• Napoli 2012: aan de toog bij de markies (in Rome)

    Pin it!

    Terug naar Sicilië ! Maar dan zonder een voet op Sicilië te zetten... Kan dat ? Uiteraard kan dat !

    Van 1816 tot 1860 was de grootste en rijkste Italiaanse staat het Koninkrijk van de Twee Siciliës. Deze eigenaardige naam gaat terug op een periode in de geschiedenis toen er twee Koningen van Sicilië waren. Van 1130 tot 1285 vormde het eiland Sicilië en de onderkant van de laars met de stad Napels een koninkrijk, met Palermo als hoofdstad. Onder koning Charles I van Anjou, de op Sicilië zeer onpopulaire koning, vonden de Siciliaanse Vespers plaats: de bewoners van het eiland moordden de onpopulaire Franse bezetters uit en nodigden de Aragonese, van het huis van Barcelona, uit om de macht over te nemen. Koning Charles moest zich terugtrekken op het vasteland, met Napels als hoofdstad, maar bleef zich koning van Sicilië noemen. En voor een lange tijd zouden er dus twee koningen van Sicilië en twee koninkrijken Sicilië zijn. En wij besloten om dat tweede Sicilië eens nader te gaan bekijken.

    Ondertussen had Alitalia zijn ochtendvlucht afgeschaft en konden wij uitslapen. Dat kostte ons een maaltijd in Napels, maar wij zijn grote improvisatoren en tegen 11 uur zaten wij al te grinikken achter een glas frisse en fruitige Pomino Bianco, Castello di Pomino, 2010 in de wijnbar Beaudevin op de luchthaven van Zaventem (terminal A). Beaudevin is op korte tijd mijn favoriete stop op de luchthaven geworden, en dat zowel omwille van zijn weliswaar nogal prijzige tapas, als van zijn prachtige wijnselectie per glas (samengesteld door Fiona Morrison !).

    Niks is toeval en ook deze keuze niet. Het Castello di Pomino is eigendom van de Frescobaldi familie en dit glas witte wijn diende om ons te versterken voor de vlucht naar Rome, waar wij onze maaltijd gepland hadden bij diezelfde familie, of toch in hun wijnbar. De Frescobaldi's maken al wijn sinds de 13de eeuw. Al in 1300 exporteerden ze hun wijnen naar Engeland en Vlaanderen en wij deden dus niks meer of minder dan het verder zetten van een oude traditie. De Frescobaldi's zijn nu 30 generaties verder en de link met ons is nog springlevend. De meest erudiete vrouw van het gezelschap wist ons zelfs te melden dat princes Fiametta di Frescobaldi onlangs huwde met Jean-Charles d'Arenberg en in Brussel woont, waar ze zelfs een boek uitbracht.

    fiametta.jpgOnze interesse was echter wat wereldser en wij renden door Fiumicino naar de Winebar dei Marchesi di Frescobaldi in hal 1B. Het was ons bij een vorige vlucht al opgevallen dat die wijnkaart er echt niet slecht uitzag, dat daar altijd véél volk zat en dat het er allemaal erg lekker oogde. De aanwezigheid van een echte Italiaanse mama achter de blitze toog overtuigde ons helemaal en wij ploften ons neer op de design barkrukjes. Seconden later hadden wij een heel aardig en goed gevuld glas Frescobaldi Brut Millesimato Trento Doc Metodo Tradizionale van het huis in handen en zaten we naar onze eerste spijskaart van de reis te staren. Er werd echter unaniem gekozen voor eenvoud én diversificatie en we bestelden elk een Misto della Casa, een gemengde schotel waar de bediening trefzeker wat van alle lekkers op flikkerde en serveerde. Dat elke schotel een beetje anders van samenstelling was vond ik erg leuk (jaloezie, nijd en bewondering fladderden door onze groep) en ik moet het die Italianen toch wel aangeven, binnen de kortste keren voelden wij ons thuis, kregen van mama nog een ongevraagd maar zeer gewaardeerd dessert en een glas grappa. En wisten wij dus waarom hier altijd zoveel volk zit...Wij lieten onze maaltijd begeleid worden door een glas PietraRegia Morellino di Scansano Riserva 2006, Tenuta dell'Amiraglia, een mooi glas wijn, fris, veel rood fruit en heel mooi truffato. Heel opmerkelijk vond ik trouwens dat dit ondanks alle glitter en show ook een echte familiebedoening is. Anacleto Bleve is met zoon en echtgenote al sinds het begin de uitbater van deze bar, en dat familiale aspect geeft een warmte die je op luchthavens niet veel ontmoet.

