• Waarom ?

    Pin it!

    Daarom !

    DSC01514

     

                                                                                                                                       

    Carrefours, Auchan's en Cora's afdweilen, eindeloos degusteren bij wijnhandelaren, beurzen bezoeken, geld sparen en dan uitgeven aan iets dat je pas twintig dertig jaar later gaat gebruiken, kelders aanpassen, rekken bouwen, geduld hebben, véél geduld hebben, nadenken over wat we binnen twintig jaar willen hebben, doen, zijn...

    Deze Rieussec werd geboren in 1980 en sleet zijn jaren rustend in een kelder tot iemand oud genoeg was. In maart van dit jaar werd hij geopend en zijn caramelkleur schitterde in een eerste lentezon. In de neus sprak hij van de botrytis en de bedauwde ochtenden in zijn wijngaarden, het langzame concentreren van zijn sappen, het geduld van de plukker en de wijnmaker. In de mond proefde je honing, veel fraîcheur en dat typische botrytis toetsje. Wij walsten in de keuken (en in het glas) en werden bedwelmd. Ik blijf erbij: sommige mensen zouden twee keer per jaar moeten jarig zijn...

  • Thienpont Wijn

    Pin it!

    Ondertussen zat de helft van het zaaltje al op zijn stoel te wippen in afwachting van de "grote" wijnen, en terwijl ik het schrijf sla ik een mea culpa: ik was ook zeer benieuwd, het zou niet mogen voor een PrésidentFondateur van CSP, ik weet het, maar goed flessen met deze reputatie sieren mijn proeftafel maar zelden. Een mengeling van scepticisme, nieuwsgierigheid en toch ook wel wat ontzag maakte zich van mij meester.

    Clos des Quatre Vents, Margaux, 2006: het is me wat voor een wijnmaker als Luc Thienpont. Steek je je halve leven in een kasteel als Labégorce-Zédé en dan komt er een rijkaard voorbij die het onder je wegkoopt ! Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en Luc concentreert zich voorlopig op zijn nieuwe, nog erg kleine aanwinst in Margaux die hij al even bekend wil maken. 1,2ha wijngaard, maar de stokken zijn 65 jaar oud, en een aanplant met 55% cabernet sauvignon, 45% merlot en 5% petit verdot, daar kan een mens mee beginnen werken. En zeker wanneer dit met de hulp van Jacques Boissenot, oenoloog en druivenfluisteraar, leerling van Emile Peynaud, even mediaschuw als Rolland mediageil is, gebeurt. Boissenot (ik wijd nog eens een blog aan hem) vindt het belangrijk dat je de stem van de wijn hoort, niet van de maker en het is tekenend voor mijn gebrek aan fundament dat ik nu pas van hem hoor. Eigenlijk zitten wij vaak conclusies te trekken en punten te geven terwijl we eigenlijk niet weten waar we het over hebben...maar goed, eigenlijk is dat geen probleem. Deze Margaux was heel mooi geëikt, met koffie en rook in de fijne, lekkere, erg expressieve neus. In de mond heel zacht, soepel en evenwichtig, fijne tannines, duidelijk hout. Na een tijdje komt het fruit erdoor en wordt hij nog beter. 33,2 euro, en dat is niet niks, maar een klein stemmetje zegt mij dat het laatste woord over deze cru nog niet geschreven is. Nu al heel drinkbaar en voor mij ***

    La Gravette de Certan, Vieux Chateau Certan, Pomerol, 2007: dit kasteel is al sinds 1924 in handen van de familie Thienpont en behoort tot de grote namen van de appellatie Pomerol. Het wordt omringd door grote namen als Pétrus, la Conseillante en l'Evangile en beheerd door Alexandre en Luc Thienpont. Het 14ha grote domein wordt uiterst professioneel geleid en men doet er alles wat hoort om een grote wijn te maken. La Gravette is de tweede wijn en hij kost nu 21,5 euro. Mooie kleur. Heel ernstige neus, met potlood, ceder, heel recht voor de raaps. Ik zag hier eigenlijk vooral cabernet in, of vergis ik mij nu met de smaak van hout, maar ik vond hem erg mannelijk en agressief, een beetje zoals een macho met dure kleren en een sportwagen die achter u zit op het derde rijvak. Veel potlood en cederhout, tegen het bittere aanschurend, in de finish dan weer wel een vleugje champignons. Veel mensen vonden dit lekker, en ik kan daar in komen, maar ik werd er niet echt warm van. ** dus.

