• C'est si simple...

    Pin it!

    dat het bijna op een Belgische staatshervorming begint te lijken. In hun grote drang om alles voor de consument duidelijker te maken hebben de Franse wijnmakers een paar dingen vereenvoudigd. Daar zijn we blij om, verandering van spijs doet normaal gezien eten (en drinken)...

    Ten eerste was er goed nieuws voor de veelgeplaagde wijnboeren van de Coteaux du Tricastin. Om de schandvlek van de lekkende kernreactor van Tricastin te verjagen werd besloten de appellation een nieuwe naam te geven: de AOP Grignan-les-Adhémar. Bekt lekker in het Engels ? Iedereen weet Grignan liggen ? En er is vanaf nu een appellation met een lekkende kernreactor maar af en toe verandert die van naam zodat we niet onthouden welke precies... Een mooie vertrouwenwekkende en verhelderende maatregel !

    In de Bourgogne heeft men besloten om eveneens wat licht in de duisternis te scheppen. Vanaf 2012 mag rode Beaujolais zich ook Coteaux Bourguignons noemen. Maar als er meer dan 85% gamay in zit wordt het een Bourgogne Gamay, als er maximaal 30% gamay in zit wordt het gewoon Bourgogne, en als er minimaal 85% pinot noir en maximaal 15% gamay in zit wordt het een Bourgogne Pinot Noir. Duidelijk ? Duidelijk !

    Volgens mij zitten er twee Belgische politici in die comités...

    En voor de rest ben ik van mening dat België niet gesplitst mag worden (naar Cato).

  • Selon moi...

    Pin it!

    zou dit wel eens een leuk evenement kunnen zijn...

    300x250_salon.gif

     

    Het Salon de la Revue du Vin de France, een initiatief van het gelijknamige tijdschrift, wordt al jarenlang georganiseerd in Parijs en is daar telkens weer een groot succes. Dit jaar komt het circus naar Brussel, en wel op 6 en 7 november, in de gebouwen van Autoworld op de "Cinquantenaire".

    Het salon is open van 10 tot 18 uur en kost 15 euro per dagticket (minder als je je op voorhand inschrijft). Op de website www.larvf.fr vind je de lijst van de deelnemers en andere interessante informatie, maar ik werp u alvast enige namen toe: Dirler-Cadé en Jean-Michel Deiss uit de Elzas, het nieuwe handelshuis Decelle-Villa uit Bourgogne, Henry Pellé uit de Loire, Chapoutier en Paul Jaboulet Ainé uit de Rhône, la Bégude en La Bastide Blanche uit de Bandol en een mooie reeks kastelen uit Bordeaux (nu we ze niet meer kunnen kopen, kunnen we ze misschien proeven...).

    Ik schrijf dit blogberichtje om een paar redenen. 1: Ik heb eigenlijk geen idee in hoeverre het tijdschrift in Brussel en Wallonië publiciteit maakte, maar in Vlaanderen heb ik er niet veel van gemerkt. 2: Ik hou van de Franse wijncultuur en die is in Vlaanderen toch wat in de verdrukking geraakt, terecht of onterecht. 3: Ik heb altijd al een boontje gehad voor de Cinquantenaire. 4: Ik ben al jaren geabonneerd op het tijdschrift en blijf het zeer goed vinden.

    René Sépul, de auteur van la Belgique, le Vin, gaat er signeren (tiens, zou Bert Decoster, de vertaler, en de vertaling naar het Nederlands er ook zijn?), net als Olivier Poels, Philippe Maurange en Antoine Gerbelle, de auteurs van Les meilleurs vins de France.

    En voor de rest ben ik van mening dat België niet gesplitst mag worden (naar Cato).

  • Kinderen welkom ! soms... onder bepaalde omstandigheden... en well behaved...

    Pin it!