     

    frescoroma.jpg

     

    Na nog wat rondhangen hopten wij in een vliegtuig dat zelf naar Napoli hopte (25 min vliegen), maakten kennis met de grootste criminelen van Napels, de taxichauffeurs, en gooiden ons kortstondig neer in de pluchen zetels van de bar van ons hotel, het Excelsior, uitkijkend op de baai van Napels en het grote fort, om te bekomen van wat ongetwijfeld zowat de meest waanzinnige taxirit van mijn leven was. En om ons klaar te maken om naar onze eerste culinaire ervaring te wandelen, uiteraard ! 

     

    DSC03477.JPG

     

     

  • Chianti Classico

    Pin it!

    Het overkomt me wel eens wanneer ik discussier met Grote Wijnliefhebbers dat ik me een beetje erger, en zeker wanneer ze "zweren" bij een regio of een wijnland. Degenen die me het snelst op stang jagen zijn steevast de Italofielen. Mijn favoriet provocatietje is dan ook dat ik sangiovese blind altijd herken aan het feit dat ik de wijn absoluut niet lekker vind. Gewoonlijk leidt dit tot gekwetste blikken, gekrenkte ego's en ligt mijn reputatie als wijnkenner weeral eens aan diggelen, maar eigenlijk meen ik het wel en klopt het ook. De meeste wijnen van sangiovese zijn niet gemaakt om jong en/of los van eten te drinken en de sangiovese is geen "makkelijke" druif.  En toch heb ik er altijd wat van in de kelder liggen én merk ik dat ik mijn voorraad geregeld terug moet aanvullen. En dat doe ik meestal met een Chianti Classico, één van de grote traditionele wijnen van Europa. 

    Toscane exporteert al wijn sinds de middeleeuwen (ondermeer naar onze streken) en heeft al heel wat evoluties meegemaakt, maar voor de huidige Chianti Classico zijn er denk ik twee die belangrijk zijn: het negative image van de zure Chianti-mandflessen uit de jaren 60 en 70, en de opkomst van de Super-Toscanen. Nadat overproductie, het aanplanten van verkeerde klonen en het gebruik van witte druiven om de hoekige kantjes van de sangioese te verzachten, zijn reputatie bijna om zeep hielpen, gebeurden er, ongeveer tegelijk, twee zaken die de de regio terug een positief elan gaven. Eén, de komst van Supertoscanen, omdat zo Toscaanse wijn terug hot en modieus en in (en duur) werd, en twee, de heropstanding van de Chianti Classico toen die in 1984 DOCG werd. Het verhaal van de Supertoscanen werd zowat door elke journalist ter wereld opgenomen, maar het verhaal van de Chianti Classico vind ik eigenlijk mooier. Antinori noemt dit de derde revolutie, en ze werd bekroond door de herziene DOCG in 1996. 

    De eerste grote veranderingen gebeurden (zoals altijd) in de wijngaard. Eerst en vooral mochten voortaan nog alleen de beste wijngaarden worden gebruikt voor de Classico. Ten tweede gingen de rendementen naar omlaag. En ten derde begon men met het rooien van minderwaardige klonen en een stelselmatige vervanging. Later zou men ook beter en beter worden in het bepalen van het ideale oogstmoment? In de kelder was de grootste en belangrijkste wijziging waarschijnlijk de introductie van de barrique. Sangiovese is een harde druif die de neiging heeft om een bittere, wat wrange wijn voor te brengen, en het oordeelkundig gebruik van barriques mildert dat. De samenstelling werd ook gewijzigd, met een lager % witte druiven, maar ook de vrijheid om internationale rassen als merlot te gebruiken in de blend, binnen zorgvuldig bepaalde perken weliswaar.

    Dit alles heeft geleid tot een grote kwaliteitssprong voorwaarts en vandaag is Chianti Classico één van de mooiste en meest betrouwbare maaltijdwijnen. Zorgvuldig selecteren blijft uiteraard belangrijk, zoals altijd, en een goede wijnhandelaar doet dat voor u, maar het is in dit geval ook cruciaal. Vandaag kan een Chianti Classico bestaan uit iets tussen de 80 en de 100% sangiovese, aangevuld met traditionals als Canaiolo, maar met merlot of cabernet, wat ze sterk kan doen verschillen van karakter (alhoewel zo goed als altijd herkenbaar als Chianti Classico). Via een kinderhand met een licht Nederlands accent bezorgden de mensen van het Consorzio mij zes flessen, Riserva's zelfs. Hier volgen de proefnota's. 

