• Napoli 2012: Over Grieken, Heiligen, Voetballers en Pizza

    Pin it!

    Van de vier mannelijke medereizigers zijn er drie historicus en dat is een vorming en ingesteldheid die je nooit meer kwijt raakt.  Ik doe dan ook niks liever dan door een grote stad struinen en dingen bezoeken die laten zien hoe zo'n stad is samengesteld uit eeuwen geschiedenis, en hoe op elke plaats weer een andere tijdsperiode aan de oppervlakte komt. In Napels is dat niet anders en wij wandelden van ons hotel in de baai naar het Centro Storico waar zich de lekkerste pizza van Napels zou verstoppen.

    DSC03598.JPG

    We wandelden vanuit de baai omhoog, langs het 17de eeuwse Palazzo Reale van de Bourbon-dynastie, en door de schitterende Umberto I galerij uit 1887 met zijn enorme glazen koepel, één van de grootste van Europa. Overal rondom ons zagen we mensen die zich voorbereidden voor de marathon van Napels die die dag gelopen werd, maar wij waren onderweg naar een kleine marathon kerkbezoeken.

    De eerste daarvan was de Chiesa Sant'Anna dei Lombardi en het was onmiddellijk een voltreffer. Deze 15de eeuwse kerk barst uit zijn voegen van de kunstschatten, maar wij schonken vooral aandacht aan de twee highlights: de sacristie van Vasari en de terracotta Pieta van Mazzoni.

     

    Monteoliveto.jpg

     

    De schilder Giorgio Vasari verbleef maar twee jaar in Napels maar was er verantwoordelijk voor de introductie van de renaissance-schilderkunst en dit was er zijn eerste en volgens ons ook mooiste werk. Vroeger was deze ruimte de refter van het Oliventano klooster maar ze was al door een andere kunstenaar omgevormd tot sacristie en volledig voorzien van fresco's. Vasari kreeg de opdracht ze te overschilderen in een "modernere" stijl en hij deed dat met veel verve. Een echte explosie van kleur !

     

    sanatanabeelden.jpg

     

    Veel soberder qua kleur, maar heel aangrijpend en vreemd genoeg heel levensecht is de Pieta rond een opgebaarde "Jezus op de koude steen", van de hand van Guido Mazzoni uit 1492, met heel dramatische figuren die heel gedetailleerd zijn gemaakt, en heel realistisch. Bij deze pieta staan ook de beelden van de schenker en van een andere oudere man, en beiden zijn afgebeeld met alle rimpels en aders en wratten die de personen in kwestie ook echt hadden. Het was een specialiteit van Mazzoni en hij was er toen erg populair voor. Google maar eens, sommige zijn echt spectaculair.

     

    DSC03606.JPG

     

    De Chiesa del Gesu Nuovo, met zijn eigenaardige buitenmuur, is de Napolitaanse kerk van de Jezuïeten. En hier merkte je weer eens heel sterk in hoeverre veel kerken in Italië verschillen van de onze, die vaak verworden zijn tot toeristische bezienswaardigheden en musea, maar die hier nog vaak zinderen van religieuze activiteit. Continu liepen hier mensen aan en af om te bidden, te biechten en elkaar te ontmoeten, en op een curieuze manier deed deze kerk mij qua activiteit denken aan een moskee, de enige plaatsen in België waar religie nog met zijn twee benen in de alledaagse realiteit schijnt te staan. Een groot deel van de verering hier is dan ook gewijd aan een zeer alledaagse Sint, de in 1997 heilig verklaarde Giuseppe Moscati, een arts. Ik kon het niet laten om er een medaillon van te kopen (mijn vader is arts)...en voor de rest wordt dit wat te persoonlijk, maar soit, ik vond dit een levendig kerkske !

    Buiten op het plein voor de kerk staat nog een aan de Maagd Maria gewijde grote zuil uit 1750, waarvan het standbeeld nog getooid was van verse bloemen. Het is een zogenaamde pestzuil, opgetrokken om de stad te beschermen tegen epidemiën. 

