• De Wonderen van de Wulf

    Pin it!

    Het stond al lang op ons programma: ons aller januari-reisleider, J., moest toch eens zeer hartelijk bedankt worden voor al die jaren van georganiseer, en had in een onbewaakt moment eens laten vallen dat Kobe Desramault van De Wulf in Dranouter zijn droomchef was. Ons leek dat zeer geschikt om te combineren met een weekendje Frans Vlaanderen (Bienvenue dans la Flandre!), de zon was van de partij, In De Wulf heeft ook slaapkamers, (kwestie van verantwoord van de wijn te kunnen profiteren), en wij waren dus klaar voor een culinaire ontdekkingstocht zoals ik er nog maar weinig heb beleefd. En toen die tot mijn grote verwondering en bewondering ook nog eens werd begeleid door uitstekende wijnen uit de biodynamische en/of natuurlijke stal kon onze vreugde niet meer op.

    Over de keuken ga ik hier geen gedetailleerde bespreking plaatsen: ik ken er te weinig van om er iets zinnigs van te zeggen. Een paar gerechten bliezen me echter echt van de sokken: Nieuwpoortse rauwe garnaal met een duindoornbes, Grevelingen oesters met spitskool, mierikswortel en weisaus, wilde eend met gepekelde peer en haverwortel, met geraspt ossehart besprenkelde kolen en laurier, het waren maar een paar van de hoogvliegers. Elk gerechtje, van amuse tot dessert was hier goed voor fascinatie en verrassing en zinnestrelend genot. Kwam daarnog bij: een uitstekende en hartelijke bediening, een persoonlijke uitleg door de chef die dit lekkers bereid had (af en toe Kobe, af en toe iemand anders) en uitstekende begeleidende wijnen (als Mme Rick er niet bij was geweest had ik die sommelière prompt ten huwelijk gevraagd). Ik heb een grenzeloze bewondering voor de manier waarop dit restaurant zijn fascinatie voor het eigen terroir samenbrengt met hypermoderne technieken. In de keuken werken jonge chefs van over de hele wereld die hier komen om bij te leren.

    dewulf 174.jpg

    De kruidtuin van De Wulf.

    Een band met de sommelière werd al van bij het begin gesmeed. De huischampagne bleek hier niet minder te zijn dan de Brut Réserve, Jacques Lassaigne, en laat dat nu net degene zijn waarover wij twijfelden in de Bistro de la Poste, waar we uiteindelijk toch maar de 2003 hadden genomen (http://csp.skynetblogs.be/archive/2011/10/03/bistro-de-la-poste-maar-natuurlijk.html). Jaja, die kende zij ook, maar deze was beter geschikt als aperitief en daar had ze gelijk in. Deze geurde naar grootmoederskast, of naar "beste kamer" voor zij die dit begrip nog kennen. In de mond vooral gedroogd fruit, met achteraan wat amandel, en deze originele champagne begeleidde uitstekend de hapjes die ons werden aangeboden.

    Never judge a book by its cover. en als er nu één druivenras is waarvoor dit het geval is is dat wel de Melon de Bourgogne, de druif waarmee de muscadet wordt gemaakt. Ook ik kende jarenlang alleen de dunne, zure muscadets die slechts gered werden door de zeevruchten die er naast stonden, en zag dit druivenras bijna als een noodzakelijk kwaad, en zeker niet als een ras dat op zichzelf interessant kon zijn. Een Domaine de l'Ecu verder weet ik echter wel beter, en zeker wanneer deze druif terugkeert naar zijn Bourgondische roots kan ze verrassend uit de hoek komen. Deze Melon de Bourgogne, Domaine de la Cadette, 2009 was hierin geen uitzondering. Deze naar agrumes geurende frisse witte (mooi etiket trouwens) was zeer fruitig (perzik) en zeer lekker en bood mooi weerstand aan de erg uiteenlopende smaken (en nu ik er aan terug denk, hij was uitmuntend bij de rauwe garnaal, en daar is die link met zeevruchten weer). Jean en Catherine Montanet (www.domainedelacadette.com) maken een uitstekende chardonnay onder de aoc Bourgogne Vézelay, maar beschikken nog steeds over een wijngaard met melon de bourgogne waar ze erg blij mee zijn. Heel mooie etiketten maakt dit domein trouwens...

