• Evora 8: Lissabon, cultuur en zeevruchten

    Pin it!

    Aan alle mooie liedjes komt helaas ook een einde, maar J. zou J. niet zijn als dat er geen in stijl was. Wij reden dan ook niet terug over de moderne Vasco da Gama brug maar gebruikten de uit 1969 daterende de Ponte 25 de Abril, een kopie van de San Francisco - Oakland Bay Bridge in Californië. Het is een brug met twee niveau's, één voor de trein en één voor de auto, en het is zonder twijfel de mooiste manier om Lissabon binnen te rijden vanuit het binnenland omdat ze zich naast en over het oude stadsgedeelte bevindt.

    In Lissabon hadden wij een afspraak met wat Vlaamse immigranten, maar eerst gingen we voor de Hoge Cultuur en een bezoek aan het Gulbenkian Museum. Het bevat de privé collectie van de steenrijke Armeense verzamelaar Calouste Sarkis Gulbenkian die zijn verzameling samen wou houden na zijn dood. Een aanvaring met de Britse regering tijdens WOII en betere voorwaarden bracht de collectie naar Portugal waar dit museum werd gebouwd om de enorme en zeer rijke collectie onder te brengen.

    Ik kan u één advies geven: neem uw tijd. Het museum is geen Louvre of British Museum en is dus veel kleiner, maar het bevat prachtige dingen. De collectie Islamitische kunst is heerlijk maar er hangen ook werken van Rubens (Portret van Helena Fourment) en Rembrandt (Portet van een Oude Man) en een heel mooi zicht op de monding van de Seine van mijn all-time favourite, Turner. De dames vergaapten zich ook aan de superbe collectie 18de eeuws meubilair en aan de juwelen van Lalique die hier een aparte zaal kregen. Dit is de website van het museum: http://www.museu.gulbenkian.pt/

    turner.jpg

    Een gezonde geest eist echter ook een gezond lichaam en wij repten ons na afloop van ons bezoek dan ook naar één van de hotspots van culinair Lissabon, Ramiro. Daar wachtten twee Belgen op ons, inwijkelingen die al een aantal jaren in Portugal woonden, en goede vrienden van J. Wat er vanaf dan gebeurde leidde tot één van die unieke momenten in het leven die je nooit meer vergeet.

    De Cervejaria Ramiro ligt op de Avenida Almirante Reis, in een stadsdeel met een slechte reputatie, en als ze hier om wat kleingeld vragen om uw auto te bewaken is dat een goede investering. Maar het restaurant is een instituut voor het verorberen van zeevruchten en zelfs op zondagnamiddag, om 16 uur, stonden er nog groepen mensen aan te schuiven. Het systeem is volks en simpel. Je zit aan lange tafels, krijgt wat stukjes lekker lookbrood en een zeer lekkere fris getapte pint, en wordt dan verondersteld om namen van schotels af te vuren op het zeer efficiënte personeel. Onze gastheren namen deze rol van ons over in vlot en ratelend Portugees, en toen begon er een culinaire vloedgolf van "lekkere dingen uit de zee".

     

    DSC04959.JPG

     

    Ik herinner me het beste de superbe gamba's zoals je ze alleen in Portugal en Luxemburg kan eten, de dure maar heerlijke percebes of eendenmosselen, een delicatesse die ik hier voor het eerst proefde en een agressief vanuit zijn bak naar ons kijkende kreeft die wij afstraften voor zijn uitdagende houding door hem...op te eten (klinkt wel erg nu ik het zo opschrijf). Deze culinaire tsunami werd ondersteund door straffe verhalen van een bekend reclameman op rust, een zeer sympathieke dame met wie wij een verleden deelden (café's in Leuven), goede moppen, luid door elkaar gepraat, schaterlachen en flessen frisse en kruidige, kakelverse Vinho Verde van Soalheiro die je eraan deed herinneren waar dit type wijn ook weeral voor dient. 

     

    DSC04942.JPG

    Eendenmosselen: een delicatesse


    En hoe je ze oogst...

