• Movers en Shakers: Salvo Foti

    Pin it!

    Tijdens ons bezoek aan Benanti was er één naam die maar bleef terugkomen: die van Salvo Foti, de oenoloog-consultant die gespecialiseerd is in wijnen van de Etna. Terwijl ik deze reeks schreef dook zijn naam geregeld op in andere artikels en overal wordt over hem geschreven als over een man die niet alleen het startschot gaf van de Etna-revival, maar die ook een groot deel van de race zelf had gelopen. Dat was genoeg om mijn nieuwsgierigheid te prikkelen en een prachtig en interessant boek over Siciliaanse wijn, Palmento, door Robert V. Camuto, gaf me genoeg materie om aan de man een bericht te wijden.

    Salvo Foti werd in 1962 geboren in Catania. Hij studeerde ergens in de jaren 80 af als oenoloog. Vanaf het begin was hij gefascineerd door het potentieel van de wijnen van de Etna: de vulkanische ondergrond, vergeten druivenrassen als nerello en carricante, de verwaarloosde wijngaarden met oude stokken (vaak nooit bespoten) en de grote hoogte waarop ze lagen (grote verschillen tussen dag en nachttemperaturen) leken hem uitermate geschikt om grootse wijnen te maken.

    salvofoti.JPG

    Toen hij Dr Giuseppe Benanti ontmoette startte dit verhaal. Dr Benanti was een succesvol zakenman, eigenaar van een groot bedrijf in de farmaceutische industrie, maar ook kleinkind van een grootvader die op de zuidoostelijke flank van de Etna wijnstokken had aangeplant. Er werd alleen nog wijn gemaakt voor de familie maar de doctor vond dat er meer in zat en toe hij hoorde over Salvo Foti begonnen de twee te praten. Passie, geld, respect en talent zijn mooie ingrediënten in de wijnwereld en in de jaren 90 bracht Benanti, geconsulteerd door Foti, de Pietramarina uit, een witte wijn van Carricante uit een wijngaard op 900m hoogte, die de wereld wakker maakte voor de mogelijkheden van de Etna. Hier stond plots een witte wijn van een eiland dat tot dan alleen bekend was voor zijn massaproductie, die elegantie en mineraliteit liet zien en die op een prachtige manier kon verouderen. Niet veel later werkte Salvo Foti voor tientallen domeinen, soms van oude families die terugkeerden naar de Berg, zoals de Sicilianen hem noemen, soms van stranieri (vreemdelingen), die aangelokt werden door het unieke terroir.

    Op Etna waren een paar factoren aanwezig die Salvo zag als veelbelovend. Het eerste waren de druivenrassen. De nerello mascalese en de nerello cappuccio (voor rood) en de carricante (voor wit) zijn de historische varianten van de Etna, vaak tientallen jaren oud en gedeeltelijk zelfs nog met stokken die 100 jaar oud zijn. Uitbreiding van wijngaarden en vervanging van stervende stokken gebeurde niet door klonen maar door vermeerdering (er wordt een tak onder de grond gestoken, en zodra daarvan een loot boven de grond komt wordt de band met de moederplant afgesneden), zodat de genen van de oude planten behouden bleven. Omdat de druifluis bovendien niet houdt van vulkanische as zijn veel van die druivelaars nog op hun originele onderstam en geven ze een beeld van hoe wijn smaakte voor 1870. Het zijn geen makkelijke druiven, de opbrengsten zijn eerder laag, en de truken van de Bordeaux-foor, zoals lange extractie en nieuwe eik, werken hier niet, de druiven bevatten zoveel mineraliteit en materie dat je ze hun gang moet laten gaan.

    Salvo was ook de man die de oude snoeivorm alberello respecteerde en in ere herstelde. Bij deze snoeivorm blijft de stam klein en worden drie naar boven toe groeiende armen toegelaten zodat de plant begin te lijken op een grote struik met naar beneden buigende takken wanneer het fruit volgroeid is. Zowat alle mechanisatie is onmogelijk, de opbrengsten zijn erg klein en het plukken moet met de hand gebeuren en is erg arbeidsintensief. Veel Siciliaanse wijnboeren hadden daarom al lang afscheid genomen van deze snoeivorm, maar op de Etna, waar alles moeilijk en arbeidsintensief was omwille van de helling, hadden veel boeren hun wijngaard al min of meer opgegeven. Velen waren gereduceerd tot familie-hobbies voor in het weekend. Foti herontdekte ze en zag er het potentieel van.