    Melon.jpg

    Daarna kwam er zowaar een Sloveen op tafel, en nog niet de minste. De Ribolla, Movia, 2009 is niet alleen interessant omdat hij uit zo'n toch wat exotisch land komt (de wijngaarden grenzen aan riuli) of met zo'n exotsiche druif gemaakt werd ( de ribolla giallo), maar zeker ook omwille van de persoonlijkheid van zijn flamboyate wijnmaker, Ales Kristancic. Hij geurde naar meloen en voetbalschoenenvet (aldus een kenner van voetbalschoenenvet), en voetbalschoenenvet van een hoge kwaliteit zelfs volgens onze voetbalschoenenvetspecialist. In de mond was hij rond en vet en met een verrassend droge textuur. In het glas werd hij opvallend rijker bij het wachten op de volgende gang. je kan de wijnen van Movia kopen bij Matthys in Brugge.ales_rocker.jpg

    Ondertussen waren de uitwisselingen met de sommelière van een dusdanig enthousiasme dat ze ons voorstelde om de wijnen blind te schenken en ons wat tijd te geven om na te denken voor ze bij het gerecht werden onthuld. Een uitstekende manier om je, de vingers in de neus, belachelijk te maken, maar ook om weer eens bij te leren en wij aanvaardden deze uitdaging dapper (en gingen strijdend ten onder...). Met bewonderenswaardige trefzekerheid plaatste ik de eerste wijn als een weissburgunder uit Duitsland, Baden misschien, en mijn troost is dat ik toch al de taal juist had: het was een Gruner Veltliner, Donauland, 2009 van Hans Diwald. Deze frisse, naar citrus geurende, witte, had ik achteraf gezien moeten herkennen aan de kruidige pepertoetsen in de mond, en hij begeleidde op een voorbeeldige manier ondermeer een succulent stukje pladijs met Zeelandse spinazie. De wijnen van Diwald zijn te koop bij Divino in Dendermonde.

    Als een sommelier naar u toe komt met een geblinddoekte fles en de woorden "dit is geen makkelijke, wil ik u het al niet ineens verklappen" dan eist het een stalen wil om toch een poging te wagen. Het is een beetje als schaatsen wanneer u daar geen aanleg voor hebt: niemand zal ontkennen dat u een moedig man bent, maar het ziet er niet uit. Wij graaiden dan ook compleet blind rond in de duisternis van de Europese wijnwereld, vertelden de stomste dingen, zelfs Italiaanse merlot kwam ter sprake, en het was de kindermond van Madame Rick die plots stellig beweerde dat de wijn Frans was die als enige in de buurt kwam. Onze enige verdediging was dat je niet elke dag een blend van pineau d'aunis, cot en gamay drinkt, maar mijn persoonlijke schande was dat ik hem wel degelijk kende: het was de le Gravot, Coteaux du Loir, 2005 van la Grapperie. Weliswaar mompelde ik wel eens van ik ken dit, en inderdaad de naam pineau d'aunis was me door het hoofd geflitst, maar met "Italiaanse merlot uit de bergen" zat ik er dus ruim naast. In de neus schuilde mooi fruit achter een heel eigenaardige geurmuur van bitterheid en iets van verkoolde asse, maar in de mond speelden fruit, aardse tonen en vrolijke zuren haasje-over, en deze toch wel erg aparte wijn had een persoonlijkheid die perfect paste bij de gerechten.

    Ik redde nog de eer door de naam Pascal Simonutti te laten vallen, een groot pineau d'aunis kenner, en toen ik vertelde dat Jacques Massy de man was die mij ooit de poort naar natuurlijke wijnen toonde, was het ijs definitief gebroken, want hij was ook de man die deze fles had aangeleverd. Ik merk trouwens meer en meer dat sommeliers de enorme mogelijkheden van natuurlijke wijnen beginnen te herkennen, en een paar van mijn persoonlijke successen heb ik geheel en al te denken aan deze combinatie. Jacques opent in november trouwens zijn nieuwe lokalen in Roeselare en houdt op 11 en 13 november opendeurdag; al wie natuurlijke wijn kent zou er moeten zijn, en wie nog niet vertrouwd is met dit fenomeen kan ik alleen maar aanraden om dit niet te missen. Meer info hier: http://www.troca-vins-naturels.be/index.asp?LID=13   

    De halfzoete wijn die onze desserts begeleidde was les Tuffeaux, Montlouis aoc, François Chidaine, 2006, nog zo'n druivenras dat ik pas echt heb leren appreciëren dankzij sulfietarme wijnen. Dit exemplaar was strak, breed en complex, halfzoet met geen spoor van plakkerigheid, en zéér lekker.

