• Weekend Food Awards 2011

    Pin it!

    Het leven van de burgerjournalist is een constante uitdaging ! En voor een stevig stukje onderzoeksjournalistiek moet een mens al eens zijn stoute schoenen aantrekken, zijn valse snor opplakken en zich in de wereld wagen van de geschreven pers (of moet ik zeggen gedrukte), geheel op eigen risico en klaar voor de plotse scherpe pennesteek in het hart uit de handen van de professionele journalist. Ik kan u echter onmiddellijk gerust stellen: ik schrijf dit stukje vanachter mijn bureel, niet vanuit een universitair ziekenhuis. Wij pasten immers een oud principe toe, "het is vaak niet wie je bent, maar wie je kent, dat belangrijk is.", en werden op deze manier vlot binnen gesluisd in een als parkeergarage vermomd culinair walhalla waar Knack Weekend en le Vif Weekend zijn jaarlijkse food awards zou gaan uitreiken. Voor we het goed en wel beseften zaten we in aangenaam gezelschap en vol verwachting te staren naar een menu dat zelfs de meest geharde culi de tranen in de ogen zou doen krijgen.

    Eigenlijk is het een fantastisch concept. Een aantal van de beste chefs van België wordt hier samengebracht, ze maken elk één hapje (maar dan wel een "signatuur"hapje), en zo kan je op één avond kennismaken met 10 verschillende chefs en hun meesterwerkjes. Daarnaast wordt er, en dat vind ik héél sympathiek, ook aandacht geschonken aan de producenten, en om de hele avond wat luister en bestaansreden te geven worden er ook een paar mensen van het jaar gekozen: beste chef, meest beloftevolle chef, beste sommelier, beste ambachtsman en beste producent.

    Deze avond brachten de volgende mensen het beste van hun keuken naar voor:Bart Desmidt (Bartholomeus), Kwinten De Paepe (Trente), Geert van Hecke (De Karmeliet), Yves Mattagne (Sea Grill), David Martin (La Paix), Christophe Pauly (Le Coq aux Champs), Pieter Lonneville (Tête Pressée), Pascal Devalkeneer (Le Chalet de la Fôret), Sang-Hoon Degeimbre (L'Air du Temps) en Araballe Meirlaen (Li Cwerneu).

     

    foodawards 002.jpg

    Wijting, zeesla, kokkels, sesam, door Bart Desmidt

    foodawards 004.jpg

    Zeetong van bij ons, schaaldieren, Thaise bearnaise, van Yves Mattagne van de Sea Grill

     

    Een onvaste hand, een nogal vreemde verlichting en een versleten gsm zorgden ervoor dat het merendeel van mijn foto's mislukte, maar het geheel was een bombardement van succulente schoteltjes, een zelden meegemaakt culinaire explosie van talent. Ondertussen werden ook de prijzen uitgereikt, en zie, alweer werd het culinaire trendsettend vermogen van CSP gewaardeerd: chef van het jaar werd Kobe Desramault van De Wulf, een beslissing die op wild gejuich werd onthaald door mij en mijn partner in crime. De geweldige avond en nacht die we er doorbrachten een paar weken geleden staat nog in mijn geheugen gebeiteld. www.indewulf.be Beste  wine & dining experience (in het Nederlands werd dat wat verwarrend Beste Sommelier) werden Laury en Nadia Zioui van l'Eveil des Sens in Montigny-le-Tilleul. Mevrouw Zioui is een uitermate getalenteerde sommelier die geen wijn drinkt...ze spuugt, want haar godsdienst verbiedt het drinken van alcohol. Ik moet steeds aan haar denken als ik me weer eens door een menigte moet vechten op zoek naar het spuugemmertje. www.leveildessens.be

     

    foodawards 001.jpg

     

    De meest beloftevolle chef was Mathieu Beudart van het restaurant Table d'Amis in Kortrijk, ooit Hobbychef van het Jaar. www.tabledamis.be Beste Ambachtsman was Hendrik Dierendonck, een slager uit Sint-Idesbald, die ondermeer de Rouge de Flandres, een runderras mee uit de vergetelheid probeert te redden. En laat dat nu net het koebeest te zijn geweest dat we datzelfde weekend bij Kobe zagen...en in de kelder ligt een gelijknamige fles bier te rijpen...hebben we dan toch goede smaak ? www.dierendonck.be   De producent van het jaar was Daniel Cloots, een kaasmaker uit de Condroz. www.groschene.be  