     

    Er volgde nog een uitdaging in de vorm van een prego, een soort vleesbroodje dat men op het einde van zo'n maaltijd pleegt te eten om toch ook wat vlees binnen te krijgen, eigenlijk een steak tussen een hamburger, het zijn hier toch echt geen magere mensen, en halverwege de maaltijd werden de autosleutels stilletjes overgesluisd naar een nuchter exemplaar van het gezelschap. De rit naar de luchthaven was kort en enkelen onder ons hebben het opstijgen niet meer bewust meegemaakt. Zij werden wakker in een koud en donker en druilerig België. 

     

    DSC04949.JPG

     

    Maar hoor ik daar ratelende zuiderse stemmen ? Krijg ik nachtelijke visioenen van sgombri en polpi, van pasta en risotto ? Zou de reis volgend jaar misschien naar die bepaalde regio gaan waar ik al mijn halve culinaire leven naar snak ? 

    Ik zal het u volgend jaar in februari weten te zeggen als we terug zijn...  

     

  • Evora 7: Evora !

    Pin it!

    Eén van de leuke aspecten van het reizen met J. is dat hij net als ik een ochtendmens is, en zelfs een nieuwsgierige ochtendmens. Terwijl andere reisgenoten in bed blijven om te dromen zoeken wij herinneringen in de vroege ochtend, wanneer de wereld zich klaarmaakt, en of dat nu in een doorregend Cornwall, de baai van Palermo, de zonnige heuvels van Kent of de straten van Evora is, ik heb aan al die wandelingen heel scherpe en mooie herinneringen. In dit hotel kwam daar nog eens een goed gemaakte capuccino bovenop om te starten, en de dag begon dus weer mooi. Deze keer kwamen we terecht op de lokale markt waar de schrijver een kaasstandje plunderde (culinaire herinneringen) en wij ons het hoofd braken over witte ovalen ballen met de naam Ciba (bleek later een wat grotere pijlinktvis te zijn maar dan minus de tentakels) en de hier afgebeelde vissen waarvan ik de naam niet te weten ben gekomen (iemand een idee?).

     

    DSC04880.JPG

     

    Nadat ook de rest van het gezelschap opgestaan was van bed en ontbijttafel werd het tijd voor wat Evora en wat cultuur. Eén van de voordelen van dit stadje is immers dat alles zo dicht bij elkaar ligt dat je er een dag kan doorbrengen zonder de auto te gebruiken.

    Het Museum van Evora is gehuisvest in het oude bisschoppelijke paleis en ligt op het hoogste punt van Evora, voor de Romeinse tempel. Onder het gebouw liggen nog de tegels van het Romeinse Forum, resten van Islamitische huizen en een begraafplaats die dateert van net na de Reconquista. De kern van de verzameling is de collectie van aartsbisschop D. Frei Manuel do Canaculo Manuel Boas Villas en het museum opende zijn deuren in 1915. De verzameling heeft een paar mooie stukken en net als overal in het zuiden viel het ons op hoe er plots schilders uit de Nederlanden opdoken om een nieuwe stijl te introduceren en hoe die werden gekopieerd door de lokale artiesten.

    Het hoogtepunt van het bezoek is zonder enige twijfel het Vlaamse retabel dat vroeger in de kathedraal stond. Het moet rond 1500 gemaakt zijn in Brugge, in een periode net na de bloei van de Vlaamse en Brabantse schilderkunst, toen de grote ateliers van mensen als Van Der Goes zich opsplitsten en het werd waarschijnlijk geschilderd in een paar verschillende Vlaamse ateliers. Het heeft al een tijdje zijn eigen zaal in het museum en het is een indrukwekkend stuk, en absoluut de moeite van een bezoek waard.

    Na het museum kwam de kathedraal, de Sé, zelf aan de beurt, waarvan ik me vooral de wandeling op het dak herinner, met een mooi zicht op het aquaduct van Evora en de binnenkant van de Romeinse tempel, en een prachtige kloostergang.

     

    DSC04903.JPG

    DSC04900.JPG

     

    De mooiste verrassingen zijn echter de meest onverwachte, en de Igreja dos Loios stond niet echt op ons programma omdat ze vaak gesloten is. Het is één van de mooiste kapelkerken die ik al zag. Ze werd gedeeld door de monniken van het dos Loios klooster en de hertogen van Cadaval, bevat schitterende azulejo's en twee door Vlamingen gemaakte grafplaten, waarvan één toebehoort aan de man die ooit de wereld verdeelde in een Spaanse en een Portugese invloedssfeer. Mijn foto's doen de plaats geen eer aan, vandaar de video.