    Wij nestelden ons nog in de salon met een Frans-Vlaams bier, bezochten 's anderendaags het Musée de Flandre in Cassel, een aanrader, http://museedeflandre.cg59.fr/, met een schitterende vergezicht dat zo uit één van de aanwezige schilderijen leek,te zijn gestapt, deden ongelukken in de streekgerechten winkel langszij (proef het Rouge de Flandres bier, subliem !), zagen gelijknamige runderen rollebollen in de wei, en sloten ons weekend culinair af in een Bib Gourmand, de Estaminet du Centre, in Godewaersvelde, http://estaminetducentre.com/, bij Béatrice, de hartelijke gastvrouw, ondermeer met een Bière de Ch'ti. Iets eenvoudiger dan De Wulf, maar ook iets goedkoper, en zéér smakelijk. Toch speciaal om te zien hoe hier de Vlaamsheid van de regio wordt gebruikt als trots handelsmerk, maar dan in het Frans...

     

    dewulf 184.jpg

     

     

  • Ontmoetingen met een druif: Pignoletto

    Pin it!

    Italië is een schatkamer van druivenrassen waaraan geen einde lijkt te komen. Zo vond ik onlangs bij Raineri een aantal flessen die met de pignoletto druif gemaakt werden en thuisgekomen bleek er zelfs een pignoletto website te bestaan.

    De druif is een familielid van de grechetto en komt voor in de Emilia-Romagna, de wijnstreek rond Bologna, en ondermeer de DOC Colli Bolognesi werkt ermee. De naam zou van pigna komen, het Italiaanse woord voor dennenappel, alhoewel er ook beweerd wordt dat het dezelfde druif zou zijn als de Romeinse Pino Lieta, die in oude geschriften wordt vermeld.

    Vandaag wordt er vooral een frizzante mee gemaakt, een echte zomerwijn in de stijl van de vinho verde, smakelijk, fris en zonder pretentie, maar er bestaat ook een stille wijn en een echte spumante. Meidoorn schijnt de meest karakteristieke geur te zijn (weer even geleden dat ik daar nog in hing). Hij moet jong gedronken worden.

    Ik proefde er voorlopig twee:

    Pignoletto, Frizzante, Colli Bolognesi DOC, Cieto Charli, NV: Deze non-vintage (geen jaargag) kocht ik bij Rianeri voor een bescheiden 6 euro. Hij was strogeel van kleur en sprankelend, had een wat krudige neus met wat onrijp fruit, en was in de mond zeer verfrissend maar echt wel zeer eenvoudig met een tikje kruidigheid en een nogal flauwe finish. Moet wel goed zijn wanneer het héél warm is. * Cieto Charli is eigenlijk gespecialiseerd in Lambrusco (en goeie, trouwens).

    Sit A Montui, Pigoletto Superiore, Tenuta Santa Croce, Colli Bolognesi, 2010: 8,15 euro bij Raineri. Een stille wijn, eveneens strogeel, het aroma lag tussen appel en peer. Leuke mondindruk, fris en elegant met een fijne fruitigheid, lekker lang ook. In de zomer in de schaduw van een fruitboom, met wat koude kip en een salade. *(*)

     

    pignoletto_druiven.jpg

     

  • Riesling 2010: een zomerse namiddag bij Vinikus

    Pin it!

    Op de een of de andere manier paste het bij elkaar: een vrolijke nazomerzon, aangename temperaturen en frisse Duitse witte wijnen. Ofwel was het een hele goede proefdag volgens Maria Thun (iemand een kalender in de buurt ? ). In ieder geval, ze smaakten me bijzonder die dag, en daarom hier even een reeksje Rieslings uit 2010. Waarbij trouwens weer eens even werd bewezen dat Riesling een planeet is: zelden zoveel verschillende expressies van een druif op één dag geproefd.

