• Remember Mateus Rosé?

    Pin it!

    Over het meenemen van wijn naar een feestje...

    "If you are a student and you are invited to a meal or a party at another student's flat, there is absolutely no doubt that you must take a bottle of wine with you. If you do not do so, then the host is perfectly within his or her rights not to let you in. This is an absolute rule and cannot be avoided by saying that your friend, who is coming later, will be bringing a bottle for you. Most hosts have heard that line before and will not believe you.

    'Students should not bring good quality wine with them as to do so will be seen as elitist and arrogant, and will imply that you do not approve of whatever your host will provide. This rule does not apply if you can explain that you took the wine in question from your parents' stock while they were away. That is perfectly acceptable in today's dishonest climate.

    'In my own day, the correct thing for students to take to a party was a cheap Spanish wine of, if flush with funds, Mateus Rosé, distinguished by its squat oval bottle, wich can later be turned into a lamp stand or a candleholder. This wine can occasionally be found in the back of parental cupboards and may be circulated at dinner parties without ever being drunk, in the same way as boxes of out-of-date After Eights do the rounds, like bankers' negotiable instruments never presented for payment.

    'If you are no longer a student, you should nevertheless continue to take a bottle of wine when invited to dinner unless the invitation comes from people who are much older than you. As far as friends of equal age are concerned, you should take a bottle of wne with you until you have all celebrated your fortieth birthday. After that, you must assume thay your hosts will be in a position to entertain you without assistance.

    'It is never wrong to take a bottle of champagne, even to a host who is well off. If the host is not on the breadline, this should be in a presentation case; it should never be taken chilled, as that implies that his own supplies of champagne will be exhausted and recourse may need to be made to the bottle you brought with you.

    'In no circumstances is it polite to take away with you the bottle that you brought if it not has been consumed at the table. It is also impolite to say at the end of a meal "I hope that you enjoy the wine we brought". That is not a friendly comment, and will be interpreted accordingly. Nor, as a host, is it polite to examine the label of a bottle brought by your guests. If you do, always misread the vintage, saying for example, of a 2007 Bordeaux, "Ah, 2001. What a treat."'

    That is the advice that William would have put in his leaflet had he written it. 

    William French, wijnhandelaar, MW (Failed) and Bordeaux-liefhebber is een fictieve figuur die ontsproot uit de creatieve geest van Alexander McCall Smith, het bekendst voor zijn N°1 Ladies Detective Agency reeks over een vrouwelijke detective in Botswana. Dit citaat komt uit het eerste deel van Corduroy Mansions een soap-novelle met veel Brits flegma en humor die ik iedereen kan aanraden. Als je dit deel uithebt kan je het vervolg ook laten voorlezen op deze site, waar het wordt voorgelezen en een online novel wordt.

    corduroymansions

                                                                                                                                                   

  • La Sagrestia, Rome: Tourist Traps and Slow Food

    Pin it!

    Kent u dat ? U hebt net de Grote Markt in Brussel bezocht, of de Plaza Mayor in Madrid, of de Piazza Navona in Rome en overal rond u lonken grijnzende obers voor uw klandizie. Monsieur, Dottore, hier is het goed, hier is het beter... Je medereizigers zien de terrasjes lonken, "ze zitten vol dus ze zullen wel goed zijn", "my best place for the beautiful ladies!" en u stevent doelbewust af op dat ene adresje dat een vriend of een collega u gaf: geen terras, geen smile, geen reclame en als u zelfbewust de deur van dat adresje vastgrijpt voel je bijna de wanhoop rond je: gaan we binnenzitten ? Bij deze onvriendelijke mensen ?

