Evora 8: Lissabon, cultuur en zeevruchten

Pin it!

Aan alle mooie liedjes komt helaas ook een einde, maar J. zou J. niet zijn als dat er geen in stijl was. Wij reden dan ook niet terug over de moderne Vasco da Gama brug maar gebruikten de uit 1969 daterende de Ponte 25 de Abril, een kopie van de San Francisco - Oakland Bay Bridge in Californië. Het is een brug met twee niveau's, één voor de trein en één voor de auto, en het is zonder twijfel de mooiste manier om Lissabon binnen te rijden vanuit het binnenland omdat ze zich naast en over het oude stadsgedeelte bevindt.

In Lissabon hadden wij een afspraak met wat Vlaamse immigranten, maar eerst gingen we voor de Hoge Cultuur en een bezoek aan het Gulbenkian Museum. Het bevat de privé collectie van de steenrijke Armeense verzamelaar Calouste Sarkis Gulbenkian die zijn verzameling samen wou houden na zijn dood. Een aanvaring met de Britse regering tijdens WOII en betere voorwaarden bracht de collectie naar Portugal waar dit museum werd gebouwd om de enorme en zeer rijke collectie onder te brengen.

Ik kan u één advies geven: neem uw tijd. Het museum is geen Louvre of British Museum en is dus veel kleiner, maar het bevat prachtige dingen. De collectie Islamitische kunst is heerlijk maar er hangen ook werken van Rubens (Portret van Helena Fourment) en Rembrandt (Portet van een Oude Man) en een heel mooi zicht op de monding van de Seine van mijn all-time favourite, Turner. De dames vergaapten zich ook aan de superbe collectie 18de eeuws meubilair en aan de juwelen van Lalique die hier een aparte zaal kregen. Dit is de website van het museum: http://www.museu.gulbenkian.pt/

turner.jpg

Een gezonde geest eist echter ook een gezond lichaam en wij repten ons na afloop van ons bezoek dan ook naar één van de hotspots van culinair Lissabon, Ramiro. Daar wachtten twee Belgen op ons, inwijkelingen die al een aantal jaren in Portugal woonden, en goede vrienden van J. Wat er vanaf dan gebeurde leidde tot één van die unieke momenten in het leven die je nooit meer vergeet.

De Cervejaria Ramiro ligt op de Avenida Almirante Reis, in een stadsdeel met een slechte reputatie, en als ze hier om wat kleingeld vragen om uw auto te bewaken is dat een goede investering. Maar het restaurant is een instituut voor het verorberen van zeevruchten en zelfs op zondagnamiddag, om 16 uur, stonden er nog groepen mensen aan te schuiven. Het systeem is volks en simpel. Je zit aan lange tafels, krijgt wat stukjes lekker lookbrood en een zeer lekkere fris getapte pint, en wordt dan verondersteld om namen van schotels af te vuren op het zeer efficiënte personeel. Onze gastheren namen deze rol van ons over in vlot en ratelend Portugees, en toen begon er een culinaire vloedgolf van "lekkere dingen uit de zee".

 

DSC04959.JPG

 

Ik herinner me het beste de superbe gamba's zoals je ze alleen in Portugal en Luxemburg kan eten, de dure maar heerlijke percebes of eendenmosselen, een delicatesse die ik hier voor het eerst proefde en een agressief vanuit zijn bak naar ons kijkende kreeft die wij afstraften voor zijn uitdagende houding door hem...op te eten (klinkt wel erg nu ik het zo opschrijf). Deze culinaire tsunami werd ondersteund door straffe verhalen van een bekend reclameman op rust, een zeer sympathieke dame met wie wij een verleden deelden (café's in Leuven), goede moppen, luid door elkaar gepraat, schaterlachen en flessen frisse en kruidige, kakelverse Vinho Verde van Soalheiro die je eraan deed herinneren waar dit type wijn ook weeral voor dient. 

 

DSC04942.JPG

Eendenmosselen: een delicatesse


En hoe je ze oogst...

 

Er volgde nog een uitdaging in de vorm van een prego, een soort vleesbroodje dat men op het einde van zo'n maaltijd pleegt te eten om toch ook wat vlees binnen te krijgen, eigenlijk een steak tussen een hamburger, het zijn hier toch echt geen magere mensen, en halverwege de maaltijd werden de autosleutels stilletjes overgesluisd naar een nuchter exemplaar van het gezelschap. De rit naar de luchthaven was kort en enkelen onder ons hebben het opstijgen niet meer bewust meegemaakt. Zij werden wakker in een koud en donker en druilerig België. 

 

DSC04949.JPG

 

Maar hoor ik daar ratelende zuiderse stemmen ? Krijg ik nachtelijke visioenen van sgombri en polpi, van pasta en risotto ? Zou de reis volgend jaar misschien naar die bepaalde regio gaan waar ik al mijn halve culinaire leven naar snak ? 

Ik zal het u volgend jaar in februari weten te zeggen als we terug zijn...  

 

De commentaren zijn gesloten.