     

    DSC03614.JPG

     

    Over de Santa Chiara kerk ga ik kort zijn. Ze bevat opgegraven Romeinse thermen (bwah leuk), veel brokstukken van de originele kerk (bwah bwah redelijk leuk) maar ook één van de mooist binnenkoeren die ik al gezien heb, met sinaasappelbomen en schitterende majolica zuilen die van het geheel iets heel vrolijks en kleurrijks maakten. 

    Ondertussen wandelden wij al een hele tijd in het Centro Storico van Napels, het oude centrum, dat eigenlijk bestaat uit één enorm lange smalle straat, de Spaccanapoli, en honderden steegjes en (binnen)pleintjes die daar op uit komen. Je wandelt hier echt in de geschiedenis, en de Spaccanapoli is één van de drie originele Griekse straten die van oost naar west liepen en waarrond de oorspronkelijke Griekse inwoners de stad hebben uitgebouwd. Naast veel toeristen zwermen er overal scooters rond je heen en het is er heerlijk druk. Het viel me trouwens ook op hoe veilig en proper het er was (men zegt dat de ordehandhaving van de mafia bijzonder bruut maar ook bijzonder efficient is) en hoe weinig bedelaars en leurders je er aantrof. 

     

    DSC03629.JPG

    Geen Madonna, maar een Maradonna schrijn, ergens in de Spaccanapoli.

     Ik bespaar u een paar kerken (zuchten van verlichting bij de lezers) (we zijn bijna bij de pizza) maar de Capella Sansevero wil ik hier toch vermelden om het risico te vermijden dat u er ooit zou voorbij wandelen zonder er binnen te gaan. Het bevat een paar van de mooiste beeldhouwwerken die ik ooit zag, maar is eigenlijk één grote puzzel, opgesteld door Prins Raimondo di Sangro, amateur-wetenschapper, filosoof, kunstliefhebber, soldaat, schrijver en oprichter van één van de eerste loges. De hele kerk zit vol symbolen (de doolhof op de grond verwijst naar de eindeloze zoektocht naar kennis) en in de kelder staan nog twee anatomische modellen, die heel gedetailleerd en een beetje spooky het aderstelsel van een man en een vrouw afbeelden, van de slagaders tot de allerkleinste adertjes.

    cristovelato.jpg

    Boven, in de kapel, ligt de Cristo Velato, een Christus op de Koude Steen, die bedekt is met een zijden doek, een ongelooflijk mooi beeldhouwwerk dat erin slaagt om zeer levensecht te zijn, en waarvan je je echt afvraagt hoe de beeldhouwer dat gedaan heeft. 

    Ondertussen waren wij van al die godsdienst en al die kunst stil geworden, en het was dus dringend tijd om daar iets aan te doen. Even een glas wijn in de zon op de Piazza Bellini, naar schone licht alternatieve Italiaansen mooi zaten te wezen (gehuld in wolken van niet zo legaal rooksel), en dan naar Starita, voor de beste pizza van Napels.

     

    DSC03653.JPG

     

     Ik heb zelden zo lang gewacht op de stoep van een restaurant maar ook zelden zo aangenaam. Wie in dit immens populaire restaurant een tafel wil moet naar binnengaan en zich aanmelden, om dan op de stoep te gaan staan wachten tot ze je komen roepen. Als de wachttijd echt lang is komen ze zelfs af en toe buiten met wat hapjes. Toen wij er waren stond er denk ik een vijftigtal mensen te wachten, en de door het volk slalommende scooters, de Italiaanse familia's, de voorbijwandelende schoon madammen, én niet te vergeten het aangename gezelschap van onze eigen schoon madammen, zorgden ervoor dat de tijd vloog.

    Voor belachelijk weinig geld aten wij er een schitterende pizza (met artisjok en speck voor mij), dronken een paar pinten omdat ze dat zo doen in Napels (ik drink eigenlijk liefst een frisse droge Lambrusco bij pizza), en wandelden verder door nog een paar kerken, een paar bars en dan donker wordende straten tot aan ons hotel, waar bad en bed verluchting boden aan voeten die aan het eind van hun Latijn waren. Er werd dan ook unaniem besloten om straks een taxi te nemen... 

  • Napoli 2012: Madonna's en Lord Nelson in het Capidomento musem en en ontmoeting met Joaquin en Umberto.

    Pin it!