    Om direct zo sympathiek mogeijk te beginnen leverden wij ons eerst over aan de bevallige charme van Frau Geil van het gelijknamige domein in Rheinhessen. De twee Rieslings scoorden hier beiden hoger dan in andere jaren en deden me voor het eerst vermoeden dat 2010 misschien wel eens mijn jaar zou zijn. De Riesling Spätlese Trocken 2010 (9,1 euro) had een mooie fruitige neus met in de mond frisse zuren en mooi elegant en wat nerveus fruit. *(*) en een riesling zonder pretentie maar mét smaak. Zijn wat pretentieuzere zusje, de Riesling Spätlese "S" Geyersberg 2010 (13,9 euro) was zachter en mineraliger met een echt mooie neus. In de mond had hij zeer mooi, en héél evenwichtig fruit; *** dus. Een weekje later maakte ik de schuimwijn open die ik hier kocht, de Riesling Winzersekt Brut 2010 van hetzelfde domein: heel fijne belletjes, een leuk en licht fruitig aroma, en in de mond eveneens lekker fruitig maar ook wat toast en een tamelijk goed gestructureerde finish met een beetje amandel . 10,95 euro, **, en dat is een erg goede prijs. Zeer geschikt bij een apero met wat stevigere hapjes (geen vis, eerder vlees).

    Van het uitmuntende en erg interessante domein Schäfer-Fröhlich in de Nahe kwam een Felseneck Riesling Trocken 2010, een stevige 18,9 euro, maar dan wel voor een heel mooie, complexe riesling, een echt doordenkertje met een licht reductieve neus (karaferen is hier dus aangewezen) en echt een wijn waarmee ik wel eens een winterweekend ingesneeuwd wil doorbrengen, **(*) dus. Wie echter zijn riesling goed beheerst maakt ook in de basiscuvées superwijn, en zo iemand is Philip Wittmann: zijn Riesling Trocken 2010 aan 11,5 euro was één van de beste flessen van de namiddag, heel ernstig, heel ingetogen, maar met een doorschemerende kracht en schoonheid die je maar zelden terugvindt in deze prijsklasse. *** en voor mij top ! Alleen had ik toen de Westhofener, Riesling, 2010 nog niet geproefd: ***(*) want complex maar ook heel exact, heel mooi gestructureerd en heel veel volume. Er werden maar 2500 flessen van gemaakt (2010 was géén "gemakkelijk" jaar).

    Eva Fricke is op twee jaar één van de namen geworden die een automatische proefreflex oproepen, en ook in deze jaargang was dit terecht, alhoewel ik de basiscuvée wel kocht maar niet proefde. De Riesling Trocken Lorch 2010  was de meest extraverte en aparte riesling van de avond, zacht, complex en breed en onmiddellijk heel overtuigend, ***(*), 16 euro en meestal uitverkocht, en dus één van de redenen om naar zo'n tasting te gaan. Zijn duurdere broertje, de Seligmacher, Riesling Trocken, 2010, was geslotener en pas helemaal achterin de mond kwam de complexiteit die deze fles beloofd boven drijven. Vijf, zes jaar wachten voor je voor de volle 27,35 euro genot krijgt, en daarom goed voor ***. Het blijft toch wel een speciale madam, die Eva. Ik vraag me af wat voor wijnen die binnen tien jaar maakt als ze nu al dit naar buiten brengt...Vandaag zit ze danig in geldnood en zijn het mensen als Gerd die ze vooruit helpen: laat ons hopen dat dat garant staat voor vele jaren interessante evolutie waar wij van gaan kunnen getuigen.

     

    fricke1.JPG

    Eva op haar berg.

     

    Steffen Christmann maakt één van de mooiste wijnen van de Pfalz en ik kon vandaag de basis en de topper proeven. Ik was uiteraard onder de indruk van de topper (IDIG, 2010, lang, veelbelovend, elegant, nog gesloten), maar ook hier kon de basiswijn, de Riesling Trocken 2010, 11,7 euro, mij zéér bekoren. Kruidiger dan de andere, heel aangenaam in de neus, en met fijne zuurtjes (dat hebben veel 2010's indien ze goed gemaakt zijn). ** dus.

