• Napoli 2012: over de geneugten van de witte moerbeiboom en flesrijping.

    Pin it!

    Na het bezoek aan de schatkelder van Mastroberardino was het tijd voor een eerste proeverijtje, en J. had gekozen voor een kennismakingspakketje met drie van de lokale druivenrassen.

    1: Greco di Tufo, Mastroberardino, 2010: Mooi zonnig steenfruit, met toetsen van kalk en keien, en in de mond een mooie aciditeit, mooi wit fruit, een frisse en fruitige wijn met een lange nadronk en een mooie mineraliteit. **

    2: Fiano di Avellina, Mastroberardino, 2010: mooie fruitige neus maar ook ondermeer hazelnoot, wat complexer dan de Greco. Mooie structuur met een mooie bittere attaque. **(*)

    3: Radici, Taurasi, Mastroberardino, 2006: Dit is de trots van Mastroberardino en in hun kelders hebben ze jaargangen liggen die teruggaan tot 1928. Deze wijn wordt gemaakt met de Aglianico druif, en het huis mag heel terecht zeggen dat hij zonder hun niet meer zou bestaan. Donkergekleurd (20 dagen schilweking). Zeer mooi warm fruit, heel zuiver, heel mooi geëikt, niet te agressief, heel complexe aroma's (tabak, asse); in de mond strak en fris, stevige tannines, fris rood fruit ook. ***  De stokken zijn nog maar 10 jaar oud, en dat proef je wel een beetje, deze wijn gaat nog veel vooruitgaan, maar nu is hij al een zeer zuivere expressie van wat er gebeurt met de wisselwerking tussen aglianico en eik (12 tot 18 maanden, en een mix tussen barrique en groot vat, afhankelijk van het jaar).

    En na dit proevertje werd het tijd voor een bezoek aan de wijngaard, enig gewentel in luxe en een uitstekende maaltijd met nog meer Mastroberardino wijnen, en dus hopten wij in onze taxi en volgden wij de door het landschap stuivende auto van Stephane naar het domein Mirabella Eclano. 

    Het domein is de thuis van de Falanghina en Aglianico wijngaarden van Mastroberardino en combineert heel recente aanplant met de 40jarige Aglianico stokken waarmee de Historia wordt gemaakt. Wij wandelden even door de wijngaard en werden dan met zachte hand binnengeleid in een oord van luxe, met zwembad, eigen golfterrein, luxueuze kamers en een toprestaurant: het Radici landhuis. Wij mochten als getrainde jachthonden even aan al die luxe snuffelen en, net toen het ons iets te veel werd, mochten we aan tafel gaan in de Morabianca restaurant dat in hetzelfde landhuis ligt. 

    De eerste wijn die we hier aperitiefgewijs te drinken kregen was de Falanghina, Morabianca, Irpinia IGT, 2010, net zoals het restaurant genoemd naar de oude moerbeiboom voor het huis. Deze wijn wordt gemaakt van 8 jaar oude stokken op het domein zelf (overal waar ondergrond en orientatie minder geschikt waren voor de aglianico) en rijpte op inox. In de neus vooral wit fruit, iets van tabak en kruiden, in de mond vooral smakelijk en toegankelijk. *(*). En na een glas (of twee) en wat kleine hapjes waren wij voorbereid en helemaal klaar voor alweer een schitterende maaltijd. 

     

    DSC03541.JPG

    Ik vergat de naam op te schrijven, maar het was bijzonder lekker !!

     

    Ook de wijnen schakelden nu een versnelling hoger en bij het eerste, hierboven afgebeelde gerecht, kwam al één van de betere witte op tafel, de Radici, Fiano di Avellino, 2010, gemaakt met een selectie van druiven van de Santo Stefano wijngaard, aangeplant vanaf het midden van de jaren 90. Mooie complexiteit, mooi bittertje, maar het gerechtje was hier de ster, niet de wijn. En in alle eerlijkheid, op dit moment begon ik wat te twijfelen aan Mastroberardino. Technisch goed gemaakte wijnen, dat wel, met al die originele druivenrassen, ok, maar ik miste tot nu wat panache, wat originaliteit en, ik durf het woord nauwelijks in de mond te nemen, wat terroir. De volgende twee wijnen waren magnifiek en groots.

