• Pasqualinno: the fat lady has left the building...la débutante est arrivée

    Pin it!

    Pasqualinno is al een tijdje een wijnhandelaar die ik graag volg. Ik leerde hem kennen tijdens de aan de Wine World Taster wedstrijd verbonden beurs, wist telkenmale enkele flessen zeer te apprecieren en ja hoor, sporadisch kocht ik er zelfs wijn (Opglabbeek ligt niet naast de deur). Ik krijg dan ook al jaar en dag zijn wijnmagazine dat hij twee keer per jaar opstuurt. Nu zijn zo'n nieuwsbrieven vaak niet meer dan een saaie opsomming van tastings, zomer-, lente-, of etcetera-promoties, maar Rob durft al eens zijn nek uitsteken en deze editie slaagde hij erin om twee keer na elkaar mijn aandacht te trekken.

    De eerste keer was dat met een bedenking over de prijs van een fles wijn, met een zeer interessante ontleding van hoe zo'n prijs samengesteld is, en waarom het feit dat de betere prijs/kwaliteit wijnen zich nu tussen de 10 en de 15 euro grens hebben genesteld, voor veel wijnhandelaren een probleem is. De consument zoekt nog steeds in hoofdzaak naar wijnen tussen de 5 en de 10 euro, en in toenemende mate vind je daar nog uitsluitend heel technisch gemaakte, een beetje zielloze wijnen. Dat is geen filosofische keuze, dat is helaas een vaststelling, en één die voor zeer veel wijnregio's opgaat, en vooral voor landen met een sterke eigen consumptie als Italië. Een kanttekening van mijnentwege is hier wel dat de naar harakiri neigende Franse wijnindustrie zo sterk bezig is met zichzelf de nek om te wringen dat je hier vandaag wel nog meer en meer koopjes vindt, maar dat zijn "overlevingskoopjes" van gedreven wijnboeren die niet anders kunnen dan verkopen met een zeer lage winstmarge (niet dat je daar niet mag van profiteren).

    De tweede keer was met wat eerst slecht nieuws leek. In mijn beginjaren als wijnliefhebber was ik een goot liefhebber van de wijnen van Planeta, een toen nog relatief jong en zeer dynamisch Siciliaans wijnhuis. Het maakt wijnen van Siciliaanse druivenrassen, met een Siciliaans karakter, zeer toegankelijk, zeer leuk vermarkt, met andere woorden voor de beginnende liefhebber een hele mooie wijnkeuze. Het beestje kende echter zo'n succes dat het groeide en groeide en groeide en plots vaststelde dat het naar het eerste jaar middelbaar mocht en dus een nieuwe boekentas moest hebben. De oude boekentassen (versta: wijnhandelaren) gaan de hoek in, een mooie nieuwe grote blinkende neemt over, en basta. Een droevig verhaal eigenlijk. Gaat dit mij nu tegenhouden om Planeta te drinken ? Neen, alhoewel ik de duurdere cuvées als de Fiano vandaag te technisch en wat zielloos vind, blijft een fles als de Alastro een uitstekende prijs/kwaliteit hebben, en dus een laagdrempelige aanrader voor heel veel liefhebbers. Maar wie al een paar jaar wijn proeft begint te zoeken naar eerlijkheid, karakter, kortom soul...en die heeft Pasqualinno gevonden bij een andere wijnmaker. 

     

    marabino.jpg

     

    Het huis Marabino ligt in Noto en is nog erg jong. Het werd pas in 2000 gecreëerd met veel geld door een Italiaanse industrieel die er zijn zoon, Pierpaolo Messina, een getraind oenoloog, de leiding van gaf. Het domein omvat 27ha wijngaard en is modern uitgerust, en het is met andere woorden één van de vele boutique wineries die uit de grond lijken gestampt als hobby of alternatieve investering van de één of de andere rijkaard. Vaak leveren zo'n domeinen niet meer op dan "valse" wijnen, dingen die met veel oenologisch geweld doen alsof ze echt zijn. Dit vooroordeel verdween echter als sneeuw voor de Siciliaanse zon toen we begonnen te proeven.

    1: Eureka, Chardonnay, 2010: oh cliché der cliché's, een Siciliaanse chardonnay, hoorden we onzelf denken. Even Planeta nadoen, aan de kassa passeren, een eikgedrocht voor de rijke vriendjes maken, zichzelf een echte wijnicoon inbeeldend ? Maar toen we het glas aan de neus zetten roken we geen vanille, maar buitenlucht, mineraliteit en fris fruit, een goed begin dus, en in de mond een mooi volume, mooi vol maar niet romig of karikaturaal, eigenlijk erg lekker op een evenwichtige en zelfs interessante manier. De wijn beterde ook in het glas, kreeg meer pompelmoes, en was een dag later zelfs echt erg lekker. 11 euro de fles, geen hout gezien, wel zes maanden inox, en een chardonnay die bij veel moet passen maar die ook op zichzelf blijft boeien tot de laatste druppel. *** dus, en dat is weer even geleden voor een chardonnay.

