• Een stukje paradijs op aarde...

    Pin it!

    Madame Rick is een zeer slimme Madame en nam dit jaar geen risico. Na twee weken Oostende (een risico!) boekte ze ook 8 dagen in de Douro (geen risico), zodat wij er dit jaar in slaagden om een onwaarschijnlijk aantal uren zon te incasseren, want zelfs aan onze Belgische kust was het de eerste tien dagen van juli aardig zonnig. In de Douro telden wij een drietal wolken op 8 dagen (van die schattige, witte, kleine, die geen druppel laten vallen) en dus viel de vakantie alvast op dat vlak nogal mee dit jaar. Over Oostende later meer, maar om degenen die nu nog wanhopig op zoek zijn naar wat zon en die dat geheel en al sans pretention willen doorbrengen in een mooie wijnstreek, deze gouden tip !

    De Quinta das Corujeiras (de Boerderij van de Uilen) ligt in Gestaço, boven het ingeslapen stadje Mesão Frio, aan de ingang van de vallei van de Douro en op een uurtje rijden van de luchthaven van Porto. De wijngaarden kijken uit op het centrum van de stad, een paar boerderijen uit de buurt en de majestueuze bergketen van de Serra do Marão die de wijngaarden van de Douro afschermt van de invloed van de zee. Op het domein staan vooral witte druiven aangeplant die bestemd zijn voor de sprankelend frisse vinho verde van de coöperatieve, maar dit is niet de hoofdreden waarom u hier moet zijn.

    Nu moet u weten dat ik niet zo'n campeerder ben, en het idee om zeven dagen te gaan doorbrengen in een tent in een heet klimaat werd door mij niet onmiddellijk op gejuich onthaald. De (zeer kleinschalige) camping beschikt echter vooral over vier yurts, grote Mongoolse nomadententen waarin je kan rechtstaan, waarin een echt bed past (en een ijskast!) en waarvan je het dak kan openzetten zodat ze 's nachts lekker fris zijn en je de sterrenhemel kan zien. Wijnstreek en ijskast is altijd een prettige combinatie, vanuit je bed naar de sterren kijken is leuk en in tegenstelling tot de chimpansee zijn wij gemaakt om rechtop te staan, dus...

     

    DSC03303.JPG

    Het waren bij de leukste acht dagen van alle vakanties die ik al doorbracht. Ik durf niet zeggen  wat ik het beste vond: de ongelooflijke sterrenhemel (geen lichtpollutie), het prachtige vergezicht van op ons terras, de zuivere lucht, de zeer sympathieke eigenaars, het kinderloze samenzijn met Mme Rick, de vele bezienswaardigheden in de buurt, de wijnen van de Douro én de Vinho Verde, de bacalhau, de Indonesische keuken van Setha, de intense smaken van alle groenten en fruit of de heel vriendelijke mensen van de Douro en Minho.

    Dit is een aanrader voor al wie niet té zeer verhangen is aan luxe (maar wel een beetje), die zoekt naar rust (zeer kleinschalige camping, en dat willen ze zo houden) maar die toch ook zijn al dan niet culinaire cultuur wil aanscherpen (in een straal van een uur rijden liggen de Douro-vallei, het Casa de Mateus, de stadjes Braga en Guimarães, het romantische Amarante, Porto zelf en het bedevaartsoord Bom Jesus da Monte.

    Hier nog een fotootje van het uitzicht vanop het terras van onze yurt, redelijk verslavend overigens. Om uren naar te zitten kijken !

     

    DSC03362.JPG

     

  • BYOBB 2: rood

    Pin it!

    En hier komen de roden:

    Fles 8:

    Vlezig, houttoetsen maar ook paprika, cabernet franc ? ook in de mond diezelfde paprika, redelijk wat hout, erg weinig fruit. korte afdronk

    Shame on us, want dit bleek een oude Bordeaux te zijn, Chateau Tour du Haut-Moulin, Haut-Médoc, 1997. Best nog we drinkbaar maar blind toch maar * gegeven. Zouden die paprika toetsen op onrijpe cabernet slaan ? Kwam uit de kelder van een schoonpapa.

    Fles 9:

    bah, wat een stinkerke ! gebroken fruit in de neus en de mond, uitdrogende tannines, ik vind dit niet lekker...

    ...en dan is het vaak een sangiovese, een druif die ik niet lust. Uit de Colruyt en heel goedkoop (en dat proefde je helaas ook). Loggia delle Sassaie, Vino (niet zo) Nobile di Montepulciano, 2004. Bwerk.

