• The Billionaire's Vinegar

    Pin it!

    billionaire.jpg

    Een boek over wijn dat je in één ruk uitleest ? Zo zijn er niet al te veel, denk ik... Maar dit boek is razend interessant en heeft de spanningsfactor van een goede detective én het is goed geschreven: vandaar dus deze blog, en als je het ergens kan vinden lees het dan.

    In 2006 was ik uitgenodigd op een kennismakingsproeverij bij BelgiumWineWatchers, www.belgiumwinewatchers.com , België's specialist in het opkopen van oude wijnkelders, en de eigenaar leerde ons aan de hand van een tiental flessen de basisbeginselen van het proeven van oude wijn. Het was een fascinerend gesprek over een heel ander aspect van wijn als hobby en ik heb er een diep respect aan over gehouden voor oude Bordeaux wijnen. De heel andere smaakpatronen die zo'n oude knakkers vertonen hebben mij toen veel bijgeleerd en wanneer ik (helaas zeer zelden) nog eens zo'n oudje mag proeven bekruipt mij nog altijd die spanning van die dag. In zo'n fles zit immers "iets" waarvan je pas na het openen weet of het nu de hemel dan wel de hel vertegenwoordigt. 

    Dit boek gaat over wijnen die nog een pak ouder zijn dan wat wij proefden (de oudste was toen een l'Evangile uit 1952). Het schetst een fascinerend beeld van een internationale groep zeer gefortuneerde maar vooral zeer nieuwsgierige wijnliefhebbers in de jaren 80 die collectief de jacht openden op "oude wijnen", in een tijd dat, en het is vandaag moeilijk in te beelden, oude Mouton Rothschild's en Yquem's nog te vinden waren en nog redelijk betaalbaar, en elke nonkel pastoor of Vlaamse industrieel nog over een rijk gevulde kelder vol oude Bordeaux beschikte (de tijd dat veel Bordeaux ook effectief tien jaar kelder nodig had om drinkbaar te worden).

    Deze wijnkoorts culmineerde in recordbedragen bij Christie's en andere wijnveilingshuizen, maar vooral in het opduiken van de Jefferson bottles, flessen die volgens de eigenaar waren teruggevonden in een Parijse kelder, en die ondermeer flessen Lafite uit 1787 bevatte. In een fascinerend verslag vertelt de auteur hoe Michael Broadbent, de wijnkenner van Christie's, de flessen erkende, en hoe er plots de meest waanzinnige prijzen werden geboden. Het boek gaat als een echte detective-roman achter de feiten aan, achter de langzame ontwikkeling van het besef dat deze flessen meer dan waarschijnlijk vervalsingen waren en geeft een fascinerend inzicht in de wereld van internationale wijnveilingen en fanatieke verzamelaars. Het is echter vooral een boek over hebzucht en trots en dat maakt het nog fascinerender.

    PS de eerste fles van de Jefferson kelder werd verkocht voor het astronomische bedrag van 105.000 Britse Pond en zette een nieuw record én een nieuwe standaard voor oude wijn. Zo'n prijzen zijn uiteraard een beetje buiten ons bereik, maar toch raad ik iedere wijnliefhebber aan om eens één keer een écht oude Bordeaux te proeven: zeer leerzaam. Indien je samenlegt met wat andere liefhebbers overigens best betaalbaar vandaag.

    PS2 ik herinner me van de proeverij nog de verhalen over Belgische importeurs die de wijnen van soms redelijk grote namen in een slecht jaar wat corrigeerden door middel van het bijgieten van andere wijnjaren of flessen porto, en dit schijnt één van de fascinerende elementen van deze hobby te zijn: vaak kan je maar aan de kurk zien wie de fles ooit bottelde (en dan is het te laat uiteraard). Ik heb er toen geleerd hoe relatief veel zaken rond oude wijn zijn en ik heb het zelf al wel eens gedaan: een tegenvallende oude Bordeaux die ik anders zou weggieten gebruikt om er mee te experimenteren: heel interessant.

     

  • Londres, bars à vin

    Pin it!

    Wijnliefhebber, opgelet, dit is een waarschuwing ! Verder lezen kan uw gezondheid schaden. De oorden van verderf die ik nu ga beschrijven zijn niet geschikt voor de gevoelige zieltjes van degenen die wijn ernstig nemen...