    Vintage, Greco di Tufo, 2006: Als er iets is dat ik de Italianen vaak wat verwijt is dat ze hun wijnen veel te jong drinken en ik was dan ook heel blij met deze fles. Nu zijn ze bij Mastroberardino niet zo gek op eik. in hun ogen kan alleen de beste Aglianico daar bij winnen en dient hij in alle andere gevallen alleen maar om de originele smaak van het druivenras te verstoppen. Gelukkkig zijn ze ook nieuwsgierig genoeg om te kijken wat er gebeurt door een gecontroleerd verouderingsproces en onder de naam Vintage worden wijnen uitgebracht die in de kelders van het huis, en op fles, vier jaar rijpten voor ze op de markt komen. Dit levert prachtige wijn op, heel karaktervol en heel interessant, en heel lekker, en door zijn karakter een goede begeleider van de stevige pasta con ragu di cipola. Heel intens geel gekleurd door de vroudering, en met een prachtige neus met toetsen van honing, bijenwas en gedroogd fruit. Heel veel body en prachtig gestructureerd en geweldig interessant. *** en ze maken ook een Vintage voor de Fiano druif en de Aglianico.

    Historia, Taurasi DOCG, 2006:   Deze wijn komt van de oude wijngaarden rond het landhuis (ongeveer 40 jaar oude stokken) met een vulkanische ondergrond die ook een kleilaag en brokken kalk bevat. De druiven worden laat geoogst, eind oktober, begin november, en ondergaan een lange schilweking. Daarna gaan ze nog eens 18 maanden op barrique en 18 maanden op fles voor ze losgelaten worden. Dit is de enige wijn die volledig barrique-gerijpt is, en volgens Stephan de enige waarvan het grondmateriaal zo goed is dat dit proces ook echt iets bijbrengt. Er worden ongeveer 7000 flessen van gemaakt. Zelfs nog voor ik walste stoof er uit het glas al een prachtig aroma op met chocolade en rijp fruit. Na walsen werd het aroma heel complex, heel fijn en versmolten, heel af eigenlijk. In de mond was de wijn eveneens zeer harmonieus, mooi fris ook en met een hel mooie wat gronderige toon. De afdronk was licht droogtrekkend en deze wijn, alhoewel perfect drinkbaar, mocht nog een paar jaartjes meer om helemaal op dronk te zijn. Dit is een indrukwekkende Taurasi, en een echte belevenis. **** dus.

     

    DSC03548.JPG

    De Historia wijngaard.

     

    We sloten deze succulente maaltijd af met een dessertwijn, de Melizie, Fiano di Avellino Passito,2010, een wijn die wordt gemaakt met druiven die aangetast zijn door Muffa Nobile, botrytis dus. Zelden zo de zon geproeft in een glas (ze scheen ondertussen ook écht), met het aroma van zoemverse honing en de smaak van gedroogde vruchten en wat amandelen, en met een heel mooi evenwicht. *** Twee grappa's brachten ons de genadeslag toe en we werden ingedommeld gereden naar een plaats die ik maar niet uit mijn hoofd kan zetten...    

     

  • Napoli 2012: Mastroberardino

    Pin it!

    De kelders van Mastroberardino liggen op een uurtje rijden van Napels, in Atripalda, en het was daar dat Stephan Moccia, de exportmanager, op ons stond te wachten. William Mortelmans, van de kersverse Mastroberardino invoerder in België, Young Charly, had ons geïntroduceerd en dankzij zijn voorspraak kregen we wat extra aandacht en begeleiding.

    Mastroberardino is het grootste en oudste wijndomein van Campania. De wijnlink van de familie gaat terug tot 1750 toen een zekere Pietro di Berardino aan zijn naam de eretitel Mastro toevoegde, maar de oorsprong van het domein ligt in 1878 toen Cavamastroantonio.jpgliere Angiolo Mastroberardino de firma stichtte met de onmiddellijke bedoeling om de wijnen van Campania te exporteren naar Europa en Amerika. Zijn zoon Michele reisde de wereld rond om ze bekender te maken, maar de grondslag voor de huidige naam en faam werd gelegd door de kleinzoon, Antonio Mastroberardino. De phylloxera crisis, de tweede wereldoorlog en de plattelandsvlucht naar de grote steden had de wijnbouw in Campania bijna vernietigd, en de wijnbouwers die er in de jaren 50 terug aan begonnen rukten hun oude stokken aan om ze te vervangen door makkelijkere en productievere rassen als de piedirosso, de sangiovese en zelfs de merlot. op dat moment besloot Antonio om al die prachtige oude tradities te redden en vast te houden aan het werken met de oude druivenrassen als Greco, Fiano en Aglianico. Tot begin jaren 90 was hij de enige producent in heel Campania, en hij kan dan ook terecht worden beschouwd als hun redder. Vandaag zijn er al meer dan 150 die hem hebben nagedaan. 