    J. zou echter J. niet zijn als er niet temidden van deze wandelingen een restaurant voorzien was, en deze keer was dat het modernste van de hele trip, de BL Lounge, in de Rua das Alacacarias. De twee CSP'ers stoven als naar gewoonte onmiddellijk op de wijnkast af en constateerden dat er nogal wat Paulo Laureano in stond. Was er misschien een band ? Ja hoor, Mr Laureano was een persoonlijke vriend van de eigenaar en wij besloten dan ook ter plekke om onze Laureano-kennis wat te verdiepen. 

     

    pauloloureano.jpg

     

    Dat resulteerde eerste en vooral in de origineelste schuimwijn van de vakantie. De Vinho Espumante Bruto 2006 is een blend van de lokale Arinto en de held van Madeira, de Sercial, of Esgana Cão, letterlijk vertaalde hondenwurger omdat hij zo zuur kan zijn. Na 50 maanden flesrijping komt hij op de markt. De eerste neus was die van vers geschaafde plank en toast, met wat later doorschemerend fruit. In de mond eigenlijk hetzelfde, strak en droog, en met een raspende onderliggende schraalheid die van de sercial komt. Heel aparte schuimwijn voor gevorderden, heel onconventioneel, **, maar dat zou Paulo ook zijn, dus...

    Na de klassieke hapjes volgde een pracht van een witte risotto met sint-jacobsschelpen, overheerlijk, en een fles Reserva 2011, 100% op eik gefermenteerde Antão Vaz. Romerige eikzachtheid.op een bed van exotisch fruit, heel klassiek. In de mond hetzelfde fruit maar met heel zuiver goed geplaatst hout en een prachtig lange afdronk. **(*) Dit soort eikgerijpte witte wijnen zijn wat uit de mode maar ik vind ze geweldig als ze goed gemaakt zijn. 

     

    DSC04878.JPG

     

    Na nog een geweldig dessert en een leuke babbel werd het kuier- en shoppingtime en ik laat u met enige weemoed de mantel zien die ik niet gekocht heb...een veto van Mme Rick en daar gaat mijn kans om in het Leuvense een veelbesproken volksfiguur te worden. Ondertussen was op de Praça do Giraldo een volksfeest begonnen, waar ik bijna per ongeluk een aardig filmpje maakte dat ik onderaan post. Heerlijke kastanjes trouwens, en wat later gevolgd door een frisse pint in de zon... 

     

    DSC04934.JPG

     

    Wij wandelden nog langs het middeleeuwse aquaduct, doken opnieuw een restaurant in, Luar de Janeiro, waar de goesting het won van de blogger (geen foto's dus, maar alleen een herinnering aan fantastische varkenswangen, veel ambiance, gelach en vriendschap), en gingen onze laatste nacht in.

           

    Het voordeel van de winter in een warme streek als de Alentejo is dat de zaken die je meemaakt niet bedoeld zijn voor de toeristen (die zijn er nog nauwelijks) maar voor de lokale bevolking. Dit volksfeest had een revolutionair tintje (zie de foto onderaan) en op het Praça do Giraldo verloor ooit menig edelman zijn hoofd, maar wij wisten van niks en kwamen de hoek om in de walmen van de kastanjekraampjes begeleid met de muziek van koren en fanfares. Het was een wonderlijk moment, echt zo eentje dat je niet kan opzoeken maar dat je overkomt.

    DSC04931.JPG

    De slogan is hier in het Portugees, maar elke 70ies student herinnert zich die kreet nog wel in het Spaans ?

  • Evora 6: de dame met de rozen, bittere armoede en een ongelukkige duif.

    Pin it!

    Rondwandelend binnen de kasteelmuren van boven-Estremoz zagen we wat verder waar de naam van ons restaurant vandaan kwam. Het verhaal van de Heilige Isabella en de rozen is in Portugal erg bekend. De heilige Isabella (voor ons is haar naam Elizabeth van Aragon) was wat religieuzer en vrijgeviger dan haar echtgenoot, koning Dionyisius (Dom Dimis), nogal een onaangenaam man, voor lief nam. Toen ze weer eens op weg was naar één van de arme wijken rond het kasteel hield hij haar tegen met de vraag waar ze naar toe ging. Toen hij ze verplichtte om de broden te tonen die ze onder haar mantel verborgen had, veranderden deze op miraculeuze wijze in rozen.