    1: Chianti Classico Riserva, Badia a Coltibuono, 2007: Badia a Coltibuono is een 1000 jaar oude abdij in Gaiole, sinds 1846 in handen van de familie Stucchi Prinetti. Werken biologisch. Klassieke blend van sangiovese en canaiolo, 24 maanden vatrijping op Franse en Oostenrijkse eik. Helder en redelijk licht gekleurd. Een wat aparte maar gesloten neus. Ook in de mond zeer gesloten, hard, met veel tannines. Pas na twee dagen (in een koude keuken)leek deze wijn open te komen en werd hij warempel zelfs lekker. Tot zes dagen na de opening bleef hij goed en bleef hij zich ontwikkelen. Een opmerkelijke bewaarwijn, maar ik vond dit de moeilijkste wijn om te kwoteren. Het domein heeft ook een restaurant en een B&B. www.coltibuono.com

     

    badia2.jpg

    De Badia a Coltibuono abdij.

     

    2: Chianti Classico Riserva, Fattoria Le Fonti, 2007: Sangiovese met wat merlot. 2 jaar Franse eik. Klein domein met 8,5ha wijngaard. Een nogal gesloten neus maar met een aparte kruidigheid, later ook kruidnagel. In de mond structuur en tannines en eveneens erg gesloten. Heel ernstige wijn, 24 uur later wat gedroogd fruit, maar nog altijd erg streng. www.fattorialefonti.it

    3: Chianti Classico Riserva, Vecchie Terre di Montefili, 2007: Dit domein werd in 1979 verkocht aan de familie Acuti, maar was vroeger een deel van de Badia a Passignano abdij (Antinori). 100% sangiovese, voor de rest geen informatie. Donkere, intense kleur. Zeer mineralig, wat chocolade en rood fruit. Strakke en heel klassieke mond met stevige tannines. Mooie fraîcheur, mooi evenwicht, werd lekkerder en lekkerder. Dag 2 helemaal gesloten, dag 3 terug lekker en erg klassiek. Ik vond dit één van de lekkerste van de zes. *** www.vecchieterredimontefili.it

    4: Vigna La Prima, Chianti Classico Riserva, Castello Vicchiomaggio, 2008:  100% sangiovese. 16 à 20 maanden barrique. Nogal gesloten neus, met kruiden en fruit op de achtergrond. In de mond heel rond en sympathiek, heel "wijn"ig en persistent lekker. Goed gestructureerd. Heel fruitig, op het randje van té, maar werd dan ook plots heel kruidig, veranderde eigenlijk constant in het glas. Vanaf dag 2 begon zoethout te overheersen maar de lange en lekkere afdronk bleef. ***

    5: Vigna Casi, Chianti Classico Riserva, Castello di Meleto, 2007:  Schitterend domein met een prachtig hotel. 85% sangiovese, 15% merlot. 18 maanden vatrijping, voor de helft op barrique, de andere helft op grote Sloveense fusten. Gesloten, maar na walsen kwam er wat chocolade, wat rood fruit en meer en meer iets mineraligs. Strak en erg ingehouden in de mond, stevige tannines, mooie zuren, maar na lang rondwalsen kwam er wat meer complexiteit en ook iets ronder (de merlot). Lekkere finish. De dagen erna werd de wijn zeer stroef en wrang. **(*). www.castellomeleto.it

     

    meleto.jpg

    Castello di Meleto

     

    6: Vigneto Torre a Destra, Chianti Classico Riserva, Castello della Paneretta, 2006: Groot domein met 22ha wijngaard. 100% sangiovese. 20 maanden vatrijping met 50% op barrique (de helft nieuwe, de helft éénjaarse) en 50% op Franse vaten van 30hl. Heldere, beetje doorzichtige kleur. Ook deze is eerder gesloten maar veel eleganter dan de andere met een fijne en goed geplaatste eiktoets, mooi zuiver. Elegant en goed gestructureerd, met een duidelijke vanilletoets, niet heel veel body maar een mooie aciditeit. Werd de dagen nadien kruidiger en molliger. De meest toegankelijke van de zes. ** www.paneretta.it

     

    Ik vond dit geen gemakkelijke degustatie. Alle zes de flessen hadden een zeer gesloten neus, extreem zelfs, en een paar waren zelfs in de mond enorm op zichzelf. Ze waren uiteraard allemaal veel te jong, werden geproefd zonder eten, misschien ook wel op een minder goede dag (Maria Thun ?), maar ik vond het erg moeilijk om ze correct in te schatten. Hier had een handleiding bij moeten zitten...