    In feite is Salvo Foti voor mij een mooi voorbeeld van mijn favoriete wijnmensen. Ze combineren een heel groot respect voor de traditie met een diepgaande kennis over wijnmaken hebben zo een nieuwe trend geschapen: wijnen die niet langer verstoppen waar ze vandaan komen maar die vol trots hun afkomst laten zien. Wijnen die niet hoog scoren op internationale wijnmarkten, daar zijn ze te moeilijk en te complex voor, en hun aantallen te klein, maar die scoren in Europese restaurants en huiskamers. Wijnen waarvan de prijs tussen de 15 en de 40-50 euro schommelt, en die dus worden gekocht door liefhebbers, en niet door speculanten, en niet door etikettendrinkers.

      

  • Remembering Marco De Bartoli

    Pin it!

    Vertaald uit Robert V. Camuto's, Palmento, over zijn gesprekken met Siciliaanse wijnmakers.

    Een tiental mannen - de meesten carabinieri uit de buurt, in hun burgerpak - wandelden het restaurant binnen naar een grote tafel achteraan. De twee De Bartoli's herkenden de mannen - de oudste onder hen, groot en met dunner wordend grijs haar, was de openbare aanklager die De Bartoli's domein had laten sluiten, nu al tien jaar geleden.

    Sebastiano rekte zich uit om beter te zien en keek dan naar zijn vader. De Bartoli lachte wat bleekjes. Dan, nadat de borden met de voorhapjes waren afgeruimd, kwam Bellitteri naar de tafel en fluisterde wat in het oor van De Bartoli. De Baroli knikte, en Bellitteri kwam terug met een jonge man, een paar jaar jonger dan Sebastiano; één van de carabinieri. Hij droeg een versgesteven hemd en een rode trui en gaf iedereen een hand terwijl hij stralend neerkeek op De Bartoli. Hij hurkte naast hem en sprak hem aan op de manier waarop men een oude gewaardeerde leraar aanspreekt, alsof hij zijn leven veranderd had. De glimlach van De Bartoli werd breder, en na een paar minuten gebaarde hij naar de lege stoel naast hem. De jonge man zat neer en hield het volgende kwartier niet op om De Bartoli te prijen.

    De jonge man bleek een kapitein van de Carabinieri te zijn, net overgeplaatst vanuit Milaan, waar hij had kennisgemaakt met de wijnen van De Bartoli, zijn Marsala's, zijn Passito de Pantelleria en de anderen, en er dol op was geworden. Het gesprek kwam tot een einde toen de jonge man een afspraak maakte om later op de week de cantina van De Bartoli te bezoeken, gaf iedereen een hand met een gemeende glimlach en keerde terug naar zijn gezelschap. Na de maaltijd bleven we nog even buiten staan, De Bartoli met een sigaar, en Bellitteri, de eigenaar van het restaurant, kwam erbij staan. Op een gegeven moment konden we het hoofd van de openbare aanklager zien toen hij rechtstond aan het hoofd van zijn tafel. Sebastiano keek boos. Ik zei dat het leek of de man niet ver van zijn pensioen was.

    "En op die dag zullen we hem in het gezicht spuwen," zei Sebastiano met een snauw.

    De Bartoli, zichtbaar ontroerd door de gebeurtenissen van die avond en de eerlijke appreciatie van de jonge kapitein, leunde tegen het gebouw, trok aan zijn sigaar, en zie "Het leven is fragiel - het is beter ons niet te gedragen als beesten."

    marcodebartoli2.jpg

    Marco De Bartoli overleed in maart van dit jaar op 66 jarige leeftijd. Hij was de man achter de wederopstanding van de Marsala, één van de pioniers van de beweging die in Sicilië terug kwaliteitswijn deed maken, en de vader van twee zonen en een dochter. Hij hield van vrouwen en oude racewagens. Ik hef het glas, een Moscato di Pantelleria van zijn hand, op zijn nagedachtenis.  

    marcodebartoli.jpg

     De wijnen van De Bartoli worden in België verdeeld door SWAFFOU (www.swaffou.be).