    Vieux Chateau Certan, Pomerol, 2004: en dit is dus een grote Bordeaux...een vlotte 108 euro waard. Met 50% nieuwe eik, een cuvaison van drie weken, volledig met de hand geoogst en getrieerd, kan je hier niet zeggen dat ze geen inspanningen hebben gedaan. De cepages worden apart gevinifieerd en geblend om de typiciteit van het "merk" te bewaren. De neus is ernstig en nogal ingetogen, met vleugen cederhout, munt en roet. Heel mooie elegante wijn, fris én zacht én stevig gestructureerd, intens en lang, een heel klassieke Bordeaux. Mooi evenwicht en een lange afdronk. ***

    Kan je van deze wijn iets verkeerds zeggen ? Neen, vonden wij (en we willen niet aan BB doen (Bordeaux Bashing). Maar toen zei een bevallige dame aan het naburig tafeltje in sappig Leuvens "dit is geen wijn voor gewone mensen" en was de betovering verbroken. Voor sommige mensen is 100 euro geen geld, maar voor mij en de meeste mensen die ik ken wél, zélfs als ze ze vlot kunnen missen (ik heb goed opgevoede vrienden). Ik gun de familie Thienpont hun succes en VCC zijn reputatie maar het één ligt niet in verhouding met het andere en 100 eur is te veel geld voor een fles wijn.

    En toen gebeurde wat wijn zo boeiend maakt. Nog maar pas glijdt je mooie opinie rustig over de wijde wijnzee of daar komt de torpedo die hem naar de kelder jaagt.

    Trilogie 0708: Vieux Chateau Certan is een mooie naam met een mooie reputatie, maar Le Pin behoort al meer tot de wereld van de legendes. Het is één van de duurste wijnen ter wereld en elke wijnliefhebber kent hem, maar zo goed als niemand heeft hem geproefd. Dat deden wij ook niet deze avond, maar we proefden de officieuze tweede wijn van Le Pin, een blend van de afgekeurde cuvées van 2007 en 2008, voornamelijk bestemd voor de familie en vrienden. Venne proefde hem hier al, en ik ga het hele verhaal niet herhalen, maar hier komt mijn opinie. Deze fles was nog maar veertien dagen geleden gebotteld en was intens en donker gekleurd. In de neus vond ik kruidnagel en wierook maar hij was gesloten, een beetje als een grote grot waarin je meer vermoedt en voelt dan ziet. In de mond een heel mooi breed volume, opnieuw wierook en iets als sandelhout. Eigenlijk nog erg gesloten maar ongelooflijk lekker, nu al, een beetje zoals een wat hautaine, afstandelijke mooie vrouw (Kristin Scott Thomas comes to my mind) waarvan je euh...van alles vermoedt. 60 euro waard ? Dat was wat Venne schatte dat hij kostte als je hem kon kopen ? Jazeker. En is Le Pin dan 500 euro waard ? Ik weet het niet, ik zal het nooit weten, het zou niet mogen, eigenlijk wil ik het niet weten, maar als deze tweede een aanduiding is...zou het wel eens kunnen... 

    lepinpinetrees

                                                                                                                                   

    De boompkes...

     

     

      

  • Thienpont Klasse Thienpont Jacques, Thienpont Charme blijft de Baas !

    Pin it!

