Piccolo Napoli: Sicilië 2010

Pin it!

Zoals U vorig jaar wel hebt gemerkt, waren we zwaar onder de indruk van onze eerste kennismaking met Sicilië, en er werden toen dan ook al snel plannen gemaakt om de andere kant van het eiland eens te bezoeken, en met name Palermo, de hoofdstad, waarover wij de meest uiteenlopende dingen hadden gehoord. 

Omdat we werkelijk afschuwelijk vroeg vertrokken waren (er zijn geen rechtstreekse vluchten in de winter), vonden wij dat we alvorens een stap uit het hotel konden zetten we een aperitiefje verdienden. Zoals dat hoort in Palermo, gebeurde dit op het dakterras, kunstig overdekt door een soort plastieken tent, genoeg om hier de winter door te komen (probeer dat maar eens in te denken in Brussel). Ons hotel lag trouwens erg goed, in het oude, Arabische stuk van Palermo, de Kalsa wijk, was modern en comfortabel, heel geschikt om alles te voet te doen en heel betaalbaar. Een glas van een alleraardigste Rosa d'Avola van Lanzara later, waren wij genoeg versterkt om op zoek te gaan naar ons eerste restaurant.

Rosa d'Avola, Spumante, Lanzara: Lanzara is een jong wijnbedrijf (2005) dat werd opgericht door een uit Silicon Valley teruggekeerde Siciliaanse prof die heimwee had en zijn droom wou najagen door een boerderij te kopen, wijngaarden aan te planten en een jonge oenoloog aan te nemen, Alessandro Giarraputo. Deze schuimwijn met rosso antico kleur was aardig en verfrissend en een goede aperitiefwijn die ook wel een wat steviger aperitiefhapje aan kan dankzij zijn 100% nero d'avola. *(*)

DSC01337

Piccolo Napoli (Piazzetta Mulino, a Vento, géén website) is een klein restaurant zonder veel poeha, in een wat arme en slonzige buurt, maar heeft ons allemaal gecharmeerd en betoverd, heel sterk in de lijn van ons bezoek aan Antica Marina in Catania, vorig jaar. Onmiddellijk als je binnenkomt, en dat doe je beter vroeg, rond 1 uur, wanneer het opent, zie je een uitstalling van de vissen die de eigenaar die morgen kocht en van de antipasti die die voormiddag werden klaargemaakt. Voor zover ik weet heeft het restaurant géén kaart, wel een goede wijnkaart, en de sympathieke baas komt aan tafel wat dingen voorstellen. Gewoon jaknikken volstaat... Wij aten, genoten, en leerden !

De antipasti van de dag bestonden uit een bordje olijven waarvan ik niet wist dat die dingen zo lekker konden zijn en een bordje pannelle, gefrituurde kikkererwtenbeignet's, simpel maar verschrikkelijk lekker en een lokale specialiteit met Noord-Afrikaanse roots. De nabijheid van Afrika merk je trouwens heel vaak in de Siciliaanse keuken. We lieten ons ook een fles wijn aanraden, een witte Piano Maltese van Rapitala, een wat commerciële allemansvriend...aan 10,5 euro de fles...op restaurant...op sommige plaatsen betaal je dit voor een gas schuimwijn...

DSC01326
 Pannelle

Als primi piatti worden hier pasta's gegeten, héérlijke pasta's, en hier was dat een klassieke pasta alla sarde. Nu maak ik dat thuis ook wel eens, maar hier waren de sardienen vers, de pasta zelf gemaakt, het broodkruim (dat de kaas vervangt, zo hoort het bij pasta met vis) van topkwaliteit, en dat maakte van dit eigenlijk heel simpele gerecht een topper. De wijn werd vervangen door een Damarino 2008 van Donnafugata, een instapwijn van dat huis en een blend van cataratto, grillo, chardonnay en viognier.