     

     

     

     

     

    

  • Maatschappelijk verantwoord afsluiten - Sicilië 2011

    Pin it!

    Na achtereenvolgens te hebben bijgedragen aan het massatoerisme (Taormina), de reductie van het visbestand van de Middellandse Zee (Antica Marina, La Grotta en Il Cuciniere) en de verkeerschaos van Catania (wachten voor een rood licht is er een slecht idee, van rechtsomkeer maken op de ringweg kijkt niemand op), hadden wij toch echt wel iets goed te maken en we spoedden ons naar Cutilisci, een aan de zee gelegen wijk van Catania, waar het gelijknamige restaurant op ons wachtte.

    Cutilisci, il gusto di un isola sana, is een restaurant dat eten serveert dat grotendeels afkomstig is van telers en kwekers die op een biologische manier werken en volgt de principes van de Slow Food beweging. Onder het motto "We zijn wat we eten" wordt er heel sterk gelet op kwaliteit en afkomst van alles wat er op je bord terecht komt. En dat de Sicilianen ook dit waarderen kon je merken aan de aanschuivende mensen die er wachtten op een plaatsje.

    DSC02464.JPGWij hadden echt geluk en veroverden onmiddellijk een plaatsje op het terras (reserveren is hier aangeraden) in wat ondertussen was uitgegroeid tot een heerlijke lentezon en we waren er getuige van hoe overmoedige jonge Sicilianen zich in zee waagden voor een zwemmeke. Snel ging het hier allemaal niet vooruit (slow food...) en dat gaf ons ruim tijd om rond te kijken en ons te koesteren in die prille zon.

     

    Ondertussen was ook de eerste fles wijn op tafel gekomen, de Murgo Brut schuimwijn waarover ik al sprak, maar het was de volgende die meer mijn aandacht trok, niet zozeer omwille van wat er in zat (dat was correct) maar van wat er op stond. 

    LiberaTerra is een coöperatieve die gronden die van de georganiseerde misdaad werden afgenomen opnieuw gebruikt voor de landbouw. In Sicilië zijn dat die van de Mafia en onze fles, de Cento Passi Bianco 2009 werd gemaakt met een blend van catarratto, grillo en chardonnay, druiven uit Corleone en geteeld op ex-maffia gronden. De naam komt van een film over het leven van Peppino Impastato, één van de eerste Sicilianen die opkwam tegen de maffia en hun greep op het publieke leven, en die dat in 1978 met zijn leven moest bekopen (hij werd vastgebonden op de rails van een spoorweg en opgeblazen met dynamiet). Zijn dood zette echter iets in gang dat in 1993 leidde tot de spactaculaire aanslag tegen en moord op de rechters Falcone en Borsellino. Dit veranderde de houding van de publieke opinie, meer en meer verhalen over de wreedheden en de terreur van de mafia kwamen naar buien en achtereenvolgens werden Mafia-bazen als Toto Riina en Bernardo Provenzano gearresteerd en opgesloten. Hun gronden, voor de don's een teken van prestige, werden in beslag genomen en onder een Italiaanse wet toegewezen aan sociale coöperatieven die voor lokale werkgelegenheid moeten zorgen. De tarwe, druiven of groenten die er worden geteeld worden door eigen fabriekjes verwerkt en gecommercialiseerd.

    De rest van de maaltijd was lekker, met ondermeer nog een heerlijke pesto van pistachenoten en een fles Barone di Villagrande Etna Superiore 2009 met hetzelfde citroensnoepje als in de Noblesse van Benanti, envoor de rest fris en strak. De zon scheen, de Etna bleef zich verstoppen in de wolken en wij reden terug naar de luchthaven. 

    In België was het koud, miezerig en triest.

      

  • Theater met zicht op zee, naakte jongens en bracchetto d'acqui: Taormina - Sicilië 2011

    Pin it!

    Wij spendeerden onze allerlaatste dag in Taormina en wisten eerlijk gezegd niet goed wat we ervan moesen verwachten. Het stadje is in de zomer een toeristische topper, berucht voor zijn mensenmassa's en verkeersopstopppingen. Historisch is het ook een pleisterplaats voor the rich and beautiful en als één van de eerste plekken waar Europese homo's openlijk hun liefde beleefden heeft het nog steeds een wat beladen reputatie, zeker in Engeland en in Duitsland. Wanneer je dan bij het binnenrijden wordt geleid naar één van de gigantische parkeertorens aan de rand begonnen mijn tenen al wat te krullen.

