• Een glas geschiedenis: Domaine Dupuy de Lôme, Bandol

    Pin it!

    Af en toe is er wel eens iemand die me vraagt wat mij in 's hemelsnaam bezielt om te werken aan een monster als de Vinopedia of om sinds juli 2006 elke week een blogbericht neer te pennen. Eigenlijk komt het neer op twee dingen: één, ik vind schrijven en spelen met taal leuk, en twee, het is voor mij de beste manier om zelf veel te leren. Eén van de leuke bijverschijnselen aan wijn is dat er aan een domein of een cuvée vaak een hele geschiedenis aan vast zit en ik vind het altijd fascinerend om dat uit te zoeken en er dan tegelijk iets door bij te leren.

    Toen ik onlangs een fles rosé kocht bij Chaï & Bar was dat in eerste instantie omdat rosé's van de Bandol mij altijd interesseren. Tegelijk heb ik echter een hekel aan anonieme wijn en eenmaal thuis duik ik dan zo snel mogelijk achter de pc om uit te zoeken wat voor een beestje ik in het glas ga hebben. In dit geval bleek er een interessant verhaal acter te zitten.

    Het domein Dupuy de Lôme werd in 1903 opgericht door de dochter van Stanislas Charles Henry Dupuy de Lôme (1816-1885), een ingenieur tijdens het bewind van Napoleon III wiens vrouw afkomstig was uit de Provence. Het is nog steeds in handen van afstammelingen die het in een verwaarloosde staat terugvonden, restaureerden en er sinds 2006 terug wijn maken. Ik dronk de Bandol Rosé 2009 , een blend van 65% mourvèdre, 25% grenache en 10% cinsault. De kleur was een licht zalmroze, de neus was mooi zacht en fruitig maar met een leuke frisse toets. In de mond was hij heel zacht, maar goed gestructureerd met diepgang en finesse, zoals alleen een rosé uit de Bandol dat kan. Een mooie frisse finish en afdronk maken de zaak af. **, lekker, niet groots, maar vooral lekker, en aan 11,9 euro aanvaardbaar geprijsd voor zo'n maaltijd-bandol.

    Maar wie was nu die Stanislas Charles Henry Dupuy de Lôme ?

    DupuyDeLome.jpg

    Geboren in Bretagne, 1816, studeerde onze vriend eerst af aan de Ecole Polytechnique, maar het was een studiereis naar Groot-Brittannië in 1842 die hem de ogen deed openen. Het was de tijd van de ingenieurs, jonge ambitieuze mannen die geloofden dat ze de toekomst konden ombuigen en de mensheid uit een moeras van onwetendheid konden trekken door niks anders dan de kracht van hun wetenschap. Het is de periode van Cockerill, van de uitvinding van de stoommachine, de electriciteit en van honderden andere toepassingen die de mens voor de eerste keer het gevoel gaven dat hij de wereld kon controleren, en niet een afwezige en willekeurige God. Kortom een tijd van groot optimisme en van een ongebreidelde drang naar "uitvinden". Als die periode je interesseert kan ik je het boek "The Lighthouse Stevensons" van Bella Bathurst trouwens sterk aanbevelen.

    Dupuy de Lôme zette zich na zijn reis door Engeland aan zijn schrijftafel en pende een Mémoire sur la Construction des Bâtiments en Fer neer, genoeg om hem aan een post te helpen bij het Arsenal in de haven van Toulon, bij de Génie Maritime, waar Frankrijk zijn oorlogsschepen bouwde. Dat waren op dat moment nog zeilschepen, met een paar raderboten als uitzondering. In 1852 wist hij de regering te overtuigen om 's werelds eerste met een schroef aangedreven stoomslagschip te bouwen, Le Napoléon

    Napoleon(1850).jpg
     

    Het schip bleek een succes. Henri werd directeur en mocht in 1857 zijn volgende schip bouwen, le Gloire.  Dat was nog revolutionairder omdat het gepantserde zijkanten meekreeg (in Engeland noemt men dit een ironclad battleship). Tegelijk behield het nog zijn rijen kannonnen in de zijkant van de romp (een broadside in het Engels), de uitvinding van de geschutstoren is voor later. De Magenta en de Solferino volgden nog en waren nog iets straffer en moderner gebouwd, maar het bleven wat curieuze mengelingen tussen een zeilschip en een stoomschip. Wie zo'n schip eens wil bezoeken moet trouwens naar Portsmouth in Zuid-Engeland, waar de indrukwekkende Warrior nog kan bezichtigd worden.
    DupuydeLomeSolferino(1861).jpg
    De Solferino
    Ondertussen werd Henri parlementslid, inspecteur-generaal, lid van de Académie des Sciences en in 1877 Senator voor het leven. Hij ontwierp en bouwde nog het eerste bestuurbare luchtschip, en werkte aan een electrische onderzeeboot, die werd afgemaakt door Gustave Zédé (mooie wijnlink !). Hij overleed in 1885 en was de man die de Franse marine in ijltempo op de hoogte van de Engelse had gebracht. Vandaag kijken wij wat neer op dit soort militaire toestanden, maar hij was een vertegenwoordiger van een tijd waarin men dacht dat door techniek de wereld in een positieve zin kon worden veranderd, iets dat later zou uitmonden in de gemechaniseerde slachtvelden van Wereldoorlog I.^
    Er vaart vandaag nog steeds een Dupuy de Lôme. Het is een in Nederland gebouwd spionageschip dat gespecialiseerd is in het afluisteren van communicatie en in 2006 in dienst ging. Ik zou wel eens willen weten welke rosé ze daar in de mess serveren... 