    DSC04824.JPG

     

    Dit stadsdeel van Estremoz wordt overheerst door de Torre de Menagem, ook bekend als de Toren van de Drie Kronen. Het kasteel dateert uit 1258 en is vandaag een luxehotel (een parador) en volgens bronnen als tripadvisor de moeite van het verblijven waard. Estremoz zelf bestaat vooral bekend om zijn marmer en de straten zijn er hier letterlijk ook mee geplaveid, en in de miezerregen kreeg alles een mooie glans.

    Mij bleef echter vooral onze wandeling bij in de Bairro de Santiago. Deze strekt zich uit van de voet van het kasteel tot de lager gelegen vestingswerken en het is één van de armste wijken van Estremoz. Wij begrepen eerst niet goed waarom elk minuscuul huisje twee deuren had, maar toen we in een vervallen exemplaar konden binnenkijken zagen we dat elk stulpje twee families huisvestte, één op de benedenverdieping en één op de bovenverdieping. Het is mij al een paar keer opgevallen, ook in een grote stad als Porto hoe in dit land de oude wijjken nog vol zitten met toestanden die wij zestig jaar geleden hebben zien verdwijnen. België, ongewaardeerd land van melk en honing...

     

    DSC04839.JPG

     

    Wij bezochten in de namiddag nog het aardige museum van Estremoz (volkskunst en archeologie), reden terug, kuierden wat door Evora en maakten ons klaar voor het volgende restaurant, het kleinste van de reis, maar alvast wat de hapjes betreft ook het lekkerste.

    Tasquinho do Oliveira is een piepkleine gelegenheid in de hoofdstraat van Evora, vlak bij ons hotel, met plaats voor ongeveer 12 mensen. Wij hadden gereserveerd, tot chagrijn van de locals die de hele avond lang hun kans waagden op één van de drie overgebleven tafeltjes, en de supervriendelijke waard had onze tafel volgezet met verrukkelijke schoteltjes, het één al lekkerder dan het andere. 

     

    DSC04857.JPG

     

    Het is in Portugal de gewoonte dat je wanneer je gaat zitten het ene na het andere schoteltje met hapjes krijgt. Elk schoteltje heeft zijn prijs, zelfs de broodjes, maar je hebt het volste recht om ze te weigeren of terug te sturen. Bij onze eerste reis verkeerden wij nog in de overtuiging dat je daarna het klassieke voorgerecht-hoofdgerecht-dessert moet afhandelen en  werden na afloop op kruiwagens weggerold, maar eigenlijk ben je meestal erg vrij, je kiest gewoon wat je bevalt en alles wat ze je ongekozen voorschotelen mag je weigeren (maar het is meestal wel ongelooflijk lekker). 's Middags heb je op veel plaatsen wel een klein vast menu, vaak aan belachelijk weinig geld...

    Wij kregen heerlijke uitlepelbare kaasjes, geweldige ham, inktvisjes, erg lekkere gevulde krab, een superbe jonge geitenkaas met een heerlijk confituurtje, gefrituurde visjes, een quiche met garnalen en spinazie en kaas (suflé de espinafre con camarão), gepaneerde stukjes vlees en startten de maaltijd met de beste witte van de reis, de Branco 2010 van de Herdade do Mlhadinha Nova, waar de alomtegenwoordige en zeer gewaardeerde Luis Duarte alweer de raadgevende oenoloog bleek. Niet goedkoop, deze blend van 65% arinto, 25% viognier en 10% chardonnay, ** waard, maar lekker, in een internationale stijl die even goed paste in Evora als in een restaurant in New York.

