• Mag ik U het beste wensen?

    Pin it!

    oesterfeest.jpg

     

    Wijnpaparazzi (met stijl) verrastten de CSP leden (ook met stijl) tijdens hun jaarlijkse nieuwjaarsfeestje en schoten (schilderden) dit intieme beeld. Naar goede gewoonte blijft de voorzitter anoniem (hij lag al onder de tafel ;-)). Hij wenst u echter zeer goede eindejaarsfeesten en een 2011 vol goeie flessen wijn, trouwe vrienden, populariteit bij uw huisgenoten en véél succes in alles wat u met hart en ziel écht wil bereiken !

  • Bandits or oenophiles or worse...

    Pin it!

    The landlord then held us under close engagement - I presumed to cover any likely delay in the kitchen - so by the time we were seated at table we knew he had purchased the cellar of the late Thomas Jefferson and had himself driven all the way to Monticello to collect his loot, sleeping under his carriage on return as he feared he would be robbed of his treasure by bandits or oenophiles or worse.

    ...

    Grave-robbing to one side, the list saddened me, for it was not what you would expect in the cellar of a head of state. There was a Bergasse, a wine mixed together in some cellar in Marseille which was labelled claret in the English manner, also some Blanquette de Limoux, a great deal of Minervois and Languedoc. Only a Beaune Grèves Vigne de l'Enfant Jésus seemed to rise above the ordinary.

    parrot.jpg

    Dit citaat komt uit een onlangs verschenen boek van Peter Carey, Parrot and Olivier in America. Het gaat over Olivier-Jean-Baptiste de Clarel de Garmont, een Frans aristocraat, die door zijn ouders naar het veilige Amerika wordt gestuurd samen met zijn dienaar Parrot, een Engelsman met een arme maar avontuurlijke jeugd, op de vlucht voor de voor aristocraten moeilijke tijden na de Franse Revolutie. Wat erg leuk is dat er eigenlijk ook twee historische boeken een rol in spelen: Democracy in America van Alexis de Tocqueville en Birds of America van de schilder John James Audubon. Alexis de Tocqueville was een Franse aristocraat die net als de hoofdfiguur verwonderd door het Nieuwe Continent dwaalt en zijn bevindingen noteert. Van Birds of America werden 161 exemplaren gemaakt tussen 1831 en 1839. Je kon er op inschrijven, toen al aan vreselijk hoge prijzen, en het was bijna onmiddellijk één van de meest prestigieuze boekenprojecten ter wereld. De vijf overlevende exemplaren behoren nu tot de tien duurste boeken ter wereld. 

    Audubon-Flamingo.jpg

    Vooral interessant vond ik de botsing tussen Oude en Nieuwe Wereld, Democracy (op z'n Amerikaans) en Aristocracy. Daar bovenop is het ook nog eens uitstekend geschreven (en vertaald).

    PS Bergasse was een wijnhandelaar in Marseille. Thomas Jefferson heeft er inderdaad ooit wijn gekocht.    

  • Een glas geschiedenis: Meursault de Messe

    Pin it!

    "Je ne veux pas que mon créateur me voit faire la grimace au moment de la communion."

    De kardinaal de Bernis, ambassadeur van Louis XV aan de heilige Stoel, op de vraag waarom hij Meursault gebruikte als miswijn. Volgens de legende zou het die van de cru Perrières geweest zijn, ook vandaag nog beschouwd als één van de topterroirs van premier Meursault.

    François-Joachim de Pierre, cardinal de Bernis, leefde van 1717 tot 1794. Zijn leven leest als een roman en zijn biografie was een hele tijd lang een goed verkopend en populair werk. Een bekend citaat dat van hem zou zijn vond ik onlangs nog terug in een nummer van The Streets: I prefer Heaven for the Climate, but I prefer Hell for the Company. In zijn jeugd was hij ambitieus maar ook melancholisch en als jong dichter was hij nog de bescherming van Voltaire die hem Babet la Bouquetière noemde. Hij was een vriend van Mme de Pompadour, de maîtresse van de koning, hij was ambassadeur in Venetië, vertegenwoordigde Lodewijk XV bij de Heilige Stoel en overleed in Rome in 1794. Later bracht de familie het lichaam over naar Frankrijk, maar zijn hart bleef apart in Rome begraven.