    Was het echter allemaal rozengeur en maneschijn ? Helaas niet. Ik vind het vreemd dat zo'n waterval aan culinaire creativiteit werd begeleid door een wijnkeuze die inspiratieloos, ouderwets en vlak was. Een verdienstelijke poging wel om van wat onverkoopbare Bordeaux uit 2007 af te raken ? En wie zit er nu godverdomme nog te wachten op inspiratieloze en vlakke massaproducten van Drouhin en Jaboulet Ainé ? Voor mij echt een gemiste kans, heren, en het viel me erg op dat u déze wijnen vooral niet zal terugvinden in de restaurants die hier vandaag excelleerden. Nu ik aanvaard best dat een publiek van Jaguar eigenaars misschien niet de grootste avonturiers in wijn zijn, en wanneer de showroom van de wijnhandelaar-sponsor in Waterloo zit, houdt die misschien ook wel meer rekening met de opinie van de kapitaalkrachtige etikettendrinker dan met die van de jonge wijnavonturier. Maar toch, als je na twee glazen als wijnliefhebber je notaboekje wegbergt, dan vind ik dat voor zo'n gelegenheid toch wel wat triest... En die Jaguar-rijder tegenover me deelde mijn mening...

  • Te koop: ziel. Aangekocht: verpakking.

    Pin it!

    Persartikels over wijn hebben altijd een pervers effect op me: ofwel krijg ik er dorst van, ofwel zoek ik mij een glas goede wijn om de walging weg te spoelen. Vandaag was het in De Standaard weer eens prijs toen ik de voorpagina van het magazine zag: "Designmoestuin & Topwijngaard". Het kasteelleven Anno 2011.". Of hoe een West-Vlaamse Industrieel zich een ziel zocht. Eén opmerking toch nog: of dit artikel nu gaat over mensen die ik liever niet ontmoet en wijn die ik liever niet drink, of gewoonweg heel slecht geschreven is, laat ik in het midden. Ik weet het niet. Ik heb zelfs even gedacht dat het satirisch bedoeld was, maar ik vrees ervoor.

    casta.jpg

    Het artikel gaat over een al wat ouder koppel dat hun bedrijf verkocht en in Frankrijk op zoek ging naar het echte leven. Ik geef u een paar citaten:

    Over de inrichting:

    "De opmaat gemaakte (rood-)leren keukenkasten zijn van Obumex".

    Niks tegen Obumex, niks tegen keukenkasten, maar doet me dat nu niet een beetje denken aan nouveaux riches die met veel geld en weinig smaak iets authentieks naar de kl... helpen ? of ben ik weer wat te gevoelig ? In een toonzaal, OK. Maar in een wijnkasteel in de Languedoc ?

    "Maar nu hebben we een fantastisch team, dat helemaal achter ons en het domein staat. De plaatselijke boeren zaten aan onze tafel te wenen van blijdschap. Omdat ze wisten dat het domein bij ons in goede handen is..."

    Een Franse boer die weent van blijdschap omdat een Belg met veel geld een wijndomein koopt en restaureert !? De Franse wijnboeren die ik ken knarsetanden van woede en frustratie wanneer er weer een buitenlandse rijkaard een wijngaard voor hun neus wegkaapt met geld dat zij niet langer kunnen opbrengen, en goed wetend dat het waarschijnlijk weer als een hondje voor Sinterklaas zal zijn: binnen tien jaar zijn we het moe, en doen we het terug weg. Wenen van frustratie lijkt mij iets waarschijnlijker.

    "Een typische dag begint rond acht uur, met het luiden van de klokken. X bekijkt eerst het beursnieuws en leest en beantwoordt e-mails. Daarna is het tijd om baantjes te trekken in het zwembad, gevolgd door een uitgebreid ontbijt."

    Tja, het boerenleven is zwaar. Deze paragraaf is een belediging voor elke Franse wijnboer. Het heeft me even gekost om het braaksel rond mijn bureel op te kuisen. Ik word kwaad als ik het schrijf.

