• Vinejo meets Rick: the whites

    Pin it!

    Sommigen onder het gezelschap vergeleken het met een ontmoeting tussen Poetin en Obama, andere haalden herinneringen op aan een discussie tussen Bob Dylan en John Lennon, en nog een derde was zo verbouwereerd dat het hem leek of de Kilimandjaro en de Mount Everest met elkaar stonden te praten. Even schokte het Vlaamsche Wijnlandschap op zijn fundamenten, even zag men in alle uithoeken van het land wijnjournalisten van de schrijvende pers tickets kopen naar Siberië en Zuid-Ingoestistan uit angst over de keiharde beslissingen die er die avond zouden worden genomen. Vlijmscherpe analyses, verbluffende pareltjes wijnliteratuur, uit de hemelen neerdonderende banbliksems, goddellijke inzichten, ze schoten als vuurpijlen neer op de met verstomming geslagen Belgische bevolking. Die nacht werden in de straten van Kessel-Lo opgewonden sms'jes gestuurd naar vaders en moeders, echtgenotes, minnaressen, bevriende staatshoofden: "ik zag Rick met Vinejo praten en IK WAS ER BIJ ! ". En dat alles in de bescheiden woning van de Président-Fondateur van CSP, de wijnclub zonder pretentie !

    vinejomeetsrick

    Leuven, 28 december 2009. Vinejo: nee, nee, Rick, er zitten vier cépages in die blend!

    De échte sterren stonden die avond op tafel en waren geblinddoekt: dit zijn de witte.

    1: L'Ivraie, Vin de Pays de l'Ardèche, Domaine Les Clapas: In het verleden hier al eens besproken en ook hier vind je alle informatie terug, maar deze avond werd hij direct door Vinejo ontmaskerd als een vin naturel. Deze 100% ugni blanc verrastte vooral door de combinatie in de mond van een hele grote vettigheid met frisse zuren en lekker wit fruit en hij leek te twijfelen of hij nu in het noorden of het zuiden behoorde, maar iedereen vond hem erg lekker. **

    2: Cuvée Confidentielle, Lirac Blanc, Chateau Saint-Roch, 2005: Maxime en Patrick Brunel zijn de eigenaars van het Château de la Gardine in Châteauneuf-du-Pape waar de wijnen ook gevinifieerd worden. Dit kasteel kochten ze in 1998 en ze maakten er één van de topdomeinen van Lirac van. Velen aan tafel (h)erkenden onmiddellijk de complexiteit van een blend (50% grenache, 30% clairette, 20% bourboulenc) en KK wist hem ook bijna onmiddellijk in de Rhône te plaatsen. Het was een zeer rijke wijn die heel sterk eikgedefinieerd leek en rook naar warme houtlijm en honing, maar die eigenlijk nooit nieuwe eik gezien heeft. Hij was én rijk én warm én heel droog, een wijn met veel karakter. De clairette was erg herkenbaar aan het typerende oxydatieve trekje. Hij kreeg *** van me en kostte 14 euro bij Cavopro.

    3: Blanc, Côtes du Jura, Château d'Arlay, 2002: kurk, helaas.

    4: Cuvée de Silex, Domaine des Aubuisières, Vouvray, 1999: Bernard Fouquet is een believer in terroir en in loepzuivere kelders, en hij maakt dan ook schitterende chenin blancs (al snel herkend door Vinejo) die verrassend goed verouderen. In de neus witte bloemen, maar ook iets heel eigenaardigs dat velen deed denken aan zout en hesp. In de mond droog, hele verfijnde frisse zuren en heel lang; verbluffend hoe zo'n chenin van ocharme 8,6 euro zo verfijnd kan verouderen...****

    5: Morgadio da Calçada, Douro Branco, 2007: de wijnen van dit domein worden gemaakt, gebotteld en gecommercialiseerd door Niepoort en is een blend van codeio, rabigato, viosinho, arinto en malvasia. Het was een hele vriendelijke, pure wijn, met toetsen van lieve-vrouwkes-snoep en bloemen, heel zacht en elegant en dus weggeduwd door al dat oxydatieve geweld van de vorige. Had in het begin van de degustatie moeten staan, was de dag erop nog erg lekker, en kreeg van mij **. Aan 14 euro (TastToe, Kampenhout) wel niet gegeven maar een hele goeie voor bij bacalhau-stoofschotels !