    Het is een theorietje van me. Zelfs in de meest toeristische buurten wonen en werken mensen. Die gaan ook uit eten en die doen dat in hun buurt, maar ze zijn uiteraard niet bereid om te betalen voor een bord verlepte pasta, een droevige steak frites en wat zure wijn. Er zijn een paar manieren om deze restaurants te herkennen: ze hebben geen terras, de deur is dicht, ze hebben een deftige wijnkaart en het klienteel is herkenbaar anders: goede weggevers zijn bejaarden (in koppel, niet in groep), politieagenten, brandweerlui, wegenwerkers, priesters...Op het menu staan vaak dingen waar de gemiddelde Amerikaan van gruwt (triperie, lever) en nee, ze hebben geen zeevruchtenbanket op de stoep...

    Wij wrongen ons door de mensenmassa rond het Pantheon in Roma, constateerden dat Armando, de andere aanrader volgeboekt was, en duwden schuchter de gesloten deuren van La Sagrestia open, een tip van mijn Romeinse collega. Het was er koel, de ontvangst was gereserveerd, maar er was plaats en we waren duidelijk noch Amerikaans, noch Aziatisch, en konden er dus wel mee door. Het interieur straalde verleden uit, en vele vele jaren vaste klanten, en onze quasi onmiddellijke bestelling van een fles bollicine of schuimwijn brak het ijs.

    De Cuvée Imperiale Brut van Berlucchi is een schuimwijn onder de DOCG Franciacorta en hij was mooi en vol, met veel diepgang en karakter en toch ook fris. Ik bestelde als starter een paar schotels met gemengde bruschetta en toen vielen ook bij mijn gasten de schellen van de ogen. Zelden zo'n mooie en lekkere gezien, en zelfs van die met tomaten waren we onder de indruk (ze deden me wat denken aan die van Per Tutti in Leuven). Het gezelschap had ondertussen geleerd dat voor de lunch de genialiteit ook vaak in de eenvoud zit en bestelde een pasta cacio e pepe (peper en kaas) die de verse pasta helemaal in zijn eer liet. Ikzelf ging voor de Seppe i Piselli uit pure nieuwsgierigheid: succulent...De Chardonnay, Alto Adige, 2009 van Elena Walch vergezelde dit, een droge, fruitige en erg lekker-zuivere chardonnay uit de bergen. Om helemaal een ode aan de eenvoud te brengen was het dessert een handje vers fruit met ijsblokjes.

    La Sagrestia ligt in de Via del Seminario 89, op honderd meter van het Pantheon. Voor het naar het schijnt al even goede Armando al Pantheon (Salita de Crescenzi 31), aan de andere kant van het Pantheon, moet je reserveren (www.armandoalpantheon.it).

    DSC01874

    Ceppe i Piselli                                                                             

    DSC01878

    Dessert...

    We verbleven twee nachten in Rome en andere aanraders zijn: Il Cantuccio, Corso del Rinascimento 71, vlakbij de Piazza Navona, een plaats waar theaterbezoekers en artiesten komen, en het wat duurdere maar gewéldige Al Ceppo, Via Panama 2, aan de bovenkant van het Borghese park en beter per taxi te doen. Ik vindt mijn eigen risotto goed, maar toen ik proefde van de risotto al limone e spigola marinata allo zenzero voelde ik me terug een kind dat zijn eerste eitje gemaakt heeft in de keuken van mama: er is nog een weg te gaan. Mooie wijnkaart trouwens waar ik mijn eerste Schiopetto dronk, de pinot bianco specialist uit de Friuli, en een heerlijke zoete Sagrantino de Montefalco 2005 van Antonelli.

  • Dering Arms, Pluckley Station, Kent

    Pin it!

    Lang, lang geleden, vertrokken twee overwerkte goede vrienden op een winderige natte vrijdagavond uit Brussel op lang weekend. Ze reden in de kletsende regen naar Oostende, werden heen en weer geslingerd in een stampende catamaran, verloren de weg in een stormachtig Kent waar het gehucht Pluckley Station door één miezerig wegwijzertje, half achter een grote struik, wordt aangeduid, en vielen uiteindelijk uitgeput en halfdood binnen in de Dering Arms, waar Jim Buss met veel mensenkennis ze onmiddellijk een pint Dering Ale onder de neus schoof en ze doorstuurde naar de grote oude sofa naast de open haard. Twee uur later werd het dessert afgeruimd en was de wereld terug een warme vrolijke plaats geworden, was de Brusselse werkstress vergeten en waren ze klaar voor enkele dagen tuinen, geschiedenis en pubs.

