ChateauSansPretention

En hier komen de roden:

Fles 8:

Vlezig, houttoetsen maar ook paprika, cabernet franc ? ook in de mond diezelfde paprika, redelijk wat hout, erg weinig fruit. korte afdronk

Shame on us, want dit bleek een oude Bordeaux te zijn, Chateau Tour du Haut-Moulin, Haut-Médoc, 1997. Best nog we drinkbaar maar blind toch maar * gegeven. Zouden die paprika toetsen op onrijpe cabernet slaan ? Kwam uit de kelder van een schoonpapa.

Fles 9:

bah, wat een stinkerke ! gebroken fruit in de neus en de mond, uitdrogende tannines, ik vind dit niet lekker...

...en dan is het vaak een sangiovese, een druif die ik niet lust. Uit de Colruyt en heel goedkoop (en dat proefde je helaas ook). Loggia delle Sassaie, Vino (niet zo) Nobile di Montepulciano, 2004. Bwerk.

Fles 10:

Natte hond ? zeer licht gekleurd; olie uit het containerpark; vreemd; heel zure mondindruk, heel fris, intrigerende fleske dit; evolueerde sterk in het glas maar moeilijk.

Bij vin naturel liggen hemel en hel soms zo dicht bij elkaar dat je niet meer goed weet in welk van de twee je drinkt. Dit was de Libre Comme L'Air, Josette Médau, 2003, die ** kreeg omdat hij dwong tot nadenken. Zou ik de fles leeg gedronken hebben ? Ik weet het niet. Dus die ** kunnen ook   zijn. 

Fles 11:

Vanille en chocola. Spanje ? In de mond veel fruit, eenvoudig maar lekker, een leuke wijn zondermeer.

Het was de Giné Giné 2008, Priorat, Buil & Giné, met grenache en carignan, en in België te vinden bij La Buena Vida. ** voor de liefhebbers.

Fles 12:

verbrande rubber ? Een nero d'avola zeker ? maar geen echt goede,  want ook in de mond de clichés waarmakend en zwaar en cliché-bevestigend naar rubber. Echt een druif waarmee je hele goede maar veel gemakkelijker hele slechte wijn kan maken.

Dit monstertje was de Nativo, Ca' di Rajo, 2006, een domein uit de Veneto die beter daar zouden blijven dan in Sicilië te gaan prutsen. Omdat Sicilië in de mode is zeker ? * voor wie graag aan de banden van zijn auto likt.

Fles 13:

Hola! Karakter, hier. Zeer complexe neus. Heel mooie mond, veel fraicheur, complex en veel diepgang, veel fruit, veel karakter; mooie lange mond. Een blend, en op dronk, maar de welke ? 

We hadden het kunnen weten ! Maar we wisten het niet ! Ondanks de handgebaren van venne die druk met zijn gsm zat te zwaaien. Een GSM dus (Grenache Syrah Mourvèdre) met 10% cabernet sauvignon, de rode Château D'Estoublon, 2004. 

Fles 14:

Heel mannelijke, harde neus, stevig, deed wat aan gekookte groenten denken; in de mond droog en krachtig met zeer krachtige tannines, zeker véél te jong maar een wijn met potentieel; zuiders, dat zeker, maar wat hoe waarom ?

Opnieuw een GSM, maar deze keer de Renaissance, Cötes du Rhône, Domaine Viret, 2004. ***, en na lang zoeken geraden ende herkend (beetje typisch voor het domein wel). En tot mijn grote vreugde, want de volgende fles...

Fles 15:

perfect op dronk, overweldigend, deed Venne denken aan een top geuze; in de mond én elegant en heel krachtig, Sean Connery wijn, heel versmolten, zacht en indrukwekkend, zei iemand anders, zeer zeer lekker. 

Oude wijnen herkennen is moeilijk, héél moeilijk, en dit was geen uitzondering, maar heel interessant omdat het ging om een Viret die, in tegenstelling met de vorige, wél op dronk was: de Emergences, Domaine Viret, Côtes du Rhône Villages, 1999. Niemand herkende de Viret link, en niemand had door dat deze wijn 12 jaar oud was. Verrassend jeugdig en een briljante fles, één van de voorraad oude toppers die Vinikus nog wist op de kop te tikken. **** en meteen de beste fles van de avond.

Ondertussen hadden ook de CSP vrouwen hun eigen wedstrijdje gehouden, maar helaas niet genoteerd welk jaar, welk domein etc en dus waren hun nota's enthousiast maar ook nogal onleesbaar. Als beste CSP Ladies wijn werd echter verkozen, een verrassende schuimende rode, de Brachetto d'Acqui, Cantine sant'Evasio, 2009, een rode halfzoete schuimwijn die het heel goed doet bij fruit en laag in alcohol is. Te verkrijgen bij Amorvini, en een heel lekkere namiddagwijn, ideaal ook bij een verse fruitsalade of een stuk taart. Goede tweede was een Grüner Veltliner (helaas weten ze niet meer van wie...).