    Toch vond ik de helft ervan ook zeer lekker, en mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik heb tot nu toe veel betere ervaringen met niet-riserva Chianti Classico's, wat vriendelijker voor de doorsnee wijnliefhebber en wat toegankelijker. Kortom, ja, een paar mooie flessen hier, de drie zelfs zeer mooi en intrigerend, maar de hele tijd had ik de indruk dat ik het niet helemaal door had. Of is dat toch die sakkerse sangiovese die me steeds weer ontglipt ? 

    Meer over Chianti Classico bij Bottle CaseWijnliefhebbersHave A Nice Wine Today!, Ik wil wijn, Wijnblog, Wine-Itch en Vinama.   

     

  • Bercher: de proefnota's

    Pin it!

    Ik vermeld hier vooral de proefnota's van de proefsessie met Arne, die plaatsvond in de voormiddag van 10 tot 12, een ideaal proefmoment, en in alle rust. Indien interessant vermeld ik ook wat de CSP leden er later, op 4 januari op een avond, van vonden.

    Weingut_Bercher_4c_korr.jpg

    Ingang van het Weingut Bercher

    1: Burkheimer Feuerburg, Weissburgunder, Kabinett Trocken, 2010: 8,5 euro op het domein. Heel mooi fruit, een beetje exotisch. Fris, levendig, fruitig en elegant. **

    2: Sasbacher Limburg, Weissburgunder, Spätlese Trocken, 2010: 12,6 euro. Zachte neus, iets mineraliger, en met zwoeler fruit. In de mond rijper en breder met een exotisch toetsje, als een buikdanseresje. Deze twee pinots blancs zijn als twee hele goede vriendinnen, maar de eerste is eerder een frele Noordse blonde terwijl de tweede meer een zwartharige zuiderse is. Ik en Arne vonden dat wel een mooie vergelijking...De CSP'ers spraken van het verschil tussen  pompelmoes (de tweede) en citroen (de eerste), maar ik vind mijn vergelijking toch mooier. **(*)

    3: Feuerberg Grosses Gewachs, Weissburgunder, 2010:  19 euro. 1/3 van deze wijn werd opgevoed op derdejaarse barriques, de rest op inox als de twee vorige. Een weissburgunder met structuur en diepgang zoals ik er nog maar weinig proefde. Heel breed, met een heel mooi volume (de opbrengsten zijn veel lager). Nu nog erg gebald en gesloten maar het potentieel zindert in het glas. Heel zuiver, mooie zuurtjes, nog erg ingetogen fruit. Volgens Arne drie jaar wachten. Op de CSP avond kreeg de wijn wat meer tijd en herkenden we vooral perzik en ananas. Ook nu was iedereen het erover eens dat dit een beetje kindermoord was. ***

     

    FamilieBercher.jpg

    De familie Bercher

    4: Burkheimer Schlossgarten, Kabinett Trocken, Grauer Burgunder, 2010: 8,4 euro. Loess ondergrond. 100% opgevoed op inox. Fijne, rustige wijn, met kleine zuurtjes, maar opvallend lang. *(*)

    5: Jechtnger Eichert, Kabinett Trocken, Grauer Burgunder, 2010:  8 euro. Deels op holzfass gerijpt, de ondergrond is vulkanisch. Lijkt in de attaque heel sterk op de vorige, iets zachter misschien, maar wordt dan plots heel breed en complex; een wijn met veel meer laagjes dan de vorige, heel interessant voor die prijs, moet interessante wijn zijn bij sommige gerechten. Bij de CSP degustatie mineraliger, zelfs wat rokeriger, maar ook wat kort. Op het domein ***, bij CSP **.

    6: Schlossgarten Grosses Gewachs, Grauer Burgunder, 2010: 19 euro. 2/3 inox, 1/3 oude barriques. Zeer gesloten. Na lang walsen vaag wat drop. In de mond heel vet en intens maar opgekropt en gebald. Heb er met Arne even over gefilosofeerd, hoe mooi oude pinot gris kan zijn en hoe verrassend (en hoe onpopulair). *** voor het potentieel.

    7: Feuerberg Grosses Gewachs, Grauer Burgunder, 2010: 21 euro. 100% barrique, met 30% nieuwe. Ook hier is de neus erg gesloten, maar langszij de drop komen ook vlagen houtrook. Ook in de mond vol en vet maar gesloten, maar naar het einde toe borrelen indrukjes van een brede en complexe schakering van smaken door, telkens heel kort en heel op de achtergrond. Fascinerende fles wijn, véél te jong, maar ik denk dat dit een absolute topper wordt. Bij CSP wat langer in het glas gelaten, werd heel rokerig en mineralig. Heel dik en intens, lang en complex met een erg mooie afdronk, en iedereen was het er over eens dat dit binnen een jaar of twee een schitterende wijn wordt. Ik gaf hem op het domein ***(*), maar deze avond helde iedereen meer over naar ****. 

