marc Pesnot, Domaine de la Sénéchalière, Pays Nantais

    Pin it!

    Ik denk dat elke wijnliefhebber een haat-liefde verhouding heeft met wijn. Iemand vinden die lyrisch doet over een grote Bordeaux of een schone Bourgogne is niet moeilijk, maar als je begint met mensen te praten over kleine appellations als bijvoorbeeld Muscadet dan krijg je al gauw verbaasde en verveelde blikken. Onze conversatie verspillen aan zo'n goedkope wjn ? Wat voor eer kan je daar nu mee behalen ? Maar eigenlijk zijn het net deze wijnen, veel minder dan hun grootste broers, die bij uitstek gemaakt zijn om te doen waar het bij wijn om gaat: ze drinken, en liefst bij eten dat ervoor geschikt is.

    Dit weekend kwam ik twee keer in aanraking met een traditie en een wijn uit de Muscadet-regio, één keer héél traditioneel, en één keer met een moderne variant. Een interessante vergelijking vond ik zelf.

    Scoutweekends zijn gemaakt om de ouders verlof te geven, zegt men wel eens, en wij trokken dan ook spoorslags naar de Côte Opale, een favoriet stukje Frankrijk, dat dan ook nog eens binnen handbereik ligt. En één van onze favoriete bezigheden is naar de Cap Blanc Nez rijden, daar even letterlijk uitwaaien door de Cap te beklimmen, en dan aan te schuiven aan de dis in één van de twee restaurants die het dorp rijk is. Nu heb ik respect voor iedereen die in België probeert zeevruchten te serveren, maar hier zijn ze elke keer weer lekkerder. Het zal de lucht wel zijn, en de versheid, en de oesters die nu echt in seizoen zijn, en ik kan elke keer weer weerstaan aan de verleiding om er een duurdere Loire bij te bestellen. Neen, hier hoort een eenvoudige, frisse Muscadet bij, de goedkoopste wijn van de kaart, 17 euro hier, er zijn restaurants waar je meer betaalt voor het water.

    Eens terug in België leek het dan ook de normaalste zaak van de wereld om ons spoorslags naar de degustatie in CouvertCouvert te begeven, die daar door Troca en WouterWineConsult werd gegeven, en ons direct op de proeftafel van Marc Pesnot te storten. Soms verdenk ik mensen als Laurent Mélotte of Jacques Massy ervan om evenzeer koppige wijnmakers te verzamelen als natuurlijke wijnen, maar waarschijnlijk moet je in het van traditie doordrenkte Frankrijk het eerste zijn om het tweede te maken. Marc Pesnot ligt dan ook al jaren in ruzie met de behoeders van de Muscadet appellatie, niet omdat hij slechte wijn maakt, wel omdat hij het onzinnig vindt om slechte gewoontes voort te zetten omdat ze nu eenmaal ergens in een reglement staan. Hij doet dus aan opbrengstbeperking, durft al eens het gebruik van sulfiet te laten vallen, fermenteert al eens een jaar in plaats van drie weken en hij maakt dus muscadet's die iets duurder en pakken beter zijn dan de meeste van zijn collega's. In Frankrijk moet je voor zoiets boeten, en ondanks de inspanningen van iemand als Jacques Massy en zijn klanten, ging Marc er bijna aan onderdoor. Hij werd opgevist door zijn Japanse fans en schijnt nu te werken voor Nomura, een grote Japanse bank, die de helft van zijn wijngaarden kocht en de andere helft pacht. 