     

    DSC04859.JPG

    DSC04860.JPG

     

    Omdat er een Monte dos Cabaços op de kaart stond, de 2005, deden wij onze gastvrouw van deze middag eer aan, en hadden er geen spijt van: eerst wat gedroogd fruit dat snel meer tabacé werd, in de mond fris en met voldoende volume. ** dus. Ondertussen werd alweer een traditionele schotel voor ons bereid: een arroz de pombo. Deze rijstschotel bleek duif te bevatten (er was wat discussie rond de betekenis van het woord pombo), was machtig maar lekker en werd vooral door de heren opgepeuzeld, de dames hadden de strijd al opgegeven. Zo'n machtige schotel vraagt ook een machtige wijn, maar geplaagd door schuldgevoelens en budgetproblemen moesten wij settelen voor de tweede wijn van Mouchão, de Ponte das Canas 2006, een blend van Touriga Nacional, Touriga Franca en Alicante Bouschet. De neus verraste ons trouwens erg, zwarte bessen en eucalyptus, en het leek wel een Australiër, als het niet voor de fraîcheur was. In de mond was hij perfect op dronk, heel fruitig met soepele tannines en heel lekker. ***(*) en hij liet iedereen zich afvragen hoe de eerste wijn van Mouchão dan wel was...

     

    DSC04863.JPG

     

    Na nog een collectieve slappe lach (een ziek mens weigerde verontwaardigd een strepsil omdat hij zetpil verstaan had), een sorbet van tangerine's (was dit de eerste keer dat ik dit proefde ? complexer dan een mandarijntje leek het), een suikerbom voor J. en een zeer korte wandeling naar het hotel, begon ik een urenlang gevecht met de airco die om een mysterieuze reden al twee dagen midden in de nacht aansloeg.  

     

  • Evora 5: rozen, worst en schelpjes

    Pin it!

    "En waar gaan jullie eten ?", is zowat de standaardvraag die we nu al jaren bij het verlaten van elke wijnkelder krijgen, en ooit leverde dat een onvergetelijke ontmoeting met leitão op na ons bezoek aan Luis Pato. Tegenwoordig zijn we wat ouder en vooruitziender en stellen we de hamvraag maanden op voorhand. Bij de Louro's had dat tot wat discussie geleid tussen papa en zoon, en uiteindelijk besloten we om voor ervaring te gaan: het werd dus São Rosas in Estremoz, de keuze van de papa.

     

    DSC04832.JPG

     

    Het restaurant van Margarida Cabaço ligt binnen de muren van het kasteel van Estremoz, wat buiten het eigenlijke centrum, en Margarida is de eigenares, wijd en zijd bekend om haar goede smaak en haar pittige karakter. Wij keken onze ogen uit op het grote wijnmeubel in de eetzaal, vol waw ! flessen, en besloten om trouw te blijven aan Quinta do Mouro, en te starten met de witte Quinta do Mouro 2011, vol aangenaam fruit (peer vooral), met een leuk bittertje, en zoals al gezegd door Miguel, geen wonder van complexiteit, maar plezant en lekker. Na een glas of twee als aperitief en zoals altijd vergezeld van wat leuke hapjes werd er besloten om a/ voor voor- en hoofdgerecht te gaan omdat dit zo'n goed restaurant was (wanneer komt een mens hier nog eens terug ? het zou toch zonde zijn om zo ver te reizen om dan maar één gerecht te nemen ? ik heb grote honger ? waren de meest gehoorde opwerpingen) en b/ de witte wijn aan de dames te laten en te switchen naar de Touriga Nacional 2007, eveneens van de Quinta do Mouro.

     

    DSC04842.JPG

     

     

    DSC04843.JPG

     

    Dat was een verstandige beslissing want al bij het voorgerecht bleken alvast ik en G. de pérfecte keuze te hebben gemaakt. Mijn schoteltje charcuterie met smoked sausages bleek een gezinsverpakking maar was niet alleen op zichzelf ongelooflijk lekker, het paste ook nog eens fenomenaal goed bij die Touriga, en het was zon waanzinnig bord dat ik als een echte wilde weldoener naar hartelust schijfjes worst kon uitdelen. Dit is het beste charcuterie-bordje dat ik in mijn leven gegeten heb. Aan de overkant, bij G., lag er een echte worst, eveneens superlekker en eveneens perfect bij de wijn. Die begon eerst even heel gesloten en liet dan als een echt stinkbommeke plots een prachtige walm zwarte bessen los. In de mond was hij heel zuiver en duidelijk en een perfecte begeleider van onze voorgerechten.