    6: Chardonnay SW, Martin Wassmer, Baden, 2005: Laatste witte en het startschot van Vinejo's korte onderdompeling in de verrukkingen van Baden. Martin Wassmer was ooit aspergekweker (iemand riep toen spontaan: dat kunt ge rieken !), maar het was een goede dag voor de Wereld toen hij besloot om over te stappen op wijn. Hij is één van de betere wijnmakers van Baden. Dit was een schaamteloos hedonistische chardonnay, heel sterk eikgedomineerd, maar met een perfect evenwicht en een ongelooflijk lange brede afdronk, fenomenaal zelfs. Lékker, maar ook interessant, met een wat roetachtig toetsje, bijna naar kurk verwijzend, dat in den neus opviel en in de afdronk verdween. Prachtig fruit ook en één van de mooiste bewijzen dat men in Baden met chardonnay kan werken, iets wat maar heel weinig mensen weten. 15 euro bij VeraVinum, maar zijn geld dubbel en dik waard. ****

  • Le Briseau, Marçon, Jasnières, of het wonderlijke verhaal van Christian Chaussard

    Pin it!

    Er zijn af en toe mensen die me doen denken aan van die poppetjes die je vroeger wel eens zag: je geeft ze de ene klap na de andere en telkens komen ze weer terug recht. Christian Chaussard is zo iemand. Hij zag zijn domein in de Vouvray over de kop gaan, verloor zijn job als leraar oenologie omdat hij iets te fanatiek verkondigde dat je met slechte druiven geen goede wijn kan maken, en hij was één van die pioniers van de natuurlijke wijn toen dat verhaal nog in zijn kinderschoenen en er zo goed als niemand nog in geloofde. Hij zat dan ook nog geen klein beetje in de put toen een bevriende Zwitserse wijnhandelaar hem ter hulp vroeg: hij zat met een partij wat moeilijkere wijnen (uit de Jura geloof ik), en kon Christian niet even komen helpen bij de opendeurdag om er zich mee bezig te houden. Geheel toevallig was daar ook een zekere Nathalie Gaubicher, actrice met een diploma oenologie, en ziedaar, een vonk, en Nathalie liet alles vallen om samen met Christian opnieuw een domein uit te bouwen.

    Christian's tegenslagen waren nog niet voorbij. Hun 4ha chenin blanc en pineau d'aunis (ondertussen uitgegroeid tot 11ha) brachten te weinig voort om van te leven en ze werden dan ook nog eens getroffen door een paar zeer miezerige jaren, met heel lage opbrengsten. Dat is genoeg tegenslag om een minder man dan Christian onderuit te halen, maar samen met Nathalie begonnen ze druiven op te kopen voor een négoce en er wijn mee te maken onder de naam Nana, Vins et Cie, en ondermeer het succes van hun You're So ... (Bubbly, Nice, Fine etc) reeks originele PetNat en andere wijnen sleepte hen voorlopig door de crisis. Ik proefde in maart 2007 mijn eerste Le Briseau, de Kharaktêr 2004, een chenin blanc en noteerde toen at het mijn eerste wijn was die werkelijk leek te vibreren van energie, een heel aparte gewaarwording die me toen nieuwsgierig maakte naar natuurlijke wijnen. Het was Jacques Massy die me die wijn voorschotelde en het was ook nu Troca Vins die de Chaussards naar CouvertCouvert had meegebracht.

    christian%20chaussard

                                                                                                                                     

    Die dag proefden wij eerst twee natuurlijke schuimwijnen (PetNat's):

    1: You Are So Happy: 13,5 euro. Sauvignon blanc en chenin. Ananas en lieve vrouwkes in de neus; een schuimwijn met een brede glimlach. Fles met kroonkurk. *** 

    2: You Are So Bubbly:  11,17 euro. Een rosé schuimwijn met ondermeer cabernet sauvignon. Een lekker en vrolijk aperitiefje, maar een weekje of twee wat beter opgelet: heel enthousiast en fijn schuimend, met een leuk en fruitig aroma. In de mond iets fijns dat wat aan een wijnkelder deed denken, rustiek en erg "vineus" maar dan afgerond door een zoet fruitig puntje; **

    En dan een paar stille wijnen:

    3: You Are So Fine, Vouvray, 2007:  11,17 euro. Een pure chenin blanc, fijn en elegant en heel zomers, heel licht en leuk, een beetje zoals Madame Chaussard dus... **

    4: Patapon Blanc, 2008: 15,75 euro, pas gebotteld. Lekker mooi fruitig, maar nog erg in zichszelf gekeerd. Wachten...**(*)