    De kardinaal was een echte vertegenwoordiger van het Ancien Regime. Geboren in een verarmde adellijke familie wist hij dankzij de steun van Mme de Pompadour allerlei lucratieve postjes bijeen te schrapen, culminerend in zijn ambassadeurschap in Venetië waar hij de beste keuken van de stad hield en zelfs Casanova onder zijn kennissen telde. In 1764 viel hij in ongenade en concentreerde hij zich even op zijn kerkelijke carrîère, eerst als aartsbisschop van Albi, waar hij ondermeer een groot aanplantingsprogramma voor druivenstokken opstartte, maar ook zijn liederlijke leven verderzette. In 1769 werd hij kardinaal met een politieke bedoeling: Clemens XIII lag op sterven en de Franse regering wou dat hij de pauskeuze kon beïnvloeden in de richting van een kandidaat die net als hen tegen de Jezuïeten was (die waren toen al verboden in Spanje, Portugal en Frankrijk). Dit plan lukte en van 1774 tot 1794 bleef hij ambassadeur in Rome. Ook hier was hij berucht voor zijn uitzonderlijk goede keuken, alhoewel hij door zijn jicht ondertussen zelf veroordeeld was tot het eten van gekookte groenten.

    Tussen 1790 en 1794 begon zijn teloorgang. Hij weigerde de Franse Revolutie te erkennen, werd émigré verklaard en zijn kasteel in de Ardèche werd per opbod verkocht. Hij verloor al zijn titels maar bleef wel in Rome wonen, niet zonder enige invloed, en overleed in 1794. Hij leefde in een tumultueuze eeuw en was er een typisch vertegenwoordiger van, deel uitmakend van een elite die leefde in weelde in een oceaan van miserie, zonder dat eigenlijk ooit te beseffen. Maar hij had een uitstekende smaak qua wijn ! 

     

    bernis.jpg

  • Wijnfestival Kortenberg: lekkers uit Italië

    Pin it!

    Het zijn weer de laatste weekends van november, dus we worden weer gebombardeerd met degustaties, maar omdat schrijver dezes helaas ook beroepshalve in de week al veel weg is probeert hij de weekends te wijden aan de familie, en mist hij zo goed als alles. Een wijnfestival, en dan nog wel eentje in de buurt is dan ook een grote verleiding en zeker wanneer het aanbod zo op het eerste gezicht veel groter leek dan vorig jaar.

    Op wat lekkere Portugezen na werd ik dit jaar het meest gecharmeerd door Italië en wel door het domein Novelli uit Umbrië dat verdeeld wordt door...Umbria, natuurlijk. Novelli is een erg jong domein, opgericht in 2000, door Stefano Novelli, met 56ha wijngaard in Montefalco en Spoleto. Nu heb ik het eigenlijk niet zo voor die 'boutique'-wijngaarden die alleen in het leven worden geroepen omdat het nu eenmaal hip is om er eentje te hebben, of omdat de oprichter "ergens" veel geld verdiende en nu terug naar zijn roots wil, maar toen de invoerder begon te praten over een pecorino, één van mijn favoriete druiven, was mijn interesse gewekt. Het domein is heel erg actief met lokale druivenrassen als de trebbiano spoletino, de pecorino, de ciliegiolo en de sagrantino, en mensen die daarmee bezig zijn kunnen op mijn volle proefaandacht rekenen.

    Chi%20Siamo-1.jpg

    Het begon met een mooie Pecorino 2009 (13,6 euro) die werd gemaakt met de druiven van een hooggelegen wijngaard (1100m) met 100jarige stokken op originele onderstam die nog in gemengde aanplant staan, d.w.z. een rij druivenstokken afgewisseld met een rij esdoorn, iets dat vroeger werd gedaan om risico's op volledige misoogst te vermijden. Hele mooie neus, nogal typisch, heel mooi expressief aromatisch, en vol en rond in de mond, een hele aardige en lekkere witte wijn **.