    Ik ben gek op Engelse pubs, maar er is één ding dat ik nooit helemaal zal begrijpen: de grote aversie tegen kinderen. Ik ken schitterende pubs waar je met je gezinnetje wordt verwezen naar een kale ruimte ergens aan de toiletten, en ik ken er waar ze gewoon helemaal niet binnen mogen. Dit zou terug gaan op een wet die verbiedt dat kinderen volwassenen alcohol zien kopen (je kan daar zelfs in supermarkten mee in de problemen geraken) en nog maar een tiental jaar geleden was dit een algemeen verspreid en aanvaard fenomeen. Ik herinner me nog heel goed een pub, en een hele goeie, redelijk deftige zelfs, waar op de parking kinderen in de auto chips en cola zaten te drinken, terwijl de ouders binnen zaten, en in Bristol zag ik ooit op een deur het opschrift "No Kids, No Dogs, No Boots".

    Onderstaande foto nam ik in de Ruddlestone Inn in Widecombe, een pittoresk dorp in Dartmoor. Voor de rest een aanrader trouwens...

    DSC02073.JPG

     

     

  • 100 Bruisende Brasseries

    Pin it!

    100beste.jpg

    Als er één ding is waarvoor ik absoluut een zwak heb, dan is het het eten dat je terugvindt in een goeie brasserie. Authentieke gerechten, gemaakt met kwaliteitsproducten, opgediend door professionele obers in plaatsen waar alleen al de hoge rotatie versheid garandeert, ik ben er gek op en niks doet me eigenlijk meer plezier dan het vooruitzicht om met familie of vrienden te gaan eten in een plaats waar dat me te wachten staat.

    In Engeland vind je dit terug in de pubs, in Italië in de trattoria, en nu ik er over nadenk kent elke echt grote stad, van Berlijn tot Madrid, dit soort eetgelegenheden waar je vooral de locals terugvindt. In Frankrijk en België is deze rol weggelegd voor de brasseries.

    Eén van de dingen die mij steeds weer naar Parijs lokken zijn de vele eetgelegenheden in deze stijl: laagdrempelig, niet te duur en lekker, lekker, lekker. Ik heb het altijd erg betreurd dat België niet meer van deze gelegenheden heeft, maar ik moet toegeven dat dat ook een beetje aan mij ligt: ik ben vaak wat te sceptisch en experimenteer te weinig. Het is dan ook met bijzonder veel plezier dat ik vandaag een boekje in mijn handen heb met de naam "100 Bruisende Brasseries in België", van de hand van culinair journalist Willem Asaert.

    Dit kleine boekje is uitgegeven in een handig formaat wat het makkelijk transporteerbaar maakt en mijn exemplaar verdwijnt waarschijnlijk ergens in het handschoenvakje van mijn auto. Van de 100 moet ik er een 20tal al bezocht hebben en dat vind ik eigenlijk wel een leuk idee: nog 80 to go ! Niet alle adressen zijn trouwens echte brasseries "à la parisienne" en er zijn er heel wat die twijfelen tussen restaurant en brasserie en zich trouwens ook niet zo noemen.

    Wat hebben ze wel allemaal gemeen: een lage drempel, een grote gezelligheidsfactor, een keuken met een brede keuze in alle prijscategoriën en het werken met kwaliteitsproducten. Er staan zaken tussen als de Century in Hasselt, gigantisch groot en daardoor ook al wel eens falend in de bediening, of de Auberge de la Besace in het mooie Crupet, klein, afgelegen maar bijzonder goed en persoonlijk. Zeer leuk vind ik ook de vermelding van de wat vreemdere eenden in de bijt als La Péniche in Wavre of Wagon Léo in Bastogne, beiden eruitziend als tourist traps en ik ben er daarom nooit binnen geweest, onterecht blijkbaar. En dat vind ik in één klap het leuke aan deze gids: al bladerend stijgt de goesting ! En dat maakt dit een goed boekske...

    Nu nog eentje met de beste eetcafés...

    Het boekje kost 15,95 euro en ligt nu in de winkel. Het werd uitgegeven bij Lannoo.

      

     

  • Riesling 2009

    Pin it!