    5: Pandora, 2006: 9,8 euro. Côt en gamay druiven. Was in 2007 toen ik hem voor de eerste maal dronk erg fruitig, nu veel kruidiger (laurier, tijm, rozemarijn). Mooi, soepel, kruidig en fijn. ***

    Bij het schrijven van deze blog schrik ik zelf een beetje van de hoge scores. Ze zijn echter echt een weergave van het dinkplezier dat natuurlijke wijnen heel vaak opleveren, met het soms spijtige bijverschijnsel dat klassiek gemaakte wijnen moeilijker verteerbaar schijnen te worden. Dat kan leiden tot fanatisme, deels begrijpelijk want gebaseerd op een echt verschijnsel, maar de wondere wijnwereld is te breed en interessant om je te beperken.

  • Li Cwerneu, Huy: la cuisine intuitive van Arabelle Meirlaen

    Pin it!

    Lady Chef of The Year, 2008. 17/20 Gault Millau 2009. Eén ster in de Michelin (pas ontvangen). Drie goede redenen om naar Huy te rijden, dachten wij. Komt daar nog eens bovenop dat ik het stadje aan de Maas altijd al erg charmant heb gevonden en zelfs nu, in de vrieskou (en zonder sneeuw) geeft het een mooi "vakantiegevoel", een beetje zoals de Walen dat ervaren aan onze Belgische Kust.

    huy

                                                                                                                                    

    Wij werden heel hartelijk ontvangen met een glas champagne Tradition, Premier Cru Villedomange van Truchon-Bergeronneau, een mij onbekend huis, maar met een mooie rijke "wijnige" neus, heel evenwichtig, heel goed gestructureerd. De werkelijk zeer charmante gastheer deed ook verwoede pogingen om Nederlands te spreken, zeker bij het voorstellen van de hapjes, iets dat ik zeker in het hart van Wallonië altijd enorm apprecieer. Het is een hoffelijkheid die er vreemd genoeg nu snel opgang maakt, terwijl ze in Vlaanderen al even snel lijkt te verdwijnen (hier stond eerst een giftige opmerking over een bepaald soort Vlaming, maar ik houd mij in...). Wij kregen twee hapjes vooraf, een capuccino van langoustines, en een heel apart moleculair hapje waarin een opgerold ansjovisje werd gepaard met een dot essentie van rode biet (terre et mer, dus...). Allebei geweldig lekker en perfect om onze papillen in positie te plaatsen. 

    Omdat we ons wilden laten gaan gingen we voor het degustatiemenu van 65 euro, en dat vind ik heel redelijk voor vijf gangen. Omwille van het avontuur (wat een wijnkaart, trouwens!) gingen we voor de begeleidende wijnen, iets waarvan ik vind dat het in elk goed restaurant een even leuke belevenis moet zijn dan het menu zelf, en dat bleek ook zo te zijn. Het startschot was een soort salade van koude gemarineerde langoustines op een bedje van fruit en groentes (dit klinkt veel simpeler dan het was, over het hele gerecht lagen pareltjes met wasabi-smaak gestrooid), een explosie van fraîcheur en smaken, en eigenlijk een goede weerspiegeling van de rest van de maaltijd, waarvan ik elke keer weer vooral het evenwicht, de structuur van elk gerecht perfect vond. In het glas kwam mijn eerste verrassing, een niet naar grenache blanc smakende grenache blanc, een witte Faugères, Les Amants de la Vigneronne, 2008 van een Belgisch koppel, Christian en Régine Godefroid. Die in Faugères ook een prachtige gite bezitten, mét een proeflokaal dat zo uit de hemel komt. Hij had een hele fruitige, uitbundige, frisse neus, met toetsen van pomelo en citrus, en met geen spoor van het wat notige dat grenache blanc vaak meebrengt. Heel fijn gestructureerd, en met een erg eigenaardige droge mineraliteit die deze wijn én enorm fruitig én erg droog maakte. *** om te beginnen dus!