    "Na het ontbijt doen we een toer op het domein in onze jeep en proeven we samen met onze oenoloog Benjamin van onze wijnen."

    Die oenoloog kreeg je die gratis bij de jeep, of was het omgekeerd ? Wie was het duurste ?  

    "Genieten dus, maar er wordt ook hard gewerkt. Enkele Belgische tuinaannemers zijn druk in de weer met de aanleg van een boomgaard;"

    Belgische tuinaannemers naar de Languedoc halen om er een boomgaard aan te leggen ? Ja, daar hebben ze in de regio geen kaas van gegeten, mijnheer... De eigenaars moeten in de streek héél populair zijn.

    "En dan is er nog Princesse, het percheronpaard dat ze gebruiken voor de wijnoogst. Meer en meer wijnboeren willen voor de druivenpluk net als zij werken met een paard in plaats van een tractor. Dus gaan X en Y kleine Pincesses kweken om te verkopen"

    Een paard dat gebruikt wordt voor de wijnoogst. OK, elk hoefje helpt, maar een paard ? En wat doet dat dan de rest van het jaar ? Het beursnieuws lezen ? Voor zover ik weet worden paarden in de wijnbouw gebruikt voor de grondbewerking (ok, als lastdier waarschijnlijk ook, maar als je je druiven in volle zon met paard en kar naar de kelder brengt, dan hoop ik dat je niet heel erg ver plukt van je installaties. 

    Op de begeleidende foto's werd het koppel zowat onherkenbaar afgebeeld. Dat zal dan wel bescheidenheid zijn...of was het schaamte. 

     

    Geschreven uit eerlijke verontwaardiging naar aanleiding van een artikel in DSM op 19 november 2011, in het volle besef dat het me in de wijnwereld weer veel vrienden gaat opleveren, en met mijn welgemeende excuses naar alle Vlaamse industriëlen die ik bewonder en hoogacht voor hun werk. Ik denk niet dat dit artikel hun imago veel deugd doet. 

    Grrrrr.

     

     

  • Verliefd, verloofd, getrouwd.

    Pin it!

    Het valt me steeds meer op dat ik, als persoon, en wij, als wijnclub, terugvallen op die wijnen die in een wijnregio worden beschouwd als de fiabele middenmoters. We houden niet van Supertoscanen maar wel van Chianti Classico, niet van beleggingsbordelezen maar wel van een goed Haut-Médocske, niet van Bourgogne cru's maar wel van al het lekkers uit de Villages. En voor de Piemonte is dat vaak niet anders: wij proeven met rode oortjes dolcetto's en barbera's, en werken ons door de Barolo's.

    Ook tijdens de laatste CSP degustatie was dat weer zo. Precies in het midden van onze degustatie zaten drie Barbera's die ieders hart stalen. Hun prijzen varieerden tussen de tien en de twintig euro, betaalbaar voor idereen dus, en ze waren alledrie zeer lekker. Organiserend lid Danny, die ze uit de Piemontese coöperatieve supermarkten had bevrijd, had ze trouwens ook zo geordend dat ze elkaar heel mooi opvolgden.

    viberti.jpgDe eerste, de Vigna Clara, Barbera d'Alba, Eraldo Viberti, 2006, schiep onmiddellijk hoge verwachtingen. In de neus roken we wat eerst wat tabak en wat banaan, maar al snel werd hij vooral redelijk complex voor zo'n basiswijn. Ook in de mond was hij zéér mooi, met stevige tannines, mooie zuren en mooi volume, mooi lang ook, met een leuk ontwikkelend smakenpatroon. Een beetje als een nieuw lief vonden we, eentje dat je leert kennen en die na een paar dagen (nachten) wreed meevalt en waarvan je denkt "hier zit iets in...". Een iets grofgebekter lid vond dat "ze kreste in de afdronk" en zover wilden wij dan weer niet gaan (maar we begrepen hem wel). ***, dus. De wijngaarden van dit domein liggen in La Morra, en zijn eerder klein, zo'n 5ha groot. De fles kostte 10 euro in Italië. 