    Fles 10:

    Natte hond ? zeer licht gekleurd; olie uit het containerpark; vreemd; heel zure mondindruk, heel fris, intrigerende fleske dit; evolueerde sterk in het glas maar moeilijk.

    Bij vin naturel liggen hemel en hel soms zo dicht bij elkaar dat je niet meer goed weet in welk van de twee je drinkt. Dit was de Libre Comme L'Air, Josette Médau, 2003, die ** kreeg omdat hij dwong tot nadenken. Zou ik de fles leeg gedronken hebben ? Ik weet het niet. Dus die ** kunnen ook   zijn. 

    Fles 11:

    Vanille en chocola. Spanje ? In de mond veel fruit, eenvoudig maar lekker, een leuke wijn zondermeer.

    Het was de Giné Giné 2008, Priorat, Buil & Giné, met grenache en carignan, en in België te vinden bij La Buena Vida. ** voor de liefhebbers.

    Fles 12:

    verbrande rubber ? Een nero d'avola zeker ? maar geen echt goede,  want ook in de mond de clichés waarmakend en zwaar en cliché-bevestigend naar rubber. Echt een druif waarmee je hele goede maar veel gemakkelijker hele slechte wijn kan maken.

    Dit monstertje was de Nativo, Ca' di Rajo, 2006, een domein uit de Veneto die beter daar zouden blijven dan in Sicilië te gaan prutsen. Omdat Sicilië in de mode is zeker ? * voor wie graag aan de banden van zijn auto likt.

    Fles 13:

    Hola! Karakter, hier. Zeer complexe neus. Heel mooie mond, veel fraicheur, complex en veel diepgang, veel fruit, veel karakter; mooie lange mond. Een blend, en op dronk, maar de welke ? 

    We hadden het kunnen weten ! Maar we wisten het niet ! Ondanks de handgebaren van venne die druk met zijn gsm zat te zwaaien. Een GSM dus (Grenache Syrah Mourvèdre) met 10% cabernet sauvignon, de rode Château D'Estoublon, 2004

    Fles 14:

    Heel mannelijke, harde neus, stevig, deed wat aan gekookte groenten denken; in de mond droog en krachtig met zeer krachtige tannines, zeker véél te jong maar een wijn met potentieel; zuiders, dat zeker, maar wat hoe waarom ?

    Opnieuw een GSM, maar deze keer de Renaissance, Cötes du Rhône, Domaine Viret, 2004. ***, en na lang zoeken geraden ende herkend (beetje typisch voor het domein wel). En tot mijn grote vreugde, want de volgende fles...

    Fles 15:

    perfect op dronk, overweldigend, deed Venne denken aan een top geuze; in de mond én elegant en heel krachtig, Sean Connery wijn, heel versmolten, zacht en indrukwekkend, zei iemand anders, zeer zeer lekker. 

    Oude wijnen herkennen is moeilijk, héél moeilijk, en dit was geen uitzondering, maar heel interessant omdat het ging om een Viret die, in tegenstelling met de vorige, wél op dronk was: de Emergences, Domaine Viret, Côtes du Rhône Villages, 1999. Niemand herkende de Viret link, en niemand had door dat deze wijn 12 jaar oud was. Verrassend jeugdig en een briljante fles, één van de voorraad oude toppers die Vinikus nog wist op de kop te tikken. **** en meteen de beste fles van de avond.

     

    Alain-et-Philippe_viret.jpg

     

    Ondertussen hadden ook de CSP vrouwen hun eigen wedstrijdje gehouden, maar helaas niet genoteerd welk jaar, welk domein etc en dus waren hun nota's enthousiast maar ook nogal onleesbaar. Als beste CSP Ladies wijn werd echter verkozen, een verrassende schuimende rode, de Brachetto d'Acqui, Cantine sant'Evasio, 2009, een rode halfzoete schuimwijn die het heel goed doet bij fruit en laag in alcohol is. Te verkrijgen bij Amorvini, en een heel lekkere namiddagwijn, ideaal ook bij een verse fruitsalade of een stuk taart. Goede tweede was een Grüner Veltliner (helaas weten ze niet meer van wie...).   

  • BYOBB 2011: wit

    Pin it!