    2: Rosa Nera, DOC Eloro Rosato, 2010: 100% nero d'avola, gegist op de naturlijke gisten (die op de druiven zelf aanwezig zijn), en dus in ieder geval interessant. In de neus aardbei en bosvruchten, heel mooi en stevig zomerfruit, begeleid door net genoeg structuur om ook een zomerse maaltijd aan te kunnen. Geen Bandol-rosé, en geen topper dus voor onze verwende rosé-fanaten, maar een lekker en goed glas zomerwijn. Ook op dag twee nog uitstekend ! ** voor deze zeer aangename fles. 11 euro, en op zichzelf eigenlijk al het bewijs dat hier werk ingestoken is.

    3: Nero d'Avola, Noto, 2009: een 100% nero d'avola...ik moet toegeven dat ik daar altijd even voor terugwijk. Ik heb net iets teveel naar rubber geurende alcoholmonsters geproefd die met deze druif gemaakt zijn om nu enthousiast naar mijn glas te grijpen. Dit exemplaar kreeg 25 dagen koude schilweking, fermenteerde op natuurlijke gisten en verbleef dan 6 maanden in grote oude botti. Dat leverde in de neus wonderbaarlijk zuiver zwart fruit op, heel puur en met een mooie complexiteit en genoeg mineraliteit om te blijven boeien. In de mond geen spoor van onevenwicht, geen rubber, geen Tiense Suikerrafinaderij, geen kletsen alcohol, maar opnieuw zuiver fruit, elegant en puur. Dit is een uitermate charmant exemplaar, een echte begeleider van eten en geen Tyrannosaurus die alle andere smaken wegduwt, integendeel, een echte food-partner, een charmante jonge fles die u aan tafel begeleidt. Met andere woorden zo eentje die leeg is voor u het beseft...10,4 euro, en dat is een heel mooie prijs voor een **(*) wijn. Was ook dag twee nog zeer goed en kan dus zonder problemen een etmaal in de ijskast overleven als u ze toch niet leeg kreeg.

    4: Archimede, Eloror Pachino Riserva, 2007: 21 euro. In de neus onmiddellijk wat kruidnagel en een leuke complexiteit met een klein snuifje nero d'avola rubber, zo net onder de oppervlakte; in de mond een hele mooie fraîcheur, zachte tannines en een grote elegantie, heel evenwichtig en beschaafd. Ik vraag me echt af waar dit gaat eindigen (de wijn was ook verrassend licht gekleurd) en kreeg de indruk dat dit nog vreemd gaat evolueren de komende jaren. De prijs is hoog maar terecht voor wat er in het glas komt (lelijk etiketwel !). ***

    Marabino slaagt er in om anders te zijn dan vele andere nieuwe opstartende initiatieven door het toepassen van een paar basisprincipes. In de wijngaard wordt volledig biodynamisch gewerkt en de opbrengsten worden bewust laag gehouden. De oogst gebeurt met de hand, de fermentatie wordt niet opgestart met commerciële gisten maar gebeurt automatisch met de natuurlijke op de druivenschil aanwezige gisten en in de kelder wordt eigenlijk zo weinig mogelijk geknoeid met zaken die de eerlijke smaak van de wijn verstoppen, en dat is de beste manier om om te gaan met gezonde druiven (een basisvereiste).

    Kortom, dit is geen domein voor wie op zoek is naar goedkoop slobbermateriaal, en ook niet voor wie aangetrokken is door prestige, grote namen en wedstrijdwijnen. Maar wie op zoek is naar een lekker glas wijn aan een eerlijke prijs, die zit hier juist !

       

  • Black Pudding and Foie Gras: The Star Inn, Harome, Yorkshire

    Pin it!

    I will allways remember my first visit to a genuine British dining pub, the Dering Arms in Pluckley Station in Kent. It was for me a magical moment, with gleaming sunlight that fell through the small windows, the smell of yesterday evening's woodfire, old fishing tools and hunt-memorabilia against yellowed walls, a friendly girl behind the bar, a big pint of fresh real ale, and then, to my utmost continental surprise a delicious dish that would put many a French restaurant to shame. That day I fell in love with that wonderful combination of two things I like so much: a traditional pub in the countryside and a good restaurant. And now, on a rainy day at the end of may we arrived in Harome, to find what I consider to be the best gastropub I ever visited: the Star Inn, owned by Jacquie and Andrew Pern.

    Image0141.JPG

    The village of Harome is quite nice, very much Yorkshire countryside, but it was raining cats and dogs when we arrived, and we found ourselves quickly back in the pub where we conquered a corner table, ready for the thirst-quenching pint of real ale, a Black Sheep. A young waiter brought us the menu's, a bloke from the local cricket team convinced us to gamble two pounds (we lost) to support the village team, and there was the comfy and oh so human, sans pretention, warm feeling that a good pub can give. Combine this with a one-star Michelin kitchen and a very very decent wine list and we were ready for a magical evening. 