    Ik houd van oesters, en ik houd dus ook van lamsoor, dat vreemde plantje dat smaakt naar...jawel, een verse pas geopende oester. Het volgende gerecht startte dan ook met een blaadje daarvan, om direct het zilte element in onze mond te brengen zodat de kabeljauw au caviar d'Huile d'Argan, Chou Vert et Mousseline beter tot zijn recht zou komen. Bij dit heerlijke gerecht kwam tot mijn verrassing een licht geoxideerde wijn, een droge Cuvée Marie, Clos Uroulat, Jurançon Sec, 2005 , gemaakt door Charles Hours, één van de beste wijnmakers van de Jurançon. In de neus was hij geoxideerd, vet en "oud", met vlagen amandelen, maar in de mond bracht hij heel rijp geel fruit met een mooi mespuntje zuren, lekker droog en ook nu héél evenwichtig, en dat was echt een rode draad door deze maaltijd, zowel in het bord als in het glas. **(*) voor deze originele wijn.

    Het volgende gerecht vond ik eigenlijk het lekkerst, als je dat van zo'n succesreeks mag zeggen, en vooral om dat de combinatie met de wijn schitterend was en de perfectie benaderde. Een groentensoepje met haricots de Soisson, lardo di Collonato en Chorizo Iberico plooide zich op een bijna wonderbaarlijke wijze rond een L'R de St Chinian, 2004 van Yannick Pelletier. Yannick is een volgeling van Didier Barral en werkt dus biodynamisch en met een zo beperkt mogelijk gebruik van sulfiet. Dat resulteerde in een aroma van een eau-de-vie met pruimen, dat samen met de wat aardse trekjes van een vin naturel zich heel mooi rond de smaken van het soepje draaide. Aan tafel was iedereen het erover eens dat zo'n wijnen behoorlijk verslavend kunnen zijn, en toch was het voor de meeste hun eerste kennismaking met natuurlijke wijn.

    Ik had het dan ook heel even moeilijk met de volgende wijn, alhoewel die op zichzelf geweldig lekker was, maar de Indio 2005, een Montepulciano d'Abruzzo van de Cantina Bove leek me plots zo "gemaakt" dat het even stoorde. Maar zijn aroma van chocolade en zoethout en donker fruit was heel attractief (zo'n beetje als een one-night-stand met Dolly Parton, het is mijn type niet, maar voor één keertje...). Wat me wel reuze meeviel was zijn evenwicht, die wijn was zowel enorm fruitig en rijk als tegelijk ook heel droog, en dat vind ik mooi. Hij werd geserveerd bij een stuk Bellota-varken rôti au gros sel en venkel met aromaten en pop-corn. Vleselijk lekker !!

    Schitterende kazen uit de regio sloten af en de enige aan tafel die de zoetigheden probeerde was eveneens heel tevreden. In de mond ontploffende chocolaatjes en ander moleculair gestoei begeleidde de koffie.  

    Arabelle Meirlaen spreekt zelf van een cuisine intuitive, de meeste recensenten van een vrouwelijke keuken. Mij viel vooral het grote evenwicht op, precies dat wat ik in een wijn ook zoek: de magische lijn waarop zoet en zuur elkaar in balans houden. Wij hebben geweldig lekker gegeten, maar moesten daarna helaas met de auto naar huis zodat die Orval voor een andere keer zal zijn, Claudine. Je kan in Huy-centrum trouwens ook overnachten bij vrienden van Arabelle, hier dus. En de website van Arabelle zelf vind je hier.

    Photo 001

     

  • Heymann-Loewenstein, Winningen, Mosel (of de relativiteit van het woord "duur")

    Pin it!

    Deze blog moet een beetje gaan oppassen met zijn naam. Het is al de tweede keer op korte tijd dat ik ga posten over riesling en en over een fles die niet bepaald goedkoop is. Maar er is een verschil, en zeker in wijn, tussen betalen voor naam of etiket en betalen voor arbeid. En al wie zich afvraagt waarom sommige rieslings van de Moezel zo duur zijn moet eens gaan kijken bij de Steillagen van deze regio, waar de wijngaarden zo steil zijn dat je er letterlijk kan afvallen. Wijnbouwers met dat soort gronden (en dat zijn toevallig wel de beste) moeten in hun wijngaard werk verzetten dat verschrikkelijk intensief en ook best wel gvaarlijk is, met heel lage opbrengsten. Je betaalt hier dan ook geen high-tech installaties, géén kunstmest, géén x-icides, geen dure marketing en geen dure Mercedes, maar pure, onvervalste "bloed, zweet en tranen" arbeid. En gezegend is de zeldzame wijnbouwer die zich in een positie bevindt dat hij genoeg geld kan vragen om er dan nog een klein beetje aan te verdienen.

