Il Cuciniere, Catania: een TV-chef, de Sex Pistols en een geraspt paard - Sicilië 2011.

Pin it!

Na een tussenstop in Messina, een stad die u links mag laten liggen, werden wij verwacht in het restaurant van Carmelo Chiaramonte, in het Katane Palace hotel, in het moderne centrum van Catania. Carmelo is een TV-persoonlijkheid die werkt voor de RAI, het Italiaanse TV-station, boeken en artikels schrijft en af en toe ook opduikt op grote culinaire evenementen. Hij staat hier bekend voor zijn heel grote fixatie op het seizoen en de kwaliteit van zijn ingrediënten en voor het feit dat hij aan klassiekers uit de Siciliaanse keuken een moderne zwaai geeft. Het restaurant Il Cuciniere, lijkt op het eerste gezicht wat stijf-deftig en dat zette mij even op het verkeerde been, maar al bij de eerste schotel keek ik verrast op: hier was een meesterkok aan het werk.

carmelo-chiaramonte_17699.jpg

"Ik open de deur en ruik.", was het antwoord dat Carmelo aan een journalist gaf toen die hem vroeg hoe hij besliste wat hij ging klaarmaken. Volgens Carmelo moet je je laten leiden door het moment, niet door een lijstje, wanneer je kookt, en hij werkt dan ook intuïtief door klassiekers aan te passen aan het moment en de ingrediënten die dan op hun best zijn.

Hij startte vandaag met een soepje van broccoli, niet echt mijn favoriete groente, maar in deze verschijningsvorm succulent. Ik moet u de rest van de ingrediënten schuldig blijven, er dreven in ieder geval ook stukjes van een heerlijke harde kaas in, en hele goede olijfolie, maar het nerveuze Italiaans van de kelner ging me wat te snel, en heel eerlijk gezegd, was het eten in dit restaurant té lekker om alles te zitten noteren.

DSC02416.JPG

In het glas waren wij bij het binnenkomen (we waren weer te vroeg, Sicilianen eten behoorlijk laat) vertroeteld met een Murgo Brut, een schuimwijn van de Etna, en we besloten om onmiddellijk verder te gaan met de Etna Rosso 2008 van hetzelfde huis. Een mooie mineraliteit, mooi strak ook, heel droog en redelijk fijn, maar met iets te weinig fruit. Wel leuk verder**. Onze volgende fles was de Rosso del Soprano 2004 van Palari en plots begrepen wij de man die ons vertelde dat hij Palari wat heavy vond. In tegenstelling tot de elegante Faro, hun hoofdwijn, was deze heel straf, met het aroma van ossenbloed, natte grond, rottende eik in de herfst en in de mond héél straf, met verwijzingen naar bloed en vlees, stevige tannines ook en dus een wijn met de persoonlijkheid van een Grieks-Romeins worstelaar: indrukwekkend en interessant, maar subtiliteit staat in een ander woordenboek. Toch wel ***(*), want lekker was hij, maar wij hadden de Faro al geproefd, dus...

DSC02419.JPG

Op het bord was ondertussen één van de interessantste gerechtjes van de hele reis gekomen: geraspt paard. Ik kan mij hier echt voorstellen hoe dit gerecht tot stand kwam: Carmelo die op de markt een mooi rijp stuk kaas tegenkomt, en een stalletje of drie verder een schijfje gedroogd paardenvlees proeft. "Hier kan ik iets mee doen..." Het was het lekkerste paardenvlees dat ik in mijn leven al geproefd heb. Ondertussen kwam ook de achtergrondmuziek op dreef en wij herkenden ondermeer Slipknot, The Sex Pistols, Yes en Led Zeppelin, en het leek er echt op dat Carmelo snel even zijn I-pod ingeplugd had. Ik moet zeggen, en ik had dat eigenlijk niet verwacht, de muziek ging wonderwel samen met het eten, en het maakte de ervaring van deze avond nog intenser en wonderlijker.

Het volgende gerecht was een wonderlijke pasta alla nonna, zo lekker dat ik er niet veel van opschreef, en hier moet ik u iets bekennen: ondertussen was het allemaal zo lekker, zo plezant, zo ongedwongen en zo natuurlijk dat de levensgenieter in mij de blogger het zwijgen oplegde. Ik kan nog lezen dat er een Nero d'Avola 2007 van Zenner's Terre delle Sirene voorbijkwam en dat we afsloten met een moscato di pantelleria, en in de bar van het hotel dronk ik mijn laatste Old Fashioned, volgens J dé cocktail om te zien of een barman zijn klassiekers kent, maar de rest van de avond blijft een blinde vlek, een mooie warm-gloeiende herinnering aan vrienden, muziek en lekker eten en drinken.

 

Commentaren

  • Aha! Old Fashioned is dus een coctail. Ik dacht dat het gewoon een shot whisky was om de avond mee af te sluiten. Mogen we ons volgend jaar aan nieuwe Siciliaanse reis/wijn/etenavonturen verwachten?

  • Old fashioned is één van de oudste cocktails ter wereld en wordt gemaakt met suiker, Angostura bitter, whiskey of bourbon en een schijf citroenschil. Maar er bestaan veel varianten !
    PS Volgend jaar lonkt de geboorteplaats van de pizza.

De commentaren zijn gesloten.