    CSP kent een aantal mooie tradities, en één daarvan is de jaarlijkse Bring Your Own Bottle Blind happening, waarop de clubleden twee zorgvuldig ingepakte flessen meebrengen, en het raden kan beginnen. Deze keer gebeurde dat ten huize van een stichtend lid, en het ging gepaard met een glorieus klank en lichtspel van het voorbijtrokkende onweer. Volgend jaar terug in de tuin, hopen we...

    Fles 1:

    fijn parelend; heel fijn aroma, heel zuiver en fris; in de mond zeer fruitig, heel zacht, een sympathiek schuimwijntje.

    Nadat zowat elke schuimwijnappellatie en elk druivenras op tafel werd gegooid bleek het een Elbling te zijn uit de Mosel, de Privat Cuvée, Mathias Dostert. Niemand zat juist (maar toch ook wel moeilijk, hoor). Verrassend goed voor zo'n simpel ding en dus ** en very CSP. Op het domein gekocht.

    Fles 2:

    vanille, hout en bloemen in de neus; in de mond iets verrassend zuurs dat helemaal los van de rest van de smaak lag, aangezuurd ? de zuren zijn zelfs wat branderig.

    Chardonnay viel direct, sauvignon volgde. Afgekeurd voor die agressieve, losgeslagen zuren. Het bleek een Bulgaarse wijn te zijn, de Black C, uit 2008. Niemand wou weten waar hij vandaan kwam...

    Fles 3:

    droge neus, krijt, mineralig; in de mond eveneens mineralen, nootjes ook, een zuurtje in de finish, in het glas werd de wijn later zachter.

    Mineralen en frisse zuren achteraan en weinig aroma...dat hadden ze eigenlijk moeten herkennen (mijn fles): een Muscadet, de Orthogneiss, 2006, Domaine de l'Ecu, en gekocht in de Auchan in Luxemburg. Ik dierf er toen niet meer dan één van kopen, helaas, want vandaag ***. Toen het etiket ontbloot werd riep iedereen "maar natuurlijk!" en de kenners waren blij eens iets van dit topdomein te proeven (meer info hier).

    Ortholable1.jpg

    Fles 4:

    honing, tabak, houtlijm eventjes, licht oxydatief ? in de mond fris, met mooi gedroogd fruit, veel zelfs, deed aan heel goed bio-fruitsap denken, heel complex dan weer, en zéér zéér lang.

    Aha! Dat hebben we al eens gedronken. Is het de Suivre son Chenin 2007, Domaine Lechartier ? Ja hoor ! Een makkie dus (ik geef toe, geholpen door mijn kennis van de wijnkelder van de gastheer). En ook ***(*), want toch wel een schitterende wijn. Kwam van bij Trocavin.

    Fles 5:

    rijp, exotisch fruit, brem, en mooi geëikt; in demond snoepjes, onze-lieve-vrouwebeeldjes, boter, melkpoeder achteraan, en zéér lang.

    "mooi geëikt" ? Vergeet het, 15 maanden inox en een mooi voorbeeld dat een witte wijn die malolalactische gisting onderging een boterige "eik"toets meekrijgt die het soms moeilijk maakt om het onderscheid te maken. Niemand wist overigens de druif of het land te raden, en het bleek een 100% verdicchio te zijn, de Podium, 2005, Garofoli, Soava DOC, de vriendelijk geprijsde topcuvée van dit commerciële maar betrouwbare huis. ***(*). Verkrijgbaar bij Divino. 

    Fles 6: 

    Parfum ! een complexe, al versmolten neus, een blend dus, ook in de mond heel mooie complexiteit met alle smeken die in elkaar vervlochten zitten, heel lang maar wel een beetje storende alcoholgloed (13,6%°).

    Dat deze wijn uit het zuiden kwam, daar was iedereen het over eens, en lukraak werden er dan ook wat druivenrassen gelanceerd, maar niemand kwam met een duidelijk antwoord. Deze blend van grenache blanc, marsanne en roussanne werd echter wel unaniem goedgekeurd, en kreeg ***(*). Het was de Blanc, Vin de Pays des Alpilles, Domaine D'Estoublon, 2006, opgevoed op amforen in beton, geconstrueerd volgens de regels van de Gulden Snede.

     

    cementamphorae.jpg

      Fles 7:

    Een rosé. Belletjes en schuim ? aardbeienconfituur, snoepjes; in de mond zeer fruitig maar net fris genoeg. Beetje zoet. Wat is dit voor een vreemd creatuur ?