     

    DSC04845.JPG

     

    Als hoofdgerecht kozen wij voor iets heel typisch: carne de porco alentejano, varkensvlees met schelpjes, en de Portugese variant op surf 'n turf. Schitterend gerecht, ongelooflijk lekker, en ook hier was de wijn briljant. Bij dit gerecht kwam zijn fruitigheid en zijn fraîcheur meer naar voor, gelaagd met een mooie kruidigheid en een grote complexiteit die bij de worst wat weggeduwd was. ***(*) en één van de beste wijnen van het weekend.

    Als dessert proefde ik één van de vreemdere kazen uit mijn carrière. Het menu bood een Franse kaas of een Alentejano aan, en ondertussen was ik behoorlijk gefascineerd geraakt door de lokale keuken, en mijn keuze was dan ook snel gemaaklt. De kaas bleek een kruising tussen een blok was, een stuk zeep en een kaas, een wat vreemde eet-ervaring, maar met wat excellente kweeperengelei ging hij er wel mee door.

     

    DSC04846.JPG

    de kaas ligt links...

     

    Ondertussen hadden enkele heren aan tafel al uitgebreid gediscussieerd over Margarida, die er inderdaad behoorlijk pittig uitzag, en al lachend was er al eens geopperd dat we geluk hadden dat ze geen Nederlands begreep...even later kwam ze in onvervalst Hollands vragen of we van België waren....

    Niet alleen bleek Margarida opgegroeid te zijn in Nederland, maar toen ze ons vroeg wat ons reisdoel was bleek ook nog eens dat ze zelf haar eigen wijnen maakt, onder de naam Monte dos Cabaços. En liet nu net schrijver dezes hier rond te lopen met een kleine opdracht: het vinden van een (liefst vrouwelijke) (liefst op zijn minst Engels sprekende) wijnmaker die nog niet verdeeld wordt in België. Ik stond dan ook al snel met twee flessen wijn in mijn handen en binnenkort gaan ze naar Brugge voor een grote "onverdeelde Portugezen" tasting en ze zijn, joepie, mijn toegangsticketje voor dit gebeuren. Ik houd u op de hoogte.  

  • Evora 4: Quinta do Mouro

    Pin it!

    Mocht ik ooit het ongeluk hebben om te worden gereïncarneerd als reisduif wacht mij ongetwijfeld een kort en droevig lot, maar gelukkig is J. zowel een meester in de voorbereiding via Google Earth én de reincarnatie van een uiterst getalenteerde Indiaanse spoorzoeker, en wij reden dus, in dikke mist en miezer, ongeveer regelrecht naar de goed verstopte Quinta do Mouro waar we werden ontvangen door Miguel Louro Jr.

     

    evora28.JPG

     

    Bij het voorbereiden van deze reis werden intelligente vragen gesteld aan Portugal- en wijnkenners, en was het verdict unaniem geweest: als er één domein was dat we moesten bezoeken dan was het de Quinta do Mouro. Het werd in 1989 opgestart door Miguel de Orduña Viegas Louro, een tandarts, die het domein had gekocht als familiewoonst en er oude wijnvaten had aangetroffen die hem intrigeerden. Samen met João Portugal Ramos besloten ze om de 6ha wijngaard rond het domein terug aan te planten en ondertussen zijn dat er al 30 geworden. De grote blendwijnen van de Bordeaux waren hun voorbeelden en dus werd er al snel cabernet sauvignon aangeplant, maar zij aan zij met Trincadeira, Aragones, Alicante Bouschet en Syrah. In 1994 werd de eerste wijn gebotteld, toen al zonder JP Ramos, en in 1996 deed Luis Duarte zijn intrede als consulent. Momenteel experimenteren ze ook met merlot, petite sirah, touriga nacional en centurion, en rooien ze trincadeira, die ze ongeschikt vinden voor het maken van grote wijn. Er wordt niet geïrrigeerd en dat is eerder uitzondering in de regio (Miguel keek de hele tijd met grote voldoening naar de miezerregen die onze vakantie vergalde, de vorige winter was erg droog gebleven).