     

    Onlangs verscheen er in LeRouge&leBlanc, een onafhankelijk wijntijdschrift voor de liefhebber van Natuurlijke wijnen (abonneer u hier: www.lerougeetleblanc.com) een erg interessant artikeltje over winebars in London. Naast de klassieke Londonse winebars, vaak erg gericht op de Nieuwe Wereld of op de oude Engelse smaak (Claret, sherry, rioja, porto), zijn er de laatste vijf jaar een paar bijgekomen die zich richten op "Natural Wines", met een brede blik op andere, zolang ze maar van bio- of biodynamische oorsprong zijn. 

    Ik ben er zelf helaas nog niet geraakt, maar ik wil u, met het oog op Xmas-shopping, het lijstje niet onthouden. 

    Antidote, 12A Newburgh Street, http://antidotewinebar.com, gesloten op zondag. 

     

    antidote3.jpg

     

    Winebar, restaurant en wine shop, in de buurt van Carnaby Street. Excellente keuze aan wijnen per glas, lekkere hapjes, restaurant met mooie klassieke Franse recepten met een Engelse saus. De wijnkaart is samengesteld uit interessante cuvées, altijd gemaakt van bio-druiven, en al dan niet in de "natuurlijke" stijl. Denk aan Josmeyer, Henri Milan, Château Le Puy, Leon Barral, Causse Marines en ander lekkers. Je kan reserveren via de website. 

    Terroirs, 5 William IV Street, vlakbij Trafalgar Square, http://terroirswinebar.com , gesloten op zondag

     

    terroirs.jpg

     

    Gaat er prat op een Natural Winebar te zijn. Frick, Puzelat, Riffault, Occhipinti en een mooie keuze aan Portugezen en Spanjaarden in dezelfde stijl. In de keuken tapas en eenvoudige schotels, maar ook hier echte terroirprodukten, en het terroir is hier uiteraard ook Engels. Mooie mengeling van Franse en Engelse ingrediënten. De benedenverdieping en de kelder hebben een ander menu, en bij het reserveren moet u specifieren waar u wil eten. Interessante thema-avonden (onlangs Jura, met Overnoy en Ganevat !).

    Terroirs heeft twee zusterrestaurants, minder prestigieus, en meer gericht op de buurt. Brawn in Bethnal Green, en Soif bij Clapham Junction. Je vind de websites via die van Terroirs.

    40 Maltby Street, 40 Maltby Street, in de wijk London Bridge, www.40maltbystreet.com Alleen open op woensdag- en donderdag-avond, vrijdag en zaterdagmiddag, maar check de website, het verandert nog al eens.

    Winebar in een oude loods onder een spoorwegbrug en een initiatief van Raef Hodgson, de man achter Gergovie Wines, een heel avontuurlijke wijnhandelaar, met een zeer eclectische keuze en vooral natural wines. De kleine keuken maakt lekkere, eenvoudig gerechten. 

    Green & Blue, 38 Lordship Lane, in East Dulwich, www.greenandbluewines.com Zondagavond gesloten.

    Oorspronkelijk de winkel van de pittige Zuid-Afrikaanse Kate Thal die zich als één van de eersten in London specialiseerde in Natuurlijke wijnen. Nu ook restaurant waar het lekker eten en aangenaam toeven is.

    En nu nog op zoek naar een excuus...

    En verslagen van degenen die er wél al geraakt zijn, zijn uiteraard welkom !!

     

    PS Hier http://www.wineanorak.com/wineblog/natural-wine/natural-wine-is-an-unnecessarily-divisive-subject werd iets interessant geschreven in verband met naturlijke wijnen.  

     

     

       

     

  • King of the Lemberger

    Pin it!

    Het was druk bij CSP. Stichtend lid G. had ons een degustatie beloofd met Duitse wijnen en dan worden boze bazen (nu al weg ?), protesterende echtgenotes (weeral weg ?) en files (was ik hier maar weg) ijskoud genegeerd om op tijd te arriveren. Plaats van afspraak was opnieuw bij Boeres (www.boeres.be) in Wezemaal, een oase van gezelligheid en goed bier, en één maal per maand het warme thuis van de meest pretentieloze wijnclub van België.

    Na in het verleden al uitgebreid te hebben kennisgemaakt met de wijnen van Baden, waren vandaag deze van Württemberg aan de beurt. Het toeval wou immers dat zowel de president als het stichtend lid in dezelfde mooie septemberweek richting Baden-Württemberg reden, maar onderweg zich splitsten: Rick reed via de Bodensee het Schwarzwald in, waar men wijn uit Baden drinkt, en G. bleef aan de bovenkant in de omgeving van Heidelberg, waar men wijn uit Württemberg drinkt. Beiden verbleven een week bij tropische temperaturen in een prachtige streek waar men lekker eet en drinkt, en waar héél veel te zien is. Aanradertjes voor het volgende najaar !