     

    Holzfasskeller02_4c.jpg

    Zicht op de wijnkelder.

     

    8: Blanc de Noirs, Spätlese Trocken, Burkheimer Feuerberg, 2008: Arne glimlachte toen hij zei dat ik deze maal maar eens moest raden van welk druivenras deze wijn gemaakt was, en hij glimlachte nog breder toen ik het glas samen met het vorige boven een blad papier hield: een wit gevinifeerde pinot noir herken je vaak aan de lichtroze schijn. Nu vind ik dit soort wijnen meestal vooral curiosum interessant, maar dit was een topper. Heel mooi aroma, meer van een rode dan van een witte en behoorlijk intens en complex. In de mond een explosie, breed en complex, fris en erg lang en continu wisselend tussen fruit en spätburgunderhout. "Er tanzt" mompelde ik, en arne was het daarmee eens. Dit is eigenlijk de saignée van de grand cru Feuerberg, de topper van het domein, gerijpt op oude barriqes. Met 17 euro niet goedkoop, maar wel de beste Duitse blanc de noirs die ik al proefde. ****

    9: Spätburgunder Trocken, Berchers, 2009: 9 euro. Gerijpt op oude barriques omdat ze meer zuurstof doorlaten dan het holzfass maar toch geen smaak afgeven. Geen complexiteit maar puur en hedonistisch lekker, een echte fun-wijn, puur genieten zonder nadenken. Je betaalt deze wijn een paar euro meer bij Langbeen maar dat is hij absoluut waard, echt vloeibaar geluk in een glas en een wijn om te drinken na een lange kloterige werkdag...een Sinterklaas-wijn voor volwassenen vonden de CSP'ers die onmiddellijk vroegen of deze fles in het proefpakket zat dat ik voor de vrijwilligers samenstelde. Wat uiteraard het geval was ! Technisch **, maar op de pure genotsschaal veel meer. 

    10: Burkheimer Feuerberg, Kabinet Trocken, 2009:  9,7 euro. Gerijpt op holzfass. Een strakke, nogal gesloten neus, veel minder "sympa" dan de vorige. Hier ook duidelijke tannines en voor Bercher is dit zijn gastronomische cuvée: voor de talrijke herbergen en restaurants in de omgeving en erg vaak geschonken uit de karaf (Duitse restaurants hebben traditioneel vaak alleraardigste wijntjes die ze per glas serveren). Ik vond dit nogal stroef en moeilijk, maar bij een gansje, tja...*(*)

    11: Jechtinger Eichert, Spätburgunder Spätlese Trocken, 2009:  15 euro. Gerijpt op holzfass. Eerst een beetje reductief in de neus, maar al snel mooi en complex. Heel mooi, heel fijn, heel afgerond, maar nog wat te jong. *** en dit is eigenlijk mijn lievelingswijn van Bercher. Naast het complexe van een goeie pinot noir blijft ook het typisch uitbundige, wat extraverte van een spätburgunder overeind staan en dat gebeurt niet zo heel veel. Nog altijd heel redelijk in prijs maar al echt vol van al het mooie dat spätburgunder kan bieden, en het hele CSP gezelschap was unaniem onder de indruk. Degenen die géén proefpakket hadden besteld werden ondertussen bleker en bleker... 

    12: Spätburgunder Barrique, 2008: 18 euro. Heel expressieve neus, zwart fruit, maar ook snel wisselend, betje streng nog, maar erg complex. Mooi strak in de mond, mooie afdronk, lang en mineralig, drinkbaar maar nog erg streng (de CSP'ers vonden deze de strengste van de avond). ***

    13: Burkheimer Feuerberg, Grosses Gewachs, 2008:  33 euro. 2/3 nieuwe barrique. Zeer elegante en fijne neus, heel mooi, met een complexe kruidigheid. Ook in de mond dezelfde elegantie en fraîcheur, fijne zuren, een bittertje achteraan, mooie tannines. Voor de CSP'ers mag hij naast een top-bourgogne gaan liggen. **** In vergelijking met de 2009 eerder een Parisienne die aan de Sorbonne studeert, zwart kleedje, zonnebril en benen die geen einde kennen....