    Vandaag is achterkleinzoon Piero de baas, maar eerst kreeg hij tezamen met zijn vader  de zware taak om het familiedomein door zowat de zwaarste crisis ooit te loodsen. De Mastroberardino's zijn mensen met karakter en mensen met karakter durven al eens botsen. Begin jaren 90 leidde dit tot een conflict tussen Antonio en zijn jongere broer, Walter. Na jarenlange strijd besliste een rechtbank in 1993 om Antonio de merknaam en de kelders te geven, maar besliste ook om het grootste deel van de wijngaarden aan Walter te geven (een groot deel daarvan was via zijn echtgenote's familie in het patrimonium gekomen). Dit leidde ertoe dat Walter op zoek moest naar kapitaal om nieuwe kelders te bouwen, en Antonio naar nieuwe wijngaarden. Dat lukte snel, via een lokale coöperatieve en afspraken met andere producenten, maar tot vandaag valt het grote aandeel jonge stokken bij Mastroberardino op, en in veel wijnen merk je dat een beetje. Zoon Piero, de huidige zaakvoerder, nam het roer definitief over in 2003, moderniseerde de kelders en schonk heel veel aandacht aan het zoeken naar de correcte klonen van zijn oude druivenrassen, en aan het aanplanten van de juiste druif op het juiste terroir. Mastroberardino's gamma is dan ook nog steeds in volle evolutie, en is een mooie mix van traditie, met ondermeer de schitterende Historia wijnen van 40 jaar oude stokken, en moderniteit met de frisse en duidelijke monocépages van relatief nieuw aangeplante oude druivenrassen uit de streek. 

    President Piero Mastroberardino.jpg

    Piero Mastroberardino

     

    In 1996 begon Mastroberardino trouwens met een uniek experiment toen ze samen met de archeologen van de Pompeii-site begonnen aan het heraanplanten van een wijngaard op een plaats waar een wijngaard had gestaan voor de uitbarsting van de vesuvius, en met gebruik van Romeinse landbouwtechnieken. Deze wijn, een blend van 90% piedirosso en 10% sciascinoso, wordt sinds jaargang 2001 gebotteld en verdeeld onder de ambassades van Italië waar het als een prestigieus relatiegeschenk wordt gebruikt. Wij hebben ze zien liggen maar aangezien de prijzen ervan boven de 100 euro gingen konden wij onze nieuwsgierigheid bedwingen. Mocht er echter een Italiaanse ambassadeur dit lezen...

    Ondertussen had Stephan Moccia ons echter binnengeloodst in de vatenkelder van Mastroberardino. Het zijn alleen de Taurasi's die op eik rijpen omdat de Aglianico druif daar goed op reageert, de witte rijpen op inox (en één reeks veroudert op fles, heel interressant, daarover later meer). Ze werken met een nogal uiteenlopend vatenpark (heel veel verschillende producenten) maar ook nog altijd met de grote oude vaten van Slavoonse eik, en een deel van de kelder ligt op de oude middeleeuwse weg, ooit na een vulkaanuitbarsting verlegd. Her en der in de kelders werden door kunstenaars heel mooie fresco's geschilderd die ook op de etiketten van de wijnen terugkomen. 

     

    mastrocantine.jpg

     

    Het laatste stukje kelder dat we bezochten alvorens over te gaan tot het proeven was de schatkelder. Hier ligt een collectie Taurasi wijnen die teruggaat tot 1928, en hier wordt het wel heel erg duidelijk wat Mastroberardino voor deze wijnsoort betekend heeft. Proeven mochten wij helaas niet, daarvoor was CSP dan weer niet serieus genoeg, maar ik geef u met knarsetandend plezier toch even de proefnota's voor de 1928 en de 1934, in augustus 2010 neergeschreven door Antonio Galloni op www.eRobertParker.com.