     

     

     

  • Italiaans-Nederlands Culinair Woordenlijstje

    Pin it!

    Omdat het me in Rome zo stoorde dat ik de kaart niet kon lezen...omdat een vriend er achter vroeg...omdat de Italiaanse keuken zo lekker is...

    Een woordenlijst Italiaans-Nederlands voor gebruik op restaurant en bij het winkelen. In excel zodat u er zelf mee kan spelen !

    Stuur me een mailtje met de titel Italia ! en ik stuur hem u op. De enige voorwaarde ? Stuur me een klein besprekinkje van een restaurant in de regio die u bezocht: lekker eten, geen pretentie, redelijke prijzen, leuke wijnkaart. Ik neem het dan op in de RestaurantsZonderPretentie lijst.

    Mijn adres: Rick

     DSC01459.JPG

  • Movers and Shakers: Jean-François Nicq

    Pin it!

    In de Movers and Shakers reeks wil ik spreken over mensen die iets in beweging hebben gezet dat een blijvende impact had op de wondere wijnwereld. Ik vind dit persoonlijk één van de meest fascinerende vragen bij het degusteren van wijn: wie maakte wat en waarom ? Sommigen kent iedereen, sommigen zijn alleen gekend bij de incrowd. Sommigen zijn allang overleden of op pensioen, sommigen zijn nog relatief jong. Maar ze hebben allemaal voor een kleine of grote, blijvende (r)evolutie gezorgd.

    Jean-François Nicq begon in 1989 op 25-jarige leeftijd te werken voor een coöperatieve in de Gard, in de zuidelijke Rhône. Deze coöp, Les Vignerons d'Estezargues, werd in 1965 opgericht als een typische dorpscoöperatieve met tien leden. Jean-François besloot onmiddellijk om een deel van de oogst zelf te gaan bottelen en niet meer alles in bulk te verkopen, een belangrijke stap richting kwaliteit, en nog eens vijf jaar later had hij de leden ervan overtuigd om een nog grotere stap te zetten. Vanaf dan zouden ze met de druiven van de beste percelen van elk lid een aparte cuvée maken. Deze politiek viel in de smaak bij de consument en Jean-François' reputatie bij zijn leden was gemaakt. 

    Toen hij nog wat later begon met het promoten van de lutte raisonnée (een voorzichtige vorm van biologische landbouw waarbij bestrijdingsmiddelen niet meer systematisch worden gebruikt) volgden de leden hem dan ook snel en voor de beste percelen werden al snel kunstmest en herbicides geweerd. Hij voerde grondbewerking in als principe (heel belangrijk voor de kwaliteit van de druiven) en sloot zich aan bij de Terra Vitis beweging. 

    In 1998 zette Jean-François een nog belangrijkere stap. Nu hij kon beschikken over gezonde en natuurlijke druiven moest er ook in de kelder wat veranderen. Zijn eerste belangrijke wijziging was er één rond de fermentatie. Door het stopzetten van het gebruik van herbicides en het invoeren van grondbewerking was het microbiologisch leven in de wijngaard terug op gang gekomen. Op de schillen van de druiven kwamen terug giststammen voor die men kon gebruiken om de fermentatie op te starten, zodat men het gebruik van commerciële gisten kon vermijden en de smaak van het terroir primeerde op die "uit het pakje". Hij stopte ook met filtering en klaring zodat zijn wijnen hun karakter behielden en begon te werken zonder sulfiet. Hij begon kortom met het maken van vins naturels, gemaakt van gezonde druiven met minimale interventie in de kelder.

    De Bar-à-Vins in Parijs waren de eersten die deze mode oppikten en al snel was Jean-François en zijn coöperatieve één van de voortrekkers van deze beweging. Ondertussen bestaat er een heuse school met volgelingen die van Jean-François raad kregen of bij hem stages deden.