    De Dering Arms is één van mijn favoriete pubs in Engeland. Ik herinner mij nog als de dag van gisteren mijn eerste bezoek: de zon scheen binnen door de kleine raampjes van de gelagzaal en ik en mijn zus aten er de monkfish in bacon and orange sauce, op dat moment de signature dish van de eigenaar. Ik was toen zo onder de indruk dat ik zwoer om er terug te keren en er te blijven slapen (de pub heeft drie kamers). Ik heb dat sindsdien gedaan met goede en hele goede vrienden, nieuwe en oude lieven, een echtgenote en een dochter en ooit vierde ik er zelfs mijn veertigste verjaardag. Vorige week waren we er opnieuw en het was weer goed. Aan tafel hadden we een lang gesprek wat zo'n pub nu zo speciaal maakt, en omdat ook de wijn deze keer zo uitmuntend was besloot ik om er een blogbericht aan te wijden.

    DSC01811

                                                                                                                                

    Een goede Engelse pub moet in mijn ogen voldoen aan drie dingen: een aparte omgeving (gebouw of ligging), een goede keuken en een "village local" gevoel. Dat eerste is geen probleem, de Engelse countryside is letterlijk bezaaid met mooie oude gebouwen en prachtige landschappen. Het tweede was ooit wél een probleem, maar u moet weten dat Jamie Oliver eigenlijk is voortgesproten uit een Engelse keukenrevolutie die begin jaren 90 echt doorbrak, die van het werken met goede lokale ingrediënten, zonder veel poespas, maar vooral heel eerlijk, met respect voor de traditie maar met handig gebruik van invloeden uit de hele wereld. Het derde is vaak het moeilijkst te vinden maar is het meest essentiële: hoe goed het restaurant ook is, de locals moeten er nog steeds terecht kunnen voor een pint, en precies dat geeft zo'n pub een ongelooflijk gezellig aspect dat je eigenlijk buiten Engeland nog nauwelijks ontmoet. 

    De Dering Arms komt perfect tegemoet aan die drie criteria. Het gebouw is op zich erg opvallend (en vreselijk moeilijk te fotograferen!). Het is "dutch gabled", een stijl die je vooral in Kent tegenkomt door de influx van Protestantse vluchtelingen uit de Lage Landen, en die lijkt op de gevels van Amsterdam, geen puntgevels, maar eerder rond. De ramen in het gebouw zijn Dering Windows: tijdens de Engelse burgeroorlog ontsnapte een Dering aan zijn achtervolgers via zo'n raam en prompt ordonneerde hij dat elk nieuw gebouw op het landgoed zo'n ramen moest krijgen. Je kan er nog steeds aan zien tot waar hun eigendommen liepen als je een wandeling maakt. En de pub ligt in Pluckley, most haunted village of England, vlakbij Ashford, maar met een écht countryside gevoel.

    Picture 069

    Het restaurant was al twee maal Seafood Restaurant of the Year en heeft een beperkte steeds roterende kaart die vooral rond vis draait. De keuze is meestal beperkt, alhoewel er een kaart is voor wie echt niks moet hebben van wat er op het blackboard staat. Ik heb er gewoontjes gegeten, ik heb er lekker gegeten en ik heb er héél lekker gegeten. Deze avond was opnieuw een topper.