    We were seated close to the kitchen, where a kitchen team worked with the silent and efficent drive of professionals. The Star Inn concentrates very much on produce from the North and does not work with fancy exported foodstuffs. Quite the contrary even, because a lot of it comes from their own farm, their own butcher in Helmsley (do you know lots of good restaurants who own a butcher ? ) and from a list of top suppliers in the area. In the cookbook by Andrew Pern he dedicates some pages to them, with Jo Campbell for the vegetables, Richard & Ronda Morritt for the asparagus, Paul Talling for the poultry and during the season for all what the hunt can produce, Alan Hodgson for the fish (directly from nearby Hartlepool) and Father Rainer Verbourg from the Benedictine Monastery for the apples. I adore this, for while I am eating I taste what surrounds me, not only the chef and his talent, but the landscape, the air and the feeling of a region. Andrew is considered to be a master in this and is absolutely briliant in combining luxury foodstuff with ordinary everyday things, but then of supreme quality.

     

    DSC02962.JPG

    But enough blabla for now, for what did we eat ? I was served one of the best starters of my life, a chicken liver & foie gras parfait with girolles and gooseberries, with a parfait made in heaven, I never have eaten so slow...The gooseberries were enveloped in a stuff that gave them a fantastic taste, I can't decipher my handwriting, but every one of them was an explosion of taste (white truffle ?). J. took the signature dish of Black Pudding and Foie Gras, and I rarely saw him happier at a restaurant table We took a bottle of Les Setilles, Bourgogne Blanc, Olivier Leflaive, 2008, made from vineyards in Meursault and Puligny-Montrachet, with a well defined nose with fruit and a certain minerality, and in the mouth a great fraîcheur, fine and light and elegant but capable of blending with my dish. **(*).

     

    DSC02970.JPG

    My main course was a woodpidgeon with peas and a mash made in heaven, but I am showing the picture of my neighbours dish, a Rare Breed Pork Rib with Seared Scallops and a brilliant risotto. By now teardrops of emotion were falling on my notes...so I can't decipher what risotto, but we were by now all in a state of culinary heaven, helped by a bottle of Jean-Baptiste Ponsot, Rully, 2008, a young and talented winemaker, with an aroma of clove and red fruit, with cooked fruit of high quality in the mouth, and supported by enough tannins and acidity, *** for me.

    About the puddings, a word of warning ! They are delicious, but the English are great pudding eaters, and the portions are quite uneuropean. And when a gourmet like me orders A taste of Star Inn Desserts in Miniature, than there is one word misplaced in this phrase. This "miniature" plate could have served our table of four, maybe even included one of the other groups, but for one overfed tourist this was a bit over the top. The price, 15£, gave unsufficient warning, and the worst thing of it all was that it was so good...so I stood fast...and was rewarded...

     

    DSC02973.JPG

     

    This dinner costed the four of us together 299 £, drinks at the bar included, and worth every penny. The service was professional and friendly, the environment very nice, and we slept in the rooms at the other side of the road. These were very expensive and far better for a romantic weekend (a bubble bath ! luxury ! seduction !) than for four overfed and slightly drunk friends, but we were compensated by a breakfast that in itself was culinary heaven and one of the best I ever had (hmmmm...maybe the Stein Inn on Skye). A chat with Andrew about food and pubs, his signature in his "Black Pudding and Foie Gras" cookbook, toppedit all up and we departed happily (and in for a bit of a walk).

    DSC02968.JPG

    I love this picture, also taken this evening. It shows how in a top restaurant even a "simple" dish like potatoes and vegetables, something you get in every pub in Britain with your meal, becomes a small work of art. As usual we at first did not touch them, until someone took a bite. They disappeared like a snowman in the Mojave desert...

     

     

     

     

      

     

  • Tussendoortje...

    Pin it!

    Niet dat ik iets tegen Beaujolais heb...

    Wie trouwens ook deze zomer graag het culinaire woordenlijstje Italiaans-Nederlands heeft mag me een mail sturen erikdekeersmaecker@skynet.be en ik stuur u het stante pede op ! In ruil mag u me altijd een sans pretention adresje doormailen wanneer u terug bent.

     

    CCF14062011_00000.jpg

  • A prince with good taste and distinction: William & Kate in Anglesey.

    Pin it!

    'Goed, we weten waar hij werkt, woont, maar wat doet de prins in zijn vrije tijd ? Hij gaat, zoals elek rechtgeaarde Engelsman, naar de pub. De 'Bulls Head Inn' in Beaumaris bijvoobeeld. Daar zijn ze -alweer - erg discreet over het prinselijke bezoek. Drinkt hij bier of witte wijn ? We komen het niet te weten, de omerta wordt strikt gehandhaafd...'

    Het Laatste Nieuws, 4-5 juni 2011, een artikel van Hilde Sabbe.

    Dat prins William over een voortreffelijke smaak que vrouwen beschikt wisten we al, maar blijkbaar kunnen we ook qua pubs aan op zijn oordeel. Dat deelt hij met het viermanschap dat onder begeleiding van Rick al jaren Groot-Brittannië onveilig maakt (eveneens met een voortreffelijke smaak op dat andere punt, trouwens!).

    U leest er hier alles over.

     

    oldebullshead.jpg

    foto van David Roberts op Flickr