    Ik weet niet goed wat het was die avond. Was het nu het feit dat de nacht in januari nog zo vroeg valt, of was het de link met Lord Nelson (my hero), of was het gewoon het gebouw zelf, maar het blijft een feit dat ik mij mijn bezoek aan het Capidimento museum herinner als in een droom, en een beduidend rare zelfs.

    capodimonte-palace-now.jpg

    Wij arriveerden in het museum in de late namidddag, in die mooie uren voor de zon ondergaat en wanneer het licht zo'n speciale kwaliteit heeft. In het park speelden schoolkinderen en struinden oude heertjes rond, en in de halflege museumwinkel was men eerder verbaasd dan blij om op dit tijdstip nog toeristen te zien. Wij lieten onze Mastroberardino aankopen achter bij de lezende winkeldame en begonnen aan een tour vol Madonna's, engelenfiguren in 1000 verschijningen en héél véél Martelaren. Af en toe katapulteerde een zaal ons de "gewone" geschiedenis in als ze gewijd was aan de Bourbon's, de zeer inefficiênte laatste koningen van de Twee Siciliës, of wanneer ze terug greep naar de historische kunstcollectie van de Farnese's, maar in mijn herinnering leek het of we verdwaalden in zaal na zaal vol allemaal wat op mekaar lijkende kunst, af en toe onderbroken door meesterwerken, zoals de hier afgebeelde Breugel, een stuk waar ik tien minuten naar heb zitten staren.

    capodimonteBlind_Leading_The_Blind_Bruegel.jpg

    Ondertussen was het buiten donker geworden wat een stevige bijdrage leverde aan de vervreemdende sfeer (al veel musea bezocht na het invallen van de nacht ?) en toen we buitenkwamen leek het me alsof er elk moment een koets met Nelson erin het binnenplein zou opdraaien. In plaats daarvan gingen wij naar buiten, het park in, dat nu in allerijl werd verlaten door de gewone wandelaars, terwijl er langs alle hoeken en gaten jongeren binnenstroomden, allemaal met een paar honden bij, in het nu zo goed als pikdonkere park. De taxi's voor de poort waren al allemaal weg, dus wij sleurden onze flessen Mastroberardino de heuvel af, wandelden kilometers ver om taxi's te vinden die onmiddellijk terechtkwamen in een enorme verkeersopstopping, vielen compleet uitgepeigerd ons hotel binnen, gooiden nog snel een prosecco in ons keelgat om te bekomen en werden dan terug de straat opgejaagd naar ons drukken en levendige restaurant, Umberto.

    Lady Hamilton's friend, Queen Maria Carolina - who had 'walked frantic about the room' on hearing of Nelson's victory, embracing 'every person near her' and crying out, 'Oh! Nelson! Oh! Saviour of Italy !' wrote to him in equally excited tones, telling him that she had hung his portrait in her room and asking him to give 'un hip hip hip' and to sing in her name 'God Save die King et puis God Saeve Nelson et Marine Brittannique'.

    Uit de Nelson biografie van Christopher Hibbert, na de slag bij Aboukir voor de kust van Egypte waar hij de Franse vloot versloeg. Koningin Maria Carolina was de zuster van Marie Antoinette en als dusdanig geen echte fan van de Franse Republiek. Deze scene speelde zich waarschijnlijk af in het stadspaleis, maar het is niet onwaarschijnlijk dat Nelson ook in Campodimento de koning een bezoek bracht.

     

    umberto.jpg

     

    Umberto is een uitermate levendig restaurant, dat binnenkort zijn 100ste verjaardag viert en het lijkt op het eerste zicht een beetje op een tourist trap: Engelstalige spijskaarten die wat afwijken van het Italiaanse origineel, krappe tafeltjes en verbijsterd rondkijkende Japanners die om hulp smekend de kelner laten bestellen of zich op de pizza gooien. Maar toen kregen G. en J. de wijnkaart in handen die hier bestaat uit een I-Pad op een pootje en is samengesteld door de gepassioneerde eigenaar, en die ongelooflijk schijnt te zijn. Ze werden dan ook tergend traag gelezen door een tafelgenoot die die Ipad onmiddellijk monopoliseerde... wat mij op gedachten bracht waarvoor de gemiddelde Napolitaanse huurmoordenaar zich niet voor hoeft te schamen. 