    14: Burkheimer Feuerberg, Grosses Gewachs, 2009: 35 euro. 2/3 nieuwe barrique. Veel ronder en molliger, volwassener en breder dan de 2008. Nu al héél lekker, maar minder potentieel dan de 2008 ? Arne vond de 08 typisch Bourgogne en de 2009 typisch Kaiserstuhl. Een voluptueuze schoonheid die studeert in Freiburg, een schaterlach, mooie ronde vormen...**** en was, in alle eerlijkheid, een dag na de CSP degustatie subliem. En dus gewoon anders dan de 2008, net zoals die dames dus...(er spoken nu woorden als lekkerder en smakelijker door mijn hoofd, maar dat zal de koorts wel zijn.)

    Je zal de wijnen van Bercher iets duurder betalen bij Langbeen, maar ze zijn waarschijnlijk ook al iets meer op dronk. Uit de grond van mijn hart kan ik u zeggen dat ze u bijzonder veel drinkgenot zullen bijbrengen. Nu en in de toekomst !  

  • Baden, Burgunder & Bercher: de B van Buitengewoon Lekker...

    Pin it!

    Wanneer iemand mij naar mijn favoriete wijnland vraagt sta ik altijd wat met mijn mond vol tanden: in wijn ben ik een omnivoor, polygaam en volstrekt trouweloos. Maar af en toe mompel ik wel eens "Duitsland", deels om te zien hoe open de persoon tegenover mij reageert, en, deels omdat ik het ook écht wel een prachtig wijnland vind. De reactie waar ik de grootste hekel aan heb is die van degenen die dan plechtig verklaren niet zo gek te zijn van Riesling. Enerzijds rangschik ik een wijnliefhebber die zoiets zegt eerder in de onderste regionen van mijn kennissenkring en anderzijds vind ik het een behoorlijk idioot antwoord. Een paar van de lekkerste Pinot Noir wijnen die ik al proefde kwamen uit Duitsland.

    En om preciezer te zijn, ze kwamen uit Baden. Het wijnbouwgebied Baden ligt in het zuiden van Duitsland en is uniek omwille van zijn klimaat: de Kaiserstuhl is de warmste plaats van Duitsland. Lange, warme zomers en schitterende nazomers zijn er eerder regel dan uitzondering en Baden wordt dan ook als enige regio in Duitsland geheel terecht geklassifieerd in de Europese Wijnbouwzone B, samen met Oostenrijk en Franse regio's als de Elzas, de Loire, de Champagne, de Savoie en de Jura. Het is de plaats waar niet de riesling heerst, maar wel de drie pinot's: de weiss-, de grau- en de spätburgunder.

    En omdat 11 november in 2011 op een vrijdag viel (congé pour nous, arbeiten für die) was het moment bij uitstek geschikt om eens een bezoek te brengen aan één van de beste vertegenwoordigers van deze stijl. Ik dronk zijn wijnen voor het eerst in het Waldshuter Hof, een restaurant-hotel in Waldshut, aan de andere kant van het Hochschwarzwaldgebergte, en was onmiddellijk verliefd op het uitbundige en hedonistische van zijn basis-Spätburgunder. Later dat jaar maakte ik kennis met François Langbeen, de man die Vlaanderen alles leerde over Duitse wijn, en bij hem proefde ik voor de eerste maal de topcuvées, die voor eens en altijd mijn opinie over Spätburgunder wijzigden. Sindsdien ben ik verloren (of gered, eigenlijk). Ik heb het over het Weingut Bercher in het dorpje Burkheim in de Kaisterstuhl, en die dag had ik een afspraak met Arne Bercher.

    arneberchr.jpg

    De familie Bercher woont al 300 jaar in Burkheim, een dorp in de Kaiserstuhl wijnregio. Arne is de tiende generatie en maakte in 2003 zijn eerste wijn. Vandaag is hij verantwoordelijk voor alle wijnen en staat hij aan het hoofd van één van Badens beste wijndomeinen. De huisstijl is eerder traditioneel, met veel gebruik van het grote holzfass, maar ze staan ook bekend omwille van hun ervaring en meesterschap in het werken met barrique. Hun 24ha wijngaarden liggen in de omgeving van het dorp en hebben voor een groot deel een vulkanische ondergrond, typisch voor de regio. De aanplant bestaat vooral uit pinot noir, pinot blanc en pinot gris, met een beetje riesling, chardonnay en müller-thurgau. 