    Op reis gaan in januari heeft echter ook een groot voordeel: omdat je echt wel helemaal buiten het seizoen zit krijg je die oude toeristenstadjes te zien op een manier die dichter bij de toestand is waarin ze ooit bekend werden. En al terwijl wij naar de grote bezienswaardigheid van het stadje wandelden begon de charme van het plaatsje ons te pakken te krijgen.

    DSC02439.JPG

    Het Teatro Antico van Taormina is indrukwekkend en wordt nog altijd gebruikt voor opera's, opvoeringen en zelfs als openluchtfilmzaal, en is indrukwekkend gelegen met een zicht op de baai en (bij beter weer) de Etna. Het heeft nog steeds een groot deel van zijn podium en hieronder kan je zien hoe zoiets er uit zag toen het nog volledig was.

    teatroreconstructie.jpg

    Bij het verlaten van het Teatro hoorde ik plots een bekende stem. Hoe groot de kans is dat je op een zondagvoormiddag in Taormina een Leuvenaar tegenkomt weet ik niet, wiskunde was nooit mijn forte. Maar wat ik wel weet is dat de kans dat dat dan ook nog eens Renato is, de uitbater van wijnwinkel Stappato in Leuven, zéér klein is. Hij was met twee vrienden op zoek naar nieuwe wijnmakers en hij vond er een heel mooie dame waarover ik zeker ooit nog op deze plaats zal schrijven...

    DSC02440.JPG

    Wij wandelden ondertussen terug, in een mooi januari-zonnetje, op zoek naar een terras, en gecharmeerd door de vele kleine straatjes en de onverwachte zichten op de baai. We verloren links en rechts dames en heren aan handtassen- en schoenenwinkels en draalden wat voor etalages van een wijnwinkel, tot plots mijn oog viel op een wel erg eigenaardige reeks foto's.   

     

    Taormina werd tegen het einde van de 19de eeuw bekend, toen de schilder Otto Geleng en de fotograaf Wilhelm von Gloeden (zie de foto), er elkaar ontmoetten. Von Gloeden begon er met een reeks portretten van jongens, eigenlijk jonge Siciliaanse herders die hij op het platteland oppikte, en met één van hen, Il Moro, begon hij een levenslange relatie. Decennialang werden deze kunstfoto's onder de toonbanken van fotografiewinkels in de hele wereld verkocht enzelfs in Taormina is het redelijk recent dat ze open en bloot (sic) in de etalage liggen.

    Rond de herenliefde bestond er toen nog een groot taboe in Europa en het was dit koppel dat van Taormina niet alleen een toevluchtsoord voor mannen met deze voorkeur maakten maar dat taormina,teatro antico,sicilië,stappato,wilhelm von gloedenook de aanzet gaf tot de ontwikkeling van Taormina als overwinteringsoord van the rich and the famous. Oscar Wilde, D.H. Lawrence, Thomas Mann en Richard Strauss zijn enkele van de bekendere namen maar ook Kaiser Wilhelm II en Sissy van Oostenrijk verbleven hier in de winter. In de 20e eeuw verschoof de nadruk naar het zomerseizoen en waren het filmsterren als Greta Garbo, Marlene Dietrich, Gary Grant en Eilsabeth Taylor die hier paradeerden. Filmfestival's, modellenverkiezingen en de kans om hier naast een beroemdheid op een terrasje te zitten lokken nog steeds tienduizenden naar hier op een zomerdag, maar zoals al gezegd moesten wij het vandaag stellen met Renato en zijn kameraden uit Leuven...