    Riesling 2010 is een zeer speciaal jaar. Het was een jaar van extremen, een moeilijk jaar, een "winemaker's year", "a year that separates the men from the boys". De toppers zijn preciezer, mineraliger, meer gestructureerd en beter dan de 2009's van hetzelfde huis, maar de simpele wijnen zijn vaak gewoonweg slecht, wat in 2009 niet het geval was (toen kon een aap met een hoed deftige riesling maken). Degenen die echt wijn kunnen maken zijn er in 2010 in geslaagd om de ziel van riesling te vangen: die unieke combinatie van zuurtjes, fijn fruit en mineraliteit.  

    Het waren echter niet alleen rieslings die vandaag mijn hart stalen. Waren ook heel sterk: een Frühburgunder Auslese Trocken Goldkapsel, 2009, WG Geil, met de uitbundige toegankelijkheid van deze druif geplant aan de complexiteit van een spätburgunder en alleen gemaakt in heel sterke jaren, mooie zuren en bittertjes, een beetje rokerig en mooie complex, 13,9 euro en ***, de Silvaner Muschelkalk, Weingut Am Stein, 2010, een lekkere, smakelijke en droge witte met mooi wit fruit, heel erg lekker, **, twee andere wijnen van Schäfer-Fröhlich, de Blanc de Noir 2010, een wit gevinifieerde pinot noir, fris, fruitig en goed gestructureerd, en de grootse Weissburgunder S 2010, een reden om verliefd te worden op deze onderschatte druif. De Schlossberg Grüner Veltliner 2010 , 17,9 euro, maar wel *** is één van de moooiste gv's die ik al proefde.

    Daarnaast fietsten nog een drietal erg mooie Lapalu Beaujolais voorbij die alles bevestigden wat ik al wist van deze man, en proefde ik drie zéér schone barbera's van Michael Schaffer, waarover ik later zeker nog eens blog. Aan allen die er niet waren, ze hadden ongelijk ! Dit is het webadres van Vinikus: www.vinikus.be

     

  • Bistro de la Poste: maar natuurlijk !

    Pin it!

     

    bistrodelaposte 086.jpg

     

    Nadat de naam Bistro de la Poste al een paar keer voorbij kwam gefietst (De Standaard, Facebook, andere blogs) had ondergestaande al eens de stap gewaagd in schoon vrouwelijk gezelschap. Maar omdat we dan toch altijd enigszins afgeleid zijn, werd er teruggekeerd met drie lelijke vrienden...en geconcentreerd geproefd, gewikt en gewogen en opnieuw goed bevonden.

    De Bistro de la Poste is én restaurant én wijnhandelaar en houdt zich bezig met eerlijkheid: in je bord en in je glas, en in dit geval wil dat zeggen natuurlijke wijnen en zuivere producten. Het is dan ook één van de beste plaatsen in de hoofdstad om natuurlijke wijnen te drinken én tegelijk lekker te eten.

    Wij startten hier, kwestie van direct een punt te maken bij de sommelier (de Wandelende Wijnkaart, het zou een Suske & Wiske album kunnen zijn), met een alleraardigste petnat, de Rose A Lies, Domaine Jousset. 60% gamay, 40% grolleau, fermentatie op oude wijnvaten, en dat kan dus niet slecht zijn. Hij werd alleszins onmiddellijk onthaald op goedkeurend gemompel en de eerste glimlachjes van contentement. Mooi en enthousiast schuimend, een aroma van rozen en frambozen en fris en fruitig met net genoeg complexiteit om karakter te hebben, uitstekend én plezant dus, en **(*). 

    Ondertussen werd het schoolbord aan de muur bestudeerd (neen, een vaste eetkaart bestaat ook niet) en werden de keuzes van de dag voorgesteld. Allemaal klassiekers en met genoeg keuze om iedereen happy te houden, en in een heel Franse stijl, een terroirkeuken die gericht is op topprodukten. En ik weet het, op dit punt zouden we allemaal iets anders moeten nemen om u als lezer beter te informeren, maar een terrine de canard is zo lekker mijnheer...zo verleidelijk...en we vielen dan ook alle vier als een blok. Een enorm lekkere blok overigens die we combineerden met een witte wijn, de Courge Vernie, Vin de Table, Olivier Lemasson. Deze 100% romorantin, een persoonlijk lievelingsdruifje uit de Loire, deed het heel goed bij die terrine, vooral dankzij de mooi kruidige neus, waarin we zelfs wat kruidnagel herkenden. In de mond was hij droog, fris en kruidig en opmerkelijk goed gestructureerd. **. Olivier werkte dan ook jaren samen met Hervé Villemade die in mijn ogen één van de lekkerste romorantins van de wereld maakt. 

