• Cuisinémoi, culinaire verfijning aan de voet van de Citadel (ofte "Un Glou à Namur").

    Pin it!

    Aan de voet van de machtige citadel van Namen, in de smalle Rue Nôtre-Dame, ligt een restaurant dat mij al bij het binnenkomen deed denken aan het Parijse Glou: een lange smalle konijnenpijp, een hoge tafel aan het uiteinde, en helemaal achteraan een zicht op de keuken via een raam. Doe daar dan nog eens een wijnkaart bij die even goed is als die van Glou, een keuken die een beetje anders is, een beetje verfijnder, maar minstens even lekker, en even sympathieke mensen in de zaal, en het enige dat je nog mist is de stroom toeristen en bobo's die het Parijse resturant wat extra cachet geven. Namen is dan ook de administratieve hoofdstad van Wallonië en de Namurees heeft de reputatie wat meer bourgeois, wat stijver en wat elitairder te zijn dan veel van zijn Belgische taalgenoten.

    Eén blik op de kaart volstond om ons te laten gaan voor de full monty met vijf gangen (70 euro), en de reputatie die het restaurant heeft op het vlak van wijn was voldoende om te opteren voor de begeleidende wijnen, en we werden in geen enkel opzicht teleurgesteld. Ik heb trouwens zelden zo'n goede "food-wine pairing" gezien, de combinaties waren verrassend en elke keer weer verbluffend.

    Nadenken over het menu hadden wij gedaan met een glas Drappier, altijd een goede starter, vind ik, maar de wijn van de eerste gang, de Cube de saumon fumé aux algues, avec lentilles, saucisse de Morteau, mousse de pommes de terre à l'huilde truffe blanche... was onmiddellijk een mooie verrassing: een Zuid-Afrikaanse sauvignon blanc uit Stellenbosch, de Sterhuis 2011, en dat zag ik ze bij Glou nog niet doen. Een zeer zachte wijn was dit met een prachtige mineraliteit, héél erg lang in de mond, en een schitterende combinatie met het gerecht dat subliem was: zelden zo'n mooie combinatie van smaken gezien, waarbij elk element het andere omhoogbracht, en de wijn was daar een wezenlijk bestanddeel van. Ik mocht al direct mijn vooroordelen rond sauvignon blanc én Zuid-Afrikaanse wijn herzien. www.sterhuis.co.za Dat er in Zuid-Afrika een nieuwe beweging ontstaan is rond een meer non-interventionistische, natuurlijke manier van wijn maken, wist ik al, maar het was de eerste echte kennismaking. De wijnen van Sterhuis zijn te koop in Roeselare: www.kaapsewijnen.com http://www.theswartlandrevolution.com/

     

    cuisinemoi 003.jpg

     

    De tweede gang, de Noix de Saint-Jacques grillées, avec croustillant de pied de porc, salade de chicon, mayonnaise câpres et gingembre, bevestigde het hoge niveau van de keuken van Cuisinémoi. Opnieuw een superbe combinatie van smaken, een geweldige complexiteit, en elke hap was een genot (lang geleden dat ik nog zo traag gegeten heb, als om elk moment zo lang mogelijk te trekken). Hierbij kwam een La Sorga 2009, een blend van de zeer interessante Mauzac druif (Vieilles Vignes) en Chardonnay, uit de Limoux. De neus was eerst eerder neutraal, de wijn had even tijd nodig, maar in de mond zat drop, ijzervijlsel, superbe gedroogd fruit en hij voegde als het ware nog een dimensie toe aan het gerecht. Opnieuw geweldig gecombineerd ! Antony Tortul, de wijnmaker, kende ik nog niet, en ik beschouw dat als een gat in mijn wijncultuur: http://www.salondesvignerons.be/domaines/sorga.htm. Stilletjes aan begon ik mij af te vregen wie haar leveranciers waren...

     

    cuisinemoi 004.jpg

     

    maar bij de volgende schotel, viel mijn euro. De verrukkelijke escalope de ris de veau de coeur "meunière" avc tartare de crevettes, jeunes oignons fanes, tempura au saté de Chine, etc, werd begeleid door een gamay van David Dupasquier, uit de Savoie, de 2009. In mijn ogen is Wouter De Bakker, www.terrovin.be, één van de beste sommeliers van België en uiterst sympathiek omdat hij de wijnen die hij het meest bemint ook verkoopt ! Op dat moment sprong er trouwens een vonk over met de beminnelijke sommelière van Cuisinémoi, en vanaf dan kon er niks meer fout gaan tussen haar en mij ! De wijn was één van de beste gamay's die ik ooit dronk, en ik heb al wel eens gelezen dat een topgamay soms heel dicht bij een pinot noir aanleunt, en dat was hier dus het geval. Licht, fijn, complex én héérlijk, een **** wijn !