    De wijnen van Württemberg vind je in de buurt van de Neckar, een zijrivier van de Rijn. Met een areaal van 11.000 ha is het niet bepaald een kleine wijnstreek, maar wijn maakt hier echt deel uit van de traditionele keuken en is geen exportproduct. Met andere woorden: ze drinken hem zelf op. Dat was trouwens de constante bij G.'s plundertocht langs de drie beste wijndomeinen: alleen wijnen van het nieuwe jaar, niks ouds, want dat was allemaal al lang uitverkocht.

    Wij proefden deze avond de wijnen van drie wijnmakers.

    Weingut Ernst Dautel ligt in Bönningheim, op de oostelijke uitlopers van de Stromberg.Het is één van de betere domeinen van Württemberg, met een breed gamma wijnen en wij proefden de excellente Riesling en Spätburgunder van het domein (1). Het was echter de Lemberger S 2009 die het interessantst was. In de neus was dit een zachte en vriendelijke wijn, maar wie doorsnuffelde vond ook een heel mooie complexiteit terug. In de mond een beetje van hetzelfde, rond en aangenaam, maar goed gestructureerd en mooi complex. 24,4 euro op het domein, en dat is genoeg, maar dit is puur drinkplezier met een extra dimensie. Een beetje het type wijn dat lijkt op een goede vriend waar je mee aan tafel gaat zitten in de keuken en begint te praten om wat later verbaasd te constateren dat de fles leeg is en de vrouwen al zijn gaan slapen. Ik houd van dit soort wijnen, geen schreeuwers maar praters, een beetje gereserveerd en zeer beschaafd, maar lekker en interessant om lang mee te converseren. *** voor mij. 

     

    dautel.jpg

    Eén van de steile hellingen van Weingut Dautel

      

    Rainer Wachtstetter van het gelijknamige domein is de ongekroonde koning van de Lemberger, de lokale naam voor de Blaufränkisch. Qua hoeveelheid is de Trollinger de belangrijkste druif van de regio, maar qua kwaliteit is het de Lemberger die erboven uit steekt. Het zijn de icoonwijnen van de streek en degenen waar ze het meest trots op zijn. De steile hellingen hier zorgen voor veel zon en maximale blootstelling en de bodem, gipskeuper en schilfsandstein, schijnt ideaal te zijn. Rainer is lid van de Junge Schwaben (www.jungesschwaben.de), een groepje jonge wijnmakers uit de regio. In België vind je zijn wijnen bij Veravinum in Kelmis bij Eupen. Wij proefden de Lemberger Hohenberg GG 2009, een Grosses Gewachs of Grand Cru, en een ongelooflijk complexe wijn en goed geconstrueerde wijn. Het begon al met de geur: om mee te blijven draaien. De mond was fabuleus: heel mooi startend, eindigend met een heel lange afdronk, strak en mooi fris met mooie tannines, voor mij een **** wijn. Geen goede vriend dit, maar een schitterende vrouw waarmee je een lange nacht ingaat, nu al wetend dat dit wel eens de vrouw van je leven zou kunnen zijn...Terwijl ik het schrijf, krijg ik er terug zin in.

    Ons derde wijndomein was Weingut Klumpp in Bruchsal. Het domein werkt biologisch sinds 1996. Het werkt met pinot noir, niet met spätburgunder, origineel voor de regio en wij proefden een prachtige riesling en een heel mooie weissburgunder. Dé Klumpp was echter de Chardonnay Kirchberg 2011. In het glas troebel en ongefilterd, in de neus gesloten maar heel veelbelovend en in de mond interessant, met heel veel materie en zeer lang. In het glas bleef deze wijn beter en beterr worden, eerst was hij nogal mineralig, maar er kwam meer en meer boterigheid en rijk rijp fruit, en de zoon des huizes, geschrokken door onze intentie om deze fles nu al te openen, had voor G. een 2002 opengedaan die magnifiek was...spijtig genoeg had hij er geen meegegeven...Ik blijf er bij, er worden momenteel in Baden-Württemberg een paar chardonnay's gemaakt die ronduit indrukwekkend zijn.