     

    evora20.JPG

     

    Na de oogst, met de hand in mandjes van 20kg, volgt er nog een extra triage aan een oogsttafel. De druiven gaan dan of in betonnen lagares waar ze op de traditionele manier met de voeten worden geperst ("it takes months to get the colour from your toenails") of in een stokoude pers waarvan Miguel zei dat hij een geweldig resultaat opleverde. Ze hadden al wel eens geexperimenteerd met een modernere maar het resultaat was niet hetzelfde. Elk ras werd dan apart gevinifieerd op inox, met indien mogelijk een fermentatie die werd opgestart door de gisten die van nature op de schil aanwezig zijn, maar wanneer dit niet lukt helpen ze een handje. Daarna verdwijnt de wijn in eiken vaten, vooral Franse uit Bourgondië omdat Portugese eik teveel variatie geeft.

     

    evora21.JPG

     

    Bij het hele bezoek viel het op hoe kleinschalig alles hier was. In de vatenkelder kon zelfs een muis zich nog amper draaien of keren en het manipuleren van de vaten moet lijken op zo'n ingewikkeld Rubik-spelletje, maar ze maken hier grootse wijn en het werd tijd om dat een te proeven.

     

    evora22.JPG

     

    1: Vinha do Mouro, 2009: 50% Trincadeira, 30% Aragones, 10% Cabernet sauvignon en 10% Alicante Bouschet. 20% op eik. Prijs op het domein 4,5 euro. Een heel leuke en vriendelijke neus met rood fruit en cacao. In de mond mooi zacht, fluwelen tannines en een mooie fraîcheur. ** en een leuke instapwijn.

    2: Casa Dos Zagalos, 2008: zelfde blend, maar 100% eik. 10 euro op het domein. Gemaakt met druiven van jongere stokken dan de hoofdwijn. In de neus elegant, klassiek en zacht. Mooi gestructureerd, mooie tannines, erg elegant. ***

    3: Quinta do Mouro, 2007: 40% Aragones, 35% Alicante Bouschet, 15% Touriga Nacional en 10% Cabernet Sauvignon. 100% eik. 20 euro op het domein. Het viel onmiddellijk op hoeveel frisser deze wijn was in vergelijking met de 2006 die we gisteren dronken. Heel mooi en fris fruit. Zeer zacht en elegant, goed gestructureerd, heel mooi, met een prachtige complexe finish. Heel lang. ****

    4: Cabernet Sauvignon, 2007: Monocépage. Eerst erg gesloten, dan rokerig, beetje peper en tabak. Stevige tannines. Mag absoluut nog wat liggen. Interessante en erg herkenbare expressie van Cabernet Sauvignon en heeft volgens Miguel zowel fans als vijanden, het is een beetje een wijn die moet klikken of niet, net zoals cabernet sauvignon in zijn ogen ook een druif is waar je van houdt of niet. **(*)

    5: Centurion/Peite Sirah, 2009: uit een fles zonder etiket met de vraag om te raden wat er in zat. Ghil, ervaren VS-reiziger die hij is, wist redelijk snel de Centurion te herkennen en kreeg van Miguel de bijnaam de Neus. Ik meende mij nog te herinneren van mijn weinige petite sirah ervaringen dat die druif heel peperige toetsen aanbracht en gokte correct, zodat Miguel mij prompt de Mond doopte omdat ik er langer over gedaan had. In ieder geval geslaagd met felicitaties van de juri !! Mooie wijn overigens, inderdaad zeer veel zwarte peper, maar ook fruit en een mooie structuur. *** maar wel 27 euro.

     

    evora24.JPG

     

    Terwijl Miguel onze bestellingen opnam, vertelde hij over zijn jeugd op het domein, en hoe hij pas op zijn zesde voor het eerst naar school ging. Al van kleins af ging hij mee met de snoeiers en de plukkers, en tussendoor zocht hij naar de tunnel tussen het domein en het kasteel van Estremoz, want volgens de overlevering woonde hier de minnaar van de koningin. "Nee, nooit gevonden", maar Miguel toonde ons nog wel de nieuwe snoei- en opbindmethode voor hun Trincadeira, en druivenras dat ondanks zijn lokale populariteit bij hen ongeveer overal gerooid wordt en op dit perceel zijn laatste kans kreeg. Tussendoor toonde hij ook waar zijn slaapkamer lag, en toen we even later de stierenarena van Estremoz voorbijreden viel het op hoe dromerig de dames plots keken...en wij die dachten dat het de wijn was die ze zo geweldig vonden...

    PS de meeste wijnen van de Quinta do Mouro zijn te koop bij Jeuris (www.wijnhuisjeuris.be)