    burlotto.jpgDe tweede was de Aves, Barbera d'Alba, Burlotto, 2008. Een heel compacte, versmolten neus hier, heel rijk in de mond, mooie tannines en een zeer mooie afdronk. De eik (18 maanden) heeft hier het frisse Barbera fruit omkapseld (en je mist het het een beetje na de vorige) maar op een heel goed gelukte manier. "Een goed gerodeerd lief", zei iemand, en we begrepen opnieuw wat hij bedoelde, dezelfde vriendin maar die je dan al een jaar of twee kent. Evenveel ***, maar toch anders. 11,5 euro op het domein.

    roscaleto.jpgVeel jaren later en gelukkig getrouwd...zo werd de derde fles beschreven. De Roscaleto, Barbera d'Alba, Enzo Boglietti, 2006 kostte al 20 euro maar je kreeg er wel heel wat voor terug (tiens, nog een parallel ;-)). In de neus was de wijn prachtig complex, als een lange gerijpte vriendschap, en heel mooi gestructureerd (beetje als Mme Rick). Heel mooi versmolten, heel zacht, heel complex en af. Nu perfect op dronk en de beste wijn van de avond, beter dan de drie Barolo's die nog zouden komen. ***(*), niet gefilterd en geklaard. De 2007 is momenteel te koop bij Alegria in Mechelen. 

     

     

    Barbera is misschien niet de meest complexe wijn ter wereld, maar ze levert mij altijd veel drinkplezier voor een aanvaardbare prijs. Die combinatie van fris fruit, fraîcheur en toch al wat complexiteit die het vat aanbrengt is me heel aangenaam. Je zou er bijna mee trouwen... 

        

  • CAP goes Douro !

    Pin it!

     

    neuschwanstein_q.jpg

    Ja, U leest het goed ! CSP werd namelijk voor één avond CAP, een Château Avec Pretention ! Wij hebben sinds jaar en dag de gewoonte dat elk lid elke maand een som overschrijft, of hij nu komt of niet, en na een paar weggevallen degustaties en wat very Sans Pretention avondjes bleek er volgens onze penningmeester teveel geld in kas te zitten. Van Dexia was er toen nog geen sprake, anders hadden wij uiteraard bijgesprongen en aan een eventuele overname gedacht, maar helaas, president Rick en CFO Joep besloten om het geld voor één keer op te smossen aan prestige-wijnen. En omdat wij ook wel weten dat je dat in de Bordeaux niet meer moet proberen tenzij je enige tijd bij Dexia op het juiste zitje doorbracht zochten wij naar een sterke maar traditionele wijnregio waarvan we de toppers nog konden betalen. Dat werd de Douro, deels onder invloed van de vakantie van de president, en deels door de hulp van Kris Jeuris, Douro kenner en Portugal-liefhebber bij uitstek, die zo goed was om mij binnen te luizen bij Domingos Alves de Sousa, één van de topdomeinen van de Douro. Groot was trouwens onze vreugde toen Kris ook bereid bleek om mee te komen proeven en nog wat van zijn kennis met ons te delen. Alle wijnen werden gekarafeerd bij aanvang van de degustatie. Er werd opvallend weinig gespuwd. De inhoud van de spuugemmers werd gebotteld en verkocht aan de hoogste bieder.

    De Douro, goed voor ongeveer 42.000ha wijngaard, is een wijnregio die op de hellingen ligt van de gelijknamige rivier, terwijl ze zich slingert door een diepe vallei, van aan de Spaanse grens tot aan de stad Porto. Vier bergketens sluiten de vallei af van de matigende invloed van de zee en het is er dus extreem warm in de zomer en zeer koud in de winter. De ondergrond bestaat bijna volledig uit leisteen en de druivelaars moeten zich door de lagen heen wroeten om tot aan een laag natte klei te komen die soms veertien meter lager ligt. De regio is verdeeld in drie delen: de Baixo Corgo, 14000ha en koeler en natter, de Cima Corgo, 19000ha rond Pinhao en al een pak warmer, en de Douro Superior, 8700ha, waar het echt heel heet en droog is.