    Het kostte even tijd, dit weekend bij Vinikus, vooraleer wij getroffen werden door een toch wel opvallend fenomeen. Wij vonden de ene na de andere basis-riesling geweldig lekker, en waar we ons normaal gezien zelden voor grote gewetensproblemen gesteld zien bij het bestellen van zo'n wijn voor "elke dag", bleek de keuze nu veel moeilijker dan anders. 

    2009 was in Duitsland een heel mooi evenwichtig jaar. Alle (goede) wijnen hebben heel mooi fruit, duidelijk richting het exotische, en zijn evenwichtig, met veel body, een mooie frisse aciditeit en duidelijk terroir. Dat maakt er een verzameling mooie wijnen van, vroeg drinkbaar, met karakter en met vooral smakelijkheid. Riesling dus die iedereen gaat lusten en niet alleen de aan petrol en leisteen verslaafden onder ons. De verhouding prijs-plezier was zelden zo hoog.

    Naast het zeer goede weer in zomer en najaar was er ook een natuurlijke vorm van opbrengstbeperking door de droogte en de omstandigheden in de lengte. Gepaard aan een lange, warme en rustige rijpingsperiode geeft dit heel toegankelijke aangename wijnen, met veel bewaarpotentieel voor de toppers, maar vooral een heerlijke fruitigheid voor de basis.  

    Wij proefden dat weekend bij Vinikus de volgende leuke betaalbare Rieslings rond de 10 euro en wisten even niet meer wat kiezen:

    1: Riesling Spätlese Trocken, Geyersberg, Weingut J. Geil, Rheinhessen, 2009:13,75 euro en dus de duurste van deze selectie. "Kindermoord", vond Frau Geil, maar wij werden nu al getroffen door de fijne mineraliteit en de mooie zuiverheid van deze wijn **(*). Ze bracht overigens ook een fantastische weiss- en, frühburgunder mee, maar daar gaat het hier niet over.

    2: Riesling Kabinett Trocken, Mandelring, Weingut Weegmüller, Pfalz, 2009: 9,65 euro. aroma van appeltjes, hele mooie fijne zuren bovenop de stevige stijl die Weegmüller vaak heeft. **

    3: Vom Schiefer, Riesling Trocken, Eva Clüsserath, Mosel, 2009: 9,8 euro. Veel te jong nog, maar wat een fijne mineraliteit komt hier nu al bovendrijven ! **

    4: Sander, Riesling Trocken 'S', Rheinhessen, 2009: 9,9 euro. eenvoudig en lekker en met een mooie afdronk, maar voor ons iets te eenvoudig dit jaar (hele mooie sauvignon blanc wel dit jaar) *(*)

    5: Gehring, Riesling Auflangen, Rheinhessen, 2009: 9,25 euro. Mooi en heel toegankelijk fruit; heel "lekker", met een frisse afdronk. Echt een riesling die zowel de alledaagse drinker als de kenner kan bekoren **

    6: Alexander Laible, Riesling Trocken, Baden, 2009: 10,8 euro. droog, zacht en floraal, in een veel "Badischer" stijl dan de andere en zachter en vrouwelijker; wij merkten op dat dit de perfecte riesling was voor mensen die eigenlijk niet zo riesling-minded zijn *(*)

    7: Wittmann, Riesling Trocken, Rheinhessen, 2009: 10,75 euro. anijs, venkel, heel mooi, heel subtiel en fris. Schitterend voor deze prijs en zelfs vandaag al zo'n echte snuffel-riesling waar de liefhebber zich in kan vergeten, een gevoel waar je meestal tien euro meer voor betaalt **(*)

    8: Eva Fricke, Riesling Trocken, Rheingau, 2009: 10,55 euro. Pas begonnen, deze madam, maar wat een resultaat ! mooi exotisch fruit in een heel expressieve neus, heel mooi in balans, geweldig lang en vooral gewéldig lekker ***

    Ik ben gegaan voor Eva Fricke en Geil, maatje Gert koos anders, en dat is eigenlijk zo wat de essentie van deze jaargang: zowat alle riesling is uitstekend en het is alleen je persoonlijke smaak die anders kan zijn. Het zal, vrees ik, voor 2010 niet waar zijn...