    Mastroberardino Taurasi 1928 - 95points

    It's difficult to describe the 1928 Taurasi. Where could I start ? The color, a translucent red, is wonderfully intact. But that is just the beginning. The wine flows onto the palate with an extraordinary range of dried roses, berries, liquorice and leather, all of which come together in stunning style. There is incredible brightness and purity throughout, while the finish shows remarkable grip. The 1928 Taurasi will live to see its 100th birthday, making it nearly an immortal wine of monumental standin...

    Mastroberardino Taurasi 1934

    The 1934 taurasi is a deeply pitched, intense wine that boasts incredible richness considering its 76 years of age. Dried prunes, leather, tobacco, licorice and spices are woven together in this fully esolved Taurasi. Even though the 1934 is full of tertiary aromas it also retains just enough freshness to keep things interesting. Sweet scents of pipe tobacco linger on the harmonious finish. This is an unbelievable bottle. 

     

    DSC03526.JPG

    Kijken mocht, aankomen helaas niet...

    Volgend blogbericht proeven we eerst een kennismakertje met het gamma, om ons dan in luxe te gaan wentelen in Mirabella Eclano (en er verder te proeven, uiteraard).

  • Napoli 2012: Goede morgen ! Hier zijn de druivenrassen van Campania.

    Pin it!

    DSC03498.JPG

    's Morgens wakker worden in een vreemd bed, naar het raam strompelen om de gordijnen open te trekken en dan dit zien...

    Voor we verder gaan met ons bezoek aan Mastroberardino (zie volgende bericht) geef ik een klein overzicht van de druivenrassen van Campania die we de volgende dagen geregeld te proeven zouden krijgen. Zoals overal in Italië heeft ook Campania zijn eigen zeer druiven rassen en alhoewel we ze hier niet allemaal gaan vermelden toch een woordje over de belangrijkste.

    1: Falanghina

    Zoals zoveel druivenrassen in Campania is ook deze druif waarschijnlijk afkomstig uit Griekenland. Al in de 9de eeuw voor Christus koloniseerden de Grieken de regio rond Napels en stichtten de stad, toen nog onder de naam Parthenope. Napolitanen refereren zelfs vandaag nog naar zichzelf als Partenopéi. De naam Napels zou pas een goede vijf eeuwen later ontstaan toen andere Griekse kolonisten naast de vervallen stad een nieuwe bouwden, Néapolis of nieuwe stad. De Griekse kolonisten importeerden ondermeer hun druivenrassen. Velen zijn vandaag niet meer vindbaar in Griekenland waar ze zijn uitgestorven en vervangen, maar bleven in Italië bestaan. De Falanghina is er daar eentje van. De naam komt uit het Latijnvan het woord falangae of staak (die de druivelaars ondersteunde). DNA onderzoek heeft uitgewezen dat er twee bestaan, de Falanghina Flegrea die voorkomt in het noorden van Campania, in de Campi Flegrei, en de Falanghina Beneventana, die in het Noorden van Italië voorkomt. Wij hebben het uiteraard over de eerste. 

    De Falanghina houdt van lichte, poreuze grond met veel mineralen en van hoogtes met veel blootstelling aan zonlicht, veel wind en frisse nachten, en is dus zeer geschikt voor een bodem van vulkanische oorsprong. Haar natuurlijke aroma's zijn die van appels, specerijen en een likje vanilla. De wijn is meestal fris en licht en bij uitstek geschikt voor gerechten met zeevruchten. Tegen 1970 was ze zo goed als uitgestorven toen de familie Martusciello (die van het vorige blogbericht) de druif herontdekten en in ere herstelden. Vandaag is het in Campania de meest populaire druif voor wit. De druif wordt als monocepage gebruikt voor witte Falerno del Massico DOC, in de DOC Sannio Falanghina en in verschillende blends. Buiten de DOC's worden er ook veel monocepage wijnen mee gemaakt, vooral omdat ze zo goed passen bij zeevruchten en vis. Het is vaak een heel verfrissende wijn in de zomer vanwege zijn zuren.