    En ik spreek hier niet over de 150 euro van een fles Chateau Beaubeau vol pretentie,  maar over een eigenlijk erg bescheiden 39 euro voor een fles vloeibaar gesteente, de Uhlen "L" Schieferformation Laubach 2006 van het domein Heymann-Loewenstein. We proefden hem tijdens een degustatie met Luc Hoornaert van Swaffou, de importeerder.

    heymann

    Reinhard Loewenstein is een wijnmaker van de vijfde generatie, werd geboren in 1953 en is begonnen met het verbeteren van de Wereld in Parijs in het begin van de jaren 70 waar hij probeerde het communisme, de Parisiennes en de Franse wijn te omhelzen. Hij keerde terug naar Duitsland om landbouwwetenschappen te gaan studeren en begon zich te concentreren op het verbeteren van wijn in plaats van wereld. Hij is een fanatiek gelover en voorvechter van terroir en perceelselectie, een voorstander van minimaal gebruik van techniek in de kelder en papa van enkele van de lekkerste flessen van de Moezel. Hij aanvaard de voordelen van de traditie en werkt met de grote traditionele houten vaten om de wijn te laten rijpen, na experimenten met inox; maar hij bouwde ook een reusachtig windorgel om "positive vibes" door zijn kelders te laten stromen tijdens de gisting. Sommigen noemen hem de "wijnfluisteraar"...

    Wij proefden en roken limoen en iets petrol-achtigs, naast een heel mooie mineraliteit. In de mond schitterend, met een prachtige, uit het glas opspringende fraîcheur. Wat een fruit, wat een zuiverheid en wat een karakter ! Hier kan je zien waar hij vandaan komt. ©©©©

    heymann2

       

     

  • Domaine Julien Meyer, Nothalten, Alsace

    Pin it!

    Ah, de Elzas...Ik herinner me nog dat toen ik piepjong was dit de witte was die zowat bij iedereen op tafel kwam. Elke over een degelijke kofferruimte beschikkende Belgische wijnliefhebber reed immers wel eens naar daar om er een lading rieslings en gewurztraminers op te pikken, en wat was een nieuwjaar bij mijn nonkel Jan zonder Herbert von Karajan, de skischans van Garmisch Partenkirchen en zo'n mooi glas op een groene voet, gevuld met die vreemde riesling druif. Ik herinner me als de dag van gisteren de blik van mijn oom toen ik opmerkte dat mijn glas wijn naar kiezelsteentjes rook: de "kleine" heeft iets zinnigs gezegd. 

    Met de tijd wankelde het imago van de Elzas echter meer en meer, om uiteindelijk neer te storten en het beeld te krijgen van teveel restsuikers bevattende hoofdpijnwijnen, stijf van de sulfiet waarschijnlijk, en op een bepaald moment waren de enige Elzassers die ik nog dronk de Vendanges Terdives van de gewurztraminer, en dat dan altijd bij de obligate foie gras, ik weet het, de jaren van culinair verstand lagen nog ver voor mij. Lange, lange tijd heb ik dan deze wijnregio afgezworen. Papa gewurztraminer dook weliswaar weer op, nu voor bij de exotische maaltijden van den Thai waarbij hij veel beter past, maar elk flesje dat in een bui van weemoed nog eens werd aangeschaft werd neergeschoten door de grootste vijand van de Elzasser wijn: overbodige restsuikers. 

    Het was dan ook met grote nieuwsgierigheid en enig scepticisme dat ik mij op de degustatienamiddag bij Couvert Couvert aanbood aan de proeftafel van Patrick Meyer. 

    patrickmeyer

                                                                                                                                  

    Patrick Meyer nam in 1982 het domein over van zijn vader en is één van de koppigste wijnmakers die ik ken, provocerend vaak wanneer je hem de eerste keer ontmoet, een beetje lastig en ongeduldig, en je hebt de hele tijd de indruk dat hij met je praat met een mengeling van messianisme en wanhoop over zoveel onwetendheid. Het is dan ook vaak wel vechten tegen de bierkaai en zelfs de open geesten die zich die dag verzamelden bij zijn stand gooiden vlot hun cliché's ter tafel. Ze werden onmiddellijk neergesabeld en overal rondom me "hoorde" je de hersencellen in een hogere versnelling schakelen.