     

    douromap.jpg

     

    De verschillen tussen wijngaarden kunnen echter erg groot zijn. Des te dichter bij de rivier, des te warmer, des te dichter bij Regua des te koeler, en uiteraard maakt het ook veel uit op welke oever de wijngaard ligt. Dit is een groot voordeel bij het maken van port omdat je op deze manier de wijnen van verschillende wijngaarden kan blenden om de wijn te maken die het porthuis wilt. Sommigen mikken op een rijke, zwoele stijl en hebben de zonovergoten laaggelegen wijngaarden nodig, andere zoeken meer naar fraîcheur en mikken op de hogere en koelere percelen.

    Heel typisch voor de Douro is ook de field blend. Om de redelijk grote klimatologische verschillen van jaar tot jaar op te vangen en de risico's voor de boer te beperken werden  verschillende druivenrassen door elkaar aangeplant. Zo kan een perceel soms tot 20 verschillende rassen bevatten en heel vaak heeft zelfs de eigenaar geen idee van wat er nu precies in zijn wijngaard staat. Omdat dit ook een oude wijnregio is, en vroeger heel gereglementeerd door de grote Porto-huizen, staan er ook zéér veel oude stokken, en een leeftijd van 80 of 100 jaar is geen uitzondering. Dit is ook bij het maken van stille wijnen (en die gaan we vandaag proeven) een groot voordeel omdat het voor een natuurlijke vorm van opbrengstbeperking zorgt met kleine oogsten met véél materie en smaak.

    Bij het aanleggen van de wijngaarden was het meest gebruikte werktuig de dynamietstaaf (vandaag de bulldozer). Op de steile leisteenhellingen kon alleen gewerkt worden indien men er terrassen aanlegde, warbij de oudste redelijk smal zijn omdat er uitsluitend met de hand werd gewerkt, en de jongere veel breder om machines toe te laten. Op de jongste, brede terrassen, wordt meestal per ras aangeplant, wat makkelijker is voor de grote wijnhuizen.

     

    DSC03126.JPG

     

    Tot 1986 hadden de grote Porto-huizen een alleenrcht op het maken van porto en was de productie van stille wijn beperkt tot een smakelijke, simpele witte die per liter werd verkocht voor de lokale bevolking (je vind hem nu nog in de restaurantjes). In 1952 werd voor de eerste maal een niet versterkte rode gebotteld, de legendarische Barca Velha, die alleen in de beste jaren wordt gemaakt (een veertiental tot nu), die zeer duur is. Na 1986 begon zowat elke wat grotere wijnmaker met een "grote" stille wijn en het zijn deze die we vandaag gaan proeven.

    We begonnen met een witte:

    1: Reserva Pessoal Branco, Vinho Regional Duriense, Alves de Sousa, 2004: Deze witte, de enige deze avond, is een echt buitenbeentje. Hij werd gemaakt met druiven van een 70jarige oude wijngaard in field blend, heel laat en heel rijp geplukt. Na 48 uur schilweking kreeg de wijn extra zuurstof door geregeld overpompen en daarna volgde 12 maanden nieuwe Franse eik met bâtonnage. Dan werd hij gebotteld en op de markt gebracht wanneer de maker hem klaar vond. In de neus kwam onmiddellijk hout en fruit en een heel aparte complexiteit. Heel mooi droog mondgevoel alhoewel de neus wel degelijk deed denken aan witte port. Heel elegant, fijne zuurtjes en een ongelooflijke afdronk. Geweldig interessante evolutie in het glas. ****! Betaalde hem ongeveer 20 euro op het domein. Niet verkrijgbaar in België.

    2: Reserva, Quinta das Tecedeiras, Douro, 2007: Dit is de top-Douro van het grote maar sympathieke Dão Sul wijnbedrijf. De wijngaarden liggen op de gronden van een oud nonnenklooster dat ooit bekend was voor de productie van laken, op ongeveer 8km van Pinhao, in de Cima Corgo subregio. Carlos Lucas is de wijnmaker. Blend van 5 druivenrassen. Gefermenteerd op inox (drie weken schilweking), gerijpt op Franse eik (10 maanden). Gebruik van natuurlijke gisten. 14,5% alcohol. Nog erg jong van kleur. Rood fruit, chocolade, peper, mooie fraîcheur, later rookspek en haardvuur. In de mond héél toegankelijk, zachte tannines, mooie fraîcheur, zeer goed geintegreerd hout, een vlotte instap-Douro voor een niet al té veeleisend publiek. **(*) 22,57 euro bij Alhambra in Gent.