    2: Greco

    De naam Greco slaat uiteraard op zijn vermoede Griekse afkomt en wordt in het zuiden van Italië vaak gebruikt. Het is niet helemaal duidelijk of al die Greco druiven echt to hetzelfde ras behoren omdat de naam ook soms wordt gebruikt voor wat eigenlijk trebbiano is, en recent DNA onderzoek ontmaskerde sommige Greco's als Asprinia (zie vorige blog). Wat echter wel bevestigd werd dat de druiven van de appellatie Greco di Tufo tot één enkele variant behoren. De DOCG Greco di Tufo ligt verspreid over het stadje Tufo en zeven omliggende dorpen. De ondergrond bestaat uit tufsteen, eveneens van vulkanische oorsprong, en de wijngaarden liggen op hellingen. De oudste vermelding van Greco uit Tufo dateert uit de eerste eeuw na Christus. Heel typische aroma's zijn die van perzik of versgeplukte groene blaadjes. Met flesrijping wordt de wijn nog kruidiger, en een goede Greco di Tufo is op zijn best na een goede drie jaar fles (de Italianen drinken hem echter jong). Hij kan tot tien jaar kelderen (in een goede kelder). Het is een excellente begeleider van iets rijkere visgerechten of kip, en een beetje mijn favoriet in deze regio.

    3: Fiano

    Of ook dit druivenras oorspronkelijk uit Griekenland komt is niet bekend, maar wat wel zeker is dat de naam van een Romeinse wijn komt, apianum. Die kreeg zijn naam van apis, Latijn voor bij, en bijen zijn inderdaag gek op de pulp van Fiano druiven. Het aroma van bloemen en honing is typisch en de wijn heeft ook heel vaak iets kruidigs dat met het ouderen meer naar voor komt. Ook toetsen van hazelnoot komen veel voor (sommigen wijten dat aan de nabijheid van hazelnootstruiken die vaak in de onmiddellijke omgeving staan aangeplant). In Campania komt de beste Fiano uit de regio rond Avellino en daar heeft hij dan ook zijn eigen DOCG, de Fiano di Avellino. Zijn grootste nadeel was de heel lage productiviteit en de druif was bijna verdwenen toen Mastroberardino ze terug oppikte. Die lage productiiteit was een voordeel voor de smaak en de complexiteit, en dankzij Mastroberardino werd ze snel terug populair. Het is de meest "complexe" van de drie en altijd een goede keuze op restaurant omdat het wijnen zijn met volume, perfect voor vis, kip en wit vlees.  

    4: Coda di Volpe

    Ofte vossestaart, naar de vorm van de trossen. Wit druivenras dat uniek is voor Campania, waarschijnlijk ook al erg oud, maar zo goed als uitsluitend wordt gebruikt in blends.

    5: Biancolella

    Komt vooral voor op het eiland Ischia en aan de Amalfitaanse kust. Houdt van een vulkanische ondergrond. Meestal gebuikt in blends.

    6: Piedirosso

    Deze rode druif was ooit de lieveling van de lokale wijnboeren. Ze is héél productief en goed bestand tegen ziektes, is waarschijnlijk ook erg oud, maar ze kende haar piek na de phylloxera epidemie toen ze massaal werd aangeplant. Er wordt een licht gekleurde wijn mee gemaakt met veel zuren en weinig tannines, heel geschikt om als goedkope tafelwijn te dienen bij pizza en pasta. Zijn popularieit is vandaag erg gezakt en hij wordt nog vooral gebruikt in blends en in wat goedkopere tafelwijnen.

    7: Sciascinoso

    Deze rode druif is vandaag tamelijk zeldzaam geworden en wordt vooral gebruikt in blends met Piedirosso en Aglianico. Het is een laatrijpende druif met een stevige aciditeit en veel kleur. Monocépages zijn over het algemeen jong te drinken fruitwijnen zonder veel diepgang, vaak nogal wrang.