     

    klumpp.jpg

    De familie Klumpp

     

    De rest van de avond werden dolle plannen gemaakt voor de Bastards of Wine (2) en hevig gedebatteerd over de belgische politiek, zo hevig dat de burgemeester van Rotselaar, hopend op een goed gesprek over wijn, er van door ging (hij had al wat politiek achter de rug) (en de flessen waren leeg).

     

     (1) voor de volledige notities van deze avond: http://www.chateausanspretention.be/Wuerttemberg%2007-11-12.html

    (2) www.bastardsofwine.com

     

  • Veranda en de geboorte van een nieuw wijnfenomeen: the Bastards of Wine

    Pin it!

    Over de hele wereld schoten wijncritici uit hun vredige slaap, keken de voorzitters van grote alcoholverkopende groepen plots achterom omwile van een vaag gevoel van bedreiging en stonden de voorzitters van allerlei met pluimen en zegels getooide wijnliefhebbers beteuterd te kijken naar hun gekreukte fazantenveer. In Antwerpen hadden drie "gemiddeld jonge, dank U Gert" wijndrinkers de "Bastards of Wine" opgericht, als eersten de beginselverklaring ondertekend en plechtig overhandigd aan Daan, die het document zal koesteren en bewaren zodat het later door koortsig zoekende voedselhistorici kan worden herontdekt en triomfantelijk aan de wereld getoond. En dat allemaal door een paar van de founding fathers van de wijnclub met het minste pretentie van België, wat zeg ik, Europa, neen, de Wereld !

    Eindelijk, eindelijk waren wij er in geslaagd om de reis naar het verre Berchem aan te vatten. We gingen eigenlijk met z'n vijven gaan, maar twee van ons werden op de valreep nog door de Sirenen met wie ze getrouwd zijn weggelokt en zaten met hun kroost naar de grijze Noordzee te staren...enig grimmig leedvermaak was ons niet vreemd. Wij waren zelfs zo verstandig geweest om den ijzeren weg te nemen (de trein, voor de jonge snaken onder u) om ons niet te erg te moeten inhouden, en we zaten dus om klokslag 12u30 klaar aan het hoektafeltje aan de raam, als jonge vogeltjes die 's morgens uitkijken naar hun eerste worm.

     

    veranda 016.jpg

     

    Die kwam er aan in de gedaante van de beminnelijkste aller beminnelijke someliers, Daan (als moedervogel, uiteraard, niet als worm), en een glas PetNat van les Capriades, de Pepin la Bulle, gemaakt door Pascal Potaire in de Loire. Zéér troebel, de gist wolkte in de fles en na het decanteren kon je het restje onderaan eventueel nog uitlepelen, maar wat een finesse ! In de neus de geur van vers gesneden appeltjes en in de mond strak zoals een oude geuze strak kan zijn, zonder de opspringende zuren van een jonge, maar wel heel droog en strak als een oude geuze (beter krijg ik het niet beschreven), met een fijn maar erg lekker bittertje. Een succulente combinatie met de eerste hapjes, kanonschoten voor de boeg van ons culinaire verwachtingspatroon, en voorgesteld door de chef himself.

     

    veranda 002.jpg

     

    Dankzij de NMBS konden wij gaan voor de full monty, met telkens een zorgvuldig gekozen fles voor ons drieën, maar het eerste voorgerechtje gingen we op aanraden van Daan te lijf met een geuze, een Cantillon. Ik vond dat trouwens onmiddellijk een leuk idee: op het schoolbord stonden de "wijnen" die je per glas kon drinken: la Peur du Rouge en Cantillon. Wij mogen best wel wat trotser zijn op onze grote bieren. Het sublieme gerechtje van knolselder was verrassend zacht en de aardsheid van de knolselder was omwikkeld door een deken van  zachtere smaken, en dat lokte de eerste discussie uit. Had hier niet beter een wijn bij gegaan ? Was die Cantillon niet te overpowerend ? Mijn conclusie was dat het bier hier niet het gerecht ondersteunde maar veranderde (idem met het bier zelf) en ik vond dat een culinaire verrijking. Maar er kan over gediscussieerd worden.

    Ondertussen bleken onze buren uit Parijs te zijn gekomen voor een culinair weekendje Antwerpen, met als eerste stop Veranda, je kan slechter beginnen, en ze maakten voor de eerste keer kennis met het fenomeen Geuze. Een kleine les van Daan, een glas Cantillon, en er werden al driftig adressen uitgewisseld voor de betere biercafé's van 't Stad....Wij kregen wat adressen van nieuwe restaurants in Parijs in ruil !