    Om dan, God werpe zijn ziel in de duisterste krochten van de wijnhel, zijn oog te laten vallen op een Fiano van Feudi di san Gregorio, de Pietracalda 2010, ook verkrijgbaar in België (grrrr) en weliswaar niet slecht maar ongeveer even verrassend als de belastingspolitiek van een nieuwe regering. Godzijdank was zijn tweede keuze interessanter, en maakten wij kennis met de andere Mastroberardino broer, en met zijn domein, Terradora. De heren kozen na lang wikken en wegen hun Taurasi uit 2004, de Pago dei Fusi, en we proefden, en ik vind het bijna spijtig het te moeten schrijven, het verschil tussen oude wijnstokken en nieuwe. Niks tegen de Taurasi Radici van Mastroberardino, integendeel zelfs, maar hier kon hij niet tegen op. Na enige discussie hielden wij het er op dat de Terradora beschikte over 'Umpf' en de Radici niet. Hij was kruidig en rijk en goed gestructureerd en een echte aglianico, met mooie strakke tannines en een lange afdronk. ***(*) en "Umpf". 

    Ondertussen behoorlijk nijdig door een te lange "wijnkaartonthouding" onderschepte ik een nieuwe poging tot wijnkaartgestaar door dapper de dame des huizes te vragen naar "een interessante witte wijn met genoeg karakter om na de rode te komen", een trukje dat in een restaurant waar men zijn wijnen begrijpt mag en moet worden toegepast (zo leer je nog eens iets nieuws). En ja hoor, Miss Umberto arriveerde met wat de verrassing van de reis zou zijn: een fles Fiano van Joaquin, de Vino della Stella 2009. Gewoonweg mindblowing ! Raffaelo Pagano, een vriend des huizes als ik het goed begrepen heb, is een soort wijnzot waarover bijzonder weinig te vinden is op het internet. Hij produceert elke keer een redelijk beperkt aantal flessen die lokaal worden leeggedronken en experimenteert continu zodat hij elke jaargang weer andere wijnen maakt (met aangekochte druiven). Dit exemplaar lag heel dicht bij een goede vin naturel (vini veri in Italië), en was schitterend. Heel rijke en intense neus, heel mooie verse sinaasappel. Geweldig mooie structuur, lang, rijk en complex. Heel apart karakter. Ik heb vergeefs het internet afgeschuimd opzoek naar meer informatie, en als iemand mij kan helpen, kan hij rekenen op onze eeuwigdurende dankbaarheid (en klandizie indien hij toevallig ook...). **** voor deze jongen !

     

    DSC03556.JPG

     

    Ondertussen was het gedenkwaardigste wat bij mij op tafel was gekomen de pastaschotel, tubettini met inktvis en kappertjes, werkelijk ongelooflijk lekker, maar ook aan de andere gezichten rond de tafel werd enige tevredenheid opgemerkt. Na het eten werd, denk ik om te vermijden dat er alweer een eindeloos getreuzel en gewijfel zou komen, de tafel letterlijk gevuld met dessertdranken. Daar waren twee lekkere passito's bij, waaronder een heel evenwichtige en lichte zoete, de Chicca d'Oro van Tenuta Cavalier Pepe, een paar flessen Averna en Amaretto én een notenlikeur, de Nucillo e Curti, Vesuvio 2010, 54% alcohol, en zeer lekker (en heel onverwacht evenwichtig en drinkbaar voor zo'n woef!-drankje). Mme Rick's humeur werd uitstekend, zeker toen ze onderweg aan één van de glascontainers van Napoli een redelijk reusachtige maar mooie vaas vond (staat nog steeds in onze keuken). Old Fashioned en Whiskey Sour sloten de dag af, en het wijnkaartslakgedrag van G. werd afgestraft toen hij uit de uitgebreide cocktailkaart van het hotel feilloos het allerslechtst smakende exemplaar wist te kiezen. Boven mij hoorde ik een grinnikende wijngod...

     

    DSC03559.JPG

    De voorgrond is hier uiteraard het belangrijkste...het was ons dessertwijnenaanbod en ze lieten die flessen een dik half uur staan. Plezierig plezant.