    Traditioneel startten we met een grote mooi pint of bitter, de Dering Ale, speciaal voor deze pub gebrouwen. Van het blackboard kozen we voor de lobster & crayfish thermidor, een beetje een risico in de Engelse keuken waar de meest gemaakte fout het slecht nabootsen van de Franse keuken is, maar het gerecht was top ! Jim's reputatie is voor een groot deel gebaseerd op zijn hele goede keuze van verse ingrediënten en ik denk dat dit het succes van dit succulente gerechtje was. Het is zo makkelijk om dit gerecht te bederven door teveel room, teveel kaas, teveel veel maar dit was in elk opzicht OK. De sauvignon blanc 2008 van Cloudy Bay miste karakter, maar eigenlijk waren wij al gefocust op de grote karaf die al vanaf het begin van de maaltijd op tafel stond te ademen. Want op de wijnkaart, voor een groot deel klassiek Bordeaux en Nieuwe Wereld, stond één fles uit de Bandol, van de handen van één van haar grootste wijnmakers. 

    Jean-Pierre Gaussen werkt met 99% mourvèdre en 1% grenache en hij werkt traditioneel, zonder toegevingen aan de drang om rode wijnen vroeger drinkbaar te maken. Ik dronk nog heel onlangs de 1998 en de hoofdconcuslie hier was "te jong", dus onze keuze was een risico. Jim had dan ook onmiddellijk de karakf voorgesteld, zodat de wijn nu toch een dik uur geademd had, maar nog tijdens de maaltijd bleef hij veranderen; We combineerden hem met een traditionele Engelse schotel, lamb noisettes in a minted stilton sauce. Ik weet het, muntsaus, scoort altijd hoog in het lijstje culinaire nachtmerries van mijn geliefde Albion, maar je moet het echt eens proeven als het goed gemaakt is, het is heerlijk.

    asterixmunt

    De Longue Garde 2001 van Jean-Pierre Gaussen kwam uit een fles met een dikke laag zaksel op de bodem en was professioneel gekarafeerd. In de neus was hij onmiddellijk prachtig kruidig, heel evenwichtig en mooi mineralig. In de mond zwart fruit, kersen, maar dan echt pas geplukte en heel rijpe, heel intens. Naar het einde van de maaltijd toe kwam er een aroma en vooral een afdronk die een mengeling was van sigaren en single malt, en het leek alsof de geur van de wijn, de herinnering aan het lam en de openhaardgeuren van de pub allemaal samensmolten in één magnifieke smaakervaring; We gooiden daar achteraf nog een kaasschoteltje en een single malt tegenaan, maar het hoogtepunt lag al achter ons. 

    De Dering Arms heeft drie mooie kamers. Een tafel reserveren is meestal niet nodig, behalve op zaterdagavond en zondagmiddag. De kamer reserveer je best wel op voorhand. Say Hi! to Jim from me! Ah, en dat ijle gegil waar u 's nachts van wakker werd ? Dat is die bouwvakker die al 80 jaar van het dak van het station valt. Zo lang u de Red Lady niet ontmoet is er niks aan de hand...

                 

  • 't Is Zomer !

    Pin it!

    DSC01817

                                                                                                                                 

    Er is elk jaar weer zo'n moment, ergens in mei, dat de zomer de deur openstoot en binnenkomt. Mijn wijnsmaak verandert dan even en ik drink dan even frisse, goed gekoelde witte, rosé en rode wijnen, in de tuin, met vrienden en met zomerse schotels. Dit jaar lijken dit mijn favorieten te gaan worden:

    Vinho Verde, Muros Antigos, 2009: Anselmo Mendes is één van de beste wijnmakers van de Vinho Verde, maar tot nu toe maakte hij alleen monocépages onder het Muros Antigos vaandel, werkend met ofwel de kruidige loureiro of de frisse riesling-achtige alvarinho. Hier besloot hij een blend te maken van de twee. In de neus eerst vooral de loureiro, met fris wit fruit (de mineralen van de alvarinho dreven pas later boven); in de mond omgekeerd, met eerste de frisse citruszuren van de alvarinho, heel zomers en nerveus, met dan achteraan terug toetsen van amandelpasta. ** en 7,35 euro bij Jeuris in Heusden-Zolder en Roeselare. Perfect bij gamba's en ander zeegespuis, zelfs als er zich een snood stukje varken rond zou gedraaid hebben.