    8: Aglianico

    De naam Aglianico is een verbastering van Hellenica of Grieks en ook deze druif wordt aanzien als meegebracht door de vroege Griekse kolonisatoren. Het is zo goed als zeker de druif waarmee Falernium werd gemaakt, de legendarische gemaderiseerde zoete wijn uit de Romeinse tijd, toen aanzien als één van de beste wijnen van het keizerrijk, en geëxporteerd over het hele Imperium (er zijn zelfs sporen teruggevonden in Groot-Brittannië). Op een muur van een bar in Pompeii staat de volgende tekst: Voor één as (Romeins geldstuk) drink je wijn. Voor twéé as drink je de beste. En voor vier as drink je Falernium.  Vandaag vind je Aglianico in twee regio's: Basilicata (Aglianico del Vulture) en Campania (Taurasi en Falerno).

    De Aglianico druif is verzot op zon, en liefst veel zon, en is verzot op een vulkanische ondergrond. Ze wordt erg laat geplukt, anders zijn de tannines té dominant, maar zelfs wanneer op tijd geplukt blijven die heel sterk aanwezig. Er wordt in Campania dan ook al wel eens Merlot of Cabernet Sauvignon aan toegevoegd, maar dit mag alleen in de regionale wijnen, niet in de appellaties. De tannines zijn zoals gezegd stevig, de zuren heel aanwezig en de wijn reageert erg goed op vatrijping. Het zijn rijke wijnen met aroma's als chocolade of pruimen, vaak heel sensueel en aromatisch, en drinkbaar wanneer jong bij stevige vleesgerechten, maar ze verouderen fantastisch en ondermeer een producent als Mastroberardino, die een vitale rol speelde bij de heropstanding van Aglianico heeft een historische collectie van oude Taurasi wijnen die naar het schijnt schitterend zijn. Mastroberardino wordt trouwens beschouwd als de redder van de appellatie Taurasi. De volgende blog is dan ook volledig aan hen gewijd. Maar Gary Vaynerchuk geeft u alvast een voorsmaakje...je vind trouwens ook een leuke Greco di Tufo tasting bij Gary.

     

     

     

  • Napoli 2012: Napoli Mia

    Pin it!

    Omdat het onze eerste avond was, en al redelijk laat, had J besloten om ons niet al te ver laten wandelen, en een restaurant te boeken aan de waterkant van de Chiaia wijk. Daar was het, zoals zo vaak op zo'n toeristische plaats, een stukje spitsroeden lopen bij door rijen verveelde obers van "tourist traps", maar net zoals in de Beenhouwersstraat in Brussel, is er altijd wel één restaurant dat wél goed is, en op de een of de andere manier schijnen ze altijd te voelen dat je daarnaar onderweg bent, dus dat viel wel mee. 

    Napoli Mia is recent verhuisd en dat was er die avond aan te merken. We zaten er moederziel alleen. Dat was een beetje akelig maar wij waren zelf in grote vorm en besloten onmiddellijk om hier full monty te gaan (ook al omdat in Italië zelfs in zo'n toprestaurant de prijzen altijd héél redelijk lijken). Op het internet wemelde het van positive recensies en dat wilden wij niet aan ons laten voorbij gaan. Het werd één van onze beste maaltijden in Napels. 

    Elke keer wanneer je denkt iets te weten van de Italiaanse keuken of Italiaanse wijn serveren je ze weer iets dat je van je sokken blaast alleen al door zijn verhaal of het idee. Wij beginnen graag met bubbels (altijd feestelijk) en we doen dat in Italië altijd graag met een lokale schuimwijn. Dat werd een Asprinia d'Aversa, Vigneto Albareta, Grotto del Sole, een fles waar zowat alles uniek aan was. De wijnregio Campania, waar het hinterland van Napels onder valt, is een ampelografische schatkamer, die tot vandaag ook voor de Italianen zelf verrassingen oplevert. Het was in de jaren 90 dat de Martusciello familie terug begon wijn te maken en al heel snel kwamen ze uit bij de bijna verloren tradities van Campania, en de wijnen van de Camp Flegrei, de Aversa en de Vesuvius. Druivenrassen waarvan niemand ooit had gehoord, teelt- en vinificatiemethodes die zo goed als verdwenen waren, de Martusciello's begonnen ernaar te zoeken en ze te bewaren.

     

    aspriniodruif.jpg

    De asprinio bianco is een druif die wordt geteeld in de Aversa regio, boven Napels. Ze wordt opgebonden in albareta, omhoog langs populieren en tot 20m hoog. De oogst gebeurt met lange fijne ladders in de derde week van september, en er wordt een schuimwijn mee gemaakt, de Asprinia d'Aversa die fris en fruitig en eerder eenvoudig is. De teeltwijze was aan het verdwijnen door de arbeidsintensieve plukmethode en door de opmars van de buitenwijken van Napels, maar is nu gered. En wij droegen die avond dus ons steentje bij !