    In het leven van de wijnliefhebber zijn er periode's waarin hij heen en weer wordt getrokken door een veeleisende job die helaas niks met wijn te maken heeft en "buitenkansjes" die in je richting waaien omdat ergens iemand weet dat je een wijnliefhebber bent. De cryptische uitnodiging van Stéphane van Convento bleef dan ook wat ondergesneeuwd liggen, een beetje zoals deze blog de laatste weken. Traag maar zeker sijpelde het echter door dat het hier geen doordeweekse uitnodiging was en tussen twee trips naar Zaventam Airport wist ik, vergezeld door Venne, toch tijd te maken om kennis te maken met één van de grote mijnheren van de Bordeaux, zo groot zelfs dat het feit dat we nauwelijks drie uur later alweer uit de veren moesten van generlei belang werd.

    Bordeaux ? hoor ik nu enige vaste bezoekers van deze blog vragen en snel het http adres checken of ze niet per ongeluk bij één van mijn Bordeaux-minnende collega's zijn terecht gekomen. Op deze website wordt immers al wel eens aan Bordeaux-bashing gedaan... Maar hoe je het ook bekijkt, de geschiedenis van wijnminnend Vlaanderen is onlosmakelijk verbonden met de wijnen van deze streek, en wie iets wil verwerpen moet het eerst kennen, en dus gingen wij fluks en toch ook wel vol verwachting richting Convento. Deze avond was immers gewijd aan één van de grote figuren van Vlaanderen in Bordeaux, het boegbeeld van een grote Vlaamse wijnfamilie en een bijna symbolische vertegenwoordiger van een generatie.

    Jacques Thienpont is een uitermate charmante heer vol Brits flegma en Britse humor. Toen hij vertelde dat hij op latere leeftijd huwde met Fiona Morrison, een bevallige Britse, excuseer Schotse, (én een Master of Wine, het enige vrouwelijke exemplaar in België), die hij had leren kennen op een receptie "echt iets voor u, Jacques!" kwam ook mijn eigen eilandgevoel weer boven drijven en de eerste punten waren binnen. Want alleen wie zichzelf niet al te serieus neemt is in staat om overeind te blijven in een orkaan van lof en bewondering zonder zijn ziel te verliezen, en daar slaagt Jacques heel goed in. Op sommige momenten vergat je dat je voor de eigenaar van Le Pin, één van de grootste wijnen van Pomerol, stond, en dat vond ik eigenlijk zeer leuk. Mooie droge humor heeft ie !

    De Thienpont's, al heel lang actief als wijnhandelaar (1842), kochten 80 jaar geleden ook een prestigieus kasteel in de Pomerol, Vieux Chateau Certan, vandaag een referentie in deze aoc. Labégorce-Zédé was ook lang in hun handen, maar werd onlangs verkocht. In beide was Jacques mede-aandeelhouder, de domeinen zijn of waren echt van de familie. Zelf kocht hij in 1979 het legendarische Le Pin, waarover later meer. Deze avond praatte Jacques ons door een tiental flessen, allemaal van eigendommen van de familie. De foto van Jacques komt van dé website voor de liefhebber van Bordeaux, The Winedoctor, waar Chris Kissack al heel lang héél minutieus informatie en proefnota's verzameld.

    jacquesthienpont
                                                                                                                             

    Rosé, Le Roc de Pellebouc, 2008: Om ons palet aan te scherpen, aldus Jacques, en dus beginnen we niet met de witte maar met de rosé. Dit domein ligt in de Entre-Deux-Mers en werd in 2006 door Pascale en Baudouin Thienpont aangekocht als verblijfplaats. Ludovic Roussillon beheert het domein, met Nicolas Thienpont als adviseur, en sinds de aankoop startte men met een reeks renovaties. Er worden eenvoudige wijnen gemaakt aan leuke prijzen. Deze rosé kost 6,25 euro bij Convento en heeft de kleur van een rosé uit het Zuiden. Het aroma verwijst naar neuzekes, ananassnoepjes, met een klein tikje van een medicijn dat snel verdwijnt. In de mond is hij fris en fruitig en lekker lang, een perfecte begeleider van een zomers slaatje of als aperitief. **, ook vanwege de prijs/kwaliteit.

