Evora 5: rozen, worst en schelpjes

Pin it!

"En waar gaan jullie eten ?", is zowat de standaardvraag die we nu al jaren bij het verlaten van elke wijnkelder krijgen, en ooit leverde dat een onvergetelijke ontmoeting met leitão op na ons bezoek aan Luis Pato. Tegenwoordig zijn we wat ouder en vooruitziender en stellen we de hamvraag maanden op voorhand. Bij de Louro's had dat tot wat discussie geleid tussen papa en zoon, en uiteindelijk besloten we om voor ervaring te gaan: het werd dus São Rosas in Estremoz, de keuze van de papa.

 

DSC04832.JPG

 

Het restaurant van Margarida Cabaço ligt binnen de muren van het kasteel van Estremoz, wat buiten het eigenlijke centrum, en Margarida is de eigenares, wijd en zijd bekend om haar goede smaak en haar pittige karakter. Wij keken onze ogen uit op het grote wijnmeubel in de eetzaal, vol waw ! flessen, en besloten om trouw te blijven aan Quinta do Mouro, en te starten met de witte Quinta do Mouro 2011, vol aangenaam fruit (peer vooral), met een leuk bittertje, en zoals al gezegd door Miguel, geen wonder van complexiteit, maar plezant en lekker. Na een glas of twee als aperitief en zoals altijd vergezeld van wat leuke hapjes werd er besloten om a/ voor voor- en hoofdgerecht te gaan omdat dit zo'n goed restaurant was (wanneer komt een mens hier nog eens terug ? het zou toch zonde zijn om zo ver te reizen om dan maar één gerecht te nemen ? ik heb grote honger ? waren de meest gehoorde opwerpingen) en b/ de witte wijn aan de dames te laten en te switchen naar de Touriga Nacional 2007, eveneens van de Quinta do Mouro.

 

DSC04842.JPG

 

 

DSC04843.JPG

 

Dat was een verstandige beslissing want al bij het voorgerecht bleken alvast ik en G. de pérfecte keuze te hebben gemaakt. Mijn schoteltje charcuterie met smoked sausages bleek een gezinsverpakking maar was niet alleen op zichzelf ongelooflijk lekker, het paste ook nog eens fenomenaal goed bij die Touriga, en het was zon waanzinnig bord dat ik als een echte wilde weldoener naar hartelust schijfjes worst kon uitdelen. Dit is het beste charcuterie-bordje dat ik in mijn leven gegeten heb. Aan de overkant, bij G., lag er een echte worst, eveneens superlekker en eveneens perfect bij de wijn. Die begon eerst even heel gesloten en liet dan als een echt stinkbommeke plots een prachtige walm zwarte bessen los. In de mond was hij heel zuiver en duidelijk en een perfecte begeleider van onze voorgerechten.

 

DSC04845.JPG

 

Als hoofdgerecht kozen wij voor iets heel typisch: carne de porco alentejano, varkensvlees met schelpjes, en de Portugese variant op surf 'n turf. Schitterend gerecht, ongelooflijk lekker, en ook hier was de wijn briljant. Bij dit gerecht kwam zijn fruitigheid en zijn fraîcheur meer naar voor, gelaagd met een mooie kruidigheid en een grote complexiteit die bij de worst wat weggeduwd was. ***(*) en één van de beste wijnen van het weekend.

Als dessert proefde ik één van de vreemdere kazen uit mijn carrière. Het menu bood een Franse kaas of een Alentejano aan, en ondertussen was ik behoorlijk gefascineerd geraakt door de lokale keuken, en mijn keuze was dan ook snel gemaaklt. De kaas bleek een kruising tussen een blok was, een stuk zeep en een kaas, een wat vreemde eet-ervaring, maar met wat excellente kweeperengelei ging hij er wel mee door.

 

DSC04846.JPG

de kaas ligt links...

 

Ondertussen hadden enkele heren aan tafel al uitgebreid gediscussieerd over Margarida, die er inderdaad behoorlijk pittig uitzag, en al lachend was er al eens geopperd dat we geluk hadden dat ze geen Nederlands begreep...even later kwam ze in onvervalst Hollands vragen of we van België waren....

Niet alleen bleek Margarida opgegroeid te zijn in Nederland, maar toen ze ons vroeg wat ons reisdoel was bleek ook nog eens dat ze zelf haar eigen wijnen maakt, onder de naam Monte dos Cabaços. En liet nu net schrijver dezes hier rond te lopen met een kleine opdracht: het vinden van een (liefst vrouwelijke) (liefst op zijn minst Engels sprekende) wijnmaker die nog niet verdeeld wordt in België. Ik stond dan ook al snel met twee flessen wijn in mijn handen en binnenkort gaan ze naar Brugge voor een grote "onverdeelde Portugezen" tasting en ze zijn, joepie, mijn toegangsticketje voor dit gebeuren. Ik houd u op de hoogte.  

De commentaren zijn gesloten.