    Het domein heeft wijngaarden op vier plaatsen. Mijn favoriet  is de Burkheimer Feuerberg, met een ondergrond van verweerd vulkanisch gesteente (verwitterung). Bercher's beste wijnen komen hier vandaan. De wijngaard heeft trouwens Grosses Gewächs status en kan je dus vergelijken met een grand cru uit de Bourgogne.  

    WeingutBercher_Feuerberg.jpg

     

    De andere wijngaarden zijn de Burkheimer Schlossgarten (loess), de Sasbacher Limburg (limburgiet, een roodbruin vulkaangesteente) en de Jechtinger Eichert, eveneens vulkanisch.

    Volgende week krijgt u de proefnota's. Voor wie graag eens op bezoek gaat, ik verbleef in Hotel Kreuz-Post in het naburige Voghtsheim (lekkere keuken, mooie wijnkelder). Bercher ontvangt graag bezoekers (op afspraak tijdens het drukke seizoen) en laat altijd wel iets proeven. Indien u meer geluk hebt dan mij raad ik u het uitstekende restaurant Siebter Himmel op het dorpsplein aan, helaas buiten het seizoen gesloten op het middaguur. Het heeft een uitstekende reputatie (hoort u mij knarsetanden?).         

  • Crus Bourgeois 2009: de zon komt terug op (maar zit nog achter een dik pak wolken).

    Pin it!

    Wie geïnteresseerd is in wijn en in Bordeaux heeft tegenwoordig de indruk dat hij naar een  natuurdocumentaire over de Serengeti aan het kijken is: duizenden gnoe's in beweging maar iedereen kijkt naar dat ene oude, wat mankende exemplaar achteraan: haalt hij het of haalt hij het niet ?

    Deze week las ik een artikel in Decanter dat mijn theorie uit het vorig blogbericht een beetje ondersteund. De Crus Bourgeois zijn wijnen die misschien wel het meest de traditionele Bordeaux vertegenwoordigen. Het zijn echte "knife and fork" wines : redelijk snel drinkbaar, ideaal als partner voor een stuk rood vlees, redelijk betaalbaar als zondagswijn en totaal ongeschikt als investeringsobject. En toch blijven ook de journalisten van Decanter met een aantal serieuze vragen zitten.

     

    Decanter%20Feb.jpg

     

    Ik geef u even wat Decanter tijdens deze tasting constateerde, om er dan mijn eigen commentaar aan toe te voegen. 

    1: de benaming Cru Bourgeois heeft nog weinig zin. De juridische strijd van de afgelopen tien jaar waarbij herziening na herziening werd afgeschoten voor de rechtbank (men lijkt het nu wat op te geven) heeft ervoor gezorgd dat de benaming nog steeds een vergaarbak is voor van alles, van prachtige eetwijnen die waardig de traditie belichamen tot eik-misbaksels en mislukte wijnen omwille van te weinig professionaliteit. Slechts 15% van de geproefde wijnen werden beoordeeld als én goed én betaalbaar, en dat is te weinig voor zo'n classificatie.

    2: de juridische strijd tussen de verschillende eigenaars heeft voor nog meer verwarring gezorgd. Een mogelijke reactie van de gebruiker is dat hij de hele groep verwerpt omwille van de onzekerheid.

    3: enkele van de toppers weigeren daarom aan het systeem mee te doen. Dit geeft al van bij de aanvang de boodschap mee dat het een subklasse van een subklasse is, onterecht vaak, maar dodelijk voor de beeldvorming.

    4: er is hele goede Bordeaux, maar zonder of veel geld of de hulp van een goede wijnhandelaar of veel zelfstudie is er bijna niet aan te beginnen.

    Hierbovenop komt vooral voor België nog eens dat het moeilijker en moeilijker wordt om ze nog te vinden. Voor veel wijnhandelaren zijn deze wijnen risicovol geworden. Hun imago is wat besmet, echt goedkoop zijn ze nu ook weer niet en het hele idee is nog moeilijk uit te leggen, zeker aan jongere of modernere wijndrinkers die nu gewend zijn aan de duidelijke communicatie van vele andere wijnlanden. Jonge wijnhandelaren die zich concentreren op andere wijnregio's of wijnstijlen doen zelfs de moeite niet meer (ze drinken ze zelf ook niet langer) en oudere wijnhandelaren hebben na jaren van concurrentie door de supermarkten eveneens vaak de handschoen in de ring gegooid. Alleen zijn diezelfde supermarkten er in veel gevallen zelf ook mee gestopt...

    En op het internet vind je veel onduidelijke sites, veel vermeldingen zonder jaargang en de meest vreemde prijsverschillen.

    Er is echter ook goed nieuws !