    Om van die schok te bekomen (en om te wachten op de handtassenkopenden onder ons) nestelden wij ons in de zon met een glas bracchetto van een onbekend merk. Ik houd van dit type wijn en zeker in de lente. Lichtzoet, met veel fruit en soms ook met veel karakter, en zeer weinig alcohol (6%), vind ik het zeer geschikt als aperitiefje in de lente of dessertglas bij een stuk taart in de namiddag. Je vond tot voor een paar jaar zo'n brachetto d'acqui nauwelijks in België, maar vandaag vind je leuke exemplaren bij importeurs als Licata, Amorvini of Stappato. Ik vind het een mooi voorbeeld van een type wijn dat lokaal wordt gebruikt voor een bepaald seizoen of een bepaald moment van de dag en het herinnert je er een beetje aan dat wijn uiteindelijk niks meer maar ook niks minder is dan een voedingsprodukt.  

  • Il Cuciniere, Catania: een TV-chef, de Sex Pistols en een geraspt paard - Sicilië 2011.

    Pin it!

    Na een tussenstop in Messina, een stad die u links mag laten liggen, werden wij verwacht in het restaurant van Carmelo Chiaramonte, in het Katane Palace hotel, in het moderne centrum van Catania. Carmelo is een TV-persoonlijkheid die werkt voor de RAI, het Italiaanse TV-station, boeken en artikels schrijft en af en toe ook opduikt op grote culinaire evenementen. Hij staat hier bekend voor zijn heel grote fixatie op het seizoen en de kwaliteit van zijn ingrediënten en voor het feit dat hij aan klassiekers uit de Siciliaanse keuken een moderne zwaai geeft. Het restaurant Il Cuciniere, lijkt op het eerste gezicht wat stijf-deftig en dat zette mij even op het verkeerde been, maar al bij de eerste schotel keek ik verrast op: hier was een meesterkok aan het werk.

    carmelo-chiaramonte_17699.jpg

    "Ik open de deur en ruik.", was het antwoord dat Carmelo aan een journalist gaf toen die hem vroeg hoe hij besliste wat hij ging klaarmaken. Volgens Carmelo moet je je laten leiden door het moment, niet door een lijstje, wanneer je kookt, en hij werkt dan ook intuïtief door klassiekers aan te passen aan het moment en de ingrediënten die dan op hun best zijn.

    Hij startte vandaag met een soepje van broccoli, niet echt mijn favoriete groente, maar in deze verschijningsvorm succulent. Ik moet u de rest van de ingrediënten schuldig blijven, er dreven in ieder geval ook stukjes van een heerlijke harde kaas in, en hele goede olijfolie, maar het nerveuze Italiaans van de kelner ging me wat te snel, en heel eerlijk gezegd, was het eten in dit restaurant té lekker om alles te zitten noteren.

    DSC02416.JPG

    In het glas waren wij bij het binnenkomen (we waren weer te vroeg, Sicilianen eten behoorlijk laat) vertroeteld met een Murgo Brut, een schuimwijn van de Etna, en we besloten om onmiddellijk verder te gaan met de Etna Rosso 2008 van hetzelfde huis. Een mooie mineraliteit, mooi strak ook, heel droog en redelijk fijn, maar met iets te weinig fruit. Wel leuk verder**. Onze volgende fles was de Rosso del Soprano 2004 van Palari en plots begrepen wij de man die ons vertelde dat hij Palari wat heavy vond. In tegenstelling tot de elegante Faro, hun hoofdwijn, was deze heel straf, met het aroma van ossenbloed, natte grond, rottende eik in de herfst en in de mond héél straf, met verwijzingen naar bloed en vlees, stevige tannines ook en dus een wijn met de persoonlijkheid van een Grieks-Romeins worstelaar: indrukwekkend en interessant, maar subtiliteit staat in een ander woordenboek. Toch wel ***(*), want lekker was hij, maar wij hadden de Faro al geproefd, dus...

    DSC02419.JPG

    Op het bord was ondertussen één van de interessantste gerechtjes van de hele reis gekomen: geraspt paard. Ik kan mij hier echt voorstellen hoe dit gerecht tot stand kwam: Carmelo die op de markt een mooi rijp stuk kaas tegenkomt, en een stalletje of drie verder een schijfje gedroogd paardenvlees proeft. "Hier kan ik iets mee doen..." Het was het lekkerste paardenvlees dat ik in mijn leven al geproefd heb. Ondertussen kwam ook de achtergrondmuziek op dreef en wij herkenden ondermeer Slipknot, The Sex Pistols, Yes en Led Zeppelin, en het leek er echt op dat Carmelo snel even zijn I-pod ingeplugd had. Ik moet zeggen, en ik had dat eigenlijk niet verwacht, de muziek ging wonderwel samen met het eten, en het maakte de ervaring van deze avond nog intenser en wonderlijker.