    De RossoCube 2009 (8,5 euro) vond ik zeer aangenaam geprijsd voor een wijn die zo kruidig en smakelijk en lekker was. Het is een blend van sangiovese, canaiolo en cilieliogo, geen bewaarwijn volgens mij, maar vandaag een spetter van een wijn (voor weinig geld). Hij kan volgens mij ook culinair wel tegen een stootje (geen rood vlees-stootje weliswaar) en het is één van die wijntjes waarvan je een krat in de kelders steekt om even later verbaasd te constateren dat ie op is. Sans pretention, mais avec smaak ! ** dus, omwille van de prijs misschien wel **(*).

    Het wat ernstigere werk kwam van een Montefalco Rosso 2007 (12,7 euro), een blend van sangiovese met de karakterdruif sagrantino, met nog wat merlot en cabernet sauvignon for good measure. Mooie intensiteit in het aroma, vooral na wat walsen. In de mond rood fruit, kirsch en heel zuiver, zeer lekker, en eveneens **. De Sagrantino Montefalco 2005 was nog wat ernstiger: in de neus iets van top-hoestsiroop maar voor de rest nog erg gesloten, wél heel gebald rond een kern van zwart fruit, en daarom veelbelovend denk ik...tegen 2020 misschien. Ook al **.

    Kortom, een heel consistent en aardig gamma, en dat vinden wij leuk. Tijd voor een Umbria-degustatie, was mijn conclusie, temeer omdat toen wij aan de Umbriaan (Umbryo, Umbrieter ?) achter de toog nog naar iets leuks vroegen we een 100% sagrantino kregen die geen vatrijping gekend had: de zuivere uitdrukking van de druif dus. De Cingolo Sagrantino 2008, Stefano Leonucci, komt van een 8,5ha grote wijngaard met sagrantino en de wijn die er mee gemaakt wordt werd tot onlangs alleen heel lokaal gedronken. Bijna alle sagrantino, een druif met heel zware tannines, rijpt lang op eik voor hij gebotteld wordt en moet dan minimaal tien jaar liggen voor hij drinkbaar wordt (de klassieke stijl toch). Deze variant leverde een blok zuiver zwart fruit op (gewoonlijk zit dat in het begin verstopt), met in de mond straffe tannines van het oei! soort. Geef dit vijf jaar en ik denk dat het **(*) wordt. Interessant !

    In hetzelfde register viel ook de wijn van de dag, een heel onverwachte Portugees van de 900ha grote coöperatieve Santa Isidro de Pegoes, waarvan ik tot nu toe nog niet veel leuks geproefd had. De Alicante Bouschet, VR Peninsula de Setubal, 2008 (10,6 euro bij Vinotheca) was mijn tweede kennismaking met deze druif, die ik in het verleden geschikter verklaarde voor het vullen van een pen dan voor het vullen van een glas tot ik bij Venne tijdens een blinddegustatie op een fles uit 2000 stootte van Pech-Redon: heerlijk, nog altijd tanninerijk, maar heerlijk. Dit Portugese blokje zwart fruit, heel zuiver en intens, had een kleurintensiteit die de betere calligrafie mogelijk maakte en de tannines reduceerden mijn tong tot een stukje pemmican, maar ik vond dit eigenlijk een superwijn. Ik heb direct een fles gekocht, u kan in 2021 eens komen kijken hoe hij evolueerde...Nu al *** en toen ik de verdeler mijn enthousiasme meedeelde en hem zei dat ik dat de beste fles van de beurs vond was die erg blij want hij vond dat ook (maar we waren wel de enige...).  

     

  • Even de weg kwijt...

    Pin it!

    En ook even de inspiratie, de tijd, etc etc...en deze foto wou ik al een tijdje op de blog zetten. Genomen in een dorp in Picardië.

    DSC01027.JPG