    * Decanter identificeerde 15 "good value" wijnen, onder de 15£ drempel.  

    * Deze wijnen zijn veel minder gevraagd in het buitenland en dus nog vindbaar bij ons, en er is geen prijsspeculatie. Je betaalt dus voor wat je krijgt en de prijs is een goede afspiegeling van de produktiekost, en zo hoort het. De prijzen lijken onder invloed van de crisis zelfs wat te zakken.

    * Er is een duidelijke evolutie naar een vroegere drinkbaarheid, meer fruit en minder tannines, zonder echter de ziel van de wijn  te verloochenen. Ideaal voor de jonge wijndrinker zonder kelder.

    * Wie niet de tijd heeft om zelf te zoeken, moet rekenen op het advies van een goede wijnhandelaar, en die zijn er in België. Probeer te checken of zijn smaak wat overeenkomt met de uwe, en vertrouw hem dan: hij heeft er belang bij dat u terugkomt. Er zijn er nog een paar die af en toe een fles Bordeaux opentrekken (te herkennen aan de bolle buik, de snor en de rode neus :-)).

    * Steek de grens eens over. De Cora supermarktketen in Wallonië hebben een mooi aanbod, zeker tijdens hun Wijnfestival. Voor de grote investeringswijnen moet u daar niet meer naartoe. Voor leuk geprijsde klassieke klassewijnen wel.

    * De jacht is soms even plezierig als het consumeren. Er zijn echt grote prijsverschillen te noteren voor deze wijnen.

    * Het is een héél traditionele keuze, maar hij blijft eigenlijk wel onklopbaar: een stuk gebraad of ander rood vlees met een fles goede Bordeaux. Doe er uw ouders of schoonouders eens een plezier mee, zet die Chileen of Argentijn even aan de kant, en smijt u er eens in. Je begrijpt dan ook weer waar die populariteit ooit vandaan kwam.

    Om het u wat makkelijker te maken geef ik u hier een lijstje van de 30 toppers uit de jaargang 2009 (uitknippen, opplooien en in het handschoenkastje van uw auto steken). En om er helemaal een uitdaging én een experiment van te maken, open ik vandaag de jacht. Zou het me lukken om in 2012 van elk kasteel één fles te pakken te krijgen ? Ik houd u op de hoogte (en waardeer alle tips die leiden tot meer succes) via dit blogbericht dat ik zal aanpassen naarmate ik er vind. Als het me lukt doe ik in 2013 een tasting voor alle tipgevers !

    Château La Haye, St-Estèphe: 5 sterren en de Decanter Award. 18,67/20.  

    Château Clauzet, St-Estèphe: 4 sterren en Highly Recommended. Niet slecht voor een Belg ! Héél betaalbaar. 17,35/20.  

    Château Haut-Marbuzet, St-Estèphe: 4 sterren en highly recommended, maar al fiks geprijsd. 17,33/20.

    Alle volgende flessen kregen eveneens vier sterren, en waren highly recommended.

    Château Guitignan, Médoc: 

    Château Ricaudet, Médoc: 

    Château le Boscq, St-Estèphe: 

    Château Pey de Pont, Médoc:

    Château de Côme, St-Estèphe:

    Château du Breuil, Haut-Médoc:

    Châtau Sérilhan, St-Estèphe: 

    Château Lilian-Ladouys, St-Estèphe: 

    Château Preuillac, Médoc: 

    Château Larose-Trintaudon, Haut-Médoc: 

    Château Branas Grand Poujeaux, Moulis-en-Médoc: 

    Château Devise d'Ardilley, Haut-Médoc: 

    Château Balac, Haut-Médoc: 

    Château de Gironville, Haut-Médoc: 

    Château Fontis, Médoc: 

    Château Mongravey, Margaux:

    Château Tour Seran, Médoc: 

    Château de Braude, Haut-Médoc: 

    Château Fonréaud, Listrac-Médoc: 

    Château La Cardonne, Haut-Médoc: 

    Château Labat, Haut-Médoc: 

    Château Les Grands Chênes, Médoc: 

    Château Moulin de Canhaut, Médoc: 

    Château Paloumey, Haut-Médoc: 

    Château Patache d'Aux, Médoc: 

    Château Pontac Lynch, Margaux:

    Château Rollan de By, Médoc: 

    Tot slot nog een kleine tip, de Château Anthonic, inderdaad, die van den Delhaize, kreeg 16,3/20 en was de eerste van de drie sterren wijnen. Maar indien u die lijst volledig wil moet u maar een Decanter kopen...die van februari 2012.