    Het volgende gerecht was een wonderlijke pasta alla nonna, zo lekker dat ik er niet veel van opschreef, en hier moet ik u iets bekennen: ondertussen was het allemaal zo lekker, zo plezant, zo ongedwongen en zo natuurlijk dat de levensgenieter in mij de blogger het zwijgen oplegde. Ik kan nog lezen dat er een Nero d'Avola 2007 van Zenner's Terre delle Sirene voorbijkwam en dat we afsloten met een moscato di pantelleria, en in de bar van het hotel dronk ik mijn laatste Old Fashioned, volgens J dé cocktail om te zien of een barman zijn klassiekers kent, maar de rest van de avond blijft een blinde vlek, een mooie warm-gloeiende herinnering aan vrienden, muziek en lekker eten en drinken.

     

  • Een bezoek aan een Zwarte Madonna, een zicht op de Stromboli en de Faro van Palari - Sicilië, 2011

    Pin it!

    Wij vertrokken 's morgens vroeg, in de gietende regen en dus enigszins teneergeslagen, naar Tindari voor een dosis cultuur en een beloofd mooi uitzicht. Naarmate we Taormina naderden zonk onze hoop gelijkmatig met het stijgen van het waterniveau op de autostrade, maar toen staken we over naar de andere kant van Sicilië en plots reden we het kronkelende bergwegje naar Tindari op in een blakende zon en onder een blauwe lucht. Niet veel later zaten zeven Belgen als salamanders op een rots op te warmen.

    Tindari ligt op een hoge heuvel die uitkijkt op de Tyrrheense Zee. Vandaag kan je er de ruïnes van de Grieks-Romeinse nederzetting die er lang heeft gestaan bezoeken, mar ook het Heiligdom van de Zwarte Madonna van Tindaris ligt hier en dat is een populaire bestemming voor Siciliaanse pelgrims. Tindari zelf werd in 396 voor Christus gesticht door de Grieken en bevolkt door overlevers van de Peleponnesische Oorlog. Nadat ze door de Spartanen werden verdreven uit hun woongebieden vestigden ze zich eerst in Messina, hier een goede 40 kilometer vandaan, maar onder druk van dezelfde Spartanen trokken ze verder en vestigden ze zich hier. Hun stadje groeide al snel aan tot een goeie 5000 inwoners en bleek van groot strategisch belang door zijn goed verdedigbare ligging en het uitmuntende uitzicht. Na een rol in de oorlog tussen Carthago en Rome werd het Romeins, speelde nog een rol in de burgeroorlogen en werd dan later achtereenvolgens door de Arabieren, Frederik II van Aragon en Barbarossa verwoest.

    De ruïnes dateren voornamelijk uit de Romeinse tijd. Het amphitheater, de baden, de tabernae, de "winkelstraat" zijn allemaal erg interessant maar het meest indruk maakte voor mij de ligging en het zicht over de Tyrrheense Zee. In de verte liggen de Eolische eilanden met nog een actieve vulkaan, de Stromboli, en het vroeg weinig fantasie om je hier in te beelden hoe triremen, snekken, galeien en xebecs hier voorbij voeren, kijkend naar het rijke Sicilië dat ze zouden bezetten. Wij wandelden over Romeinse kasseien en bewonderden de vloerverwarming van een villa en de mozaïekvloeren van de baden en binnenkoertjes van Romeinse villa's.

    DSC02365.JPG

    Het is als toerist echter gemakkelijk te vergeten dat de meeste Sicilianen hier niet kwamen voor de Romeinse ruïnes maar voor de Zwarte Madonna, en dat Tindari meer een bedevaartsoord is dan een toeristische trekpleister (alhoewel de stalletjes met prullaria je daaraan wel herinneren).

