Evora 1: een lange brug, een kasteel op een heuvel en een Taberna Tipica.

Pin it!

Wie lekker wil eten moet daar soms vroeg voor opstaan, dat is een alom erkende waarheid, en het was dus niet voor niks dat wij ons om zes uur 's morgens halfdood in Zaventem bevonden om gesterkt door een espresso'ke de vlucht naar Lissabon aan te vatten. Twee en een half uur later vroeg ik mij even af waarom ze branders installeren op een trap naar de tarmac, om me dan even later te realiseren dat wat ik voelde de normale buitentemperatuur was...zo maar eventjes 20°C verschil met het thuisfront.

Snel een minibus gehuurd dus en voor we goed en wel wakker waren stuurde organisator Johan ons al over de 17km lange Vasco da Gama brug richting het Portugese binnenland in, op weg naar Evora , met zijn door de Unesco als Werelderfgoed erkende binnenstad. Onderweg flitsten wijngaarden (Moscatel de Setubal), gestripte kurkeiken, ooievaars nestelend op electriciteitspylonen en verlaten huisjes ons voorbij, tot we met min of meer slippende banden Arraiolos binnenreden, onze eerste stop, helaas in een miezerregentje en redelijk veel mist...

 

evora1.JPG

Echt een constante deze reis: was die in mist en miezerregen hangt te...ja wat eigenlijk ?

 

Maar ok, even de beentjes strekken, een wandelingske, en bovenop Arraiolos ligt een burcht, en begeleid door een enthousiaste gids-straathond wandelden wij door de redelijk goed bewaarde resten van een 13de eeuwse burcht. keken naar middeleeuwse graffiti, en pierden door de mist naar een ons verborgen blijvend landschap. Dan maar even door het stadje gewandeld, gemerkt dat alle ramen werden omgeven door een blauwe rand om de duivel af te weren, en de lokale produktie van wollen tapijten bekeken, ongetwijfeld de échte reden waarom de duivel deze plaats liet links liggen. Kortom, niet het meest flitsende stadje van Portugal !

 

evora2.JPG

 

Dus wij repten ons snel naar Evora, onze thuisbasis voor de volgende dagen, de mist trok weg, de zon klopte aan het raam, en voor ik goed en wel Arraiolos kon zeggen zaten we in ons prachtige hotel aan de welkomstdrink !! De Albergeria do Calvario www.albergariodocalvario.com werd gebouwd op de grondvesten van het atelier waar het tegenoverliggende klooster zijn olijfolie perste, toen wijd en zijd bekend als de beste van de regio. Die olijfolie is weg, maar vandaag is het even bekend voor zijn service en klantgerichtheid en voor zijn geweldige ontbijt en het is niet voor niks N°1 op Tripadvisor. Wij werden ontvangen door een zeer bevallige dame die ons een plan van de stad gaf met een heel deskundige uitleg, en een glas Herdade de Calada Reserva 2010, een mooie en intense fruitgedreven witte met nét genoeg eik en niet teveel ! Voeg daar die geweldige kaastaart en notentaart aan toe, en wij hadden het direct door: we waren met ons gat in de boter gevallen !

 

evora3.JPG

 

Ondertussen kwam de zon er een beetje door en drong een stadswandelingetje zich op, een eerste kennismaking zeg maar, en al snel stonden we tegenover Evora's grootste trots: de templo de Diana, een Romeinse tempel die middenin de stad ligt. Hij dateert uit de 1e eeuw na Christus en was eigenlijk gewijd aan keizer Augustus in een periode waarin de Romeinse keizers de status van God kregen. Hij stond in het midden van het forum, op de hoogste plaats van Evora, en errond strekte zich een heel domein uit met gebouwen voor administratie en eredienst die vandaag volledig verdwenen zijn. Hij werd in de 5de eeuw na Christus verwoest en in de Middeleeuwen gebruikt als opslagplaats en nog later als toren van het kasteel van Evora, en daarvoor werden de ruimtes tussen de zuilen opgevuld met ander materiaal. In de 19de eeuw was het zelfs even een slachthuis, maar in 1840 begonnen archeologen met opgravingen en reconstructie en tegen 1869 was hij min of meer in ere hersteld. 

 

evoratemploarchivo.jpg

 

Het centrum van Evora is Unesco Werelderfgoed en absoluut de moeite, maar het is leuk om je verbeelding even te laten gaan tot de middeleeuwse periode. Wij vergeten dat vaak, maar de grote Romeinse monumenten zijn in veel Europese steden redelijk lang bewaard gebleven, deels omdat de barbaren toen ze de macht overnamen niet in steden wilden wonen, en deels omdat ze zo goed gebouwd waren. Pas redelijk laat zijn veel van die dingen afgebroken en zelfs in Evora heeft tot 1570 een prachtige Romeinse triomfboog gestaan. 

Zo'n beetje cultuur werkt uiteraard op de maag en op de keel, en ondertussen scheen de zon. Terraskestijd dus, op de Praco de Giraldo, genoemd naar Giraldo Sem Pavor (Zonder Vrees) die hier in 1165 de Moren buitenwipte, een erg leuk groot plein, heel mooi en gezellig, maar het was ook de plaats waar de Inquisitie zijn vurige werk deed en waar duizenden mensen aan hun einde kwamen op de brandstapel, en waar in revolutionaire tijden menig edelman zijn hoofd verloor. Nu, dat lieten wij ons niet aan het hart komen, en wij aperitiefden tevreden in de zon, een hongerke opbouwend voor de eerste culinaire landslide van de vakantie.     

De commentaren zijn gesloten.