    Blanc, Chateau les Charmes Godard, 2008: Ik heb altijd gevonden dat Bordeaux een regio is met drie snelheden: één met de grote klassieke bewaarwijnen, de Bordeaux van onze ouders die deze flessen nog konden betalen, één met een zee van absolute brol, de goedkope pinard van de bar-à-vin, de flessen van twee of drie euro in de supermarkt, en één met een hele grote reeks wijnen die goed gemaakt zijn, heel goed de ziel van de regio weergeven, maar die sneller drinkbaar en toegankelijker zijn dan de grote namen. Veel van deze flessen komen van de "kleinere" appellaties zoals de Côtes de Francs, en dit kasteel is daar een goed voorbeeld van. Het is sinds 1988 eigendom van Nicolas Thienpont. Deze blend van sémillon, sauvignon gris en muscadelle is strogeel en in de mond heel evenwichtig en mooi geëikt. De brede mond is evenwichtig en goed gedefinieerd, very Pessac eigenlijk, heel correct en evenwichtig. **, dus. Je betaalt hem 15,8 euro. De rode van dit huis schijnt ook erg goed te zijn.

    Chateau Puygueraud, Côtes de Francs, 2004: Een goed voorbeeld voor bovenstaande theorie is deze rode, eveneens van een domein van Nicolas Thienpont (en al sinds 1946 in de familie). Al sinds de jaren 70 is dit een vaandeldrager voor de appellatie met een heel regelmatige kwaliteit, sympathieke prijzen (zo rond de tien euro) en eigenlijk heel goed aangepast aan onze Vlaamsche keuken, een goeie wijn voor bij een stuk rood vlees op zondagmiddag. Voor wie klaagt over de kwaliteit van de wijn bij ouders en schoonouders een goede tip: geef ze geregeld zo'n kratje cadeau, je garandeert je zo een goed glas wijn op zondag zonder je blauw te betalen en je wordt er warschijnlijk nog populair door ook ! Eigenaardig genoeg was ik van deze specifieke fles niet zo'n fan. Mooie jonge kleur, erg helder. In de neus strak en kruidig, maar ook met een flard karton (filter?) naast het donkere fruit en een snuif grafiet. In de mond strak en tanninerijk, bijna uitdrogend, heel streng en waarschijnlijk beter tot zijn recht komend bij hogergenoemd vlees. Nu te drinken, denk ik, dat uitdrogende gaat niet meer weg gaan. 11 euro en één *.

    Z, Bordeaux, 2008: De familie Thienpont was van 1979 tot 2005 eigenaar van Château labégorce Zédé, tot de steenrijke Hubert Perrodo het kocht om het samen te voegen met Chateau Labégorce. Jacques vertelde ons hoe de familie de eerste pogingen afsloeg omdat het kasteel voor geen enkele prijs te koop was, maar dat hij het zinnetje "alles heeft een prijs" leerde kennen toen Perrodo een bod deed aan een prijs die ze niet konden weigeren. Ik vond persoonlijk dat hij dat wat weemoedig vertelde, maar de geschiedenis van de Bordeaux is doorspekt met dit soort verhalen, en het was tenminste niet "van de moetes"...Vroeger was deze fles bekend als de Z de Zédé, een naam die ze nu niet meer mogen gebruiken. De druiven, vooral merlot met een beetje cabernet, komt van een 9ha grote wijngaard met 25 jaar oude stokken onder de aoc Bordeaux Supérieur. Aan 6,95 euro is dit een mooi voorbeeld van wat een basic-bordeaux zou moeten zijn, en wat je eigenlijk als basiskwaliteit zou kunnen eisen op restaurant. Heel heldere kleur, heel jong. Uitbundige merlot neus, niet complex maar leuk. Een eenvoudige, fruitige passe-partout wijn, jong te drinken, zowel licht gekoeld op het terras bij wat charcuterie als in de winter bij eenvoudige, niet te vette gerechten. *, maar hier ligt misschien de toekomst van de kleine Bordeaux.  

    In volgend blogbericht ga ik in op de wat meer prestigieuze cuvées van deze avond.