    Nigra sum sed Formosa

    madonna.jpg

    "Zwart ben ik, maar mooi." Waar de Zwarte Madonna oorspronkelijk vandaag komt is onduidelijk. Waarschijnlijk werd ze door de Byzantijnen in een periode van iconoclasme (een soort orthodoxe Beeldenstorm) verkocht of weggegeven en door Siciliaanse scheepslui naar hier gebracht. Voor Sicilië, met zijn zeer gemengde bevolking met veel Arabisch bloed, staat ze symbool voor Afrika waar het eiland uiteindelijk niet ver af ligt. De kerk is niet van de mooiste, een soort mengeling van neo-byzantijnse en Italiaanse kitsch, maar goed, wie vlakbij Scherpenheuvel woont moet daar nu niet te hard over klagen.

    Na deze dosis cultuur was het weer tijd voor een dosis culinair vermaak en daarvoor reden we naar Milazzo, waar chef Franco Cafeo op ons wachtte. Het restaurant Piccolo Casale ligt in een klein zijstraatje van de kaai van Milazzo, in een oud herenhuis, en is gezellig en klassiek ingericht en duidelijk wat gastronomischer en deftiger dan de restaurants die we tot nu toe bezocht hadden. De manier van werken was echter dezelfde: we kregen weliswaar een kaart in de handen gedrukt maar onmiddellijk stond de chef aan tafel met suggesties die wij in dank aanvaarden (op enkele dames na die er van profiteerden om maar één gang te nemen). Hij bracht ons ook naar de wijnkelder waar wij de dure afdeling (Piemonte en Toscane) links lieten liggen en ons concentreerden op Sicilië. En waar onze arendsblik al snel de fles der flessen zagen liggen: de Faro van Palari. 

    DSC02399.JPG

    Wij startte echter met de Noblesse Brut van Benanti zodat we nu ook hun schuimwijn aan onze lijst proefnota's van Benanti konden toevoegen: in de neus bracht hij iets van van die harde citrussnoepjes en in de mond was hij mooi strak, opnieuw met heel sterk citrus, en een mooie frisse afdronk. Culinair een heel interessante schuimwijn en we waren blij hem geproefd te hebben. ***, dus. Ondertussen verschenen de eerste hapjes op tafel en als primi kwamen achtereenvolgens een bordje tonijn uit blik (hele goeie) met aubergine en stoccafissa met zongedroogde tomaten, eveneens erg lekker. De Ferrari Catarratto Etna Bianco 2009 *** was een eerste goede begeleider, met een hele brede neus met bijenwas en honing, en in de mond tegen het mollige aan met een heel lange afdronk. Ons leek hij geëikt maar het etiket beweerde van niet maar hij werd zeker gemaakt met erg rijpe druiven, dat proefde je. Van experimenteren zijn wij niet vies en dus veranderden we van wijn voor de pasta alla bottarga met de Rami 2009 van Cos. Ik vind dit persoonlijk één van de grote witten van Sicilië en drink zowat alles van het huis Cos graag en deze fles was geen uitzondering. Een oranje-achtige kleur, een complexe en fijne neus, appelsien, en ook in de mond heel complex, lang en goed gestructureerd. Eveneens ***, maar eigenlijk toch nog iets interessanter dan de vorige.

    DSC02397.JPG

    Palari is het domein van Salvatore Geraci, architect, antiekkenner, politicus en professor, en wordt door hem en zijn broer Giampiero uitgebaat. Het domein maakt één van de beste rode wijnen van Italië, de Faro, en het was die fles die hier op tafel verscheen, samen met een schitterend stuk tonijn. De Faro 2006 opende met een heel intense maar interessante en fijne neus, heel wild maar van een prachtige complexiteit. In de mond was hij al even fijn, heel complex ook, met tonen van verstorven wild maar ook van kersen en met een ongelooflijk lange nadronk. De wijn leek eerst heel straf, maar hij ligt dichter bij een grote pinot noir dan bij een cabernet, en het is één van de beste flessen die ik ooit dronk en zonder twijfel de allerbeste Siciliaan. Deze blend van 50% nerello mascales met acitana, galetana, core e'palumba en nocera, vergeten Siciliaanse druivenrassen, kreeg van mij ****(*) en schurkte aan tegen de absolute perfectie. Een fles die elke wijnliefhebber éénmaal in zijn leven zou moeten drinken. Hij is duur maar niet belachelijk duur en de prijs/kwaliteit is eigenlijk zeer correct.

    DSC02401.JPG

    De baai van Milazzo