    3: Quinta de Gaivosa, Douro, Alves de Sousa, 2005: meegebracht van op het domein, maar ook verkrijgbaar bij Kris Jeuris, ik geloof aan 38 euro. Gemaakt van wijngaarden met in totaal een 30tal verschillende rassen, gemiddeld 60 jaar oude stokken. 15 maanden op eiken vaten, en dan blijft hij liggen tot hij goed is. Wordt uitsluitend in echt goede jaren gemaakt. Zeer complexe versmoltenheid, tabak; in de mond heel zacht, versmolten, subtiele elegantie, complex en met een mooie faîcheur; pracht van een wijn. 38 euro is niet gegeven, maar wel zijn geld waard. ***(*)

    4: Poeira, Jorge Moreira, Quinta Terra Feita da Cima, Douro, 2008:  38,28 euro bij Jeuris. Wijngaarden valkbij Pinhao, in de Cima Corgo. Field blend  van een 20tal verschillende rassen. 60 jaar oude stokken. 18 maanden eik. Inktzwart met een purperen rand. In de mond gebald fruit, een steeds toenemende mineraliteit, maar na een kwartiertje ook tabak en nog later zweetvoeten. In de mond heel geconcentreerd, jong en pas na een tijdje opent hij zich wat. Stevige tannines, en toch wel een beetje kindermoord ***

    5: Quinta de Leda, Douro, 2007: Deze wijngaard is eigendom van het grote Sogrape, de maker van Mateus Rosé, en werd vanaf 1979 aangeplant. Vandaag levert het 105ha groot geworden domein druiven voor port, maar ook voor de legendarische Barca Velha (net iets te duur voor onze tasting, helaas). Kris bracht ons deze fles mee (sympatiek!), ze stond al een dagje open. Ze kost ongeveer 34 euro. Blend van touriga franca, touriga nacional, tinta roriz en tinto cão (geen field blend en dus wat "moderner" van stijl). Fermentatie op inox met lange schilweking, rijping op nieuwe eik in de kelders in Vila Nova da Gaia waar ook hun port rijpt. Purper van kleur. In de neus chocola en een zekere serieux of ingetogenheid, zich heel snel sluitend in het glas. Een Permeke, zei iemand, rijp maar tegelijk ook hoekig. In de mond fris en redelijk strak, stevige tannines en mooi versmolten hout. ***(*). 

    6: Chryseia, Prats & Symington, Douro, 2007: Het huis Symington maakt al sinds 1897 porto in een eerder Engelse stijl en is nog steeds in handen van de familie. Deze wijn is de vrucht van een samenwerking met Bruno Prats, de voormalige eigenaar van het Chateau Cos D'Estournel, en is gemaakt in een meer internationale stijl met de duidelijke bedoeling om er een topwijn van te maken voor de overzeese markten. We gaan hier dan ook al stevig in de hoogte met de prijs, 56,52 euro bij Alhambra. 50% touriga nacional en 50% touriga francesa uit drie verschillende wijngaarden, wat deze wijn ook qua samenstelling een echt buitenbeentje maakt. 12 maanden nieuwe eik. Werd voor de eerste maal gemaakt in 2000. Aroma van violetjes, eik maar dan wel top-eik, mooi maar wat pretentieus. In de mond nogal zoet, zeer geconcentreerd in een herkenbare Symington stijl (volgens Kris), heel dens en met zeer materie. Meer een Napa dan een Douro, maar we hadden dit blind moeten proeven om alle vooroordelen te verwijderen. *** maar de minst geapprecieerde van de avond.