     

    DSC03479.JPG

     

    Ondertussen was er op tafel iets even unieks gekomen: een puntzakje met fritelle di alga marina (zeewier), waarvoor het restaurant bekend is. Het proefde als gefrituurde zeelucht, héél licht en héél fijn, en ik vond het behoorlijk origineel en erg lekker. Of om Melissa Santos te citeren: "They taste like you are eating a fried cloud". Als om te bewijzen dat de moderne Italiaanse keuken vederlicht kan zijn was mijn voorgerecht koel en zuiver en licht: de Insalatina di calamari con verdure croccanti e germogli, een bergje fijn gesneden koude groentes en inktvis. Daarna volgde een heerlijke pastaschotel, de Riccioli di Gragnano in salsa di cavolo con olive nere e tartufo nero, verse pasta in en saus van kool met olijven en truffel. 

     

    DSC03491.JPG

    Ondertussen was ook de eerste witte wijn ontkurkt, de Furore Bianco, Marisa Cuomo, 2010, met een al even origineel verhaal als de vorige. Marisa Cuomo maakt wijn met druiven uit wijngaarden die tegen de hellingen van de Amalfitaanse kust kleven. Haar 3,5 ha staan beplant met druivenrassen als piedirosso, fenile, ginestra, ripoli, pepella, sciascinoso, tintoro en tronto, en zijn verspreid over tientallen kleine tot zeer kleine wijngaarden, soms duizelingwekkend verticaal en nauwelijks bereikbaar. Deze Furore bevatte 60% falanghina en 40% biancolella en gaf in de neus een mooi en mollig wit fruit. In de mond was hij zeer mooi gestructureerd, mooi vet met mooie zuurtjes. ** Meer foto's op www.marisacuomo.com

     

    marisavigne.jpg

     

     

    Ondanks wat gemor aan tafel (die Cuomo was echt wel erg goed) werd er ondertussen toch een keertje van wijn gewisseld, en de tweede witte was de Donnaluna 2010, een Fiano van Bruno de Conciliis, een eveneens erg kleine producent in Salerno. Fiano is de edelste van de witte druiven van Campania (meer daarover volgende week) en dit was onze eerste kennismaking dit weekend. Mooie neus, redelijk complex. In de mond mooi gestructureerd en lang, maar eigenlijk wat jong, en dat viel op: zowat alle wijnen die we hier dronken waren erg jong, ook al zei bijna elke wijnmaker dat ze eigenlijk op hun best zijn na een paar jaar flesrijping. ** voor deze, het was helaas de enige die we dit weekend dronken van deze zeer aparte wijnmaker (www.viticoltorideconciliis.it).

    Ondertussen arriveerde mijn hoofdgerecht, een geweldig lekker stuk vis, de Millefoglie di baccalà con pomodoro confit, olive di Gaeta, origano fresco e capperi di pantelleria, en ook bij de anderen waren de keuzes geslaagd en schitterend, en een goedkeurende stilte viel over het restaurant. Het konijn van Mme Rick was trouwens ook een zeer sympathiek beest, schitterend klaargemaakt. Het was een dessert dat ons uiteindelijk het meest met verstomming sloeg. Ik was zeer in mijn nopjes met mijn zeer originele en lekkere Babà Napoletana, maar bij de dame tegenover mij stond het dessert aller desserten: Fondente al cioccolato Amedei con croccante al cocco e tartufo. Naar het schijnt was het even lekker als het eruitzag. 

     

    DSC03494.JPG

     

    Wij eindigde de maaltijd met een aardige en erg aparte passito van Villa Matilda, de Eleusi, en met een laatste Old Fashioned in de bar van het hotel. Napoli Mio (www.ristorantenapolimio.it) was een absolute aanrader en een geweldige manier om dit weekend te beginnen. Morgen zou het lang rijden zijn naar één van de grootste wijnprodcenten van Campania, maar eerst geef ik u nog een beetje theorie. Tot volgende week.  

     

    DSC03496.JPG