    Jean-François Nicq zette twee dingen in beweging: 1: een coöperatieve kan ook goede wijn maken, van aparte percelen, die aanslaat bij de consument die geen massa maar kwaliteit zoekt, en 2: de beweging van de vins naturels die vooral in de Loire en de Beaujolais ontstond brak onder zijn voorbeeld ook door in het Zuiden. Jean-François zelf verliet de coöp en stichtte zijn eigen domein, Les Foulards Rouges, maar ze gaat verder onder de leiding van Denis Deschamps die de principes van vroeger behield. In België vind je wijnen van Jean-François, van de coöperatieve en van heel wat door hem beïnvloede mensen bij Wijnfolie. Een leuk interview met Jean-François vind je hier. Les Vignerons d'Estezargues vind je in het dorp Estezargues en kan elke dag behalve de zondag bezocht worden van 8 tot 12 en 14 tot 18u.

     

    nicq2.jpg 

        

     

     

  • Benodigdheden: één fles wijn, één schoen, één muur

    Pin it!

                                                                                                                                                                             

  • Op zoek naar evenwicht

    Pin it!

    De kranten staan er weer vol van, het internet zoemt als nooit tevoren en zelfs de bloggers beginnen links en rechts te zwijmelen: het is weer een topjaar in de Bordeaux ! De prijzen schieten omhoog (waar moet ik anders nog in beleggen, mijnheer?), begoede wijnliefhebbers-verzamelaars doen alvast wat Electrabellekes weg en de Jaguar garage van Bordeaux plaatst een extra bestelling.

    Vandaar hier even aandacht voor een wijn die én goedkoop is, én lekker, én een toonbeeld van evenwicht, en een beetje aandacht voor de mijnheer die hem maakte en de mijnheer die hem verkoopt. 

    Het Domaine les Eminades ligt in Cebazan, op 5 kilometer van Saint-Chinian. In 2002 begonnen Patricia en Luc Bettoni hier hun eigen wijndomein, Luc met een pak ervaring opgedaan die hij opdeed bij Chateau Montus, en Patricia met een baan als apothekeres. Ze kregen al snel een goede 10ha wijngaard bij elkaar met oude cinsault, grenache en carignan stokken. Ze stopten met herbicides, oogsten met de hand en hun wijnen worden niet gefilterd noch geklaard. Kortom een bescheiden wijnbedrijf zoals er velen zijn, met goeie intenties en goed materiaal en zonder de richting van de "natuurlijke wijnen" op te gaan, en dus met waarschijnlijk wel wat moeite om op te vallen en hun wijnen verkocht te krijgen.

    eminades
     

    Ik beschouw mijzelf als de nachtmerrie van de trieerders en het is geen uitzondering dat mijn bestellingen bestaan uit een kistje van zes, drie keer twee flesjes en dan nog eens 20 keer een aparte fles. Dat laat me toe om veel te proeven (publieke degustaties zijn meestal te druk en maar richtinggevers) en af en toe zit daar eens een fles tussen die opvalt. En als die fles dan minder dan 10 euro kost, is de Président-Fondateeur van CSP een gelukkige Président-Fondateur!  

    De Cebenna 2006, AOC Sant-Chinian, was een fles die in zo'n pakket zat. Ik ben al lang een fan van de witte van dit domein, de Silice, een Vin de Pays met 100% sauvignon blanc, en in mijn sauvignon blanc pikorde in de top drie, en deze kende ik nogf niet. 9,95 euro, carignan, grenache en syrah en 18 maanden cuve, waren dingen die mijn nieuwsgierigheid niet echt geprikkeld hadden, en eerlijk gezegd verwachtte ik me aan de zoveelste wat zwaar op de hand liggende zuiderse rode waar ik eigenlijk niet echt een fan van ben...ik dwaalde...

    In de heel mooie neus zat een kern van heel zuiver zwart fruit zoals ik dat graag heb, zonder een spoor van alcohol. In de mond was de wijn redelijk complex, met zachte tannines en goed geplaatste zuren, heel mooi gestructureerd en met een interessante finish en afdronk. Een dag later was de neus veel kruidiger en in de mond bleef hij fris, zuiver en heel mooi droog, nooit met teveel suiker of alcohol. Kortom een wijn met een interessante complexiteit en een bijna perfect evenwicht, heel klassiek van stijl wel, en heel anders dan de vins naturels die ik momenteel veel drink, maar met een perfecte prijs-kwaliteitsverhouding. Eigenlijk houd ik van deze wijnen het meest: ze zijn als oude vrienden of mensen die perfect bij je passen: geen decoratie, geen bedrog, geen zich beter voordoen als je bent, maar ze voelen gewoon heel comfortabel aan...beter krijg ik het niet gezegd. Van mij kreeg de fles ***, net zoals de witte, of de veel straffere, eigenzinnigere Vieilles Canailles van dit huis. Kortom, hoed af voor Luc Bettoni, een man die lekkere wijn maakt en daar niet steenrijk van wil worden, en voor Marc van Cavopro, een man die lekkere wijn verkoopt en daar ook niet steenrijk van wil worden. Hij heeft trouwens nog meer van dit lekkers in huis en op zijn website is zowat het enige nog up to date element zijn e-mailadres, vraag die catalogus maar eens aan.