    7: Abandonado, Alves de Sousa, Douro, 2007: 62,48 euro bij Jeuris. 80 jaar oude stokken op 400m hoogte, helemaal aan de top van de heuvel, uitzonderlijk stijl (plukken moet met een veiligheidstouw gebeuren om er niet af te vallen). Echte field blend met een twintigtal verschillende druivenrassen, zo goed als verdwenen toplaag zodat de stokken nu op blote leisteen staan (heel brokkelige, bruine) en zich 14 meter naar beneden moeten wroeten om water te vinden. Onder invloed van Tiago Alves de Sousa, de zoon, apart gevinifeerd, vroeger een deel van de Quinta de Gaivosa. 18 dagen fermentatie en schilweking, 18 maanden eik. Kreeg 18 op 20 bij Jancis Robinson en veel te vroeg geopend volgens Tiago die de wijn tussen 2014 en 2025 drinkklaar verklaard. Uiteraard al in het begin van de avond gekarafeerd. Straffe neus, hoestsiroop, maar ook munt en eucalyptus (opmerkelijk, er staat inderdaad een eucalyptus bosje vlakbij). Zéér complex (field blend), zeer intens, heel veel power maar tegeijk ook heel heel fijn. Zeer lange afdronk. Geweldige persoonlijkheid die vroeger verdween in de blend maar die nu helemaal openbloeit. Iedereen vroeg zich af wat dit binnen tien jaar geeft. Please, please, mr Lotto, help me... ****(*)

    8: Vinha de Lordelo, Quinta de Gaivosa, Alves de Sousa, 2007: Deze fles bracht ik mee vanop het domein, en hij werd gemaakt met de druiven van een wijngaard waar de oudste stokken staan, naar schatting iets van een honderd jaar, en dus voor de Eerste Wereldoorlog. Eveneens een field blend, uiteraard, en de stokken zijn zo oud dat ze nog maar een kleine 10 hl per hectare voortbrengen. 16 dagen fermentatie en schilweking, dan 15 maanden op Franse eik. Complexiteit, finesse en power in één neus, zeer kruidig ook, wat later ook het aroma van natte grond. In de mond evenwicht, fijn en complex, strakker dan de Abandonado. **** 50,38 euro bij Jeuris. Uniek. Mr Lotto ?

    9: Casa Ferreirinha Reserva Especial, 2001: 47,96 euro bij Jeuris. Wijngaarden in de Douro Superior, voornamelijk in de Quinta de Leda. 21 dagen fermentatie en schilweking op inox. 12 tot 18 maanden Franse eik. Geen klaring of filtering. Wordt alleen gemaakt in jaren die goed genoeg zijn. Werd een beetje gezien als de tweede wijn van de legendarische en peperdure Barca Velha, maar is ondertussen een waarde op zichzelf. 40 jaar geleden voor de eerste maal gemaakt en dit is de 13de jaargang, pas in 2009 op de markt gebracht. Tabak, oude wijn, deed denken aan een Chateauneuf-du-Pape. Strakke start, mooi fris, dan wolkt een grote complexiteit op, fikse tannines en zéér lang. ****

    De CSP leden waren enigszins van hun melk na deze orgie van wijnen die eenieders persoonlijke portefeuille te boven gingen. Schitterend, jazeker, uniek, ook, goede wijnen ? Uiteraard. Maar zijn ze zoveel geld waard ? Wij trokken twee conclusies.

    Ten eerste zijn de prijzen hier nog een afspiegeling van de inspanning die de wijnmaker zich moest getroosten om deze pareltjes te maken. Geen speculatie dus, en dit zijn geen beleggingswijnen, wel wijnen voor liefhebbers, die tien tot twintig jaar in de kelder mogen en dan met vrienden mogen worden geopend. Positief dus, indien u ze betalen kunt en een wijnliefhebber bent. CSP ? Neen. Wij houden van de jacht, en van de kick die je krijgt als je een superbe wijn vind die 11 euro kostte, en velen onder ons hebben nog steeds geen kelder, maar wel studerende kinderen, aan verbouwing toe zijnde huizen en vrouwen met wilde reisplannen. Maar unaniem waren we wel onder de indruk, en mochten wij allemaal wat kapitaalkrachtiger zijn dan dronken wij Douro, geen Bordeaux. En bij velen onder ons sloop het idee binnen om zo toch één fleske ergens...zonder de eega op de hoogte te stellen...na een financieel meevallertje waarvan het gezin niet op de hoogte is...een krasbiljetje...en dan een donker hoekje in de kelder...en ergens in 2020 "kijk eens, wat ik hier gevonden heb, ik weet echt niet meer wat ik hem betaald heb"...ik ga Rick eens bellen om mee te komen proeven (dat laatste stukje is essentieel!).