    De eerste stelling die maatje Gert al wat aarzelend ter tafel wierp lag twee seconden al stuiptrekkend aan onze voeten: petrol ! Patrick gaf ons ter plekke een lezign over de echte smaak van riesling, of beter het gebrek eraan. Voor hem is riesling een druif die wanneer je ze goed behandelt bij uitstek de kenmerken van zijn terroir weergeeft en nee, er zit geen petroleum in onze ondergrond, monsieur, het is een vinificatiefout, mijnheer. Patrick is al biologisch bezig sinds 1991 en is een terroir-believer. Hij vindt dat wanneer de je druivelaars in optimale omstandigheden laat groeien, je niet of nauwelijks mag interveniëren in de kelder om dan de échte smaken van een terroir te kunnen laten primeren. Hij is dan ook een fanatiek voorstander van grondbewerking en schoffelt, egt en ploegt als een gek om het regenwater te laten doordringen tot het wortelsysteem van de stok en om te functioneren als een soort ondergronds transportsysteem voor voedingsstoffen en elementen. Hij laat gras en kruiden groeien tussen de rangen, soms wiedt hij ze, soms worden ze ondergeploegd om als meststof te dienen, maar ze moeten vooral concurrentie zijn voor de wijnstok, zodat die dieper moet gaan om zijn voeding te vinden.

    In de kelder is hij een non-interventionist. Hij gebruikt nooit aangekochte gisten, alleen de gistcellen op de druiven steken de gisting in gang. Hij fermenteert lang, voegt geen suikers toe, en laat de zuurstof zijn trage werk doen wanneer de wijn rijpt in grote houten foeders. Hij voegt slechts minimale hoeveelheden sulfiet toe en gebruikt oxydatie als een smaakelement, een beetje zoals in de Jura. Wij proefden zes mooie wijnen:

    1: Cuvée Nature, 2008: 8,9 euro. Een blend van sylvaner, pinot blanc en pinot gris, hoogst ongewoon voor de Elzas. In de neus viel een beetje reductie op. In de mond zeer vol, fruitig en goed gestructureerd. Lekker, veel diepgang en een mooie complexiteit. **

    2: Riesling Zellberg, 2007: 10,3 euro. "Ici on boit des cailloux, pas de riesling". En het is het terroir van de Zellberg dat je hier proeft, niet de riesling die alleen maar het vervoermiddel is, terwijl de meeste wijnmakers volgens Patrick het tegenovergestelde doen. Ze maken een zogezegde ideale riesling door het terroir zo sterk mogelijk te onderdrukken. In de neus kregen wij een vreemde mengeling van appel en klei. In de mond diep en lang, en niet de eerste wijn waarvan wij dachten dat hij meer aandacht nodig had dan wij hem nu konden geven. **

    3: Sylvaner, Zellberg, 2007: 10,3 euro. De eerste wijn die wij sterk naar de Jura vonden verwijzen, met die typische nootjes in de neus. Hij proefde als een heel lichte savagnin, heel etherisch en elegant ***. Dit sylvaner ? neen, monsieur, ik heb het u al gezgd, u proeft de Zellberg !

    4: Vin de Voile, Sylvaner, Zellberg, 1998: 18,5 euro. U zei Jura ? Patrick past dan ook graag hun technieken toe en dit is een vin de voile zoals die daar gemaakt wordt. Elf jaar oud ! Eén van de wijnen die Patrick alleen aan vrienden en "quelques cavistes fou" verkoopt, omdat ze zo ontypisch zijn. Mooie, volle en rijke neus. Fris en rijk in de mond, heel evenwichtig en complex, om uren en dagen aan te snuffelen. ***(*)

    5: Riesling Grand Cru Muenchberg, 2005: 25,9 euro. Aha, dan toch petrol ! maar wij dierven het nog nauwelijks uitspreken...en het is het aroma van de Muenchberg, monsieur... Zachte, heerlijke mond, heel mooi, zonder die petroltoetsen, en met een ongelooflijk indrukwekkende afdronk ****

    6: Les Pierres Chaudes, Pinot Noir, 2008: 10,9 euro. Heel natuurlijke, frisse neus. Veelbelovend en veelgelaagd, maar nog heen en weer botsende smaken. Was pas gebotteld, en hij had hem misschien beter nog niet meegebracht, zei hij, want de wijn was nog lang niet tot rust gekomen. Pinot noir met karakter (en niet verlost met de forceps zoals bij velen in de Bourgogne, dixit Patrick). **

    Deze wijnen worden in België ingevoerd door WouterWineConsult. Ze zijn stuk voor stuk heel goed, en stof voor discussie en nadenken. En ze hebben mij terug verzoend met de Elzas. Even naar Mappy, hoe ver rijden is dat nu ook alweer ?