    Wij hadden bij het visgerecht (butternut en coquille) eerst geopteerd voor een zachte en elegante witte, maar merkten de twijfels en de nadenkende blik bij Daan onmiddellijk op. Had hij dan misschien een beter idee ? Ja, dat had hij, en meteen kwam de meest originele én beste wijnkeuze van de laatste weken op tafel: de Folk 'n Klokk van Jean-Marc Brignot, een 100% gewurztraminer. Ook hier uiteraard troebel en goudgeel, maar het zat hem hier in de neus, eerst erg notig, en na wat opwarmen en ronddraaien met de bedwelmende geuren van een met honing overgoten gekarameliseerd oogstappeltje (zelfs met een piepeklein, al dan niet ingebeeld, vleugje kaneel), en compleet onherkenbaar als een gewurztraminer voor onze amateuristische paletten. In de mond was hij dan weer herkenbaarder met tropisch fruit, vlagen van de kruidigheid die zo typisch is, heel breed, heel complex en zéér lang. Een gewéldige wijn, en onze Parijse buren waren zo onder de indruk van ons gekir dat ze hem ook bestelden. Droeviger nieuws was dat Brignot naar Japan vertrekt om er wijn en saké te gaan maken, en dat dit dus één van laatste cuvées was, maar troost u, Wouter (www.terrovin.be) kon er blijkbaar grote hoeveelheden van inslaan, en dus allen daarheen !

    Dan volgde een discussie om een kalf, en nee, ik heb het niet over u, maar over de wijn die bij da kalf zou passen. Om de een of de andere reden werd er getwijfeld tussen twee malbec's, en de wijze raad van Daan werd weer eens ingeroepen: het werd dus de Brûno 'n Côt 2008 van het Domaine de Pontcher, een heel aardse maar erg lichte wijn die niet tegen het gerecht op kon. Dit is het leuke maar ook het moeilijke van een restaurant als veranda, je moet eigenlijk je vooroordelen bij de deur achterlaten: bij kalfsvlees een lichte wijn ? beeuup, fout. Malbec een stevige gecorseerde wijn ? beeup, opnieuw fout. De wijn was evenwel schitterend, maar op zijn best na dat het overigens succulente kalf verdwenen was. Licht tintelend, met heel veel fraîcheur, een hel mooie geur met een mengeling van natte grond en frisse lucht, en in de mond kwam die aardsheid nog beter naar voren, gekoppeld aan vers maar nog ongewassen fruit, heel veel karakter, heel mooie frisse zuren.

     

    veranda 013.jpg

     

    Bij het dessert kwam nog een aardige Coteaux d'Ancenis van Pierre Guindon, en een Madeira bij de koffie, maar dé verrassing kwam uit de fles Rastafia van Etienne Thiebaud uit de Jura, een dessertwijn van 16% die geurde naar een top-grappa, heel fris en met die herkenbare alcoholtonen van een stevige gedisitilleerde, maar het was een wijn, in de mond zeer verrassend en lekker. Eigenlijk perfect voor die gerechten waar je iets grappa-achtig bij zou willen, maar dan zonder de hoge alcoholgraden, en meer een dessertwijn dan een digestief.

    Daan toonde ons nog de weg naar Café Zeezicht op het Dageraadplein. Wij wandelden nog langs de prachtige huizen van de Zurenborch-wijk, sloegen nog een paar schitterende Zeezuipers achterover, lanceerden het ene na het andere briljante idee over de economische redding van België, Europa, ja zelfs de wereld, vonden even de weg niet naar het station (die snoodaards hadden het verplaatst terwijl wij aten !), toverden een glimlach op de bevallige gezichtjes van medereizigsters, strooiden complimentjes rond als waren het bloemblaadjes en vielen thuis in slaap achter onzen TV. 

    De (wijn)wereld was weer al eens gered, de journalisten prepareerden de koppen voor de zaterdagkrant "Ik vond de oplossing in Café Zeezicht !" "A new era for European Wine !" "Regering huurt diensten in van drie knappe koppen", en nog meer van dat. Toen ik enigszins stijf wakker werd, vond ik een beduimeld blaadje met proefnota's die bevestigden dat althans het eerste en grootste deel van deze tekst correct was: a/ de Bastards of Wine zijn boven de doopvont gehouden en b/ Veranda is een super-restaurant.  

    Wie dankt dat ook hij de eretitel Bastard of Wine verdient mag mij een mailtje sturen. Dat wil zeggen, indien hij met deze principes akkoord gaat: www.bastardsofwine.com