DSC01329

 

 

Die pasta was goed, héél goed zelfs, maar de volgende schotel sloeg me helemaal onderuit: simpel, scorfano of rouget in wat de baas krankzinnig water noemde (agua pazza), cq een mengeling van olijfolie, look, kappertjes, tomaatjes en wat makreel (denk ik). Om te huilen zo goed, waarom, o waarom, vind ik dit niet in België, dacht ik, en toen deponeerde hij een portie neonati op onze tafel...dus het ligt ook wel een beetje aan de beschikbaarheid van de ingrediënten. Neonati zijn pas uit het ei gekomen, nog half doorzichtige visjes die samen worden gemengd tot een soort kleverige massa en dan gefrituurd in een bol. Je krijgt een hele intense vissmaak maar met een heel aparte structuur, en het is ook wel grappig wanneer je bedenk dat al die zwarte puntjes eigenlijk oogjes zijn. Simpel, maar succulent.  

DSC01330

Ondertussen zat de zaak eivol, stonden er mensen aan te schuiven (op een donderdagmiddag...) en was ook de broer van de eigenaar opgedoken om een handje bij te steken. Tussen al dat gestress vond die toch nog de tijd om af en toe met ons te praten en vroeg hij ons hoe we bij hem terecht waren gekomen. Johan, organisator, beste vriend en gedurende die vier dagen één van de Goden, vertelde hem over het boek van Mary Taylor Simeti, On Persephone's Island, waaruit hij heel wat inspiratie boekte voor het plannen van deze reis, en die het restaurant vermeld. Ah ja, zei de patron, die kennen we, die komt hier vaak, het zijn vrienden...en tot onze stomme verbazing bracht hij ons een telefoontoestel met aan de lijn niemand anders dan de schrijfster zelve. Ze vertelde ondermeer dat we nog goed gingen eten in Palermo, maar niet meer zo goed als hier...en dat klopte eigenlijk wel.

Omdat we hier van de ene verbazing in de andere vielen konden we ook het dessert niet aan ons voorbij laten gaan. Dat bestond uit schijven sinaasappel ingestreken met maraschino-suiker en een stuk taart dat mij (alweer) de tranen in de ogen deed krijgen. Ter ere van Mary Taylor hebben we nog een fles van haar zoete Zibibbo opgedronken, van de Falconeria Bosco, het domein van haar man. Wij betaalden 325 euro voor zeven personen, cq voor vier flessen goeie wijn en een viergangenmenu met koffie. Dit wordt een leuk weekend...

DSC01335

Wij dronken:

Piano Maltese, Tenuta Rapitalà, 2008:  een blend van grillo, cataratto en "internationale druivensoorten", chardonnay, vermoedden wij, aan een onnozele 10,5 euro. Dit wijngoed is zeer groot en onlangs kocht het concern GVI zich hier in. Citrus en sinaas in de neus, in de mond fruitig en droog, goed gemaakt in een wel erg commerciële stijl. *(*)

Damarino, Donnafugata, 2008: wij zijn nieuwsgierige jongens die de vorige wijn wat te makkelijk vonden en pikten er op de wijnkaart deze wijn uit omdat we de repuatie van Donnafugata nog kenden van vorige reis. Een blend van cataratto, ansonica, chardonnay en viognier, en een instapcuvée. Wij hielden van de naast elkaar liggende fruitige en florale tonen in neus en mond en vonden hem net iets beter, iets origineler. ** dus, en de prijs was dezelfde.

Zibibbo, Bosco Falconeria, 2007: dit is het domein van Mary Taylor en dus alle sympathie voor deze vino de meditazione, heel fris en uitgepuurd, wat Sauternes achtig, maar helaas ook met een storend vleugje lijm. Hij had ** kunnen zijn...

 

Commentaren

  • lijm ! dat was het !

    (ik dacht aan terpentijn, maar niet echt)

    'k ga Mary mailen :-)

    groeten,

    God Johan

  • SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE - IK WIL NAAR SICILIE ... (op de tonen van: ik wil een rendierhoedje)

  • Je maakt ons stikjaloers Rick. Fijn van de referenties. Misschien samen eens een Sicilië-trip plannen met jou als gids?
    Lijm: volatiel geurtje. Gisting niet snel genoeg opgestart, gebeurt wel eens meer met zoete witte waarmee niet geprutst wordt. Jammer toch.

  • honger en dorst als ik naar de foto's kijk. Wanner komt je Sicilië restaurant gids uit?

  • goed idee ! ik dacht eigenlijk inderdaad een postje te doen met een soort samenvatting. Maar we hebben nog maar vier van de acht sterrenrestaurants in Sicilië gedaan...;-) ai, daar gaat mijn sans pretention reputatie !

De commentaren zijn gesloten.