    Wij proefden deze namiddag vier uitstekende wijnen. Ze komen allemaal op de markt onder het etiket Vin de Table:

    1: La Folle Blanche, 2008:  Gemaakt van de folle blanche druif, een witte druif met een hele hoge zuurtegraad, die alleen voor de aoc Gros-Plant wordt gebruikt in mono-cépages, daarnaast vornamelijk om er cognac mee te maken. Strakke, mineralige neus. Eerst erg fris, met veel uitgesproken zuren, dan een zekere notigheid; mooie afdronk. Folle blanche met lage opbrengst is een verrassend evenwichtige en frisse fruif. Wij hebben de neiging om bij een luxe-produkt als oesters champagne te drinken, maar eigenlijk past dit er véél beter bij. 8,58 euro bij Troca. *(*)

    2: La Bohème, 2008: Wijn van de melon de bourgogne, de druif waar ook muscadet mee wordt gemaakt. in de neus eerst gist en witte bloemen; strakke, mooi gestructureerde wijn. Heel moeilijk jaar. Een goede begeleider voor zeevruchten. 9,43 euro bij Troca. **

    3: Vieilles Vignes, 2007: Ook met melon de bourgogne. Rijk en verrassend complexe neus; droog en mineralig en wat gesloten, een wijn met potentieel 12,45 euro bij Troca. **

    4: Châpeau Mélon, 2008: vertaald betekent dit, hoedje af voor de melon (de meest onderschatte druif van Frankrijk). Een heel verrassend aroma dat deed denken aan tarte tatin; een heel zuivere, knapperige, smakelijke wijn. Gebotteld zonder toevoeging van sulfiet. Oxydatie-problemen worden vermeden door hem 12 maanden te laten fermenteren. Een grote wijn, die ook los kan gedronken worden, maar die volgen mij ook al bij wat complexere zeevruchtengerechten gaat passen (zelfs met wat room ?). 13,48 euro bij Troca. ***

                                                                                                                                       

                                                                                                                                   

    Marc met japanse bewonderaars en Chapeau Mélon t-shirt.                                                                                                                         

    Marc Pesnot is een beetje een buitenbeentje in zijn regio, waar men vooral heel lichte, zurige wijnen maakt met weinig smaak en heel hoge opbrengsten, zodat men de flessen voor minder dan drie, vier euro kan verkopen. Hij vind dat de reglementen van de aoc hem dwingen om slechte wijn te maken en alles komt dan ook uit als Vin de table. Hij beperkt zijn opbrengsten tot 30 hl/ha, oogst met de hand en trieert. Hij chaptaliseert nooit en vindt dat frisse zuren een wezenlijk onderdeel zijn van zijn wijn, en als deze te overheersend zijn dan ligt dat aan overproduktie die niet genoeg structuur en evenwicht brengt. Dit zijn helaas ook tamelijk dure beslissingen, zodat zijn prijzen voor de regio hoog liggen...maar normaal zijn voor een degelijke fles wijn. Wie met nieuwjaar dus aan goede oesters kan komen, heeft hier een paar hele mooie gestronomische mogelijkheden. 

    Dit postje is het eerste van een reeks over natuurlijke wijnen en avontuurlijke wijnen. De natuurlijke wijnen proefde ik op een degustatie bij Couvert Couvert, de tweede op een csp avond met Luc Hoornaert van Swaffou. Tussendoor gooi ik er nog wel iets anders in, als ik daar zin in heb.        

  • In de brievenbus: Tenuta di Vitalonga

    Pin it!

    Het is een dilemma waar ik als blogger niet echt verwachtte mee geconfronteerd te worden. Als iemand je voorstelt om flessen op te sturen ter degustatie, wat doe je dan ? Robert Parker-wise zeggen dat je alleen flessen bespreekt die je zelf koopt ? of je nieuwsgierigheid de bovenhand laten halen en ja zeggen ? Een fles Mouton Rotschild had ik uiteraard spontaan geweigerd ;-), maar als het gaat om een klein en sympathiek domein uit Umbrië ? En wat doe je dan met die twee flessen van dat grote domein uit Zuid-Afrika die een reclamebureau me opstuurde, omdat ze binnenkort in de Carrefour komen ?                                                          

    angel&devil

     

  • Quali Bordeaux

    Pin it!

    Bordeaux, met al zijn inspanningen om terug salonfähig te worden, is af en toe best wel hilarisch. Bij het zoeken naar informatie over een fles Chateau Malromé 2006, een Bordeaux Superieur, stootte ik op een bericht dat grappig zou zijn als het niet zo triest was. Het deed me denken aan wat er momenteel gebeurt met Yanina Wickmayer...even het hoofd boven het maaiveld en hop! eraf!   