    Ondertussen was men ons vanuit de keuken komen melden dat er een ongelukje was gebeurt met de patrijs, en zouden we misschien genoegen nemen met de chevreuil ? Geen probleem uiteraard, maar even later vroeg één van de tafelgenoten of dat lekker was, eekhoorn (ecureuil). Een paar slappe lachen later, en wilde verhalen over 200kg grote eekhoorn's met gewei, kwam er in het glas een stevige knaap uit het zuiden, de Pierre de Lune 2008 van Yvan Soto (Le Terre des Mallyces)..., een Vin de Pays des Cotes Catalanes, met 80% syrah en 20% carignan (100 jaar oude stokken). Fruit en zwarte chocolade overheersten de eerste neus, en in de mond ging een heel goed evenwicht gepaard met een heel stevig karakter. Een jerommeke van een wijn mét diepgang en een heel mooie evolutie in het glas. Een eekhoorn waardig... 

    Het sublieme dessert was een spel tussen zoet en zuur en werd begeleid door een zoete wijn uit de Gironde, een 100% semillon, de Espérance d'Automne, van het piepkleine Clos de Mounissens, één van die stijfkoppen die in de Bordeaux werken maar op een bepaald moment zo anders waren dat ze in ruzie kwamen met de autoriteiten en dan maar begonnen te bottelen onder de naam Vin de Table. Eén van de verzamelnamen voor dit soort wijn is vin naturel, bij gebrek aan beter, en de sommelière gaf me nog mee dat ze zelden of nooit die benaming gebruiken wanneer ze de wijn aan tafel presenteren, en zelfs het vertellen dat de wijn van bio- of biodynamische oogst komt doen ze niet meer. Ze heeft geen zin in discussies, de mensen komen naar hier om een fijne avond te hebben en niet om te bekvechten, en ze heeft al gemerkt dat die wijnen er qua appreciatie toch uitspringen omdat ze zo goed samengaan met de keuken.

     

    Omdat de vonk echter zo goed oversprong kregen wij toch nog een glaasje Brut Nature van Drappier, de ongedoseerde versie, en een zeer lekker glas champagne. Ermee starten, en er ook mee stoppen, wat een goed idee !

    Namen is een mooie stad, de citadel is naar het schijnt een bezoek waard, en Cuisinémoi is een toprestaurant. Waar wacht u nog op ?

     

    Citadelle_de_Namur_et_parlement_wallon_de_nuit.jpg

     

     

  • Gent, Champagne: Cheurlin-Dangin in Eetkaffe De Lieve

    Pin it!

    Als blogger, wijnschrijver of gewoonweg als amateur "die er iets van begint te kennen" kwam ik onlangs tot de conclusie dat mijn drang groot is om altijd te vertellen over het uitzonderlijke, het "speciale", en alleen nog te schrijven over exclusieve ontdekkingen, of over die zeldzame fles, of over dat dure toprestaurant in het buitenland. Heel vaak lijk ik te vergeten dat een groot deel van de Wondere Wijnwereld bezig is met traditie en dat ook daar vaak erg mooie dingen gebeuren, en dat de meeste wijndrinkers, ook de gevorderden, bezig zijn met Traditie en veel minder met Vernieuwing. Toen ik onlangs werd uitgenodigd door Peter van Vindemia, een wijnhandelaar uit Lochristi die ik zeer waardeer omwille van zijn keuzes (Zwitserland ! de Cahors ! een paar goede vins naturels !), heb ik even getwijfeld ("Thou shallt not be sponsored by the wine-industry"), maar ik kon de gelegenheid om een keertje mijn weg te proeven door het gamma van een klassiek champagne-huis en kennis te maken met de keuken van een in Gent zeer populair eethuis niet laten voorbij gaan. 

    Ik heb er geen spijt van gehad. Beiden pasten zeer goed in de filosofie van Chateausanspretention, zelfs de Champagne's, ik heb veel bijgeleerd, en zaken als Eetkaffee De Lieve zijn in Vlaanderen té zeldzaam aan het worden (iemand zou daar aan dat soort zaken eens een blog aan moeten wijden). Tot overmaat van geluk had een bekend Vlaams wijnjournalist iets te veel geld gevraagd voor een artikel op zijn site, zodat deze bescheiden blogger de rol kreeg van persmuskiet van dienst en naast Philippe Gantois werd neergepoot, de oenoloog van het champagnehuis in kwestie. Ik heb het een en ander bijgeleerd...

    Het huis Cheurlin-Dangin past eigenlijk wel in de CSP filosofie. Niet omwille van de prijzen, die zijn nu eenmaal hoog in deze regio, maar omwille van zijn schaal: met 35ha is het een typische propriétaire-récoltant die zijn eigen gang gaat en geregeld origineel uit de hoek komt.  Cheurlin-Dangin ligt in Celles-sur-Ource en schakelde onlangs over naar de lutte raisonnée, met het Terra Vitis label, een stap waar Philippe erg achter stond, maar die zeer veel geld schijnt te kosten.