    Bij de hoofdschotel, Saucissons Diots met een puree van aardappel en erwtjes, héél lekker, met schitterende worstjes uit de Savoie, kwam een wijn van Jean-François Coutelou, de Cuvée M.IX, Mis en Bouteille en BHV, J.F. Coutelou, een blend van grenache en carignan, in Brussel gebotteld voor de Bistro. Hij opende met reductie in de neus, maar daar was in de mond niks van te merken, daar was hij stevig en goed gestructureerd, fruitig en met karakter en kader, lekker en erg lang, en een goeie combinatie (aangeraden door de WW). **(*)

    En hier moet ik tot mijn grote spijt bekennen dat wij iets onbezonnens hebben gedaan. Wij hadden een pannacotta als dessert besteld en wilden daar nog iets bij drinken. Iets zoets ? Bah neen, op zo'n schone zomernacht toch niet. Iets fris met bubbels misschien ? Ja hoor, dat is een goed idee. En daar kwam de sublieme 2003, Montgueux, Jacques Lassaigne, Champagne Brut Nature Blanc de Blancs, een goede keuze bij het dessert, en met druiven van het Montrachet van de Champagne, één van de beste terroirs voor Chardonnay. Dat merkte je aan de wijn (oogstappeltjes, veel fraîcheur en veel structuur, njam njam en ***) en spijtig genoeg ook aan de prijs die we vergeten te vragen waren. Gelukkig waren we met vier...venten...die de lekkere zaken des levens waarderen en die blind zijn voor het gejammer en gepiep van visakaarten.

    Ondertussen kwam de rollerparade nog voorbij. Eén van de kenners had ons verzekerd dat dit een affaire was van al dan niet jonge heren in roze broekjes en dus niet interessant, maar ik vond persoonlijk de concentratie aan jonge meisjes in roze broekjes opvallend hoog. Was het niet geweest voor die eend en die worst en die BHV wijn ik was er achteraan ge...strompeld.

    In plaats daarvan keerden wij terug naar ons Brabant en maakten nog enige real ales soldaat. Het zal de leeftijd wel zijn.

    Ik mag u trouwens de website van Lassaigne nog aanraden, één van de mooiste die ik al zag: www.montgueux.com En wie wil weten wat iemand anders over de champagne van Lassaigne denkt raad ik dit vrolijke filmpje aan: http://www.youtube.com/watch?v=-Ev3fRkiPAE

      

     

  • Ontmoetingen met een druif: de groppello di revo

    Pin it!

    Groppello is afgeleid van het woord gropo dat knoop betekent en slaat op de vorm van de druiventros. Er zijn dus een paar druivenrassen in Italië die deze naam meekregen. De groppello di revo is één van de oude druivenrassen van de Trentino regio, door een handvol wijnmakers uit de vergetelheid gered. Het Istituto Agrarico di San Michele all'Adige ziet ze als een genetisch duidelijk onderscheiden druivenras dat alleen in de regio (vooral in de Val di Non) voorkomt en bijvoorbeeld sterk verschilt van de groppello van het Garda-meer. Om de biodiversiteit groter te maken moedigt ze het werken met deze druif terug aan.

    Groppello-wijnen, zoals ze gewoonlijk worden genoemd, met weglating van de di revo, zijn over het algemeen zeer donker gekleurd. In de neus zijn ze gewoonlijk kruidig, in de mond hebben ze eerder zachte tannines, de finish is zacht.

    groppello.jpg

    Ik proefde de El Filo, Vigneti delle Dolomiti, Pravis, 2004. 11,5 euro bij Raineri in Zwartberg. Drie weken schilweking, vier maanden op één jaargang oude barrique.  Zeer donker van kleur. ingehouden aroma, gedroogd fruit, peper; in de mond fris in de attaque maar snel een kruidigheid en zachte tannines. Zachte maar ook erg rustieke wijn met wat karakter en veel kleur. Zou ook erg gezond zijn... *(*)