    Hier leest u er alles over (bericht van 7 juli). Het postje er vlak onder geeft dan weer hoop...

    yanina
     

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Thomas Rinker (Weingut Knab)

    Pin it!

    Eén van de leukste dingen aan het wijnliefhebberschap is de ontdekkingstocht: het vinden van nieuwe druivenrassen en wijnregio's die je voorheen niet kende. Af en toe is dat een echt thuiskomen wanneer je kennis maakt met een wijntype dat echt bij je past of waar je echt je draai in vindt. Bij mij gebeurde dat met de spätburgunders uit Baden en ik was dan ook gelukkig dat ook Gerd er eentje presenteerde: de Spätburgunder Barrique 2007, Weingut Knab, Baden.

    Baden is de meest zuidelijke en warmste wijnregio van Duitsland en er groeien amandelbomen en perzikelaars. De zomers zijn er lang en warm, de herfsten heel aangenaam en de mensen gemoedelijk, en wanneer je weet dat je er eigenlijk maar op een uurtje of vier van Milaan zit en een uurtje van de Elzas begrijp je dat je hier een mooie tijd kan doorbrengen. Als wijnregio is Baden zeer gedifferentieerd en opgesplitst in een achttal sectoren, waarvan ik die van Kaiserstuhl het beste ken en het meest bemin. De Kaiserstuhl is een oude vulkaan en de ondergrond bestaat hier dan ook vooral uit loess en verweerd vulkanisch gesteente. Het is het koninkrijk van de spätburgunder, een variant van de pinot noir druif, die er heel wat dingen mee gemeenschappelijk mee heeft, maar toch ook een duidelijk ander karakter vertoont (wie mij niet gelooft moet maar eens experimenteren in de Pfalz, waar men ook met de echte pinot noir druif werkt). Voor riesling is het hier te warm en de witte wijn wordt hier dan ook gemaakt met een druif als de weissburgunder (pinot blanc). Huizen als Bercher, Dr. Heger en, uiteraard, Knab, maken schitterende spätburgunders, varierend van duimenaflikkende easy-going instapwijnen tot geconcentreerde op barrique opgevoede toppers die op hun best worden na jaren kelderrijping. En, wat misschien het allerleukste is, buiten Duitsland erg ondergewaardeerd en dus erg betaalbaar. Voor de meeste toppers hier betaal je tussen de 15 à 35 euro. Probeer dat maar eens in de Bourgogne. 

    Deze fles gaf een mooi rokerig fruit, heel complex maar nog een beetje te strak ingelijnd. Ook in de mond was hij mooi complex, nu al heel lekker, maar vooral achteraan proef je nog een compact gesloten fruitblokje, en deze 2007 staat dan ook nog in zijn kinderschoenen. Kopen en wegleggen en afblijven (moelijkst van de drie!). Aan 14,65 euro is dit een koopje ! Maar probeer het eens, haal eens wat vrienden bij elkaar, koop wat spätburgunders bij Vinikus en Langbeen, vergeet vooral de instapcuvées niet, serveer er wat sneetjes gerookte eend of iets anders van wild bij en een Nieuwe Wereld zal voor u openplooien.

    Echt piepjong zijn de Rinker's niet, maar ze namen dit domein in 1994 over en qua stijl behoren ze absoluut tot de nieuwe lichting. Ook toeristisch is het domein leuk om te bezoeken. De regio ligt tegen het mooie Freiburg en het Hochschwarzwald waar het zeer leuk wandelen is. Culinair is dit trouwens één van de lekkerste stukjes van Duitsland, waar men terroirkeuken serveert die met de seizoenen meegaat. 

    knab

    Wordt niet meer vervolgd vanwege gedaan... Deze reeks wijnen proefde ik tijdens een Master Class bij Convento in Leuven. Hier vindt je het programma voor de rest van het jaar.