    Het etentje werd geopend met de basischampagne, de Carte Or Brut Réserve, 100% pinot noir volgens Philippe, een mooie fijne aperitief-champagne met fraîcheur, elegantie en genoeg fruit, heel klassiek. 20,3 euro en *(*) omdat hij voor de verwende amateur nét iets te fruitig is, maar het maakt hem wel een allemansvriend. Bij de carpaccio van zeebaars en Sint-Jacobsnoten paste hij uitstekend. Dat zou trouwens een constante blijven die avond. De patron van De Lieve had twee weken geleden een doos gekregen met alle deze avond geschonken champagne's en de combinaties waren dan ook erg geslaagd. 

    Bij een ballotine van gerookte en rauwe zalm, ook een klassieker dus, maar een lékkere klassieker, kwam de eerste champagne waarbij Philippe sporen van opwinding vertoonde: de rosé (22,4 euro). Deze 100% pinot noir kwam immers niet to stand door het blenden van een rode en een witte wijn zoals dat in de Champagne is toegelaten, maar door maceration carbonique, de façon traditionelle, noemde hij het, met voor een vierde ontsteelde druiven en twee à drie remontages per dag. Dit leverde een erg mooie wijn op, met meer structuur dan een klassieke rosé-champagne, en het deed me wat denken aan sommige petnat's van gamay. Of om een leuke vergelijking te maken, zo'n petnat is een Gentse, de champagne was een Kortrijkse,  allebei met pit, maar àndere pit ! ** dus.

    De grote prijs voor de originaliteit, en rara, mijn favoriet voor de avond, was de Origance, één van de meest originele champagne's die ik al proefde. Deze pinot-blend (80% pinot blanc, 10% pinot noir, 10% pinot meunier) was door zijn hoge concentratie pinot blanc erg apart en was een idee van Philippe zelf. Het aroma deed dan ook wat denken aan een weissburgunder, maar in de neus zat een hele mooie mineraliteit met wat toast in de finish. Een prachtige culinaire wijn die gewéldig ging met de reuze gamba's gebakken in langoustine-olie. 33,8 euro, en dat is veel, maar zijn geld wel waard voor wie ze kan laten rollen. Een overtuigende ***, ondanks zijn prijs.

    De Cuvée Christiane, opnieuw een 100% pinot noir, maar dan met zes maanden vatrijping en 60 maanden flesrijping (28,4 euro), begeleidde een grietfilet met broodkruim, basilicum en tomatensaus, en was een mooie afgeronde champagne voor tijdens de maaltijd, met voldoende fraîcheur en een mooie structuur. **

    Het tussendoortje dat dan volgde, was origineel en lekker, en we leerden weer wat bij. De patron had een champagnesorbet gemaakt van de Carte Or en we werden allemaal aangeraden om daar eerst een lepeltje van te proeven. Daarna kwam de sommelier langs met een fles Marc de Champagne én een fles carte Or waarvan telkens een scheutje over de sorbet werd gegoten. Dit is klassieke Franse keuken, en de ervaren foodie zal daar wel niet wild van worden, maar het was verdorie lekker !

     

    alsace 006.jpg

    alsace 010.jpg

    De in mijn ogen lekkerste champagne van de avond, de Cuvée Spéciale, begeleidde een klassiek maar o zo lekker gerecht: een kalfsrollade à l'Auvergnate met een saus op basis van ratafia. Deze fles, een blend tusen 50% pinot noir en 50% chardonnay, was de lieveling van Philippe Gantois, en de champagne die de Franse regering schenkt bij gelegenheden in heel wat Franse ambassade's over de hele wereld. Een heel evenwichtige wijn met een zeer mooie neus, heel fijn en complex en met een lange en mooie afdronk. *** en 24,1 euro. Het gerecht was subliem. De schotel deed me danken aan een verblijf in de Auvergne, waar ze met boter en kaas koken alsof wij allemaal slagaders hebben in gegalvaniseerd staal, en aan een dame als Nigella Lawson, zo in de stijl van het is misschien niet zo gezond, maar het maakt je wel gelukkig !

    De kok van Eetkaffee De Lieve komt er recht voor uit dat hij een fan is van Escoffier, de "koning van koks", en één van de mensen die de klassieke Franse restaurantkeuken hebben op de kaart gezet en beroemd gemaakt. Deze stijl is vandaag wat op zijn retour, wat teveel boter en kaas en room om hip te zijn, maar niemand kan beweren dat het niet lekker is. In De Lieve vind de Gentenaar al 33 jaar zijn goesting, van een spaghetti en een steak tot originele en wat meer exotische gerechten. Kortom misschien geen restaurant waarvoor je 100km rijd, maar mocht het achter mijn hoek liggen... Voor wie op een middag in Gent lekker wil eten een aanrader (het ligt achter het Gravensteen). In het weekend is het trouwens gesloten. 

    www.eetkaffee-delieve.be

    www.cheurlin-dangin.fr

    www.vindemia.be

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Auguste_Escoffier