    Sauvignon, Touraine, Domaine Pibaleau, 2008: Pascal Pibaleau is nog maar een jaar of vijf bio, maar hij is goed bezig. Op het eerste geruik lijkt dit een simpele sauvignon, maar heel snel komen venkel, kalk en zelfs wat was naast de citrus op de bak zitten. In de mond start hij al even onpretentieus, met appeltje, snoep, heel fruitig en expressief, maar dan onverwacht complex en interessant. 7,96 euro bij Troca Vins en perfect voor wie het wat gehad heeft met de 1001 fabriekssauvignons die in deze periode de markt overspoelen. **+ omdat hij zo mooi evolueerde !

    Sauvignon, Vin de Pays du Val de Loire, Domaine du Moulin, 2008: een vin naturel van Hervé Villemade, en moeilijk te beschrijven zonder in clichés te hervallen...of toch, zo: je wandelt voorbij een terrasje op de markt, een beetje doelloos, een beetje melancholisch, en plots hoor je je naam en zie je je beste vrienden wuiven om er bij te komen...zo ongeveer dàt gevoel dus. 8,2 euro bij Laurent Mélotte in Pécrot (vrijdag en zaterdag staan daar lekkere dingen open !)

    Rosé, Chinon, Couly-Dutheil, 2009: Er zijn drie (wijn)dingen die een speciaal plaatske in mijn hart hebben: stevige rosé, chinon en couly-dutheil...Geen wijn voor verwende liefhebbers (die zitten aan de Bandol), maar voor iedereen, en heel flexibel, van bij de hapjes tot de charcuterie of de koude kip of de barbecue of het slaatje. Alles wat een rosé moet hebben en niet tevéél karakter, en dus een perfecte rosé voor de niet-kenner (en dat is een compliment!). *(*) en 8,3 euro bij Dulst in Leuven (en dit weekend 5+1). 

    Rosé, Domaine Pibaleau, 2009: en zo ongeveer het tegenovergestelde, want héél véél karakter en voor sommige mensen misschien te veel. 100% grolleau en het eerste glas deed ons even denken aan kurk. Eén van de meest karaktervolle rosé's van dit jaar, met oren en poten en fruit en structuur en zuren en goesting. Geweldig smakelijk, maar alleen de kenners aan de tuintafel keken op. Kortom, u hebt wat verwende wijndrinkers op bezoek ? haal dit maar eens boven, they'll love you or they'll hate you. 7,96 euro bij Troca Vins. **

    Saes, Dao, 2008: Van Alvaro Castro zeggen ze dat je hem herkent in elk glas, en deze wijn is zijn instapcuvée. Gemaakt als makkelijke drinkwijn en ik zou hem gekoeld schenken: framboos en vlezigheid, en in de mond fruit à la beaujolais, maar met stevige tannines, en achterin dan weer heel rond en fruitig; in de frigo met die fles, en op het vuur met dat stuk vlees ! de zomer begint nu! 8,5 euro bij Jeuris, en *(*).

    Dornfelder-Zweigelt, De Kluizen, Vlaamse Landwijn, 2007: 'k ben geen fanaticus, 'k ben geen flamingant, maar als het goed is mag het gezegd worden. Ik ben gek op de combinatie van fruit en gronderigheid (papattenkelder) omdat dat zo mooi samengaat met wat zwaardere zaken als confit de canard en al die lekkernijen die je misschien in de zomer niet mag eten, maar die ik zo lekker vind. Sans Pretention, Sans NVA, maar very very Vlaamsch en mijn vijf flessen vlogen de kelder uit en de ijsemmer in. Al wie als kind zijn vakantie doorbracht op de boerderij krijgt hier gratis en voor niks wat herinneringen bij. ** en 7,97 euro bij Belgian Wines.