    Dit bleek inderdaad een zéér vreemde eend in de bijt: het was de Rosé Frizzante, Ca' Di Rajo, 11?5% alcohol, uit de Veneto, en een blend van overwegend raboso en wat prosecco. Niemand wist eigenlijk goed wat hiermee aan te vangen, maar ok, bij een pizza bijvoorbeeld, in de zomer, een beetje zoals een lambrusco. Daarom toch **, een beetje uit verbouwereerdheid...

    Volgende keer: rood !

     

  • Een glas geschiedenis: Château Bernadotte

    Pin it!

    Mei 2010, Vinifrance. Tiens, Bernadotte, had die niet iets te maken met Napoleon ? En tweede keer Tiens, op dat etiket staat bij de kleine lettertjes ook Pichon Longueville ? En derde keer Tiens, en dat beestje is van 98 en kost 21 euro ? Daar kan een rechtgeaard wijnliefhebber niet aan weerstaan !

    C'est lui qui a donné à nos ennemis la clef de notre politique, la tactique de nos armées; c'est lui qui a montré le chemin du sol sacré. Vraiment dirait-il pour excuse qu'en acceptant le trône du Suède, il n'a plus du n'être que suédois, excuse banale, bonne tout au plus pour la multitude et le vulgaire des ambitieux. Pour prendre femme on ne renonce point à sa mère, encore moins est-on tenu de lui percer le sein et de lui déchirer les entrailles.

    Een verbitterde Napoleon over Bernadotte

    Jean-Baptiste Jules Bernadotte, geboren in Pau, op 26 januari 1764, ging in 1780 als simpele soldaat het leger in. De chaotische gebeurtenissen tijdens de Revolutie waren het beste moment om carrière te maken wanneer alle oude oficieren van adel naar de Guillotine of de ballingschap werden gestuurd en de ambitieuze soldaat werd al snel generaal, ambassadeur in Wenen, en zelfs Minister van Oorlog. Zijn relatie met Napoleon was matig en hij behoorde eigenlijk tot een andere politieke fractie, maar hij was gehuwd met Désirée Clary, wiens zus gehuwd was met Joseph Bonaparte, en hij was dus "van de familie". In 1804 werd hij Maréchal de France, in 1806 prins van Ponte-Corvo na zijn rol in de slag om Austerlitz.

     

    Bernadotte2.jpg

     

    Een paar wrijvingen later werd hij door Napoleon terzijde geschoven, maar in augustus 1810 bood de Diet, de Zweedse volksvertegenwoordiging, hem het koningschap van Zweden aan. Napoleon was daar in eerste instantie mee akkoord, maar al snel kwamen er conflicten en sloot Bernadotte een bondgenootschap met de geallieerden. Hij vocht met zijn Zweedse troepen in Lutzen en Leipzig tegen de Fransen en speelde een belangrijke rol in het behalen van de overwinning. Op 5 februari 1818 werd hij definitief koning van Zweden, onder de naam Karel XIV Johan. Hij was een populair vorst ondanks het feit dat hij nooit Zweeds leerde spreken, en hij overleed in 1844. De huidige koning van Zweden is een rechtstreekse afstammeling. 

    Château Bernadotte is een wijnkasteel in de Haut-Médoc, in Saint-Sauveur. Het was lang de eigendom van een Zweedse industrieel die de volledige productie naar Zweden overbracht en verkocht en het is hier dan ook niet zo bekend. Tussen 1997 en 2007 was het eigendom van May-Eliane de Lencquesaing, de eigenaresse van Pichon-Longueville Comtesse de Lalande, die zwaar investeerde in de kelder en de wijngaarden. De kwaliteit schijnt er nog met sprongen op vooruit te zijn gegaan, maar het bleef wel de reputatie houden in zijn jeugd zeer streng te zijn.

    1998, Château Bernadotte, Haut-Médoc: 45% merlot, 40% cabernet sauvignon, 4% cabernet franc en 1% petit verdot. 21,25 euro bij Vinifrance, Leuven. Mooie, heldere kleur van een rijpe Bordeaux. In de neus leer, tabak, en wat later het hele sigarenkistje (cederhout), heel mooi eigenlijk, "een kerkje op de buiten op zondagochtend". Heel elegant en zacht in de mond, volledig versmolten tannines, met heel lichte zuren en mooie houttoetsen, en een soort vlezigheid (zondags gebraad in een grootouderskeuken). Mooie afdronk. ***, en een heel mooi en edel glas geschiedenis !!